June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

36. เหมือนเดิม ? ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 36. เหมือนเดิม ? ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.2k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2562 17:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
36. เหมือนเดิม ? ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท  Part

ผมเดินตามหลังไอ้นนที่เดินกะเผลกๆแต่ดูไปท่าเดินมันก็แปลกๆอย่างที่ไอ้ต้นว่าจริงๆและผมจะสนใจทำไมเนี่ยผมคิดเดินไปถึงโซฟามุมอับของผับที่ มืดๆสลัวมันก็นั่งลง

ผมนั่งลงตรงข้ามมันโดยไม่รอให้มันบอก ผมมองมันไม่ชัดมากเพราะอยู่ในที่มืด แต่รู้สึกถึงสายตาของมันที่กำลังจ้องผมอยู่ตั้งเเต่ผมนั่งลง

" มีอะไรก็ว่ามา " ผมถามด้วยความอึดอัดที่ถูกจ้องมอง

" ขอโทษ สำหรับทุกอย่างที่ทำให้เสียใจขอโทษที่ทิ้งไป​  ขอโทษ "

ไอ้นนพูดเหมือนท่องมาและมองหน้าผมนิ่ง

" มึงหายไปเกือบ2ปี  มึงกลับมาพูดแค่คำว่าขอโทษนี่นะ  "

เสียงผมเริ่มสั่น

" แล้วจะให้พูดอะไร ในเมื่อรู้ว่าทำผิดก็ต้องขอโทษ " 

ไอ้นนตอบกลับมา ทำไมทุกอย่างมันดูง่ายมากเลยสำหรับมึงนน

" อธิบายมาสิสิ่งที่มึงทำไปแค่บอกมา "  

ผมบอกและมองแหวนที่นิ้วมือมัน ด้วยสายตาที่เจ็บปวด

" ไม่  " 

 มันตอบห้วนกลับมาผมนิ่ง สะอึกกับคำพูดของมัน

" ถึงอธิบายไปก็ไม่คิดว่ามึงจะเข้าใจ เพราะว่ามึงตัดสินความผิดกูไปแล้ว "

" มึงก็ยังเป็นคนเดิมนน มึงไม่เปลี่ยนไปเลย " 

ผมพูดเสียงสั่นขึ้นเรื่อยๆ มึงก็ยังเป็นคนที่ไม่ชอบอธิบายอะไรเลย ผมคิด

" ใช่ กูยังเหมือนเดิม "  

มันตอบเสียงเบามือของมันจับแหวนที่นิ้วนางข้างขวานั่นหมุนไปมาแหวนสีเงินสะท้อนแสงออกมาในความมืด ทำให้ผมรู้สึกเจ็บที่ใจ

เหมือนเดิมบ้าอะไรของมึง หึหึ ทั้งที่ใส่แหวนนั่นอยู่ในมือ มันคงไม่รู้ว่าผมรู้ว่าแหวนนั่นคู่ของมันอีกอัน อยู่ที่ใคร  แม้แต่นาทีสุดท้ายมึงก็ยังโกหกกู ได้ในเมื่อมึงมีได้ กูก็มีได้เหมือนกัน

" แต่กูเปลี่ยน และมีแฟนใหม่แล้ว "  

ผมพูดออกมากัดเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น  เพื่อกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอๆ เหมือนกำลังจะไหลออกมา อย่านะ อย่านะนัท ผมสั่งน้ำตาตัวเองมองไอ้นนที่ไม่มีท่าทีของความเสียใจเลย ยิ่งเจ็บในใจ

" ยินดีด้วย " 

ไอ้นนพูดออกมาเสียงแผ่วๆ

" มึงไม่อยู่ ในสถานะที่จะพูดคำนั้นได้หรอก "  

ผมบอกออกไปด้วยความเจ็บใจหลังจากได้ยิน คำว่า ยินดีด้วย

" งั้นบอกสถานะใหม่ของผมมา ว่าผมเป็นได้แค่ไหนสำหรับคุณ  " 

ไอ้นนถามด้วยสีหน้านิ่งเดาไม่ออก และเลือกใช้คำสรรพนามที่ดูห่างเหิน น้ำตาที่คลอๆอยู่ไหลลงมา  คุณ ผม นั่นหมายถึงคนอื่น หรือแค่คนรู้จัก

" สำหรับกูมึงเป็นคนอื่นไปแล้ว ฮือๆ "  

ผมร้องไห้ออกมาโดยไม่กลั้นมันไว้อีกต่อไป ผมพูดเองเจ็บเอง เเละเจ็บที่มันมีคนอื่น

" สำหรับมึง กูก็คงเป็นคนอื่นไปแล้วเหมือนกัน " 

ผมบอกออกไปทั้งน้ำตา มองไอ้นนเพื่อรอคำตอบ มันไม่พูดอะไร มีแต่ทำท่าที่เหมือนกำลังฝืนกับอาการเจ็บปวดบางอย่างอยู่ มือมันข้างหนึ่งกำแน่นที่ขากางเกง ตัวมันเริ่มสั่นนิด ๆเป็นอะไรหรือป่าว  ก่อนที่ผมจะถาม ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของผม

" คุณกลับมาทำไมคุณยังทำร้ายพี่นัทไม่พออีกเหรอ "    เสียงของต่อ ดังขึ้น  ผมเรียกชื่อต่อเบา ๆผมลืมไปว่าโทรให้ต่อมารับผม

ไอ้นนไม่มองหน้าต่อด้วยซ้ำ ก้มหน้าลงมองที่โต๊ะสองมือประสานกันแน่น

" ไม่ใช่เรื่องของนาย "  

ไอ้นนกัดฟันพูดออกมา เหมือนมันกำลังกลั้นความเจ็บปวดบางอย่างอยู่

" หน้าที่นายคือ ดูแลรักครั้งใหม่ของเค้าให้ดี และไม่ต้องห่วงว่าฉันไม่เข้าไปแทรกแซงความสัมพันธ์ของพวกนาย ฉันรู้สถานะตัวเองดี  "  

ไอ้นนพูดจบฝืนตัวเองลุกขึ้นยืน ผมรู้คำว่า เค้า ของมันนั่นคือผมเอง

" โอ๊ยย บ้าซิป " 

มันสบถออกมาสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและก็ทรุดลงไปนั่งอีก  ผมจะขยับตัวไปช่วยพยุงมันแต่ต่อผมดึงไว้

" นน มึงเป็นอะไร  " 

ผมถามด้วยความเป็นห่วงจนลืมท่าทีเมื่อกี้ไป  ตอนนี้หน้ามันเริ่มมีเหงื่อ เหมือนมันกำลังเจ็บปวดอะไรสักอย่าง

" ไปซะ !!!!  "  

ไอ้นนตวาดเสียงดังจนผมสะดุ้ง เพราะเสียงดังของมันทำให้ไอ้กรวิ่งมา ไอ้กรมองหน้าผมนิดหนึ่ง พยุงไอ้นนลุกขึ้น และประคองกันออกไป ผมได้ยินแว่วๆว่า  ไปโรงพยาบาลมั้ย แค่นั้นเเล้วสองนั่นก็เดินลับตาไป

ผมนั่งในรถของต่อที่มาส่งผมที่ร้าน ถึงแม้จะถึงร้านแล้วผมก็ยังไม่ลงจากรถ เกิดอะไรขึ้นกับไอ้นนกันแน่ ทำไมมันดูเหมือนเจ็บปวดมากมายขนาดนั้น

" พี่นัทครับถึงแล้ว " 

ต่อเตือนสติผม แล้วผมก็ลงจากรถ

" ขอบใจนะต่อ " ผมพูดขึ้น

" พี่นัท จะดีหรือครับที่ทำแบบนี้ "   ต่อถามผมออกมาผมนิ่งไป   ผมรู้ ว่าผมกำลังใช้​ประโยชน์​จากคนที่ชอบผมอยู่ในการเล่นละครเรื่องแฟนปลอมๆ แต่แค่มองแหวนในมือมัน ผมก็รู้เจ็บแค้นในใจทั้งที่รอมาตลอด  ผมแค่อยากจะบอกมันว่า ผมเองก็มีใหม่เหมือนกัน ก็แค่นั้น

" ขอโทษนะต่อ ถ้าต่ออึดอัดก็เลิกก็ได้ " ผมบอก

" ผมไม่เลิกหรอก  ถึงผมจะไม่รู้ความรู้สึกของหมอนั่น แต่ตอนนี้พี่รู้ความรู้สึกผม " 

ต่อพูดและไม่เอ่ยชื่อไอ้นนออกมา ผมนิ่งไม่พูดอะไร

" สำหรับพี่อาจจะแค่เป็นการแสดง แต่สำหรับผมมันเป็นเรื่องจริง แล้วมาดูกันว่าผมจะทำได้ดีแค่ไหน " 

ต่อบอกและยิ้มออกมา

แล้วเดินไปขึ้นรถและขับออกไป นี่ผมทำถูกแล้วใช่มั้ย ทุกอย่างมันตีรวนในหัวผมไปหมด ยิ่งเห็นสีหน้าเจ็บปวดของไอ้นน ผมแทบจะวิ่งเข้าไปกอดมัน

แต่เพราะสิ่งที่มันทำกับผมนั้น และแหวนสีเงินนั่น ที่ไร้คำอธิบายใดๆ ก็หยุดความคิดผมไว้

มันจบลงแล้วหรือ ความรักของผม เวลาเปลี่ยนไปจิตใจคนเรามันเปลี่ยนได้จริงหรือ

แล้วถ้ามันมีคนใหม่จริงๆ ผมก็ควรตัดใจ แต่จะทำได้ง่ายมั้ย ในเมื่อ...........

เห้อ !!  และผมก็จะพยายามไม่คิดอะไรมาก เดินเข้าบ้านไป

เช้าวันใหม่ผมตื่นมาทำหน้าที่ตัวเอง เปิดร้านและช่วยพี่พิมเตรียมขนมที่ลูกค้าสั่ง

" พี่พิม กร กลับมามั้ยครับเมื่อคืน " ผมถามพี่พิม

" คุณกร มาตี4 และเก็บเสื้อผ้าออกไป " 

พี่พิมบอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่กร

มองไปที่หน้าร้าน เห็นไอ้กิจเดินมากับไอ้เสกเดินมา ผมรู้ถึงเหตุผลของการมาของสองคนนั่นดี

ตอนนี้พวกผม3คนนั่งอยู่หลังร้าน

" ไม่คิดจะเล่าเรื่องเมือคืนหน่อยหรอ " ไอ้กิจถามผม

" อยากรู้เรื่องไหน " 

ผมถามเฉออกไปทั้งที่รู้ว่าเรื่องอะไร

" มึงกับไอ้นน " ไอ้เสกเอ่ยเเทรกขึ้น

" ก็ กลับไปเป็นเหมือนเดิม  " 

ผมบอกเพื่อนผมทั้งสองทำหน้าดีใจ กับเรื่องที่ผมบอก

" แต่เหมือนเดิมเมื่อ5ปี ที่แล้ว " 

ผมบอกเสียงเบา ไอ้กิจทำท่าตกใจ

" ไอ้นัทนี่มึง "  

ไอ้กิจพูดค้างไว้ เหมือนไม่เชื่อในคำพูดผม

" กูตัดสินใจแล้ว จะเริ่มความรักครั้งใหม่ "  

ผมมองออกไปเห็น ต่อกำลังเดินเข้ามาที่ร้าน และเพื่อนทั้งสองก็มองไปที่ต่อทันที

" ถึงจะเหมือนไม่นานที่พวกมึงอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะจบลงเมื่อไอ้นนมันกลับมา เห้อ "  

ไอ้กิจพูดออกมา

" ไอ้นนมันเปลี่ยน "  

ผมบอกเพื่อนทั้งสองมันมีแฟนผมเห็นแหวนสีเงินที่นิ้วนางข้างซ้ายมัน แต่ผมก็เลือกที่จะไม่บอกเพื่อนๆ

" มึงรู้ได้ไง " ไอ้เสกถามผมเสียงขุ่นเหมือนไม่พอใจ

" ทั้งที่กูบอกมันทั้งน้ำตาว่ามีแฟนใหม่ มันเฉย แถมยังมาถามหาสถานะใหม่บ้าบออะไรนั่นอีก " 

ผมบอกด้วยอารมณ์โมโห

" แล้วมึงก็เลย หยิบยื่นสถานะใหม่ให้มัน "  

ไอ้เสกยังพูดเหมือนผมผิด

" เอาน่า เรื่องแบบนี้มันอธิบายยาก มึงไม่เข้าใจหรอก หยุดโวยมันได้แล้ว " 

ไอ้กิจพูดเตือนไอ้เสก

" ถึงกูจะไม่เข้าใจแต่กูคิดว่าไอ้นนไม่ใช่คนเปลี่ยน "

ไอ้เสกพูดและลุกขึ้น ยืนจ้องเขม็งไปที่  ต่อ ที่ยืนส่งยิ้มมาให้ผมกับไอ้กิจ

" รู้ว่าไม่มีหวัง มึงก็ยังหวังเนาะ มึงนี่มัน... " 

ไอ้เสกเดินไปพูดกระซิบที่ข้างหูต่อ แต่ผมกับไอ้กิจได้ยินชัดเจน

" หงุดหงิดโว้ย "  

ไอ้เสกเดินไปแล้วตะโกนออกมาอารมณ์ลูกชายคนเดียวของบ้านเริ่มออกไอ้เสกไม่ชอบ ต่อมากๆ  ผมก็ไม่รู้ทำไม แต่มันจะแสดงออกมาชัดเจนเลย ทำให้ผมอดห่วงต่อ ไม่ได้กลัวโดนคุณชายไร้เหตุผลพวกนี้ เล่นงาน

" ทำไมต้องทำเหมือนกูทำอะไรผิด ทั้งที่ไอ้นนโน่นคือคนที่ผิด มันมีคนใหม่ก่อนกูด้วยซ้ำ "  

ผมโวยออกมาต่อหน้าไอ้กิจและต่อ เพราะดูจากท่าทีของเพื่อนๆแล้ว ไอ้เสก ไหนจะไอ้กรอีกทำเหมือนไม่พอใจผมที่เป็นแฟนกับต่อ  

กูแค่อยากลืมเพื่อนของพวกมึง กูผิดด้วยหรือไง ผมคิดน้อยใจเพื่อน

" หืม มีคนใหม่มึงรู้ได้ไง  ? " ไอ้กิจถามผม

"  กูรู้ ละกัน "  

ผมบอกด้วยท่าทีมั่นใจ และไม่พูดถึงเรื่องแหวนนั่น นานไปทุกคนสังเกตก็จะเห็นเอง

"  งั้นมึงก็คงต้องเคลียร์ตัวเอง และเริ่มใหม่ " 

ไอ้กิจพูดและมองไปที่ต่อแบบยิ้มๆ นั่นสิ นานไปผมอาจจะลืมมันก็ได้ นน มึงมันใจร้าย

หลายวันต่อมาผมก็ยังไม่ได้คุยกับไอ้กรเลยเพราะว่า มันไม่กลับมาค้างที่ร้าน และไม่ได้ไปนอนที่บ้านรู้จากไอ้กิจ เดาว่ามันคงไปอยู่กับไอ้นน

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้เจอไอ้นนอีกเลย  รู้แต่ว่ามันทำงานที่โรงงานแทนพ่อ  ผมก็นึกภาพตอนมันทำงานบริหารไม่ออก ใส่สูทผูกไทค์หรือป่าวนะ

ตอนนี้ผมนั่งรอต่อหน้าร้านหนังสือในห้าง เพราะต่อบอกว่าอีกนาน กว่าจะมาถึง แล้วร่างสูงที่คุ้นตาก็เดินผ่านผมไป ทำให้ผมลุกขึ้นเรียก

" นน " 

ผมเรียกและมันก็หันหน้ามา ทำหน้าตกใจแวบเดียวก็ปรับสีหน้าเป็นปกติว่าแต่ผมจะเรียกมันทำไม ตายล่ะ คิดคำถามต่อไปไม่ออกรู้เเต่ว่า อยากคุยด้วย

" มา มา ซื้อหนังสือ หรอ " 

ผมถามทั้งที่รู้ว่ามันเพิ่งเดินออกจากร้านหนังสือ  มันไม่ตอบแต่ชูถุงหนังสือขึ้นแต่สายตามันมองผมนิ่งจนผมรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า เพราะตอนนี้มันใส่เสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อน กับกางเกงสแล็คสีดำ แขนเสื้อถูกพับขึ้นทั้งสองข้าง ไอ้นนที่อยู่ในชุดทำงานแล้วมันดูเท่ห์มาก และมันเริ่มไว้หนวดตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ผมสำรวจมันนาน

" มีอะไรหรือป่าว " มันถาม

" เอ่อ มีเวลามั้ยมีเรื่องอยากคุย "  ผมถามออกไป

หลังจากนั้นผมก็เลือกร้านกาแฟดังเป็นที่นั่งคุยแต่ก็ยังนึกเรื่องคุยไม่ออก คนอื่นเค้าคุยกันแบบไหนกันนะ สำหรับคู่ที่เลิกกันไปแล้วควรใช้คำแบบไหนดี

" สะ สบายดีมั้ย "

ผมถามคำถามเบสิค ๆออกไป

มันพยักหน้าไม่ตอบแต่มองที่ผมนิ่ง สายตาของมันดูเหมือนเดิม ชัดเจนจนผมอึดอัด แล้วผมก็หยิบบางอย่างในกระเป๋าตังค์วางให้มัน  บัตรเครดิตสีดำที่มันเคยให้ผมไว้  ผมไม่เคยใช้ มันหยิบและพลิกบัตรนั่นไปมาเหมือนใช้ความคิด  วันนี้มันไม่ได้ใส่แหวนนั่นมา ผมสังเกต

" แล้วที่ร้านเป็นไงบ้าง " มันถามขึ้น

" ก็ดี ช่วงนี้ยุ่งหน่อย เพราะรับทำขนมเพิ่มและกรเองก็ไม่อยู่ดีที่ต่อมาช่วยช่วงเวลาเย็นๆ "  

ผมเผลอเล่ายาวและพูดชื่อต่อออกไป  ไอ้นนยังนิ่งมองผมตลอดเวลา

" ก็ดีแล้วนี่ " ไอ้นนตอบ

" แล้วมึงล่ะ " ผมถามเพื่อชวนคุย

" ดูเหมือนต้องปรับปรุงตัวเองหลายๆอย่าง " 

ไอ้นนตอบนั่นสินะชีวิตคู่  ต้องปรับนิสัยเข้าหากันอยู่แล้วผมคิดไปไกล

" ถึงจะไม่เข้าใจ ชีวิตคู่ของชายหญิง แต่คิดว่ามึงจะทำมันได้ดีแน่นอน  " 

ผมบอกโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย

" นัทมึงกำลังเข้าใจอะไร ผิดหรือป่าว " 

ไอ้นนถามเหมือนกำลังงงทำหน้าซื่อๆ

" นน มันยากมากรึไง ถ้ามึงจะบอกว่ามึงแต่งงานแล้วมึงมีคนอื่น "  

ผมโพล่งออกมาด้วยอารมณ์โมโห

" มึงกำลังเข้าใจผิด " 

ไอ้นนตอบด้วยท่าทีหัวเสีย หลังจากที่นิ่งมานาน

" แล้วเรื่องจริงมันเป็นยังไงล่ะ "  

ผมรีบถามออกมาหลังจากที่มันบอกว่าเข้าใจผิด

ไอ้นนไม่ตอบแต่มองนาฬิกา ยื่นหน้ามาใกล้ๆ แล้วมันก็หอมที่แก้มผมเบาๆ  ผมนิ่งซ็อคไปเลยกลางห้าง ผู้ชายสองคนหอมกัน มันหอมแก้มผม

อ้ากกกก

" ถ้าจะอธิบายให้คนอย่างมึงฟังคงต้องใช้เวลาทั้งคืน "  

แล้วมันก็ลุกขึ้น ทำท่าเดินไป คำว่าทั้งคืน ทำให้ผมหน้าร้อนผ่าว ใจผมกลับมาเต้นเเรงอีกครั้ง

" มึง มึง ทำแบบนี้ต้องการอะไร ไม่มีใครเค้าทำแบบนี้กับแฟนเก่าหรอกนะ "   

ผมโวยเสียงดังทั้งโกรธทั้งอาย

" แค่อยากเหมือนเดิม "

ไอ้นนตอบมองที่ผมนิ่งสื่อความหมายมาทางสายตา

" อ๋อ และที่สำคัญสำหรับกูแล้วมึงไม่เคยเป็นแฟนเก่า เพราะกูไม่เคยมีแฟนใหม่ "  

แล้วมันก็โยนบัตรสีดำนั่นลงตรงหน้าผมและเดินออกไป

นน ไอ้บ้า ไ​อ้​คน​ใจร้าย​ มึงกลับมาอธิบายก่อน ถึงจะทั้งคืนกูก็อยากจะฟังผมคิด  

แล้วเอามือลูบที่แก้มซ้ายตัวเองๆไปมายังอุ่นอยู่เลยโดยไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่มองมา

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}