June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

38. เหนื่อยใจไม่เท่ากัน ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 38. เหนื่อยใจไม่เท่ากัน ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.8k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2562 01:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
38. เหนื่อยใจไม่เท่ากัน ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นนท์ Part

ผมนอนมองคนตัวเล็กที่เดินไปมาในห้องของผมเพื่อทำความสะอาด ภาพแห่งความคุ้นเคยกำลังย้อนกลับมาผมจะทำยังไงดี หลังจากที่ชั่วโมงก่อนผมคิดว่าเสียมันไปแล้วตั้งแต่ วินาทีที่มันเดินออกจากห้องไป เพราะอะไรนัท  ที่มึงวิ่งกลับมาจนหอบนี่เพราะความสงสารหรือเพราะแค่ความอยากรู้

ย้อนเมื่อคืนวันที่ไปงานเลี้ยงของไอ้เก่ง ผมคิดว่าต้องเจอมันถึงไป ผมเตรียมตัวเตรียมใจแล้วไม่ว่าผลลัพธ์ของมันจะออกบวกหรือลบผมก็จะยอมรับ ก็เป็นตามที่รู้มันมีแฟน และให้ได้แค่สถานะอื่น

ตอนนั้นผมรู้สึกปวดทั้งกายและใจ ทำให้อาการปวดที่ขาผมกำเริบ และผมกลัวมันจะรู้ ดีที่ไอ้กรมาทัน ส่วนอาการเจ็บผมมีผลมาจากการผ่าตัด เพราะตามจริงต้องพักฟื้น3เดือนแต่ผมพักแค่2เดือนเเละรีบกลับมาที่ไทย   ผมรู้ว่าอุบัติเหตุที่มันเกิดขึ้นผมทำตัวเอง แม้แต่การรักษาผมยังเลี่ยงไม่ยอมผ่าตัดปิดแผล

" นัทพอแล้วไหนบอกว่ามีเรื่องอยากจะรู้ไง "

มันมองหน้าผมนิดหนี่งเดินไปล้างมือแล้วกลับมายืนเก้ๆกังๆ อยู่หน้าเตียงคงเพราะหาที่นั่งไม่มี

" ที่เตียงก็ได้ "

แล้วก็ตบที่ข้างๆผม มันทำหน้าอึดอัดเหมือนกลัวอะไรบางอย่างผมรู้ว่ามันกลัวอะไร

" อย่ากลัวไม่ทำอะไรหรอก "

ผมบอกถึงอยากจะทำใจเเทบขาดแต่ก็.... ตอนนี้ขาตอนนี้ขาผมยังไม่หาย หมอบอกว่าให้งดกิจกรรมทางเพศไปจนกว่าจะหาย

เห้อ.....ไม่คิดว่าคนที่เคยนอนกับผู้หญิงมาช่วงหนึ่ง พอมีความรักจริงๆกับไอ้นัททำให้ผมเกิดกลัวที่จะมีsex กับคนอื่น

เตียงยุบยวบ ผมหันไปมองไอ้นัทนั่งอยู่ปลายๆเตียง จากนั้นมันก็เริ่มถามตั้งแต่ผมเริ่มไปเมืองนั้นแล้วผมก็ตอบมันทุกคำถามจนถึงเรื่องที่ผมบำบัดอยู่ แอลกอฮอล์ลิซึ่ม

" ก็ตอนนั้นหายแล้วนี่ทำไมยังมีอาการอีก "  มันถาม

"  กลับมากินอีกเมื่อเดือนที่เเล้ว "   ผมบอก

" นนถ้ามึงยังดูแลตัวเองไม่ได้ มึงจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปดูแลคนอื่น "  

ไอ้นัทบอกก็จริงของมัน

" รู้แล้วตอนนี้เลิกเเล้ว " 

ผมบอกและหลับตาลง ทำไมรู้สึกเหนื่อยใจจัง

" นน ทำไมถึงใส่แหวนล่ะ "  ไอ้นัทถามและมองแหวนที่มือผมคงสังเกต เพราะว่าปกติผมไม่ใส่

" ก็มันสวยดี " ผมบอกและมองแหวนในมือ

" โกหก " 

ไอ้นัทพูดเสียงดัง แบบนี้เเสดงว่ามันรู้แล้วเรื่องเเหวนผมก็เลยอธิบายให้มันฟังอย่างละเอียด

" แหวนนี่มีคนบอกว่ามันช่วยให้สมหวังถ้าเราใส่เผชิญหน้ากับปัญหา ถึงจะรู้ว่าเป็นแค่เทคนิคการขายแต่ก็ซื้อในราคาที่สูงเพียงเพราะคำว่าสมหวัง ดูไร้สาระนะ "  

ผมบอกโดยใช้คำว่าปัญหาแทนจริงๆลุงที่ขายบอกว่าเอาไว้ใส่ต่อหน้าคนรักของคุณแล้วหมุนมันไปมาแล้วจะสมหวัง  จริงๆผมไม่ใช่คนที่งมงายเรื่องแบบนี้แต่พอเจอปัญหาจริงๆ มันเหมือนเป็นทางเลือกสร้างกำลังใจให้ตัวเองมีหวัง

" ไม่หรอกมันก็สมหวังนี่ใช่มั้ย​ บาดแผลนั่นเดี๋ยวก็หาย "  

ไอ้นัทปลอบใจผม นั่นสิคนเราใช่จะสมหวังทุกเรื่องแต่ก็ยังมีเรื่องที่ยังไม่สมหวังอยู่ ผมจึงใส่มันไว้ผมคิด

" แล้วทำไมต้องใส่นิ้วนางด้วยล่ะ "

"  ก็นิ้วอื่นมันใส่ไม่ได้ " ผมบอกและยกมือผมให้มันดู

" แต่นั่นคนอื่นเค้าจะมองว่ามีเจ้าของแล้ว "

ไอ้นัทบอก นั่นก็เป็นผลดีกับผม เพราะว่าเหมือนกันสาวๆออกไปเหมือนสร้างกำแพงให้ตัวเอง เพราะผมเข็ดจริงๆกับผู้หญิงที่เข้ามาหาและผมก็ไม่รู้สึกแบบนั้นแล้วกับผู้หญิง

" คนอื่นรวมทั้งมึงด้วยสินะเรื่องเข้าใจผิดนั่น "  ผมถาม

" ไม่ใช่ซะหน่อย "

ไอ้นัทตอบเสียงอ่อนผมกลัวมันเคืองเรื่องเดิมเลยรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

" ตอนนี้แค่มึงเข้าใจถูกก็พอเเล้ว มึงกลับไปเถอะมันดึกแล้ว "   

ผมบอก เพราะรู้สึกถึงเสียงสั่นของมือถือมันที่เตียงหลายสายเเล้ว  เดาได้ไม่ยากว่าใครโทรมา ไอ้นัททำท่าอึดอัดเหมือนจะพูดอะไร

" รึจะให้ไอ้กรไปส่งมันอยู่แถวนี้พอดี "  ผมบอก

" ไม่ต้อง กลับเองได้  " 

ไอ้นัทปฏิเสธแล้วรีบลุกขึ้นทำท่าไม่พอใจอะไรสักอย่างผมคิดว่ายังเคืองไอ้กรกับไอ้เสก

" นัทสองคนนั่นทำไปเพราะว่าถูกขอร้อง " 

ผมบอกเรื่องที่มันยังโกรธเพื่อนผมทั้งสอง

" ไม่ใช่ซะหน่อย  เรื่องนั้นไม่โกรธเเล้ว  "  

ไอ้นัทบอกแล้วมันเรื่องไหนล่ะผมก็เริ่มคิดไม่ออก มันเดินไปถึงหน้าประตูและหันมาพูด

" กูแค่อยากให้มึงไปส่ง "

พูดเเล้วมองมาที่ผม จนผมทำไรไม่ถูก

" คือกูไม่มีรถ " ผมตอบไอ้นัททำหน้างง

" และยังขับรถเองไม่ถนัดทุกวันนี้ไปแท็กซี่  " 

ผมตอบเหมือนอายๆไม่อยากให้มันรู้ว่าผมใช้ชีวิตแบบไหน

" งั้น ๆ มึงพักเถอะ " ไอ้นัทเดินออกไป

" เดี๋ยวไปส่งที่หน้าคอนโด "

ผมบอกอยากใช้เวลาอยู่กับมันอีกหน่อย แต่กลัวว่ามันจะเรียกแฟนใหม่มันมารับ เลยรีบเดินกะเผลกไปหยิบกุญแจ ซึ่งไอ้นัทมองผมอยู่

ตอนนี้ผมกับไอ้นัทนั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยแต่ก็เกือบชั่วโมงตรงหน้าคอนโดทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยมีเวลามานั่งคุยกันเเบบนี้  ตอนนี้เหมือนกับหนุ่มสาวเพิ่งเริ่มจีบกันใหม่ๆ ผมมองนาฬิกาตัวเองเวลานี้ดึกจริงๆ

" เอ่อ เดี๋ยวสักพักต่อมารับ "

ไอ้นัทบอกชื่อเด็กนั่น ทำให้ผมทำพูดอะไรไม่ออกเลยได้แต่บอกว่า

" งั้นกลับดีๆ "

" นน เอ่อคือ... เอ่อ​... นนเราจะได้เจอกันอีกมั้ยว่างๆก็ไปที่ร้านดิ " 

มันบอกด้วยความเป็นกันเองผมไม่รู้ว่าตอนนี้มันจัดสถานะไหนให้ผม เพื่อนละมั่ง ผมคิด

" อืมได้ " 

ผมตอบและลุกขึ้นมันก็ลุกพร้อมผมเเละกำลัง จะเดินไปผมตัดสินใจดึงมือมันไว้มันทำหน้าตกใจ

" นัท ตอนนี้มึงก็รู้ทุกอย่างเเล้ว​ เเละเห็นสิ่งที่กูเป็นอยู่ตอนนี้ " 

ผมเริ่มพูดเรื่องที่เตรียมมา

" ความรู้สึกที่มีต่อมึงกูยังเหมือนเดิม  "

ผมบอกความในใจอีกครั้งไอ้นัททำหน้าตกใจเหมือนไม่เชื่อ

" อย่าทำหน้าอึดอัดแบบนั้นสิ รู้ว่ามึงมีแฟนแล้วแค่อยากบอกความรู้สึก เพราะสิ่งที่เคยทำไว้จึงไม่กล้าร้องขอให้มึงกลับมาเหมือนเดิม "

ผมบอกและยิ้มอ่อนให้มัน มันนิ่งมองผมเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นี่ผมทำให้มันอึดอัดเพิ่มหรือเปล่า

" เอ่อ กูขอเวลาหน่อย "

ไอ้นัทสะบัดมือผมออกมือมันเย็นมาก

" นัทกูไม่ได้ขอให้มึงเลิกกับเด็กนั่นแล้วมาคบกับกู "

" กูรู้ว่าสิ่งที่กูเคยทำ มันคงยากที่จะให้อภัยแค่หวังว่าวันข้างหน้าถ้าความรักยังเหลืออยู่ กูจะอยู่ตรงนี้ที่เดิมด้วยความรู้สึกเดิมๆ "  

ผมพูดจบเดินไปและยืนหลบมุมสักพักรถสีขาวก็วิ่งมาจอดตรงหน้าไอ้นัท   ผมมองเด็กนั่นลงมาเปิดประตูให้ไอ้นัทรู้สึกปวดใจมากกว่า แผลที่ขาอีก

ตี1 ผมยังนอนไม่หลับในหัวผมมีเเต่เรื่องไอ้นัทเต็มไปหมดเสียงเปิดประตูและแสงไฟที่สว่างขึ้น

" กินเหล้ากัน " 

ไอ้กรบอกเเละชูถุงน้ำอัดลมกระป๋องสีฟ้าแบรนด์ดัง ผมยิ้มให้มันเเละลุก ตามไปที่ระเบียง มองไก่ทอดที่วางในถุงอย่างอึ้งๆ

" ทำไงได้เวลานี้ ก็มีแต่ไก่ " 

ไอ้กรบอกและหยิบมากินอาหารเย็นมันแน่ๆตั้งแต่มันมาค้างกับผม เดาว่ามันเองก็อดมื้อกินมื้อเหมือนกันกับผมไม่ใช่ไม่มีเงินเเต่ขี้เกียจ แต่ถ้าอยู่ร้านไอ้นัทมันได้กินครบ3มื้อ

" กรนี่มึง ไม่ได้ไปค้างที่ร้านนานเท่าไหร่เเล้ว "  ผมถาม

" ไม่รู้ จำไม่ได้รู้แต่มันบอกให้ห่างๆ " ไอ้กรตอบ

" แล้ววันนี้เดาว่ามันมาที่นี่ " ไอ้กรบอกเหมือนมีตาทิพย์

" อืม "  และผมก็เล่าให้มันฟังเรื่องที่ไอ้นัทเห็นแผลผม และผมก็บอกความรู้สึกไปอีกครั้ง

" ถ้ามันขอเวลามึงก็แค่รอเพราะว่าตอนนี้มึงเองก็ยังไม่พร้อมไม่ใช่รึไง!! "  

ไอ้กรบอกและมอง ลงมาที่นี่ตรงกลางลำตัวผม เกลียดมันที่รู้ทุกอย่าง ผมยิ้มออกมาใครจะกล้าบอกคนอื่นว่า หมอห้าม

" ทำไมพอเป็น เรื่องไอ้นัทกูไปไม่เป็นเลย ยิ่งเห็นมันกับเด็กนั่นกูรู้สึกเหมือนเสียมันไปเเล้ว เด็กนั่นก็ดูเป็นคนดีด้วย "  

ผมพูดระบายออกมา

" ชานนคนเฟอร์เฟคคนเก่าหายไปไหนเเล้วนะ "  

มันพูดยิ้มๆเหมือนให้กำลังใจผม

" ตอนนี้นะ​ อย่ามองที่คู่ต่อสู้ มึงมองที่เหยื่อพอเผลอเมื่อไหร่ตะครุบเลย "  

ไอ้กรบอก รอตะครุบหรือป่าวผมคิด

" ตอนนี้ก็แค่รอ " ผมบอกอย่างเหนื่อยใจ

" แล้วถ้ามันไม่หวนคืนล่ะนนมึงจะทำไง "  ไอ้กรถาม

" ถึงตอนนั้นค่อยคิดแต่หน้าที่มึงคือเตรียมยาแดงและผ้าพันแผลไว้ก็พอ "

" เบตาดีน ด้วยรักษาแผลเรื้อรัง " 

แล้วมันก็หัวเราะออกมาผมมองรอยยิ้มมัน

ทำไมมึงถึงได้เป็นคนดีแบบนี่นะ กับไอ้นัทเองมันก็ดูแล และอยู่ข้างไอ้นัทมาตลอดเลย

" กรมึงเคยคิดอะไรกับไอ้นัทมันมั้ย " 

ผมถามเพื่อคลายความข้องใจ

" เคยสิ "  

ไอ้กรตอบทำหน้าตาลอยเคลิ้ม มันทำท่าทางใส่ผม ผมนั่งนิ่งเงียบ

" แต่ตอนนี้ไม่คิดแล้วเพราะกูไม่ชอบผู้ชายที่ทำอาหารได้เเค่ต้มไข่สุก  "

แล้วมันกับผมก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน ยังจำได้ดีตอนที่อยู่ร้าน ไอ้นัทมันบอกว่า มันทำกับข้าวได้เเค่อย่างเดียว คือ ต้มไข่สุก  ใครจะคิดว่าหน้าแบบมันที่ทำขนมเก่ง แต่ทำกับข้าวไม่เป็น

ป่านนี้จะนอนหรือยังนะผมคิด  

กูจะรอนะนัท รอให้มึงให้อภัยและกลับมาเหมือนเดิมและคราวนี้กูจะสัญญา ว่าจะไม่ยอมทำผิดพลาดอีก เพราะมันเหนื่อยใจที่ต้องมารอ และรอโดยไม่รู้ว่าผลของมันจะออกมาแบบไหน

" นนมึงคิดว่าไอ้นัทเคยโกหกมึงมั้ย " 

ไอ้กรถามเปลี่ยนอารมณ์

" เคยมั่งใครๆก็เคยโกหกกันทั้งนั้น แต่สำหรับไอ้นัทตอนนี้กูเชื่อทุกคำที่มันพูด " ผมตอบ

"  ทุกคำเลยหรือ " ไอ้กรพึมพำ

"  อืมดิ " ผมเชื่อแบบนั้นและหลับตาลงพิงผนังพลางคิดถึงวันพรุ่งนี้วันต่อๆไปงานที่โรงงานจันทร์ถึงศุกร์ เสาร์อาทิตย์ไปฝึกกายภาพขา

เห้อ  คิดแล้วเหนื่อยกับชีวิตแล้วผมจะมีเวลาไปเจอไอ้นัทมั้ย

นัท Part

2N Cafe

วันนี้วันเกิดผมเพื่อนๆมาร่วมงานกับครบขาดแต่ไอ้นน  จะ4ทุ่มแล้วทุกคนรอเป่าเทียนมันก็ไม่มาทั้งที่น่าจะมาได้ผมคิดว่าวันนั้นที่มันพูดเป็นเรื่องจริง แต่ผมยังไม่พร้อมที่รับความรู้สึกนั่น

" มายืนทำอะไรอยู่นี่เมาหรือป่าว "   

ไอ้กรถามผมยืนพิงเสาหน้าร้านเหมือนรอคอยใครบางคน

" ปะเข้า ไปในงาน " 

ไอ้กรบอกและเดินผ่านผมไปแต่ผมเรียกไว้ ตั้งแต่ที่เจอไอ้นน นี่มัน2อาทิตย์แล้วมันก็ยังไม่มาที่ร้านเลย

" ทำไมไอ้นนไม่มา " ผมถามไอ้กรคิดว่ามันน่าจะรู้

"ไม่รู้ มีงานมั่ง "ไอ้กรตอบและจะเดินไปแต่ผมดึงมันไว้

" ทั้งที่เป็นงานวันเกิดกู ปีที่แล้วมันก็ไม่อยู่  "  

ผมพูดเหมือนกำลังน้อยใจ

" นัทมึง น่าจะรู้เหตุผลที่มันไม่มา "  

ไอ้กรตอบและมองไปที่ต่อ ที่กำลังมองมาที่ผม วันนี้ผมเล่นละครหนักเพราะถึงขั้นป้อนขนมกัน เพราะไอ้เสกที่เอ่ยเหน็บต่อตลอดเวลา ถึงจะไม่มีใครเอ่ยถึงไอ้นน แต่ทุกคนก็ยังไม่สนิทใจเรื่องผมไอ้ความรู้สึกคาราคาซังนี่มันคืออะไรนะ

" เข้าใจมันด้วยมันไม่ได้เข้มแข็งเลยถ้าเป็นเรื่องของมึง " 

ไอ้กรบอกและดึงมือผมเข้าไปในงาน มีเพื่อนๆกำลังรออยู่

" อย่าทำให้งานกร่อยนัท วันนี้เป็นวันดีของมึงเพื่อนๆรออยู่ ช่างไอ้นนมัน "   

ไอ้กรกระซิบบอกและกดผมนั่งลง โต๊ะตรงหน้ามีเค้กก้อนใหญ่ จากนั้นก็เริ่มเป่าเค้กและร้องเพลงอวยพร นั้นทำให้ผมน้ำตาไหลด้วยความซึ้งใจแต่มันไม่ใช่ทั้งหมด มันขาดไป มันไม่ใช่แบบนี้ ผมคิดแล้วก็ร้องไห้ออกมาดังๆจนเพื่อนที่นั่งอยู่ตกใจ

" พี่นัทเกิดอะไรขึ้น "  ต่อถามผมเพราะนั่งอยู่ข้างๆ

" ไม่มีอะไรแค่ดีใจที่ทุกคนอยู่กันครบ "

ผมพูดออกมาแล้วทำให้ทุกคนร้องอ๋อเข้าใจ มีแต่ไอ้กรที่นั่งนิ่งมองผมอยู่ทั้งที่อยู่ครบแต่

มัน.... เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

5 ทุ่มครึ่งงานเลี้ยงเลิกราทุกคนกลับไปแล้วผมยังนั่งเหม่ออยู่บันไดทางเดินร้านแล้วขวดน้ำเย็นก็ยื่นมาให้ผมไอ้กรนั่นเอง

" สุขสันต์วันเกิด " มันบอกผมรับมาด้วยความดีใจ

" กรกูกำลังโกหกทุกคนอยู่เรื่องเป็นแฟนกับต่อ  " 

ผมสารภาพออกมาตอนนี้ผมเมานิดๆเค้าว่ากันว่าคนเรา เมาจะเผยเรื่องในใจออกมาอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

" อืม รู้  " 

ไอ้กรพยักหน้ารับรู้แต่ก็ไม่พูดอะไรเลยรู้ได้ยังไง ผมถามไปทางสีหน้า

" นัท กูอยู่กับมึงมาตลอด ทำไมจะไม่รู้ว่ามึงรู้สึกยังไงแต่ที่แก้แค้นไอ้นนด้วยวิธีดึงคนอื่นเข้ามาน่ะ กูไม่เห็นด้วยยิ่งมึงทำแบบนี้ ยิ่งเหนื่อยใจทั้ง3คนแค่เหนื่อยไม่เท่ากันก็เท่านั้นเอง "  

ผมนิ่งกับคำพูดไอ้กร

" และคนที่เหนื่อยสุดคือคนที่รอ " 

ไอ้กรพูดและลุกขึ้นเหนื่อยใจไม่เท่ากัน ผมกับไอ้นนและต่อ

ใครล่ะคือคนที่รอ ผมอยากเอาคืนที่มันทิ้งผมไป ผมอยากให้มันรู้ว่าการรอคอย ใครสักคนมันเหนื่อยแค่ไหน อยากให้มันรู้ว่า สุดท้ายมันเป็นเรื่องโกหก เหมือนที่มันทำกับผม

" นัททุกคนล้วนพูดโกหก แต่จะได้รับการให้อภัยหรือไม่​ นั้น​มันขึ้นอยู่กับเรื่องที่โกหก "  

ผมนิ่งกับคำพูดไอ้กรอีกครั้งผมโกหกทุกคนเรื่องคบกับต่อ แต่ไอ้นนกับเพื่อนโกหกผมเรื่อง เรื่องไหนนะ....

" กรไปส่งหน่อย " 

ผมบอกตัดสินใจแล้วว่าไม่ได้เจอไอ้นนไม่ได้บอกมัน ผมจะไม่กลับ คิดแล้วก็ลากไอ้กรไปที่รถ

นนท์ Part

เสียงกริ่งดังรัวๆปลุกให้ผมตื่นมองนาฬิกาที่ผนัง เที่ยงคืนพอดีถ้าเป็นไอ้กรมันน่ามีกุญแจ ผมเลยเดินไปเปิดประตูโดยไม่มองหน้าแขกไฟก็ไม่ได้เปิด

ไอ้นัท ยืนอยู่ตรงหน้าผม นัท ผมเรียกชื่อมันแล้วมันก็โผเข้ากอดผมแน่น

" อยาก ร่าย อยากล่าย นนรักนน ร้าก นน  "  

มันพึมพำอยู่กับอกผม พูดออกมาไม่เป็นคำ มันเมา?   กลิ่นเหล้าหึ่งเลย ผมพยายามแกะมือมันออก มันก็รัดแน่นเข้าไปอีก

" นัทปล่อยก่อน " 

ผมพยายามดันมันออกแล้วมันก็ หยุดพึมพำเงยหน้าขึ้นมองผม มือเล็กทั้งสองยื่นมาประคองใบหน้าผมแล้ว มันก็เขย่งตัวขึ้นมาเอาปากมาประกบปากผมแช่ทิ้งไว้สักพัก แล้วบดจูบอย่างเร่าร้อน ปากร้อนของมันไล่ไปทั่วริมฝีปากผม  ผมนิ่งลืมตัวไปชั่วขณะ

นี่เป็นครั้งแรกที่มันจูบผมก่อน และรู้สึกถึงลิ้นร้อนๆที่กำลังไล้ตามริมฝีปากผม

ผมผลักมันออก และมันไม่ยอมเลยยื้อกันจนทำให้ล้มลงที่พื้นทั้งคู่

" โอ้ย ยย "

ผมร้องออกมารู้สึกเจ็บที่ขาเพราะไอ้นัทนอนทับอยู่ข้างบน และเหมือน มันรู้ตัวขยับนิดเดียวแค่ช่วงขาแต่ตัวมันยังทับผมอยู่

" นน ลูบ ลูบ "

มันพูดออกมานี้มันเมาจริงหรือแกล้ง  แต่ผมเดาว่าคงเป็นจูบ และตอนนี้ร่างกายข้างล่างผมตื่นแล้ว ผมจะทำไงดี

" นัทมึงปล่อยก่อน "

ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบการคุกคามของมัน แล้วมือมันก็ ไล้ไปที่ตรงกลางลำตัว เอามือเรียวจับตรงแกนกลางพอดี  ตายๆแน่ผม เพราะตอนนี้มันกำลังแข็งเหมือนจะระเบิดออกมา และภาวนาอย่าให้มันขยับมือ

" โอ๊ะ แข็งแร้วววนี่  งั้นมาทำกันเถอะ อยากทำ​ "

มันพูดศัพท์ xxxx ออกมาหน้าตาเฉยและทำท่าจะเริ่มจูบอีกครั้ง ผมออกแรงผลักมันออก

ใครก็ได้ช่วยผมด้วย

ไอ้นัทในตอนนี้มันทำให้ผมกลัว  นี่​ตัวตนของมันจริงๆหรือเปล่า

____________________________

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}