June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

35. หวนคืน ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 35. หวนคืน ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2562 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
35. หวนคืน ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท   Part

2N Cafe

" กร พวกนั้นเรียกให้ลงไปข้างล่าง " 

ผมบอกไอ้กรผ่านประตู

" อืม รู้เเล้ว "

 เสียงมันตอบผ่านประตู เสียงงัวเงียแบบนี้แสดงว่านอนเพิ่งตื่น เมื่อคืนมันกลับมาถึงบ้านตี3 หลายเดือนที่ผ่านมาไอ้กรบินไปซานฟรานซิสโกบ่อย ผมก็อยากรู้แต่ก็ไม่กล้าถาม แค่มันอยู่เป็นเพื่อนคุย เหมือนดูเเลกัน ไปแบบนี้ก็ดีเเล้ว

และเดินลงด้านหลังร้าน มองเพื่อนมีกลุ่มกำลังคุยกัน วันนี้เก่งพาแฟนสาวมาเเนะนำ และจะแต่งงานกันเร็วๆนี้

"  อ้าวกรมานั่ง ๆ ช่วงนี้ไม่ได้เจอมึงเลย "

ไอ้เก่งพูดขึ้นกับไอ้กรที่เดินลงมา หน้าตาเพลียสุดๆ

" อืมงานยุ่ง​ " ไอ้กรตอบและนั่งลง

" มึงไปทำไรที่ ซานฟรานบ่อยๆวะ "  

ไอ้เก่งถามขึ้นผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน

" ไปเยี่ยมสิงโต "  

ไอ้กรตอบ ทุกคนงงกับคำพูดมัน สิงโตคืออะไรอะ

" งั้นกูไปด้วยครั้งหน้า "

ไอ้เสกพูดขึ้นตามน้ำแต่กรไม่ตอบทำหน้าเฉย เปลี่ยนเรื่อง

" ว่าแต่มีเรื่องอะไร ไอ้เก่งนัดเพื่อนมา " ไอ้กรถาม

"  นี่ฝ้าย แฟนกูจะแต่งงานกันเร็วๆนี้ " แล้วไอ้กรก็พยักหน้าให้กับฝ้าย เหมือนทักทาย

" นี่กร สถาปนิกสุดหล่อแต่ไม่ใช่หล่อที่สุด "  

ไอ้เก่งบอกแฟนฝ้ายเองก็ทำหน้างง

" จริงๆคนที่หล่อเอ่อ เค้าไม่อยู่นี่  "  

ไอ้เสกเอ่ยติดๆ ผมรู้ว่าพวกเค้าเลี่ยงพูดชื่อไอ้นนออกมา แต่ผมไม่อยากให้เพื่อนลำบากใจถึงพูดขึ้น หลังแฟนสาวไอ้เก่งลุกไป

" กูอยากจะบอกทุกคนว่า ชื่อไอ้นน ไม่ใช่ชื่อที่ห้ามพูด พวกมึงพูดได้ มันยังเป็นเพื่อนพวกมึง สำหรับกูตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว " 

 ผมบอกพลางมองดูเก้าอี้ อีกตัวที่ว่างอยู่ที่ประจำของมัน  เพื่อนๆมองหน้าผมเหมือนกำลังจับผิด  แล้วไอ้กรก็ลุกจากโต๊ะ

"  มึงจะไปเยี่ยมสิงโต ครั้งหน้ากูไปด้วย " ไอ้เสกพูดขึ้นยังไม่ลืมเรื่องสิงโต

" มึงก็น่าจะรู้ว่าสิงโตเมื่อมันบาดเจ็บ มันเกลียดที่สุดคือการถูกพบ "  

ไอ้กรพูดภาษาคนฉลาดออกมาทุกคนยังคง งง เว้นแต่ไอ้เสกที่พยักหน้ารับรู้ แล้วไอ้กรก็เดินออกไป

"  นัทลูกค้าประจำมึงมาละไม่ทำงานทำการหรือไงวะ "   

ไอ้เสกพยักหน้าไปทางเด็กหนุ่ม หน้าหล่อที่เดินยิ้มถือช่อดอกไม้เข้ามาในร้าน ยิ้มมาทางผม ผมยิ้มตอบและลุกเดินไปหา

" ไม่ชอบหน้าหมอนั่นเลยว่ะ " ไอ้เสกพูด

" ก็ดูไปก่อนไม่แน่ เด็กนั่นก็อาจจะชอบไอ้นัทจริงๆ " 

ไอ้กิจพูด

"  อืม กูเองก็อยากให้ความรู้​สึก​ไอ้นัทมันหลุดจากไอ้นน " 

ไอ้ต้นเอ่ยขึ้นอีกคน

" ก็เป็นเรื่องดีสำหรับไอ้นัทมัน.......  แล้วไอ้นนล่ะ ? "   

ไอ้เสกพูดแล้วทำหน้าคิดหนัก

" เห้อ!!  ไอ้นนมึงไปอยู่ไหนนะ หวังว่ามึงคงแกร่งขึ้น "  

ไอ้เสกพูดแล้วเพื่อนๆผมก็นิ่งตาม ผมยืนนิ่งได้ยินทุกคำที่เพื่อนผมพูด

ปีกับ3เดือนแล้วที่มันหายไปโดยไม่บอก เวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆทำให้ผมลืมเลือนเรื่องของไอ้นนไปบ้าง แต่ก็ไม่ลบเลือนไปจากใจผม  

เรื่องราวของมันยังอยู่ครบและผมก็ยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงมัน อาจจะเพราะโตขึ้น เรื่องร้านที่วุ่นๆในแต่ละวันด้วยทำให้มันไปบางเวลา  และเพื่อนๆที่ต่างคอยเเวะเวียนมาเยี่ยม​บ่อยๆ ทำให้ผมไม่เหงา แล้วพี่เเนนกับแม่และกี้หลานสาวของไอ้นน ก็แวะมาที่ร้านบ่อยๆ พี่เเนนไม่ได้เปิดร้านเเล้ว เพราะพี่เอกต้องทำงานที่บริษัท เหมือนกับหลายอย่างมันเปลี่ยนไป ตั้งแต่ไอ้นนไปอาจจะรวมถึงใจของผมด้วย หรือเปล่านะ

"  ต่อพี่บอกแล้วไม่ต้องซื้อมา "  

ผมบอกต่อเรื่องดอกไม้ที่เอาให้ผมทุกวัน แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ฟังผมก็เลยไม่ห้ามอะไรเมื่อหลายเดือนก่อนมาสารภาพกับผม ว่าชอบ และขอคบแต่ผมก็ขอเวลาอีกหน่อย เรื่องไอ้นน  ผมบอกต่อ ไปตรงๆ

จากนั้นมาต่อก็มาทุกวันและอยู่เป็นเพื่อนบ้างช่วงไอ้กรไม่อยู่  ผมเองก็รู้สึกไม่เหงาดี

เช้าวันหยุดร้านช่วงเที่ยงผมมีนัดกับพี่เป้ ไปไหว้หลุมศพพ่อแม่ผมที่ชลบุรี  ผมจึงตื่นเช้าเจอไอ้กรนั่งหน้าเข้มอยู่หน้าโน้ตบุ็ค

"  เอากาแฟมั้ย " 

ผมถามมันพยักหน้าแล้วผมก็เตรียมกาแฟให้มันเดินออกมาไม่เห็นมันอยู่เลยวางได้ที่โต๊ะ  แล้วเสียงเเจ้งเตือนของAppออนไลน์ก็ดังขึ้น จากโน้ตบุ็คไอ้กร ผมมองหน้าจอ เป็นรูปหญิงผมสั้นที่ถ่าย ที่สะพานสีแดง ขึ้นชื่อของเมืองซานฟรานซิสโก

"  เอ๊ะ! หรือว่าสาวคนนี้ คือสิงโต " 

ด้วยความอยากรู้ผมจึงเลื่อนเม้าท์ไปเรื่อย จนภาพสุดท้าย ภาพตรงหน้าทำให้ผมแทบล้มทั้งยืน ร่างกายชาวาบรู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นมา

ภาพผู้หญิงผมสั้นคนนั้นยื่นแขนเธอกับแขนไอ้นนมาทางกล้อง เพื่อโชว์แหวนคู่สีเงินกลมเกลี้ยง แล้วเขียนแคบชั่นด้านล่างว่า

... กรเกย์ พวกเราสองคนจะไปเยี่ยม เร็วๆนี้ ...

ผมรีบปิดหน้าจอด้วยความลนลานวิ่งขึ้นไปบนห้อง ปิดประตูห้อง แล้วทรุดตัวลงร้องไห้ หมดลงแล้ว

การรอคอยของผม ผมเพิ่งเข้าใจสิ่งที่มันเลือกก็วันนี้ มันเลือกใช้ชีวิตปกติ แต่งงาน และอาจจะมีลูกในอนาคต

ผมปล่อยตัวเองร้องไห้ไปสักพัก ก็ลุกต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะถึงเวลานัด เดินลงมาข้างล่าง  เจอกับไอ้กรที่นั่งทำงานของมันอยู่ที่เดิม

" แล้วกลับเมื่อไหร่  " 

ไอ้กรถามขึ้นโดยไม่มองหน้า ผมไม่ตอบมันเดินออกมา โดยไม่สนใจเสียงเรียกของไอ้กรด้วยที่ดังมาตามหลัง

ผมนั่งนิ่งในรถ  ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เจ็บใจ โกรธไอ้กรที่ปิดบังมาตลอด มันรู้ที่อยู่ไอ้นนมันรู้มาตลอด  

ยิ่งคำพูดของผู้หญิงคนนั้น ที่เรียกไอ้กรนั่นยิ่งดูสนิทสนม เพราะไอ้กรไม่เคยบอกใครว่าตัวเองเป็นเกย์ นอกจากเพื่อนสนิท

"  มีอะไรหรือ ป่าว "  พี่เป้ถาม

" พี่เป้รู้สึกยังไงถ้ารู้ว่าเพื่อนกำลังปิดบังเราอยู่ "   

ผมถามพี่เป้นิ่งไปเหมือนกับว่าเป็นเรื่องของตัวเอง

" โกรธมั่ง " พี่เป้ตอบกลับ

" นั่นสินะ คงทำอะไรมากกว่านั้นไม่ได้  " 

ผมบอกและเสียงไลน์ก็ดังขึ้นผมหยิบมากดอ่าน ต่อส่งรูปที่ไปจับปูทะเลกับครอบครัวมา และผมยิ้มออกมา

" พี่เป้ถ้าผมคบกับต่อ  พี่เป้จะไม่ค้านใช่มั้ย "  

ผมถามออกไป

" ไม่ค้าน​  แต่นัทแน่ใจนะว่าเป็นผู้ชายคนนี้ "  

พี่เป้ถามกำกวม

" แน่ใจครับเพราะผมคิดว่าคงชอบผู้หญิงไม่ได้เเล้ว " 

ผมตอบ พี่เป้หลุดยิ้มออกมา เหมือนกับผมตอบไม่ตรงประเด็น

" งั้นก็พุ่งชนเลย น้องพี่จะได้ยิ้มได้สักที "   

พี่เป้หยุดคำพูดไว้ เเค่นั้นแล้วเร่งรถด้วยความเร็วสูง

หลายวันผ่านไปผมยังบึ้งตึงกับไอ้กร จนหลายคนสงสัย แม้แต่ตัวมันเองเหมือนจะรู้ตัว เลยมาดักถามที่หน้าห้องของผม

" นัทมึงมีอะไรจะบอก จะถามหรือเปล่า? " ไอ้กรถาม

" ไม่มีอะไรจะถามแต่มีอะไรจะบอก กูคบกับต่อแล้ว "  

ผมบอกออกไปดูท่าทีไอ้กรแต่มันนิ่งมากไม่พูดอะไรออกมา

" มึงจะไม่อวยพรหรือแนะนำ หน่อยหรอ " 

ผมยังถามมันต่อดูท่าทีของมัน

" ถ้าเป็นกูนะ ไม่พร้อมสำหรับใคร กูจะไม่เดินเข้าไปหรอก  "  

มันพูดและเดินหนี เข้าห้องตัวเอง แต่ผมยังนิ่งอยู่กับคำพูดมันแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจ

ทีมึงกับเพื่อนรักทำกับกูล่ะกร กูพร้อมมั้ย  

กูมีสิทธิ์เรียกร้องอะไรมั้ย  

กูรอมันมาตลอด และมึงก็รู้มาตลอด ฮือๆๆ  

และมึงก็รู้มาตลอดว่ากูรออะไร มันเจ็บเข้าใจมั้ย

กูเกลียดสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้  ผมคิดพลางสะอื้นในใจ 

นนท์  Part

ผมกลับมาอยู่บ้านได้2เดือนแล้ว หลังจากผ่าตัดผ่านไปด้วยดีเหลือแต่รอยแผลเป็นใหญ่ที่ด้านในเข่าซ้าย ที่ผมเลือกจะไม่ผ่าตัดปิดแผลผมแค่อยากเก็บไว้เตือนตัวเอง ถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต

2 เดือนที่ผ่านมาผมพยายามเป็นคนใหม่ คือพูดคุยกับครอบครัวมากขึ้น ส่วนหลินก็กลับมาทำงานร่วมหุ้นกับไอ้กรและเหมือนกำลังจะไปได้ดี

ผมมองถุงขนมโดนัทนม ร้าน 2N ที่ผมให้ผู้ช่วยผมไปซื้อให้ทุกเช้า มาแจกพนักงานในออฟฟิศผม ตอนนี้ผมเป็นผู้บริหารโรงงานแทนพ่อ ร่วมกับพี่เอกพี่เขยผม

ทุกอย่างเหมือนเริ่มต้นใหม่เพราะงานบริหารที่ผมไม่ชอบกลับต้องมานั่งทำใหม่แต่ผมสัญญา กับที่บ้านแล้วผมจะทำให้ดีที่สุดคงเพราะผมโตขึ้นมั่ง ผมเหมือนมีชีวิตใหม่ แต่สิ่งเก่าๆในใจผมยังเก็บไว้ไม่เคยลืม ถึงแม้อีกฝ่ายจะเปลี่ยนไปแล้ว

และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น โดยไม่รอให้อนุญาต​แขกทั้ง3คนก็เดินเข้ามา

" เฮ้อ ทำไมอากาศมันร้อนขนาดนี้วะ  "  

เสียงไอ้เสกพูดขึ้นนั่งลงโซฟา ตามด้วยไอ้เก่งและไอ้กร เพื่อนผมกลับมาเหมือนเดิมหลังจากที่รู้เรื่อง เว้นแต่ ไอ้กิจกับไอ้ต้นที่ยังไม่รู้ เพราะสองคนนั้นสนิทกับไอ้นัทเกินไป ผมถึงห้ามบอก

ผมกลับมาวันเเรกให้ไอ้กรขับรถไปส่งร้าน ไอ้นัท แต่แอบอยู่ด้านข้างของร้าน ถึงจะรู้ว่าไอ้นัทมีแฟนแล้วจากไอ้กร แต่ผมก็ไม่ได้อยากเห็นแฟนไอ้นัท ผมอยากเห็นมัน แล้วผมก็ได้เห็นทั้งสองคน เด็กต่อนั่นดูโตขึ้น

ส่วนไอ้นัทสำหรับผมแล้วมันก็เหมือนเดิม คงจะมีสิ่งเดียวที่มันเปลี่ยนคือ เปลี่ยนใจ เพราะรอยยิ้มของมันที่ยิ้มกับเด็กนั่นมันชัดเจนเกินไป

ตอนนี้ผมรู้สึกว่าความเจ็บปวดมันมากกว่า ตอนที่ผมทิ้งมันไปซะอีก อาจจะเพราะภาพที่เห็นตรงหน้า ผมได้เสียไอ้นัทไปแล้วจริงๆ

" แล้วนี่มึง ยังแสดงความห่วงใยอ้อมโลกอีกหรือวะ " 

ไอ้เก่งถาม แล้วยกถุง ขนมขึ้นโชว์ทุกคน นั่นทำให้ผมหลุดจากความคิดตัวเอง

" ฮ่าๆๆ มึงนี่นะทำไมไม่ไปเจอมันล่ะ เพื่อนกันนี่ "  

ไอ้เสกพูด

" ถึงกูจะไม่ชอบขี้หน้าเด็กนั่นนะแต่ถ้ามันเลือกพวกกูก็แค่คล้อยตาม ใช่มั้ยกร " 

ไอ้เสกเอ่ยหาพวกไอ้กรพยักหน้า

" มันไม่คุยกับกูมาเป็นเดือน ๆแล้ว "  

ไอ้กรตอบเพื่อน ผมก็พอรู้เหมือนกัน

" ไปทำอะไรให้มันโกรธล่ะ "  

ไอ้เก่งถามไอ้กรส่ายหน้า ผมคิดถึงไอ้นัทคนเก่า มันไม่ค่อยจะโกรธเคืองใครง่ายๆมันคงเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

" เออที่มาวันนี้ คือสิ่งนี้ " 

ไอ้เก่งชูการ์ดแต่งงานขึ้นเพื่อมาบอกผมให้ไปงานมัน ถึงตอนนี้ผมจะเดินได้เหมือนปกติก็เถอะ แต่ยังขับรถเองไม่ได้

" กูอยากให้มึงไปจริงๆนน มึงสำคัญนะ กูรอคำอวยพรจากมึง " 

ไอ้เก่งเซ้าซี้

"  หึหึ คำอวยพรจากคนที่ฆ่าคู่หมั้นตัวเองนี่นะ " 

ผมยิ้มขื่นให้กับตัวเอง ถึงผมจะหายไปเกือบ2ปี แต่ข่าวลือยังคงอยู่

" ยังไงก็จะรอ " 

ไอ้เก่งพูดแล้วลากไอ้เสกออกไปเหลือไอ้กร ยังนั่งอยู่

" มึงพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกนะเรื่องไอ้นัท "  

ไอ้กรบอก คงใกล้เวลาเเล้วล่ะ แค่ให้ผมเดินได้ปกติกว่านี้อย่างน้อย

ก็เหลือร่างกายที่เป็นปกติเมื่อผมไปเจอมัน

" เร็วๆนี้ล่ะ "  ผมบอกและ ลุกไปนั่งทำงานเอกสารผมต่อ

" ง่วงนอนว่ะ ขอนอนหน่อย "  

ไอ้กรบอกแล้วนอนลงโซฟายาว ผมเดาว่ามันคงไม่ได้ไปนอนที่ร้านเพราะว่างานเยอะเเน่ๆ  แล้วไอ้นัทมันโกรธเคืองอะไรไอ้กรนะ

นัท Part

2N Cafe

ผมมองผู้หญิงผมสั้นที่เดิน ทั่วร้านของผมด้วยท่าทางที่ตื่นเต้น หลังจากที่กรแนะนำว่าเป็นหุ้นส่วนบริษัท เพราะเธอดูสวยเท่ห์และเก่ง  อาการหงุดหงิดก็เริ่มขึ้น

ผู้หญิงคนนี้จริงๆ คนที่อยู่ในเมลไอ้กร คนที่ใส่แหวนแต่งงานคู่กับไอ้นน และผมมองไอ้กรที่ยิ้มหัวเราะอยู่ข้างๆด้วยอาการหมั่นไส้ รู้สึกไม่ชอบผู้หญิงคนนี้เลย ผมรู้สึกอิจฉาเธอ

ผมสัญญากับตัวเองแล้ว ว่าจะไม่คร่ำครวญเรื่องของไอ้นนอีก  

เพราะผมเองก็มีแฟน แฟนที่มีแค่ผมกับต่อ เท่านั้นรู้ว่าทุกอย่างมันคือการแสดง เพื่อนๆต่างสงสัยผมเหมือนกัน เพราะว่าคนที่ร้องไห้คร่ำครวญเมื่อปีที่แล้วหายไปไหน  แต่นี่คือการแสดง ที่จะโชว์พิเศษเฉพาะไอ้กรกับไอ้นน ผมขอร้ายบ้าง เพื่อเอาคืนที่มันสองคนโกหกผม

" เป็นอะไรดูหงุดหงิด  "  

ไอ้กิจถามคงเห็นสีหน้าผมที่มองสองคนนั้น

" ป่าว ว่าแต่กิจเธอดูสนิทกับไอ้กรมากๆเลยนะ "  

ผมถามออกไปมองไปที่หลินกับไอ้กร

" อืมดิ ไปกินข้าวที่บ้านประจำแฟนเค้าก็ไปด้วยนะ "  

ไอ้กิจบอกแฟนงั้นหรือเป็น ไอ้นน? หรือเปล่า

" กิจ มึงเคยโกหกกูมั้ย "

" หน้าอย่างกูนี่นะโกหกมึง ไม่มี้ "   

ไอ้กิจตอบเสียงสูงหน้าแบบมึงนั่นล่ะตัวดีกับแฝดพี่มึงด้วยผมคิดขุ่นเคืองในใจ  แล้วผมก็เดินเอาน้ำไปให้เเขก

" ที่นี่สวยมากเลยค่ะ​ "  หลินชมร้านผม

" ไม่คิดว่าหมอนั่นจะทำได้ดี  ขนาดนี้ " 

หลินหันไปพูดกับกร

" ทำด้วยใจน่ะ "

ไอ้กรตอบแต่มองหน้าผมแทน ผมหันหน้าหนีเล่นละครอะไรอีกละกร ผมคิด

" หมอนั่นมีใจด้วยรึไง นึกว่าไร้ใจซะอีก "  

หลินพึมพำออกมา จนผมทนฟังเรื่องของหมอนั่นไม่ได้เดินหลบออกมา

ผับ YY

งานเลี้ยงส่งชายโสดของไอ้เก่งเริ่มไปเกือบ 2 ชั่วโมง เพื่อนๆทุกคนอยู่ครบ ทุกคนเริ่มเมาและพูดไม่รู้เรื่อง ส่วนผมกำลังจะกลับ เพราะว่ารับออเดอร์ เพิ่มต้องตื่นมาทำขนมแต่เช้า

" เอ่อ....... เดี๋ยว​กูกลับก่อนนะ "  ผมบอก

" เดี๋ยวรอก่อน ดิ รอก่อน "  

ไอ้เก่งเมาอ้อแอ้ตอนนี้ นึกถึงเจ้าบ่าวในอีก2วันมันจะไปรอดมั้ยเนี่ย

" รออะไรล่ะ เดี๋ยวต่อมารับ " ผมบอก

" กูจะไปส่ง กูไม่ชอบไอ้เด็กหน้าหล่อนั่น "  

ไอ้เสกพูดทั้งที่จะเดินไม่ไหวด้วยซ้ำ   ผมก็ไม่เข้าใจ

ทำไมไอ้เสกถึงไม่ชอบต่อ

แล้วไอ้เก่งก็ดึง แขนผมไว้ผมก็ยื้อกันไปมาจนเซไปชนร่างสูงที่ยืนอยู่ ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตอนไหน  ร่างสูงนั้นเอาแขนพยุงตัวผมไว้กันไม่ให้ล้ม   ผมบอกขอโทษเบาๆและดันตัวเองออกเงยหน้าขึ้นมอง

ไอ้นน !!!!!!

ผมยืนตลึงกับชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า ไอ้นนจริงๆ​

มันดูผอมลง ผิวคล้ำลง  แต่ดูหล่อขึ้น  มันอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกไทค์สีเข้ม  ผมยืนนิ่งร่างกายเหมือนถูกสาปให้เป็นหิน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

" เป็นอะไรหรือป่าว " 

เสียงทุ้มของมันเอ่ยขึ้นเสียงที่ผมไม่ได้ยินมาเป็นปีๆ

" มะมะ ไม่ ไม่ "

ผมตอบเสียงสั่นใจสั่นหวิวร่างกายนิ่งเหมือนโดนสาป มีแต่ใบหน้าที่ส่ายไปมาเหมือนคนเสียสติ

" ขอคุยด้วยหน่อย "  

ไอ้นนบอกแล้วเดินออกไปผมยังนิ่งงันอยู่ พยายามควบคุมสติตัวเอง​ มองหน้า​เพื่อน​ๆเหมือน​กำลัง​ลุ้น​ๆ

" กูว่าไอ้นนมันเดินแปลกๆนะ " 

ไอ้ต้นพูดพร้อมทำหน้าอย่างสงสัย

" มึงเมา...!   " 

 เสียงไอ้เสกกับไอ้เก่งพูดพร้อมกัน

ผมเดินตามไอ้นนไปด้วยความคิดหลากหลาย ทั้งที่แต่ก่อนคิดว่า นาทีแรกที่เจอ ขอต่อยหน้ามันแรงๆและตามด้วยคำด่าที่เรียบเรียงไว้เป็นอย่างดี

แต่ตอนนี้ผมกลับต้องมาคิดเรื่อง คำถามแรกที่จะถามมัน

____________________________

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}