ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ วันเกิดนัน

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วันเกิดนัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 98.3k

ความคิดเห็น : 436

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2559 19:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วันเกิดนัน
แบบอักษร

 

 

 

Why? ทำไมต้องร้าย ทำไมต้องรัก  (วันเกิดนัน)

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

“เฮีย มะรืนนี้จะให้ผมซื้ออะไรบ้าง อย่าลืมจดให้ผมด้วยนะ” ไวพูดขึ้น เมื่อเดินเข้ามาในสำนักงานในสนามของนัน

 

 

“ก็ไม่มีอะไร ซื้อสังฆทานแล้วก็ของมาทำกับข้าวทำบุญเท่านั้นพอ” นันบอกอย่างไม่ใส่ใจอะไรมากนัก

 

 

“แล้วของตอนเย็นล่ะ เฮียจะทำอะไรกินใช่มั้ย” ไวถามขึ้นมาอีก นันยกยิ้มมุมปาก

 

 

“ไอ้พวกลูกหมาเอ๊ยย พวกมึงอยากจะหาเรื่องแดกเหล้ากันน่ะสิ เออๆ เดี๋ยวให้เงินไปซื้อของมาทำกิน แล้วก็สั่งเครื่องดื่มมาด้วย” นันบอกกลับ

 

 

“แล้วแม็คมันรู้มั้ยอ่ะ ว่ามะรืนนี้วันเกิดเฮีย” ไวถามขึ้นมาอีก เพราะแม็คยังอยู่อเมริกา นันนิ่งไปนิด

 

 

“ไม่รู้หรอกมั้ง กูไม่ได้บอก แม็คมันบื้อจะตาย อีกอย่าง ช่วงนี้มันกำลังจะสอบ กูไม่อยากให้มันมาคิดอะไรเรื่องของกู แล้วก็นะ วันเกิดกูมันก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษสักหน่อย มันก็เหมือนกับทุกๆปี” นันบอกกลับ แต่ไวคิดว่า มันพิเศษตรงที่ นันจะเปิดให้คนเข้ามาแข่งรถฟรีในคืนวันเกิดของตัวเองวันเดียว ซึ่งลูกค้าประจำจะรู้กันดี ว่าวันเกิดนันวันที่เท่าไร เพราะรอมาใช้สนามฟรีกันทั้งนั้น

 

 

“แต่เฮียก็น่าจะบอกมันหน่อย ถ้ามันรู้ทีหลัง เดี๋ยวมันก็โกรธเอาหรอก” ไวบอกกลับมาอีก

 

 

“มันจะโกรธอะไร มันไม่ค่อยจำไอ้พวกวันพวกนี้เท่าไรนักหรอก” นันตอบกลับมา เพราะรู้นิสัยคนรักดี แม็คไม่เหมือนอิฐที่มักจะให้ความสำคัญกับวันพิเศษหรือเทศกาลต่างๆ มากมายอยู่เสมอ จนเดย์ต้องบ่นต้องว่าเป็นระยะ

“ไปๆ มึงไปทำงานได้ละ ดูกลุ่มพวกไอ้ฟีลด้วย เห็นว่ามันไม่ถูกกับกลุ่มของลูกค้าที่มาใหม่อยู่” นันบอกออกมา

 

 

“ครับๆ” ไวตอบรับ ก่อนจะเดินออกไป

 

 

Tru…Tru..Tru

นันนั่งทำงานต่อได้อีกนิด เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น เมื่อหยิบมาดูก็ต้องรีบกดรับทันที

 

 

“ครับเฮีย” นันรับสายเดย์ที่โทรเข้ามา

 

 

(“มะรืนนี้วันเกิดมึงใช่มั้ย”) เดย์ถามกลับมาเสียงเนือยๆ

 

 

“ครับ เฮียจำได้ด้วยเหรอ” นันถามอย่างขำๆ

 

 

(“กูจำไม่ได้ แต่อิฐมันจำได้”) เดย์บอกกลับมาอีก ทำให้นันเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะได้ยินเสียงบ่นอุบอิบจากทางเดย์

(“คุยกับมันละกัน”) เดย์บอกปัด ก่อนจะส่งมือถือให้อิฐมาคุยสายกับนันแทน

 

 

(“ไอ้นัน”) เสียงของอิฐดังขึ้น

 

 

“อะไรของมึงวะ ไปงอแงอะไรใส่เฮียอีก” นันถามกลับไปอย่างขำๆ

 

 

(“กูไม่ได้งอแง สัด กูแค่ให้มันโทรมาถามมึงเรื่องวันเกิดเท่านั้นเอง แล้วก็บ่นกูซะ..โอ๊ยย..เจ็บนะเว้ย”) เสียงของอิฐพูดขึ้นก่อนจะโวยวายใส่อีกคนที่อยู่ข้างๆ

 

 

“แล้วมึงรู้ได้ไง ว่ามะรืนวันเกิดกู” นันถามต่อ

 

 

(“กูเคยเห็นบัตรประชาชนมึงไง จำไม่ได้เหรอวะ ยังเคยถามมึงเลยว่าวันเกิดจะเลี้ยงอะไร”) อิฐตอบกลับมา นันก็พยักหน้าอยู่คนเดียว เพราะพอจะจำได้บ้าง

 

 

“แล้วไงวะ” นันถามต่อ

 

 

(“กูจะโทรมาถามนี่ไง ว่ามึงจัดงานวันเกิดมั้ย กูจะได้ไปแดกของฟรี”) อิฐบอกกลับมาอย่างขำๆ

 

 

“หึหึ สัด ตลกแดกนะมึง เออๆ กูก็ทำอะไรกินกับไอ้พวกเด็กๆนี่แหละ มึงจะมาก็มา แต่กูขอของขวัญสัก 2 สองลิตรนะ” นันพูดถึงเหล้า

 

 

(“อะไรนะ มึงจะแดกน้ำมัน สัด กูให้ 3 ลิตรเลย ราดตัวพร้อมเผาไปด้วย จบ”) อิฐแดกดันกลับมา ทำให้นันหัวเราะขำ

 

 

“ฮ่าๆ มึงจะเอาอะไรมาให้กูก็เอามา” นันพูดขึ้นยิ้มๆ

ก่อนที่สัญญานวิดิโอคอลจะดังขึ้นแทรกเข้ามา นันจึงเลื่อนหน้าจอมาดู

“ไอ้อิฐ แค่นี้ก่อนนะมึง เมียกูคอลมา” นันรีบบอกอิฐทันที

 

 

(“เออ แม่งเห็นเมียดีกว่าเพื่อน แค่นี้แหละ”) อิฐแกล้งว่าก่อนจะตัดสายไป แล้วนันก็รับสายคอลจากแม็คแทน

 

 

(“ทำอะไรอยู่วะ”) แม็คถามขึ้น เมื่อเห็นหน้านัน

 

 

“คุยสายกับไอ้อิฐอยู่ เพิ่งวางไป” นันบอกกลับ

 

 

(“คุยกับไอ้อิฐหรือคุยกับใคร”) แม็คถามออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ซึ่งผิดปกติในความคิดนัน

 

 

“คุยกับไอ้อิฐดิ” นันตอบย้ำอีกครั้ง

 

 

(“เออ ให้มันจริง”) แม็คตอบกลับมาเสียงห้วนๆ

 

 

“เป็นอะไรของมึงวะ อารมณ์ไม่ดีอะไรมา ไหนบอกดิ๊” นันถามเสียงเข้ม แม็คเม้มปากนิดๆ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ แม็คคอลผ่านโน้ตบุคมาหานัน

“เป็นอะไร หืม” นันลดน้ำเสียงลงมานิด

 

 

(“กูเหนื่อย กูเครียด”) แม็คบอกเสียงแผ่ว ใบหน้าก็งอง้ำ

 

 

“เครียดอะไร” นันถามต่อ เขาเห็นว่าดวงตาของแม็คแดงก่ำ คงเป็นผลพวงจากการอดนอน

 

 

(“กูส่งงานอาจารย์ไม่ผ่าน ก็เลยต้องกลับมาแก้ไขใหม่ ไหนกูจะต้องทบทวนบทเรียนเพื่อสอบอีก”) แม็คบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

(“อยากกลับบ้าน”) แม็คบ่นลอยๆ

 

 

“แล้วจะให้กูทำยังไง พามึงกลับบ้านดีมั้ย ไม่ต้องเรียนมันละ ทนมาได้ตั้งเกือบ 2 ปี ทนต่ออีกนิดไม่ได้รึไงกัน หืม” นันพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ติดดุเล็กน้อย แม็คนั่งหน้ามุ่ย นันพอเห็นอยู่ว่าบนโต๊ะของแม็คเต็มไปด้วยเอกสารการเรียน

 

 

(“ก็กูอุตส่าห์ตั้งใจทำงานส่ง หาข้อมูลมากมาย แต่อาจารย์ดันให้กูมาแก้นี่”) แม็คบ่นออกมาอีก ทำให้นันรู้ว่าแม็คหงุดหงิดจากงานที่ส่งอาจารย์แล้วไม่ผ่าน ถึงได้พาลไปหมดทุกอย่างแบบนี้ นันนั่งเงียบไม่พูดอะไร เขามองหน้าแม็คผ่านจอเงียบๆ แม็คเองก็เงียบไปเหมือนกัน

 

 

“ที่คอลมาเพราะอยากจะบ่นเรื่องงานไม่ผ่าน” นันถามออกมาต่อ เขารู้ว่าแม็คก็คงอยากหาที่ระบายบ้าง

 

 

(“อืม..ขอโทษนะ ที่พาลใส่”) แม็ครู้ตัวว่าตัวเองพาลใส่นันก็เลยรู้สึกผิดขึ้นมาไม่น้อย

 

 

“ทนเอาหน่อย อีกแค่ ปีกว่าๆเอง อยากให้คนอื่นเค้าดูถูกเอารึไงวะ ถ่อไปถึงเมืองนอก ไปเรียนตั้งสองครั้ง แล้วยังไม่จบน่ะหะ” นันว่าออกมาไม่จริงจังนัก แม็คก็นั่งหน้าหงอยๆ

 

 

(“ก็มันเหนื่อย”) แม็คบอกออกมาเสียงแผ่ว

 

 

“รู้ว่าเหนื่อย แต่มึงก็เคยมาช่วยพ่อมึงทำงานแล้ว มึงเห็นมั้ยว่าการทำงาน มันเหนื่อยว่าการเรียนอีกนะ วัยเรียนเนี่ยเป็นอะไรที่สบายที่สุดแล้ว ถ้ามึงทนกับความเหนื่อยจากการเรียนไม่ไหว แล้วมึงจะมาทนกับการเหนื่อยจากการทำงานได้ไง” นันพูดออกมาให้คิด แม็คก็นั่งคิดตามเงียบๆ

“มีหลายคนที่เค้าอยากเรียน แต่ไม่ได้เรียน ในขณะที่มึงมีโอกาสได้เรียนดีกว่าอีกหลายคน มึงก็ต้องตั้งใจและอดทนหน่อยสิวะ” นันว่ากลับไปอีก แม็คนั่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

(“รู้แล้ว”) แม็คบอกเสียงแผ่ว

(“แล้วนี่มึงอยู่สนามเหรอ”) แม็คถามออกมาต่อ นันก็ตอบรับกลับไป ก่อนที่เขาทั้งสองคนจะคุยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องเรียนกันต่อ จนใกล้จะวางสาย

 

 

“ถ้าเกิดช่วงนี้ไม่ค่อยว่าง ก็ไม่ต้องคอลหากูก็ได้ เอาไว้ให้จัดการเรื่องเรียนให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยคอลมา” นันบอกกลับไป

 

 

(“ไม่เอา กูอยากหาที่ระบายเวลากูเครียดๆ”) แม็คบอกกลับทันที นันก็ยิ้มขำ

 

 

“ระบายได้ แต่อย่ามาพาลใส่ ตกลงมั้ยวะ ถ้าพาลใส่นะ กูจะงดรายเดือนมึงไปเดือนหนึ่งเลย แล้วไปหากินเอาเอง” นันว่าเสียงปกติ แม็คทำหน้าบึ้งเล็กน้อย

 

 

(“เออ รู้แล้ว”) แม็คบอกกลับ ก่อนที่จะวางสายไป นันถอนหายใจออกมาเบาๆ ช่วงนี้เขาก็เหนื่อย ก็เครียดอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ไม่อยากให้แม็คมารับรู้ ด้วยความที่ในระยะ 1 เดือนที่ผ่านมา ฝนตกหนัก ทำให้ไม่สามารถเปิดสนามแข่งได้ รายได้ก็หายไปบางส่วน นันจึงต้องเอาเงินเก็บมาหมุนจ่ายก่อน เขาไม่ได้เดือดร้อนถึงขั้นไม่มีเงิน แต่ใจเขาก็ไม่อยากเอาเงินเก็บมาใช้ แต่คราวนี้มันจำเป็น ไหนเขาจะต้องจ่ายค่าบ้านเช่าค่าเรียนของแม็คอีกซึ่งมันถึงกำหนดจ่ายช่วงนี้พอดี แล้วไหนเงินใต้โต๊ะให้กับตำรวจยศสูงๆอีกนิดหน่อย เพราะสนามของเขาไม่ได้ถูกกฎหมายซะทีเดียว

 

 

“เฮ้อออ” นันถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วนั่งทำงานต่อ แต่นั่งทำงานได้ไม่เท่าไร ไวก็วิ่งมาตาม บอกว่ากลุ่มที่เขาให้ระวัง กำลังตีกับลูกค้าใหม่ ตอนนี้ลูกน้องของนันคนอื่นๆกำลังห้ามอยู่ นันถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะหยิบปืนในลิ้นชักเหน็บเอว แล้วเดินออกไปจากสำนักงาน เขาต้องพกปืนไปด้วย เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินที่คุมไม่อยู่จริงๆ เสียงโวยวายด่าทอ ดังลั่นลูกค้าคนอื่นๆก็แตกฮือมาอยู่อีกด้าน

“อะไรกันห้ะ!!” นันตวาดลั่น ก่อนที่ขวดใบหนึ่งจะลอยข้ามมา ในช่วงที่ชุลมุน

 

 

เพล้ง!

กึก..

 

นันยืนนิ่งทันที เมื่อขวดมันหล่นลงมาตรงหัวของเขาพอดี ขวดแตกออกพร้อมๆกับเลือดของนัน ทุกคนต่างชะงักนิ่ง หันมามองนันด้วยความตกใจ นันยกมือมาปาดหน้าผากตนเอง ก็เห็นว่ามีเลือดไหลลงมา เขามองไปที่กลุ่มของเด็กหนุ่มที่ตีกันด้วยสายตาดุดัน

 

 

ปัง!

 

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เมื่อนันยิงลงพื้นดินระหว่างกลุ่มเด็กหนุ่มทั้งสองซึ่งถูกจับแยกออกมา ทำให้ทุกคนสะดุ้งเฮือก

 

 

“พวกมึงกล้ามากนะ ที่มามีเรื่องในนี้ ไม่เคารพกฎกูเลยใช่มั้ย” นันถามเสียงเข้ม ดวงตาวาวโรจน์

“ใครมีเรื่องกับใคร!” นันถามต่อ

 

 

“ไอ้ฟีลกับไอ้เด็กนี่ครับเฮีย” เอกลูกน้องของไวที่เห็นเหตุการณ์มาตลอด ดึงเด็กหนุ่มที่ชื่อฟีล กับ เด็กหนุ่มลูกค้าใหม่อีกคนออกมายืนตรงกลาง ทั้งสองคนยังคงมองหน้ากันอย่างแค้นเคือง

 

 

“งั้นมึงสองคนต่อยกัน ตรงนี้ คนอื่นห้ามเสือก!” นันพูดเสียงลั่น ทำให้ฟีลกับเด็กหนุ่มอีกคน หันมามองนันอย่างงงๆ

“มองเหี้ยอะไร บอกให้ต่อยก็ต่อยดิ หรือมึงอยากจะต่อยกับกูแทน” นันถามเสียงเข้ม ช่วงนี้เขายิ่งเหนื่อยๆเครียดๆ พอมาเจอเด็กตีกันในสนามแข่งของเขา ก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“มึงสองคนอยากจะตีกันอยู่แล้วไม่ใช่รึไง กูอนุญาตละ เอาเลย อย่าดีแต่เล่นพวก คิดจะเจ๋งจริงมึงต้องตีกันตัวต่อตัว” นันว่าออกมาก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวยาว เด็กหนุ่มทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะต่อยกันจริงๆตามที่นันบอก ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย เพราะคนของนันคุมเชิงอยู่ ตอนที่กล้าตีกันตอนแรก เพราะเป็นช่วงชุลมุน

 

 

“เฮีย ไปทำแผลก่อนมั้ย” ไวเดินมาถามนันที่นั่งดูเด็กหนุ่มสองคนตีกัน

 

 

“ไม่เป็นไรค่อยทำทีเดียว” นันบอกกลับเสียงห้วน ไวพอจะรู้แล้วว่านันอารมณ์ไม่ดีเท่าไร เด็กหนุ่มทั้งสองต่อยกันจนเหนื่อย แล้วผละออกจากกัน

“ใครให้มึงสองคนหยุด ต่อยกันต่อ” นันว่าออกมาอีก เด็กหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันอย่างลังเล เพราะทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บ

“จะต่อยกันต่อมั้ยห้ะ” นันถามขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมาทันที ก่อนที่นันจะลุกขึ้นแล้วถีบเด็กหนุ่มทั้งสองจนล้มไปกับพื้น

“อ่อนฉิบหาย ไปให้พ้นหน้ากูเลยไป แล้วห้ามพวกมึงมาใช้สนามกู 1 เดือน ถ้ากูเห็นใครเฉียดใกล้เข้ามานะ กูจะยิงทิ้งแม่ง แล้วถ้าคิดจะไม่มาสนามกูอีกก็เชิญ กูไม่ง้อ สนามกูไม่ต้อนรับพวกควายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง จะไปแข่งจะตีกันตายห่าที่ไหนก็ไป” นันด่าออกมาเป็นชุด ทำให้คนที่คุ้นเคยกันดีรู้เลยว่านันอารมณ์ไม่ดีสุดๆ เมื่อสั่งให้ลูกน้องของตนเองโยนเด็กกลุ่มนี้ออกไปจากสนามแล้ว นันก็กลับเข้ามาในสำนักงาน ตามด้วยไวที่รีบหากล่องปฐมพยาบาลมาให้ นันรับไปทำความสะอาดแผลเอง

 

 

“เป็นไงบ้างเฮีย” ไวถามขึ้นเสียงเครียด

 

 

“แม่งเอ๊ย สงสัยต้องเย็บ สัด ได้แผลต้อนรับวันเกิดเลยกู” นันบ่นออกมา ก่อนที่เขาจะให้ไวขับรถพาไปหาหมอที่โรงพยาบาลเพื่อเย็บแผล ระหว่างนั้น แม็คคอลเข้ามาอีก แต่นันไม่รับสาย ได้แต่ส่งข้อความไปบอกว่าไม่ว่างรับ

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

จนมาถึงวันเกิดของนัน

 

นันตื่นขึ้นมาแต่เช้า เขาเตรียมสังฆทาน เตรียมอาหารคาวหวานแล้วตรงไปยังวัดใกล้บ้านแค่คนเดียว เหมือนกับทุกปีที่เขาไม่ค่อยทำอะไรใหญ่โตมากนัก นันถวายสังฆทานและอาหารให้กับพระภิกษุสงฆ์ พร้อมกับรับพร กรวดน้ำให้กับพ่อแม่ทั้งสองคนที่ล่วงลับไปแล้ว แต่ก่อนที่จะออกมาวัด นันเอาอาหารคาวหวานไปไหว้พ่อแม่ของเขาในห้องพระก่อนแล้ว เพราะเขาคิดว่า พระในบ้านอย่างพ่อแม่ก็ต้องมาเป็นอันดับแรก เมื่อเขาทำบุญเสร็จแล้วก็โทรตามไวให้ออกมาเจอที่ตลาดสด เพื่อซื้อของไปทำกิน เมื่อวานนี้แม็คคอลมาหานันทั้งวัน แต่นันไม่รับ เพราะเขากินยาแก้อักเสบและนอนพักเพราะแผลที่หัว และแม็คก็คอลมาอีกครั้งในวันนี้ ขณะที่นันนั่งสูบบุหรี่อยู่ท้ายรถกระบะที่ไวขับมาซื้อของและจอดอยู่ในลานจอดของตลาดสด

 

 

“ไง” นันรับสายคอลของแม็ค

 

 

(“ทำไมเมื่อวานมึงไม่รับสายกูเลยวะนัน”) แม็คถามเสียงห้วน

 

 

“นอน” นันตอบสั้นๆ

 

 

(“ตอนนี้มึงอยู่ไหน ทำไมกูไม่เห็นหน้ามึงล่ะ”) แม็คถามออกมาต่อ เพราะนันไม่ได้เอามือถือขึ้นส่องหน้าตัวเอง เขาวางเอาไว้บนตัก

 

 

“มาตลาดสด มาซื้อของกับไอ้ไว” นันตอบกลับมา

 

 

(“มึงมีอะไรปิดกูรึเปล่าวะ ถึงไม่อยากให้กูเห็นหน้า”) แม็คถามกลับมาเสียงเครียด

 

 

“ไม่มีอะไร” นันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

 

 

(“ไม่มีอะไรเหี้ยอะไร มันต้องมีแน่ล่ะ ไม่งั้นมึงไม่มีพิรุธแบบนี้หรอก”) แม็คว่ากลับมา นันเลยหยิบมือถือขึ้นมาให้แม็คเห็นหน้าของเขา แม็คนิ่งเงียบไปนิด เมื่อเห็นหมอนเย็บที่หัวของนัน

(“มึงไปโดนอะไรมา”) แม็คถามเสียงแข็ง

 

 

“เด็กตีกันเมื่อคืนวานซืน โดนลูกหลง” นันบอกกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

(“อีกแล้วเหรอวะ ทำไมมึงไม่ดูแลตัวเองเลย  หลายครั้งแล้วนะ เรื่องโดนลูกหลงเนี่ย แม่ง”) แม็คบ่นออกมาเพราะความเป็นห่วงนัน

 

 

“กูห้ามได้เหรอวะ แล้วนี่ว่างรึไงถึงคอลมาน่ะ” นันเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

 

 

(“กำลังอ่านหนังสืออยู่ แต่กูพักสายตา ก็เลยคอลมาหามึง ก็เมื่อวานมึงไม่รับสายกูเลย”) แม็คว่าออกมาอีก นันก็ไม่ได้พูดอะไร เขารู้ว่าแม็คไม่รู้ว่าวันนี้วันเกิดเขา ไม่งั้นแม็คคงพูดถึงไปแล้ว

 

 

“เออๆ โทษที ไม่ต้องห่วงกูหรอก มึงตั้งใจอ่านหนังสือไปเถอะ จะได้สอบผ่าน” นันบอกกลับไป ส่วนหนึ่งเขาไม่อยากให้แม็คคิดมาก

 

 

(“มึงบอกว่ามีอะไรให้บอก อย่าปิด แต่มึงน่ะตัวชอบปิดบังเลย”) แม็คว่าออกมาเสียงเข้ม นันก็ยกยิ้มนิดๆ

 

 

“ไม่มีอะไรหรอกน่า เรื่องเล็กน้อย” นันบอกกลับไปยิ้มๆ เพื่อให้แม็คสบายใจ

 

 

“เฮีย แล้วเฮียจะซื้อเค้กมั้ย” เสียงของไวดังขึ้น โดยไม่รู้ว่านันคอลคุยกับแม็คอยู่ นันหันไปมองหน้าไวพร้อมกับส่งสายตาดุๆทันที

 

 

(“เค้กอะไรวะ”) แม็คถามกลับมาทันที ทำให้ไวชะงักไปนิด

 

 

“ไม่มีอะไร พอดีเย็นนี้ไอ้อิฐกับเฮียเดย์จะมาที่บ้าน ไอ้อิฐมันจะให้กูซื้อเค้กไปให้มันด้วย” นันอ้างไปก่อน แม็คก็พยักหน้ารับรู้

 

 

(“เออๆ งั้นกูไม่กวนละ เดี๋ยวไว้จะคอลหาใหม่”) แม็คบอกกลับมา นันตอบรับแล้ววางสายไป

 

 

“ตกลงว่ามันไม่รู้จริงๆใช่มั้ย ว่าวันนี้วันเกิดเฮีย” ไวถามออกมาอีก นันพยักหน้ารับ

“แล้วเฮียจะเอาเค้กมั้ย” ไวถามต่อ

 

 

“ทุกปีกูใช้เค้กมั้ยล่ะ” นันถามกลับ วันเกิดของเขาแต่ละปี ไม่เคยซื้อเค้กมาเป่าเลยสักนิด เพราะแม่ของเขาถูกพรากไปจากเขาในวันเกิดครบ 10 ขวบ ขณะที่เขากำลังจะเป่าเค้ก หลังจากนั้น นันก็ไม่เคยซื้อเค้กมาเป่าในวันเกิด นอกเสียจากทำบุญให้พ่อแม่ และกินเหล้ากันตามปกติ

 

 

“อ่อ ครับ งั้นของสดก็ซื้อครบหมดแล้ว งั้นกลับบ้านเลยนะเฮีย” ไวบอกกลับมา นันพยักหน้ารับ ก่อนจะแยกไปขับรถของเขากลับบ้าน พอถึงบ้าน ไวก็เรียกคนมาช่วยกันทำอาหารในครัว วันนี้นันจะให้ลูกน้องสลับกันไปดู สลับกันมากินที่บ้านด้วย จนถึงช่วงเย็น เดย์ อิฐ นีล นิค รวมไปถึงฉกาจและกบ ก็มาที่บ้านของนันด้วย

 

 

“โหยย ไอ้อิฐ ไม่คิดว่าจะซื้อมาจริงๆ” นันพูดขึ้นเมื่อเห็นอิฐถือกล่องเหล้า Black Lable ขนาด 2 ลิตรเข้ามาให้

 

 

“อ่อ กล่องแบล็ค แต่ข้างในเป็นแสงโสมว่ะ” อิฐบอกออกมาอย่างขำๆ นันเลิกคิ้วนิดๆ

 

 

“ไปเชื่อมัน” เดย์บอกกลับ นันรีบเปิดกล่องมาดู ก่อนจะยิ้มกว้าง เพราไม่ใช่แสงโสมอย่างที่อิฐบอก

 

 

“ให้กูทายนะ เงินเฮีย” นันบอกยิ้มๆ

 

 

“เงินเฮียมึง ก็เหมือนเงินกู แล้วที่ซื้อมาไม่ใช่เพราะมึงอยากได้ แต่เพราะกูอยากแดกด้วย” อิฐบอกออกมาอย่างขำๆ ก่อนที่นันจะพาไปนั่งที๋โต๊ะยาว ที่เขาเอามาตั้งไว้บนสนามหน้าบ้าน เดย์กับฉกาจรู้จักกันดีอยู่แล้ว จึงคุยกันได้ กบเองก็ไปช่วยพวกไวเตรียมของ เมื่อทุกอย่างพร้อม ปาร์ตี้วันเกิดของนันก็เริ่มขึ้น นันนั่งดื่มนั่งกินอยู่กับเพื่อนๆพี่ๆ รวมไปถึงลูกน้องของเขาด้วยท่าทีปกติ จนเวลาผ่านไปจนถึง 3 ทุ่มกว่า แม็คก็คอลเข้ามา นันเลยเลี่ยงไปรับสายที่บ่อปลา เพราะค่อนข้างเงียบ ทันทีเมื่อเห็นหน้าแม็ค เขาก็ต้องสงสัย เพราะแม็คตาแดงๆ ใบหน้าเหมือนกับโกรธอะไรใครมา

 

 

“เป็นอะไรวะ” นันถามกลับไป แม็คเม้มปากนิดๆ

 

 

(“มึงกับกู เราเป็นอะไรกันวะ”) แม็คถามขึ้นเสียงนิ่ง เหมือนกับกำลังคุมอารมณ์ตัวเองอยู่

 

 

“เป็นผัวเมียกัน เป็นคนรักกัน” นันตอบกลับ

 

 

(“คนรักกัน เค้ามีอะไรเค้าก็จะบอกกัน ไม่ปิดบังกันไม่ใช่เหรอวะ”) แม็คบอกออกมาอีก นันเงียบไปนิด เพราะเขายังไม่แน่ใจว่าแม็คกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

(“คนรักกัน ไม่ว่าจะทุกข์หรือจะสุขก็ต้องอยู่ข้างกันเสมอไม่ใช่เหรอวะ”) แม็คบอกออกมาอีก

 

 

“มีอะไรพูดมาเลยแม็ค” นันบอกกลับมาอีก แม็คกัดปากตัวเองเล็กน้อย

 

 

(“วันนี้วันเกิดมึง”) แม็คพูดขึ้น ทำให้นันนิ่งไปนิด

 

 

“อืม มึงรู้ได้ไง” นันถามกลับไป

 

 

(“ทำไมมึงไม่บอกกูวะนัน จริงอยู่ที่เป็นกูเองที่ต้องจำให้ได้ว่าวันเกิดมึงคือวันไหน แต่มึงก็น่าจะบอกกูบ้าง มึงเห็นกูเป็นคนอื่นสำหรับมึงใช่มั้ยวะ กูไม่สำคัญพอที่จะรับรู้ใช่มั้ย”) แม็คต่อว่ากลับไปด้วยความน้อยใจ คนที่ส่งข้อความมาบอกเขาก็คือไว ไวเล่าให้แม็คฟังทุกอย่าง ว่าช่วงนี้นันเครียดๆ แล้ววันนี้ก็เป็นวันเกิดนัน แต่ไวก็แก้ตัวแทนนันไปเหมือนกัน ว่านันไม่อยากให้แม็คเสียเวลาเสียสมาธิอ่านหนังสือ

(“กูอยู่ในช่วงเตรียมสอบก็จริง แต่มึงคิดว่ากูไม่ควรจะอวยพรวันเกิดหรือคุยกับมึงเรื่องของวันเกิดมึงบ้างเลยรึไง”) แม็คตัดพ้อออกไปอีก นันก็นั่งเงียบ ส่วนหนึ่งเขารู้ตัวว่าคิดมากไปจริงๆ เพราะห่วงแม็ค เลยไม่อยากให้แม็คเสียเวลาอ่านหนังสือ

 

 

“ขอโทษ กูไม่ได้คิดว่ามึงไม่สำคัญ เพราะว่ามึงสำคัญ กูถึงได้คิดมากอยู่แบบนี้ อีกอย่างวันเกิดกูมันก็ไม่ได้มีปีนี้แค่ปีเดียว ปีหน้า เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน แล้วค่อยฉลองกันก็ได้ ไม่ใช่ว่าเราจะมีกันวันนี้วันเดียว ปีนี้ปีเดียวเสียเมื่อไร” นันอธิบายให้แม็คเข้าใจ

 

 

(“ก็นั่นแหละ มันเป็นวันเกิดมึง ปีแรกที่กูอยู่กับมึง กูก็อยากจะอวยพรมึงบ้างเท่านั้นเอง มึงทำแบบนี้ ทำให้กูรู้สึกเหมือนไม่ใช่คนสำคัญ”) แม็คบอกย้ำออกมาอีก เพราะเขารู้สึกแบบนี้จริงๆ

 

 

“อย่าพูดว่ามึงไม่สำคัญอีก ถ้าไม่สำคัญ กูจะแคร์มึงขนาดนี้เหรอวะ ไม่เอาน่า กูขอโทษแล้วไง” นันบอกกลับ

 

 

(“ถ้าสมมุติว่าวันเกิดกู แล้วกูแอบไปฉลองกับเพื่อนกูโดยที่ไม่บอกมึง มึงจะรู้สึกยังไง”) แม็คถามกลับมา นันยอมรับว่าครั้งนี้เขาคิดพลาดไปจริงๆ อาจจะเป็นเพราะเขาเครียดๆด้วย ก็เลยคิดอะไรไม่ถี่ถ้วน

(“วันสำคัญของมึงทั้งที กูเป็นคนรักของมึง กูก็อยากมีส่วนร่วมในวันนี้บ้าง ไม่อยากถูกจับแยกออกเหมือนเป็นคนอื่น”) แม็คว่าออกมาอีก

 

 

“โอเค กูยอมรับว่ากูคิดอะไรตื้นๆไปหน่อย จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วละกัน วันนี้ก็มีอะไรมากหรอก กูไปถวายสังฆทานที่วัดแล้วก็ทำบุญให้พ่อกับแม่เท่านั้น ตอนเย็นก็ให้พวกไอ้ไวทำอะไรกินเหมือนทุกวันนั่นแหละ แค่วันนี้พวกเฮียเดย์มาเที่ยวด้วยก็เท่านั้นเอง” นันบอกกลับ เพื่อไม่ให้แม็คเคืองไปมากกว่านี้

 

 

(“กับคนอื่น มึงยังบอกให้เขามาร่วมวันเกิดมึง แล้วทำไมกับกูถึงไม่บอกอะไรสักคำ”) แม็คยังคงตัดพ้อออกมาอีก นันถอนหายใจเบาๆ

 

 

“กูไม่ได้บอก แต่พวกนี้เค้ารู้กันอยู่แล้ว ที่ไอ้อิฐโทรมาเมื่อวานซืน เพราะมันโทรมาบอกว่าวันนี้มันจะเข้ามา ไอ้กาจมันก็รู้ดีอยู่แล้ว เพราะมันเป็นเพื่อนของกู” นันบอกกลับไป แม็คนิ่งเงียบไปนิด

“เอาไว้กลับมากูจะไถ่โทษละกันนะ” นันพูดขึ้นมาอีก ปกติเขาก็ไม่ได้ง้ออะไรแม็คมากนัก แต่ครั้งนี้นันรู้ตัวว่าตนเองผิดจริงๆ จึงพยายามง้อแม็คในแบบของเขา

“หายโกรธกูได้ยัง” นันถามต่อ แม็คนั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองสักพัก ก่อนจะพยักหน้ารับ ทำให้นันยกยิ้มนิดๆ

“ในเมื่อรู้แล้วว่าวันนี้วันเกิดกู มีอะไรจะให้กูมั้ย” นันถามกลับ

 

 

(“กูเองเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว จะให้กูเตรียมอะไรให้ได้ล่ะ”) แม็คถามกลับไปเสียงขุ่น นันก็หัวเราะในลำคอเบาๆ

 

 

“อืมม งั้นร้องเพลงให้กูฟังหน่อยสิ เลือกมาสักเพลง” นันบอกกลับไป ทำให้แม็คชะงักไปนิด

 

 

(“กูร้องเพลงไม่เพราะเท่าไรนะมึง”) แม็คบอกกลับ ตอนนี้เขาหายเคืองนันบ้างแล้ว

 

 

“ไม่เป็นไร ร้องให้กูฟังคนเดียว อ่อ ให้ลูกๆมึงฟังด้วย” นันบอกกลับ เพราะนั่งอยู่ข้างบ่อปลา แม็คยิ้มออกมาได้นิดๆ

 

 

(“เออๆ รอแป๊บ ขอเลือกเพลงก่อน”) แม็คบอกกลับ ก่อนที่เขาจะนั่งเลือกเพลง และหาเสียงดนตรีอย่างเดียวมาเปิดเพื่อที่เขาจะได้ร้องเพลงควบคู่ไปด้วย

(“โอเค ได้ละ”) แม็คบอกยิ้มๆ นันก็นั่งรอฟัง

(“ไม่เพราะห้ามล้อกูนะเว้ย”) แม็ครีบออกตัวไว้ก่อน นันก็พยักหน้ารับ แม็คหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดเสียงดนตรีขึ้นมา ซึ่งเป็นเพลงของผู้หญิง แต่แม็คเลือกคีย์เสียงของผู้ชายที่ทำเป็นอะคูสติกมาเปิดคลอ

 

 

ไม่กี่คนที่จะเคียงข้างกัน ไม่กี่คนที่จะคอยร่วมทุกข์ใจ
และไม่ทิ้งฉันไว้ลำพัง ไม่ว่าเจอเรื่องร้ายใดๆ ก็พร้อมเดินไปกับฉัน
ไม่กี่คนที่จะรักฉันจริง ทำให้ยิ้มในชั่วโมงที่เหงาใจ
ในชีวิตที่ล่วงเลยมา ไม่กี่คนที่ฉันไว้ใจให้กุมมืออยากฝากชีวิต

และหนึ่งในนั้นก็คือเธอคนนี้ ที่ฉันนั้นโชคดีที่เราได้พบกัน
จากหนึ่งในร้อย หนึ่งจากในล้าน
ได้มาร่วมทางเดิน ให้หนึ่งใจฉันได้เจอกับรักดีๆ

ไม่กี่คนที่จะคอยหวังดี มีแค่เพียงไม่กี่คนให้เชื่อใจ
ในชีวิตที่ล่วงเลยมา ไม่กี่คนที่ฉันให้ใจ แค่บางคนที่อยากบอกรัก

และหนึ่งในนั้นก็คือเธอคนดี ที่ฉันนั้นโชคดีที่เราได้พบกัน
จากหนึ่งในร้อย หนึ่งจากในล้าน

ได้มาร่วมทางเดิน ให้หนึ่งใจฉันได้เจอกับรักดีๆ

และหนึ่งในนั้นก็คือเธอคนดี ที่ฉันนั้นโชคดีที่เราได้พบกัน
จากหนึ่งในร้อย หนึ่งจากในล้าน
ได้มาร่วมทางเดิน ให้หนึ่งใจฉันได้เจอกับรักดีๆ

อยากบอกว่าฉันรักเธออีกครั้งคนดี

 

ตลอดเวลาที่ร้องเพลง แม็คมองหน้านันผ่านจอไม่วางตา นันเองก็จ้องหน้าคนรักอยู่ตลอดเช่นเดียวกัน พอร้องเพลงจบ แม็คก็ยิ้มเขินๆ

 

 

“ทำไมถึงเลือกเพลงนี้” นันถามขึ้นด้วยความอยากรู้

 

 

(“เพราะกูอยากขอบคุณมึง ที่มึงเคียงข้างกูเสมอ กูรู้สึกเหมือนกูโชคดีที่ได้เจอมึง แล้วกูก็อยากเป็นคนที่อยู่เคียงข้างมึง ในวันทุกข์ใจหรือวันที่มีความสุขด้วย พูดง่ายๆ คืออยากให้เราสองคนเคียงข้างกันในทุกๆเหตุการณ์ในชีวิต ถึงแม้ว่าตอนนี้เราสองคนจะอยู่ห่างกันก็ตามเถอะ”) แม็คบอกออกมาเสียงจริงจัง ทำให้นันยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น

 

 

“ขอบคุณครับ” นันบอกออกมาเสียงนุ่ม เพราะนันเองก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่าวันนี้เขาจะมีคนเคียงข้างเขาอย่างแม็ค

 

 

(“นัน ความจริง กูมีของขวัญให้มึงอีกชิ้น”) แม็คบอกออกมาต่อ ทำให้นันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

 

 

“ของขวัญอะไร” นันถามขึ้นมา

 

 

“เฮียๆ มีของมาส่งครับ” เสียงตะโกนของไวดังขึ้นมาก่อน

 

 

“ของอะไรวะ” นันถามกลับไป ไวยิ้มนิดๆ

 

 

(“น่าจะเป็นของที่กูสั่งไว้ มึงไปดูสิ แต่อย่าเพิ่งวางสายนะ”) แม็คบอกกลับ นันจึงเดินกลับไปที่หน้าบ้าน อิฐก็โวยวายหาว่าเขาหายไปไหน มีคนขับรถมาส่งกล่องขนาดย่อม ซึ่งนันมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเค้ก

 

 

“มึงสั่งเค้กมาให้กูเหรอ” นันถามกลับไป แม็คพยักหน้ารับ

 

 

(“นัน กูรู้มาว่า มึงไม่เคยเป่าเค้กเลย ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น แต่ปีนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว พ่อแม่มึงกลับมาอยู่ด้วยกัน แล้วมึงก็มีกูอยู่กับมึงแล้ว กูอยากให้มึงเป่าเค้กที่กูสั่งมาให้ จะได้มั้ยวะ”) แม็คพูดขอออกมา นันนิ่งอึ้งไปนิด ก่อนจะยกมือลูบหน้า พร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

“เฮ้อ วันนี้เป็นวันที่กูคุมอะไรไม่ได้ดังใจจริงๆ” นันพูดออกมาอย่างขำๆ

“ก็ได้ กูจะเป่าเค้กนะ” นันบอกกลับ ก่อนที่เขาจะให้ไวเอาเทียนตัวเลขที่มากับเค้กปักลงไป แล้วนันก็วางเค้กไว้บนโต๊ะตรงหน้าที่เขานั่ง ลูกน้องของนัน ต่างพากันมายืนล้อมรอบ อิฐเองก็มองเค้กตาวาววับ

“มึงเริ่มร้องเพลงก่อนสิ” นันบอกกับแม็คที่ยังอยู่ในหน้าจอมือถือ นันวางมือถือเอาไว้ให้เห็นเขากับเค้กที่แม็คสั่งมาให้

 

 

(“Happy birth day to you. Happy birth day to you.”) แม็คเป็นคนเริ่มร้องเพลงเป็นคนแรก หลังจากนั้น คนอื่นๆก็ร้องตามไปด้วย นันยิ้มออกมาน้อยๆ กับสิ่งเล็กๆที่แม็คทำให้ มันอจจะไม่ได้เลิศเลอ แต่มันมีค่าทางใจสำหรับเขา จนเพลงวันเกิดมาถึงท่อนสุดท้าย นันก็มองหน้าแม็คไปด้วย

 

 

Happy birth day to …….you.

 

พอสิ้นเสียงเพลง นันก็อธิฐานบางอย่างในใจ แล้วเป่าเทียนจนดำเสียงปรบมือเสียงโห่แซวของลูกน้องนันก็ดังขึ้น นันยิ้มให้กับแม็คผ่านหน้าจอมือถือ นันตั้งใจจะตัดเค้กชิ้นแรก ขึ้นไปให้พ่อกับแม่ของเขาด้วย

 

 

(“สุขสันต์วันเกิดนะนัน มีความสุขไปพร้อมๆกับกูนะ”) แม็คพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม นันก็ส่งยิ้มกลับไปให้ และนันก็คิดว่าปีต่อไป เขาก็ควรซื้อเค้กมาเป่าแบบนี้ได้แล้ว

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++ วันเกิดนัน +++++++++++++++++++++++++++++

 

เอาวันเกิดนันมาให้อ่านเล่นก่อนนะคะ ภาคสองรอหลังเดย์อิฐ#4 จบเน้อ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น