มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 2

คำค้น : เด็กฝึกงาน , บอส , นายจ้าง , นายจ้าง , ลูกจ้าง , กินเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2559 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 2
แบบอักษร

       สาวน้อยหันไปมองตามคำบอกเล่า และไม่เห็นพวกเพื่อนๆ จริง แต่เมื่อมองไปอีกด้านไกลๆ นั่น ถึงได้เห็นว่าเป็นพวกสาวๆ ศศิวิมลลุกขึ้นคว้าข้อมือใหญ่วิ่งนำลงทะเลไป เมื่อลงไปในน้ำลึกแค่เอวบาง หล่อนก็ออกแรงทั้งหมดเหวี่ยงคนตัวโตทันที แต่คนที่เสียหลักล้มลงกลับเป็นหญิงสาว ชายหนุ่มหัวเราะกับท่าทางที่เป็นเด็กๆ ของสาวน้อย

       “จะเอาคืนพี่เหรอ ฝันไปเถอะสาวน้อย” ชายหนุ่มเยาะเย้ยหล่อน และส่งมือให้หญิงสาวดึงตัวขึ้น

       แต่แล้วศศิวิมลก็ออกแรงอีกครั้งกระชากชลาทิศจนล้มลงจนได้ คราวนี้เสียงหัวเราะเป็นของหญิงสาว ที่หัวเราะจนตัวงอ

       “ฝันไปเถอะเหรอคะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ คงไม่ต้องฝันแล้วมั้งคะพี่ชาร์ล” ได้ทีหญิงสาวก็เยาะเย้ยเขาบ้าง

       ชายหนุ่มทรงตัวลุกขึ้นเดินย่างสามขุมเข้ามาหาร่างอรชร ศศิวิมลพุ่งตัวหลบ แต่ไม่ทันอ้อมแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเอาไว้ ทั้งสองเล่นมวยปล้ำกันในน้ำอยู่พักนึง ก็หยุดเพราะความเหนื่อยอ่อน ชลาทิศกอดร่างอรชรไว้แนบอก ทำให้ร่างของทั้งคู่ต้องเสียดสีกันเพราะเกลียวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง จากความเหนื่อยอ่อนกลายเป็นความเสียวซ่านทันที 

       ชลาทิศก้มลงจูบหญิงสาวเต็มอารมณ์หวาน เขาสัมผัสอกอิ่มของหญิงสาวที่อยู่ใต้น้ำ เพราะลงมาลึกแค่อกแล้ว ลูบไล้เวียนวนสะกิดตุ่มไตให้แข็งตึง มืออีกข้างก็กรีดปลายนิ้วลงที่กลางร่างสาว แม้จะเป็นแค่ภายนอกร่มผ้า แต่ก็ก่อให้เกิดความเสียวซ่านไม่แพ้กัน ด้วยความที่สถานที่ไม่เอื้ออำนวย ชลาทิศก็ต้องตัดใจผละออกจากเรือนร่างอรชร ก่อนจะจูงมือบางเดินกลับขึ้นฝั่งไป เขาเองเป็นฝ่ายที่ต้องระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอกลงอย่างยากเย็น

       “กลับบ้านไปคราวนี้ คงต้องเข้าไปหามารดาสักหน่อยแล้ว”

 

       ป้ายประกาศงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทที่ติดอยู่บนบอร์ด และมีพนักงานจำนวนหนึ่งกำลังยืนดูกันอยู่นั้น เรียกให้ร่างบอบบางของดลลดาต้องเดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้ระคนสงสัย

       “งานเลี้ยงประจำปี” สาวน้อยพึมพำ

       “ใช่ครับ คือว่าบริษัทเราจะมีงานเลี้ยงประจำปีที่จัดขึ้นเพื่อสร้างความสมานฉันท์ให้เกิดขึ้นกับหน่วยงานของเรา คุณคงมาใหม่เลยยังไม่ทราบ” วิทวัส พนักงานฝ่ายธุการของบริษัท บอกสาวน้อยที่เขาแน่ใจว่าคงมาใหม่เพราะยังไม่เคยเห็นหน้า

       “ใช่ค่ะ ดิฉันเป็นพนักงานฝึกงานฝ่ายเลขานุการน่ะค่ะ เอ่อคุณ...”

       “ผมวิทวัสครับ อยู่ฝ่ายธุรการ แล้วคุณล่ะชื่ออะไรครับ”

       “ดิฉันชื่อดลลดาค่ะ หรือจะเรียกว่าดรีมก็ได้” สาวน้อยส่งยิ้มหวานให้เขา เมื่อเห็นว่าเขามีอัธยาศัยดี

       “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

       “เช่นกันค่ะ  งั้นดรีมขอตัวขึ้นไปทำงานก่อนนะคะ”

       “ครับ เชิญครับ” วิทวัสมองตามร่างบางที่เดินห่างไป นึกพอใจในหญิงสาวไม่น้อย

       สาวน้อยเดินไปที่ลิฟต์ พอดีกับร่างสูงที่เดินมายังลิฟต์เหมือนกัน ดลลดาปรายตามองหน้าชายหนุ่มนิดนึง ก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเอง ส่วนชวนนท์ก็ปรายตามองหญิงสาวที่ก้มมองมือตัวเอง เหมือนว่ามันมีนิ้วงอกขึ้นมาอีกนิ้ว

       ติ้ง  เสียงดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออก ชายหนุ่มก้าวเข้าไปก่อน เขามองหญิงสาวที่ไม่ยอมก้าวเข้ามา เมื่อยังเห็นหล่อนก้มหน้าอยู่ เขาก็กดปิดประตูลิฟต์ให้ขึ้นไปยังชั้นที่ต้องการ

       ดลลดารู้สึกโล่งอกที่เขาไม่เรียกหล่อนเข้าไปอยู่ในลิฟต์ด้วยกันอีก เขาทำเหมือนหล่อนแทบจะไม่มีตัวตนเลยด้วยซ้ำตั้งแต่วันนั้นมา 

       “ดรีมจ๋า... ได้เห็นประกาศงานเลี้ยงพนักงานข้างล่างรึยัง” อรอนงค์ถามหญิงสาว

       “เห็นแล้วค่ะ” ดลลดาตอบ

       “พรุ่งนี้แล้วนะ ดรีมมีชุดรึยังจ๊ะ”

       “ชุดอะไรเหรอคะพี่อร”

       “อ้าว... ก็ชุดราตรีไง นี่อย่าบอกนะว่าดรีมจะใส่ชุดทำงานไปงานเลี้ยงน่ะ งานนี้เขาแต่งตัวกันสุดเริ่ดทั้งนั้นแหละจ้ะ”

       “เหรอคะ”

       “ใช่ แล้วงานนี้นะมีการประกวดขวัญใจของงานด้วยนะ”

       “เหรอคะ”

       “มัวแต่เหรอคะอยู่นั่นแหละ มีชุดหรือยังล่ะ”

       “ไม่มีหรอกค่ะ ดรีมไม่เคยได้ไปงานแบบนี้น่ะค่ะ พี่อรคงมีชุดอยู่แล้วสินะคะ” สาวน้อยถาม เพราะคิดว่าเลขาของท่านประธานอย่างอรอนงค์คงจะต้องมีชุดแบบนี้ไว้เสมอ เพราะถ้าไม่มีก็คงเสียชื่อเลขาสาวแสนสวยแน่

       “โอ้ย... แน่นอนสิจ๊ะ พี่นะมีตั้งหลายชุดแน่ะ เพราะบางครั้งต้องออกงานกับเจ้านายด้วย” อรอนงค์บอก

       “เอาอย่างนี้มั้ย ดรีมไปลองใส่ชุดของพี่นะ ถ้าดรีมใส่ได้พี่ให้เลยจ้ะ เอ... แต่ว่าพี่ว่าดรีมคงใส่ได้อยู่แล้วล่ะ” อร-อนงค์บอกอย่างใจดี

       “เอางั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณพี่อรมากนะคะ” สาวน้อยยกมือไหว้อรอนงค์อย่างนอบน้อม

       “ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้เจ้านายอนุญาตให้พนักงานเลิกงานครึ่งวันเพื่อเตรียมตัวไปงานจ้ะ งั้นเดี๋ยวพอเลิกงาน ดรีมก็ไปกับพี่ ไปลองชุดที่บ้านพี่นะ ตกลงไหม แล้วเราจะได้ไปพร้อมกัน”

       “โอเคเลยค่ะพี่อร  รักพี่อรที่สุดในโลกเลย” สาวน้อยประจบเสียงหวาน

       ช่วงบ่ายหลังเลิกงานของวันต่อมา สองสาวก็พากันมาลองชุดที่บ้านอรอนงค์ ซึ่งในตู้เสื้อผ้าของอรอนงค์นั้นมีชุดราตรีสวยๆ อยู่หลายชุด อรอนงค์เลือกชุดสีฟ้า เป็นชุดกระโปรงยาวผ้าชีฟองอัดพีท ด้านหลังเปิดเปลือยลงมาแค่เอว ชุดนี้ อรอนงค์ชอบทันทีที่เห็นและตัดสินใจซื้อมา แต่หล่อนกลับใส่ไม่สวยเนื่องจากอรอนงค์เป็นหญิงสาวที่มีหน้าอกหน้าใจนั้นน้อยไปหน่อย หล่อนเอาชุดมาทาบที่ตัวสาวน้อย และคิดว่าช่างพอเหมาะพอดีกับดลลดาแท้

       “พี่ว่าชุดนี้ดรีมคงใส่ได้สวยทีเดียว พี่ยังไม่เคยได้ใส่ไปไหนเลยนะ เพราะพี่ใส่ไม่สวย ไหนลองใส่มาให้พี่ดูหน่อยสิจ๊ะ” อรอนงค์ดันร่างบางให้เข้าไปลองชุดในห้องน้ำ ไม่กี่นาทีต่อมาสาวน้อยอย่างดลลดาก็กลายเป็นสาวสวยเซ็กซี่ทันที

       “โอ้โห... เห็นมั้ยพี่ว่าแล้ว ดรีมสวยและเซ็กซี่ที่สุดเลย” อรอนงค์ชื่นชมสาวน้อยแสนสวยอย่างจริงใจ

       “แต่พี่อรคะ ดรีมว่ามันโป๊เกินไปหน่อยค่ะ ดรีมขอเปลี่ยนเป็นชุดอื่นได้มั้ยคะพี่อร” เพราะอกอิ่มเต็มตึงของเธอนั้นมีขนาดค่อนข้างใหญ่ เลยทำให้ชุดที่ใส่นี้ดูโป๊ขึ้นกว่าเดิม

 

       “โอ๊ย... ไม่โป๊หรอกจ้ะ ใส่สวยออกขนาดนี้จะเปลี่ยนชุดอื่นไปทำไมกัน พี่เห็นยังอดอิจฉาไม่ได้เลย  มานี่มานี่ มานั่งนี่เลยเดี๋ยวพี่จะแต่งหน้าทำผมให้สวยวิ้งเลย งานนี้รับรองว่าตำแหน่งขวัญใจของงานหนีไม่พ้น น้องดรีมของพี่แน่นอน” อร-อนงค์จีบปากจีบคอเอ่ยชมหญิงสาวไม่ขาดปาก ดลลดาเลยจำใจต้องใส่ชุดนี้ไปร่วมงานคืนนี้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}