June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

43. หวง , ห่วง ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 43. หวง , ห่วง ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.5k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
43. หวง , ห่วง ( นนท์นัท )
แบบอักษร

43.

นนท์ Part

2N Cafe

ผมกลับมาที่ร้านช่วงบ่าย 2 โมงหลังจากกลับไปเก็บเสื้อผ้าบางส่วนที่คอนโดคนป่วยยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงตัวยังร้อนอยู่เลย มองห้องที่ผมเคยอยู่พักหนึ่งข้าวของผมถูกนำมาวางไว้เหมือนเดิมหลักจากที่ผมทิ้งมันไปได้ข่าวว่ามันเก็บข้าวของผมไปไว้ในห้องเก็บของ

ขอโทษนะนัทต่อไปนี้จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ผมคิด

และมองไปที่คนป่วยแก้มแดงเรื่อๆเพราะพิษไข้พลางคิดเรื่องเด็กหนุ่มหน้าใสนั่นต้องการอะไรกันแน่นะ

" คุณนน คุณเนียร์มาค่ะ "

เสียงพี่พิมเรียกผ่านทางหน้าห้องผมเดินออกไปเปิดประตู

" เอ่อ พี่พิมครับผมถามอะไรหน่อยเรื่องเด็กหนุ่มที่ร้าน "

ผมเอ่ยขึ้น​  จากนั้นพี่พิมก็เล่าว่าไอ้นัทเป็นรับเข้ามาเพราะว่าเด็กนั่นหน้าตาดี เรียกลูกค้าสาวๆวัยรุ่นได้เยอะ และทำงานเก่งช่วยเหลือจนดึกบางวัน และพี่พิมยังเล่าอีกว่านัททำงานหนักเหมือนกันเพราะช่วงนี้ที่ร้านขายดีและเหมือนคนงานจะไม่พอด้วยเพราะพี่พิมเองก็ทำงานบ้านไปด้วย

ดีหน่อยที่เด็กต่อนั่นมาช่วยช่วงเย็นๆ เลยผ่อนแรงลงไปบ้าง ผมเองก็ไม่เคยถามเรื่องปัญหาเลย ผมพลาดอีกแล้วหรอและเดินลงไปหาพี่ชายที่รออยู่ด้านข้างของร้าน

" ลมอะไรหอบมาครับ "

ผมถามพี่ชายปกติพี่เนียร์ไม่ค่อยมีเวลาว่างช่วงวันทำงานปกติ

" มาเยี่ยมคนป่วย " พี่ชายผมตอบ

" ไม่คิดว่าจะมีสปายที่ร้าน "

ผมตอบด้วยท่าทีไม่ซีเรียส เพราะว่าที่ทำงานผมก็รู้สปายของแม่ผมและที่ร้านอีก

นี่แม่ผม จะไม่ปล่อยผมจริงๆหรือ​ ผมยังนึกถึงคำพูดของแม่ถ้าแกทำให้หนูนัทเสียใจเมือไหร่ ฉันนี่ล่ะจะเป็นคนลงโทษแกเอง  เห้อ.... น่ากลัวเหมือนกัน

" ดูไปได้ดีนะร้านถ้าเพิ่มเรื่องเวลาบริการและเหมือนคนงานจะไม่พอด้วย "

พี่เนียร์เปลี่ยนเรื่องคุยคงมองอย่างนักบริหารสินะมองไปที่ลูกค้าช่วงบ่าย ๆ มีแต่เด็กวัยรุ่นสาวๆจริงๆด้วย และมองที่เด็กหนุ่มนั่นคุยกับลูกค้า ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยิ่งหงุดหงิดถึงคำถามนั่นผมคิดว่า ชอบไอ้นัทแน่ๆ

" ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องส่วนมากกรกับนัทเป็นคนจัดการ "

ผมตอบพี่เนียร์นิ่งเมื่อผมเอ่ยชื่อไอ้กร แล้วการสนทนาก็ถูกเบรคด้วยกาแฟสองแก้ว และขนมเค้กสองชิ้นเด็กหนุ่มนั่นวางลงเออชื่ออะไรนะ พี่พิมบอกผมกำลังนึก ชิน นี่ล่ะมั่ง

" ทานให้อร่อยครับ "

เด็กนั่นพูดแล้วยิ้มสดใสให้ผมกับพี่เนียร์

" ครับผม บริการดีจังสงสัยต้องมาบ่อยๆแล้วสิ  "

พี่เนียร์แซวเล่นกับเด็กหนุ่มหน้าใสนั่น

" ยินดีต้อนรับครับ "

เด็กชินพูดแล้วโค้งตัวหันมายิ้มให้ผมเดินออกไป​ อะไรวะรอยยิ้มแบบนั้น

" เห้อ เด็กหนุ่มสมัยนี้หน้าตาหล่อแฮะแถมมารยาทดีด้วย "

พี่เนียร์ชมผมมองตามเด็กนั่นก็หันมายิ้มให้ผมอีกครั้งทำไมผมรู้สึกแปลกๆ

" เด็กนั่น อะนะ " ผมถามพี่ชาย

" อืมดิ ดูก็เป็นงานเป็นการนัทอะโชคดีแล้ว เพราะงานบริการหายากนะที่จะทำด้วยใจพี่ว่า​  พี่ดูไม่ผิด "

พี่เนียร์พูด

" ใช่ครับ ชินเป็นเด็กขยัน "

เสียงของไอ้นัทพูดขึ้นและเดินลงมานั่งข้างๆผมมันยกมือสวัสดีพี่เนียร์

" ลงมาทำไมยังไม่หายดี "

ผมบ่นดูหน้ามันยังซีดๆอยู่เลย

" ก็พี่พิมบอกว่าพี่เนียร์มาและมึงก็กลับมาด้วย "

ไอ้นัทตอบเสียง​แผ่ว​ๆ​ตอนท้าย​

" ดูสีหน้านี่ดีใจมากเลยนะที่พี่มา "

พี่เนียร์พูดแซวไอ้นัทและมองมาทางผม

" ก็นานๆที พี่เนียร์มีเวลา​นี่​ครับ "

ไอ้นัทตอบอายๆเดาอารมณ์ง่ายมากเลยนัทผมคิด

จากนั้นไอ้นัทก็คุยกับพี่เนียร์เรื่องร้าน เหมือนขอคำปรึกษาเหมือนบอกปัญหามากกว่าและพี่เนียร์ก็ให้คำแนะนำรับเด็กเพิ่มเเละเพิ่มเวลาบริการ  ไม่งั้นนัทจะไม่เวลาพักซึ่งเรื่องนี้ผมคิดอยู่

และไอ้นัทก็เอ่ยชม ชิน ที่ทำงานดีขยัน มารยาทดีด้วย ชินน่าสงสารเห็นบอกว่า ดรอปเรียนไว้เพื่อทำงานก่อน

" แต่ก็ดูไม่น่าไว้ใจ  " ผมเอ่ยขัดการสนทนา

" เอ แต่พี่ว่าดูโอเครนะ อย่าอคติสิ "

พี่ชายผมพูดและไอ้นัทมองมาที่ผมทำหน้าสงสัย

" ไม่ได้อคติหรอกเเค่ห่วงมึงนัทนั่นเด็กผู้ชายนะ แล้วมึงก็เอ่อ.....นั่นแหละๆ "

ผมตอบแค่นั้นใครจะไปกล้าพูดว่าหวงมันกับผู้ชายอื่นมองพี่เนียร์ที่ยิ้มอยู่ด้วยท่าทีรู้ทัน

" หวง หึง ก็บอกตรงๆดิ "  พี่เนียร์พูด

" ไม่ต้องห่วงหรือหึงเลย กูรักมึงคนเดียว "

ไอ้นัทตอบมองหน้าผมนิ่งผมก็เลยไม่พูดอะไรออกมา ดีใจที่มันพูดแบบนั้นแถมต่อหน้าพี่ชายผมด้วย

" และอีกอย่างชินนิสัยดีเป็นคนเดียวที่ทำงานเต็มเวลาซึ่งเดียวนี้หายากด้วยนะเข้าใจหน่อยนะ นน "

ไอ้นัทพูดอ้อนวอนพร้อมเอามือมาเขย่าแขนผม

ผมก็พยักหน้า อืมๆเพื่อให้มันสบายใจถึงจะยังคิดมากเรื่องที่เด็กนั่นหวังอยู่

แล้วก็เหลือบไปเห็นไอ้กรยืนนิ่งอยู่ตรงประตูหลังบ้านประตูนั่นมีเเค่ผมกับไอ้กรที่มีกุญแจ เพราะผมไม่ชอบเดินผ่านหน้าร้าน แล้วไอ้นัทมองตาม

" กร  "

ไอ้นัทเรียกแล้วพี่เนียร์ก็มองตามไอ้กรเดินมามองผมและไอ้นัทเเวบหนึ่ง

" หายดีแล้วไง "

ไอ้กรถามไอ้นัทพยักหน้าอืม ๆ แล้วมันก็เดินเข้าไปในบ้านไม่ทักทายพี่ชายผมเลยแปลกแฮะ พี่เนียร์มองตามหลังไอ้กรด้วยสายตาที่เดาไม่ออก

" ผมรู้สึกว่าพี่ถูกเมิน " ผมพูดกับพี่เนียร์

" โอ๊ะ พี่กลับก่อนล่ะดูแลตัวเองนะหนูนัทส่วนนนก็เว้นๆบ้าง "

พี่เนียร์พูดและตบบ่าผมเบาๆ เดินออกหน้าร้านไปเลี่ยงได้ทุกทีสิน่า ผมมองตามเห็นพี่เนียร์แวะทักทายกับเด็กนั่นและหัวเราะกัน

เห้อ เกิดอะไรขึ้นกับไอ้กรนะ

" นี่นนเกิดอะไรขึ้นกับไอ้กร  "

ไอ้นัทถามคงห่วงเรื่องไอ้กรและมันก็คงรู้ว่าไอ้กรรู้สึกแบบไหนกับพี่ชายผม

" ไม่รู้ สิ "

ผมตอบและลุกขึ้นลากคนตัวเล็กไปให้ได้ไปพักผ่อนเพราะตัวยังร้อนรุ่มๆอยู่

6 โมงเย็น

ผมนั่งคุยกับไอ้กรเรื่องรายได้ของร้านซึ่งผมเพิ่งเห็นตัวเลขรายได้ เป็นยอดที่สูงเหมือนกัน และอาจจะเพิ่มเวลาบริการและรับคนเพิ่ม ตามที่พี่เนียร์เเนะนำ​แต่ก็ห่วงไอ้นัทเพราะนั่นจะเพิ่มงานให้มันอีกยิ่งรู้จากไอ้กรว่า ไอ้นัทสอนทำขนมให้เด็กนั่นด้วยยิ่งหงุดหงิดใจจะพูดกับไอ้นัทก็คงเอาเหตุผลน่าสงสารนั่นมาพูดอีก

แล้วก็ยกเรื่องตัวเองที่เคยทำงานแบบนั้นมาก่อน

" กร มึงคิดว่าเด็กชินนั่นคิดยังไงกับไอ้นัทกูว่ามันเเปลกๆ "

ผมถามไอ้กรเพราะไอ้กรเป็นคนที่มองทะลุปรุโปร่ง

" ไม่คิดอะไรดูแล้วปลื้มไอ้นัทในฐานะอื่นมากกว่าส่วนที่แปลกๆอันนี้ไม่แน่ใจ " มันตอบ

" หวงรึไง "

ไอ้กรถามกลับผมนิ่งไปก็จริงๆยิ่งผูกพันกันยิ่งหวงยิ่งหลงยิ่งสีหน้าของมันตอนที่อยู่ใต้ร่างผม สีหน้าแบบนั้นมันบรรยายไม่ถูก รู้แต่หวงไม่อยากให้ใครได้เห็น

" กูไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่า มึงจะมาถึงจุดที่หึงหวงผู้ชายด้วยกันแถมเป็นผู้ชายแบบไอ้นัทด้วยมึงเปลี่ยนไปจริงๆ "

ไอ้กรพูดและหัวเราะผมไม่ตอบหรอกมึงจะไม่เชื่อมากกว่านี้​

ถ้ามึงรู้ว่ากูหึงแม้กระทั่งกับมึงไอ้กร​  ผมคิดในใจ

" ก็แบบไอ้นัทนั่นแหละที่กูหวง  " ผมตอบออกไป

" ยังไงกูก็อยากให้หวงมีขอบเขตและเชื่อใจไอ้นัทมันด้วย และเรื่องร้านก็ให้มันตัดสินใจนั่นความฝันมันเราก็แค่อยู่ห่างๆคอยมองพอ "

ไอ้กรพูดผมก็นั่งฟังนิ่งเห็นด้วยกับมันทุกคำมึงก็เป็นแบบนี้เสมอเรื่องคนอื่นแก้ไปให้ได้หมด  แต่เรื่องตัวเองกลับไปไม่ถูก

" คุยอะไรกัน ท่าทางเครียดว่ะ " ไอ้เสกนั่นเองพูดมาตอนไหนวะ ผมคิด

" ชีวิตคู่ไอ้นน "

มันไอ้กรตอบเปลี่ยนเรื่อง และมองไปที่เด็กชินกำลังคุยกับไอ้นัทอยู่

" อ๋อ หวงหนักว่างั้น " ไอ้เสกรู้ทันที

" ทำใจหนักหน่อยล่ะไอ้นัทมันมีเสน่ห์กับเด็กหนุ่มๆ ว่าแต่เด็กต่อนั้นกลับมายัง "

ไอ้เสกถามเรื่องต่อว่าแต่ทำไมมันถึงอยากรู้ล่ะผมสงสัย

" ยัง ไอ้นัทบอกว่ายังติดต่อไม่ได้ว่าแต่มึงถามเหมือน รู้ว่าเด็กนั่นไปไหน "

ผมถามไอ้เสก

" ป่าว แค่อยากรู้เฉย ๆ "

ไอ้เสกตอบมีพิรุธ  ปกติมึงเคยสนใจใครที่ไหนกันล่ะ

ไอ้เสกมึงกำลังมีพิรุธกับเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ป.1 ผมกับไอ้กรมองหน้ากัน

" ว่าเเต่มีอะไรที่เรียกมา " ไอ้เสกรีบเปลี่ยนเรื่อง

แล้วผมก็เล่าเรื่องป้าฟ้าใสให้ฟังเเละให้มันมาช่วยอยู่ที่ร้านช่วงผมไปทำงาน และให้คนของพ่อมันเป็นหูเป็นตาด้วยยังไงผมก็ยังไม่มั่นใจ

" ก็แจ้งความไว้นน "  ไอ้เสกพูดผมมองหน้ามัน แจ้งความเลยหรือผมทำท่าคิดและเหมือนมันรู้

" เออ!!  แต่ก่อนนั่นที่มึงยอมเพราะเรื่องอุบัติเหตุนั่น แต่ตอนนี้มันผ่านไปแล้วถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับไอ้นัทนั่นมันคือเจตนามึงมีคลิปเสียงนี่ก็แค่ทำตามขั้นตอนปกป้องกันไว้ก่อน "

ไอ้เสกบอก ผมก็พยักหน้าคิดตามที่มันพูดยังไงผมก็ห่วงมันไม่อยากให้มันเจอเรื่องร้ายๆอีก

" แล้วกูก็คิดว่าเมียมึงเออไอ้นัทอะนะ ไม่ใช่คนที่จะไปต่อสู้อะไรกับใครแค่มีคนเหยียบเท้ามัน มันยังไปขอโทษเค้าเลย "

ไอ้เสกพูดถึงไอ้นัท ทำให้ผมยิ้มออกมากับคำที่มันเรียก

สถานะไอ้นัท ผมไม่ซีเรียสอยู่แล้ว​ คำที่ใช้เรียก​และก็ไม่ยึดติดกับคำแบบนั้นด้วย

" นนมึงรู้ตัวเองว่าเป็นเกย์ตอนไหนวะ "

ไอ้เสกถามแปลกๆหลังจากที่พากันนิ่งไปนาน

" คงตอนนี้มั้ง "

ผมตอบไอ้กรยิ้มและหลุดหัวเราะออกมา ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะแค่ผมรักผู้ชายคนเดียวนี่นะก็จะเหมารวมมันก็แปลกๆ

ซึ่งเพื่อนผมนั้นไอ้กิจนั่นประกาศตัวเองตั้งแต่ อายุ14 ถึงจะแปลกใจว่าเป็นไอ้ต้น ก็เถอะ เพราะนั่นก็คือเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

" มึงไม่มีทางรู้หรอกตอนไหนเวลาไหนมึงจะรู้ก็ต่อเมื่อ ตอนมึงคิดถึงคนนั้นๆตลอดเวลา "

ผมตอบคำซึ้งๆออกไปเพื่อนทั้งสองอึ้งกับคำพูดผม

" ทั้งที่คนนั้นๆ มีกล้วยหอมอะนะ "

ไอ้เสกถาม เพื่อความแน่ใจผมก็พยักหน้ารับ

" อืม หืม "  หลังผมพูดจบแล้วก็พากันหัวเราะเสียงดัง

" คุยอะไรกันอยู่  " เสียงไอ้นัทถามหน้ายิ้มๆ

" อ๋อเรื่องกล้วยหอม น่ะ "ไอ้เสกตอบยิ้มๆไอ้นัทพยักหน้ารับรู้

" จะว่าไปในกลุ่มเพื่อน มีเเค่กูกับไอ้กิจที่ชอบกินกล้วยหอม​ นี่อย่าบอกนะว่าเอาของกินอร่อยแบบนั้นมาเปรียบเทียบให้มันน่าเกลียด "

ไอ้นัทบ่นพวกผมทั้งสามคน ที่นั่งฟังมันบ่นทั้งกลั้นยิ้ม กับคำว่ากล้วยหอมและภาวนาให้มันเข้าใจ แค่นั้นจริงๆ

"  นิสัยไม่ดีคุณชายพวกนี้ "  มันบ่นแล้วเดินกลับไป

1 อาทิตย์ผ่านไปผมย้ายมาอยู่ที่ร้านและเริ่มช่วยงานที่ร้านช่วงเย็นหลังเลิกงานยกเว้นเสริฟ เพราะถึงจะเอามีดมาจี้ที่คอผมก็ยังจะขัดขืน ไม่ใช่เพราะอายนะครับ ไม่ใช่แน่นอน

ส่วนเรื่องที่ผมกังวลก็ยังไม่เกิด เกี่ยวกับป้าของฟ้าใส และไอ้นัทตอนนี้หายดีแล้วกลับมาทำงานจริงๆจังๆเหมือนเดิม

" พี่นนครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย "

ชินเอ่ยเรียกผมไว้ 1 อาทิตย์มานี่ ผมสังเกตชินมาตลอดว่ามันชอบไอ้นัทจริงมั้ยแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ หรือว่าผมจะคิดมากไปเอง แล้วผมก็เดินไปทางด้านหน้าร้านเพราะตอนนี้มันดึกแล้ววันนี้ชินช่วยปิดร้านและเก็บของจนเกือบ4ทุ่ม

" มีอะไรก็ว่ามา " ผมถามชินยังทำท่าอ้ำอึ้ง

" เอ่อ ผม ชอบ ชอบ "

ชินพูดติดอ่างชอบหรือมันชอบไอ้นัทผมคิดไปก่อน

" ถ้านายชอบไอ้นัทนายก็น่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร "

ผมบอกด้วยเสียงหงุดหงิด

" ไม่ใช่!  "

เด็กนั่นตะโกนออกมาแล้วเดินมาใกล้ผมแล้วเขย่งตัวขึ้นมาจูบที่ปากผม ผมยืน​นิ่งไปด้วยความตกใจ

" ผมชอบพี่ต่างหาก  " ชินพูด

" ทำไม ทำไม "

ผมถามเพราะว่ายังซ๊อคกับสิ่งที่ เด็กนั่นทำอยู่ ครั้งแรกที่ถูกผู้ชายคนอื่นจูบนอกจากไอ้นัท​ มัน​รู้สึก​แปลกๆ

" ผมชอบพี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น และที่ผมบอกว่ามีหวังเพราะว่าผมรู้ ในสิ่งที่พี่เป็น "

ชินพูด ชอบงั้นหรือเด็กนี่ชอบผู้ชายและก็ชอบผมด้วย

ผมดูแล้วก็เด็กนี่ก็วัยรุ่นหน้าตาดีปกติ คิดว่าสาวๆก็คงเพียบด้วย

" งั้นนายก็คงรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะว่าพี่รักพี่นัทคนเดียว "

ผมบอกชินก็ยังทำหน้าเฉยๆ

" ผมรู้​ นั่น​ถึงทำให้ผมชอบพี่เพราะพี่ปฏิบัติกับพี่นัท  "

ชินตอบ​   เห้อเข้าใจยากแฮะ  เด็กสมัยนี้ ดื้อซิป

" นายกลับไปเคลียร์ความรู้สึกตัวเองซะ​ และนัทมันห่วงนายเหมือนน้องคนหนึ่งและถ้านายยังรักที่จะทำงานที่นี่นายค่อย​กลับมา "

ผมบอกเหมือนผู้ใหญ่ใจดีและทำท่าเดินไป

" เดี๋ยวครับช่วยบอกความรู้สึกจริงๆของพี่ด้วย "

ชินยังดื้อ

" สำหรับฉันแล้วนายก็เหมือนผู้ชายทั่วไปคนหนึ่งที่แค่ เดินผ่านกันตามห้างตามถนน​ ไม่ได้คิดอะไรเลย  "

ผมบอก

" แต่ผมชอบพี่ "

ชินยังดื้อแถมยังร้องไห้ออกมาอีก   เห้อ.....​ เอาเเล้วไง

" ถ้านายคิดจะเดินเส้นทางนี้​  และคิดแค่ว่าชอบแล้วก็เดินเข้าไปบอกทุกอย่างจะจบที่บนเตียง นายคิดผิดชิน กลับไปว่ะไปเคลียร์กับความชอบอันฉาบฉวยของนาย "

ผมบอกด้วยอารมณ์หงุดหงิดและเดินไป

" ดูถูกความรู้สึกของผมเกินไปแล้ว​  พี่มันคนใจร้ายใจดำ "

เด็กนั่นตะโกนว่าผมแล้ววิ่งออกไป

นายยังเด็กชินนายไม่รู้ว่ากว่าจะมาเป็นความรักสวยหรูที่นายเห็น ผ่านความสูญเสียอะไรมาบ้าง และมันเคยพังลงเพราะคนใจร้ายใจดำที่นายกำลังตะโกนว่าอยู่นี่ไงล่ะ

นายกำลังหลงทางชินและก็หวังว่านายจะรู้ทางออกของตัวเอง ผมคิด

แล้วเดินเข้าไปในร้านด้วยท่าทีหัวเสีย เปิดประตูไปห้องนอน​เห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งทำบัญชีอยู่

" หายไปไหน นานจัง "  ไอ้นัทถาม

" ปลอบเด็กหลงทางอยู่  "

ผมตอบพลางคิดว่า ถ้าเด็กนั่นออกจากงานไอ้นัทคงลำบากเหมือนกัน คิดแล้วก็ต้องหาคนมาช่วยมันเร็วๆ

" อือ ดึกป่านนี้​เนี่ยนะ "

มันถามกลับผมก็เลย สวมกอดมันทางด้านหลังและหอมแก้มมันเบาๆ กลัวมันสงสัยมากไปกว่านี้

" นัท หายป่วยยัง "

ผมถามเสียงนุ่มพร้อมเอาจมูกเคลียคลออยู่แถวๆ ซอกคอมัน

อ่ารู้สึกดี จัง ผมพึมพำออกมา

" หายตั้งแต่หลายวันเเล้ว "  มันตอบ

"  โอ๊ะ งั้นวันนี้ขอนะที่ ที่  "

ผมบอกและจับเอามือมันชี้ไปทางห้องน้ำ มันมองตามมือตัวเอง และส่ายหัวไปมา

" ที่เตียงพ​อนน​ ท่าเบสิคด้วย "

มันตอบด้วยท่าทีเขินอาย

" เห้อ เบสิคก็เบสิควะดีกว่าใช้มือ "

ผมถอนหายใจเสียงดังบ่นพึมพำและเดินเข้าห้องน้ำไป

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น