มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 1

คำค้น : เด็กฝึกงาน , บอส , นายจ้าง , นายจ้าง , ลูกจ้าง , กินเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2559 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน Part 1
แบบอักษร

Chapter5  อารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

 

     ชลาทิศเดินจูงมือบางของศศิวิมลมาส่งถึงที่พัก เพื่อนๆ ของศศิวิมลที่กำลังเป็นห่วงสาวน้อยอยู่ ต่างดีใจมากที่เธอปลอดภัย และอาการที่มีมือใหญ่กุมมือบางอยู่ตลอดเวลานั้น ก็เรียกสายตาทุกคู่ให้จับจ้อง

     ศศิวิมลเขินอายจนแก้มแดงปลั่ง ค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา ชลาทิศก้มลงมองมือบาง และยินยอมปล่อยให้แต่โดยดี

     “ยัยหนูจันทร์ หายไปไหนมาพวกเราเป็นห่วงมากเลย เธอรู้มั้ย” ภารินีถาม

     “ก็พอฝนตกแล้วเราเดินกลับมาไม่ทัน ก็เลยต้องหาที่หลบฝนก่อนนะครับ” ชลาทิศเป็นฝ่ายตอบแทน

     “อ๋อ... ดูสิเปียกไปหมดเลย ไปๆ ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะก่อน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” เปรี้ยวบอก

     ศศิวิมลลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่เธอตัดสินใจใส่ชุดเก่ากลับมา ไม่อย่างนั้นคงได้ตอบคำถามของเพื่อนๆ ยันเช้าแน่

     “ขอบคุณนะคะพี่ชาร์ล ที่เดินมาส่งหนูจันทร์” ศศิวิมลหันไปบอกชลาทิศ

     “จ้ะ งั้นพี่กลับก่อนนะ ฝันดีนะจ๊ะ” ชายหนุ่มหรี่ตาให้นิดนึง กับคำพูดกำกวมนั้น

     สาวน้อยคาดโทษไว้ในใจ ก่อนหันหลังเดินขึ้นที่พักไป

     เมื่อชลาทิศไปแล้ว เพื่อนๆ ก็มารุมล้อมเธอ ถามโน่นนี่ต่างๆ นานา กว่าจะได้นอนได้ก็ดึกมากแล้ว และเมื่อศีรษะถึงหมอนศศิวิมลก็หลับลงด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข

     เช้าวันรุ่งขึ้น ชลาทิศมาหาศศิวิมลแต่เช้า ภารินีเป็นคนที่พบเขาคนแรก

     “อ้าว... อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ชาร์ล มาหาใครเอ่ย” ภารินีแซว

     “พี่ก็มาหาทุกคนนั่นแหละจ้ะ”

     “เอ... จะเชื่อดีมั๊ยนะ”

     “เชื่อเถอะจ้ะ วันนี้พี่จะมาเป็นเจ้ามือเลี้ยงทุกมื้อ”

     “ว้าว ทุกมื้อเลยเหรอคะ แหม... รูปหล่อแล้วยังมีจิตใจดีงามอีกนะคะเนี่ย”

     คำชมนั้นทำให้ชายหนุ่มอดหัวเราะไม่ได้ เสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานของทั้งสอง เรียกให้สามสาวและหนึ่งหนุ่มที่อยู่ด้านในออกมาดู

     ชลาทิศหันไปสบตากับศศิวิมลหวานฉ่ำ

     “นี่พวกเรา วันนี้พี่ชาร์ลสุดหล่อจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกเราทั้งวัน ย้ำนะทั้งวัน” ภารินีจีบปากจีบคอบอกเพื่อน

     “จริงเหรอ โอ้โหวันนี้เราได้กินฟรี แถมมีเจ้ามือรูปหล่ออีกต่างหาก”

     “จริงครับ งั้นเชิญทุกคนเลยนะครับ แต่เอ่อ... ถ้านั่งรถผมไปทุกคนที่นั่งคงไม่พอ”

     “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพวกเราเอารถไปกันเอง ส่วนยัยหนูจันทร์ไปกับพี่ชาร์ลแล้วกันนะคะ” ภารินีตัดสินใจ แล้วต่างก็แยกย้ายกันขึ้นรถ เมื่อบอกจุดหมายปลายทางที่แน่ชัดแล้ว

     ในรถสปอร์ตของชลาทิศ ชายหนุ่มจับมือบางขึ้นมาประทับจูบ

     “อย่าค่ะ เดี๋ยวใครเห็น” สาวน้อยเตือนเสียงเบา

     “พี่คิดถึงหนูจันทร์นี่นา... เมื่อคืนหนูจันทร์นอนหลับฝันดีไหมจ๊ะ”

     “หลับสนิทค่ะ ไม่ฝันเลย” สาวน้อยหันหน้ามาตอบด้วยท่าทีร่าเริง ดวงตาสีสวยเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความสุข

     “ว้า... เรารึอุตส่าห์ฝันถึงเขาทั้งคืนเลย เฮ้อ... เขากลับนอนหลับสนิทซะนี่ พิจารณาตัวเองได้แล้วนะไอ้ชาร์ล” ชลา-ทิศแสร้งพูดทีเล่นทีจริง เรียกเสียงหัวเราะจากสาวน้อยได้อย่างดี

     “ตลกจังเลยค่ะพี่ชาร์ล หนูจันทร์ไม่คิดว่าพี่ชาร์ลมีอารมณ์ขันแบบนี้ด้วย” สาวน้อยหัวเราะจนหัวคลอน

     “อ้าว... ขำ ขำเข้าไป พี่พูดจริงๆ นะไม่ได้พูดเล่น” เท่านั้น เสียงหัวเราะก็หยุด แต่คนหัวเราะก็ยังตาเป็นประกายอยู่

     ชลาทิศจอดรถเข้าข้างทาง ทั้งที่ยังไม่ถึงร้านที่กำลังจะไป มือใหญ่คว้าท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะปิดริมฝีปากอิ่มนั้นด้วยริมฝีปากหนาของตน ชายหนุ่มสอดลิ้นเข้าไปดื่มด่ำความหวานในปากของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอนริมฝีปากออก

     “กินของหวานแล้ว ไปกินของคาวกันได้” เขาบอกอย่างอารมณ์ดี ยักคิ้วหลิ่วตาให้หญิงสาวที่นั่งมองตาเขียวปั้ด

     “พี่ชาร์ล ถ้าพี่ชาร์ลทำแบบนี้อีกทีนะ หนูจันทร์จะไม่พูดกับพี่ชาร์ลอีกเลยคอยดู” สาวน้อยทำปากยื่นอย่างคนแสนงอนให้เขา

     “พี่จะจูบแฟนพี่ผิดด้วยเหรอ ทีเมื่อคืนพี่ทำยิ่งกว่าจูบ หนูจันทร์ไม่เห็นว่า”

     “พี่ชาร์ล” เสียงหวานใสกลายเป็นเสียงเข้มไม่พอใจ

     “จ๋า” ชลาทิศก็ยังอดยั่วเย้าหล่อนต่อไม่ได้ แม้จะหวั่นใจนิดๆ ว่าสาวน้อยจะโกรธตนอีก

     สาวน้อยตวัดหางตาขว้างค้อนวงโตให้ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดมองออกไปนอกรถ ชายหนุ่มเห็นท่าจะไม่ดี ก็รีบออดอ้อนเสียงหวาน

     “โอ๋... แต่ช้าแต่ อย่าโกรธพี่เลยนะคนดี พี่ก็แค่พูดล้อเล่นกับหนูจันทร์เท่านั้น ไม่ได้เอาไปพูดกับใครที่ไหนเลยนะ”

     “แต่หนูจันทร์ไม่ชอบ”

     “โอเคๆ ต่อไปนี้พี่จะไม่พูดแบบนี้อีก” แต่จะทำเลยจริงๆ เขาต่อให้ในใจ

     ยังไม่ทันที่สาวน้อยจะตอบอะไรออกไป ทั้งสองก็มาถึงร้านซะก่อน ศศิวิมลลงจากรถ ไม่รอให้เขามาเปิดประตูให้ เดินเชิดหน้าไปหากลุ่มเพื่อนๆ ที่นั่งรอกันอยู่แล้ว

     ชลาทิศตามมานั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างเธอ ตลอดเวลาที่นั่งทานข้าวอยู่ เขาและเธอก็ไม่ได้พูดจากันเลย เพราะชายหนุ่มรูปหล่อนั้นโดนพวกเพื่อนๆ ขาเม้าท์ เม้าท์แตกให้ฟังอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งอาหารมื้อนั้นจบลง ทุกคนก็พากันกลับที่พัก สาวๆ ลงความเห็นว่าช่วงสายๆ แบบนี้ น่าจะลงเล่นน้ำทะเล หรือไม่ก็นอนอาบแดด เพราะถ้าหากใกล้เที่ยงแล้วแดดแรงคงจะไม่ได้เล่นไปจนถึงบ่ายๆ  สาวๆ ทั้งสี่คน จึงเข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดว่ายน้ำต่างแบบต่างสไตล์กันออกไป

     ศศิวิมลนั้นใส่ชุดทูพีชสีขาวไม่มีลวดลาย ไม่ใช่ว่าหล่อนชอบชุดนี้ แต่เป็นเพราะชุดนี้เปรี้ยวซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเดือนที่แล้ว และบังคับให้หล่อนเอามาใส่ในวันนี้ด้วย และชลาทิศก็ร้อนวูบวาบ เมื่อเห็นว่าชุดนี้แทบจะปิดบังอะไรต่อมิอะไรของศศิวิมลไม่มิด แต่จะให้หญิงสาวไปเปลี่ยนก็ใช่เรื่อง

     ศศิวิมลเลือกนอนอาบแดดหลังจากให้ภารินีเป็นผู้ทาครีมกันแดดให้แล้ว ส่วนคนอื่นๆ เลือกลงเล่นน้ำกันก่อน  ชลาทิศนั่งบนเก้าอี้ผ้าใบอยู่ใกล้ๆ หญิงสาว เขานั่งกันไม่ให้มีชายอื่นเมียงมองหญิงสาว แม้แต่พี่ชายของภารินี แต่ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้ให้ความสนใจในตัวศศิวิมลมากไปกว่าเพื่อนของน้องสาว เขาไม่ค่อยเข้ามายุ่งเรื่องใดนัก ชลาทิศจึงได้สบายใจ

     “หนูจันทร์” ชลาทิศเรียกหญิงสาวที่นอนคว่ำหน้าอาบแดดอยู่  สาวน้อยไม่ตอบกลับพลิกหน้าหนีไปอีกทางด้วย

     “หนูจันทร์” ชลาทิศเรียกอีกครั้ง คราวนี้มีเสียงตอบรับเบาๆ จากหญิงสาว

     “คะ”

     “ลงเล่นน้ำกันเถอะ นั่งอยู่แบบนี้มันร้อน” เขาเอ่ยชวน

     “พี่ชาร์ลก็ลงไปเล่นสิคะ หนูจันทร์จะอาบแดดอยู่ตรงนี้”

     “แต่พี่อยากให้หนูจันทร์ลงไปเล่นน้ำเป็นเพื่อนพี่”

     “พี่ชาร์ลก็ไปเล่นกับพวกนั้นสิคะ”

     “พวกเขาไปเล่นที่ไหนกันแล้วก็ไม่รู้”

 

     สาวน้อยหันไปมองตามคำบอกเล่า และไม่เห็นพวกเพื่อนๆ จริง แต่เมื่อมองไปอีกด้านไกลๆ นั่น ถึงได้เห็นว่าเป็นพวกสาวๆ ศศิวิมลลุกขึ้นคว้าข้อมือใหญ่วิ่งนำลงทะเลไป เมื่อลงไปในน้ำลึกแค่เอวบาง หล่อนก็ออกแรงทั้งหมดเหวี่ยงคนตัวโตทันที แต่คนที่เสียหลักล้มลงกลับเป็นหญิงสาว ชายหนุ่มหัวเราะกับท่าทางที่เป็นเด็กๆ ของสาวน้อย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น