จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 การเดินทางที่ไม่อาจหวนกลับ (จบภาค อสูรกลืนอาทิตย์)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 การเดินทางที่ไม่อาจหวนกลับ (จบภาค อสูรกลืนอาทิตย์)

คำค้น : แอ๊คชั่น,แฟนตาซี,ยูริ,แวมไพร์,ข้ามมิติ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2560 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 การเดินทางที่ไม่อาจหวนกลับ (จบภาค อสูรกลืนอาทิตย์)
แบบอักษร

                               #

                         น้องแพทพอทำเป็นสองภาพแบบนี้ .. เหมือนคิตตี้กับริต้า

*******************************************************************

ห้องที่ดูทึม ๆ ห้องนี้...ดูบรรยากาศเศร้าหมองนัก..

มีคนอยู่ในห้องแค่คนเดียว..คือคิตตี้…

สาวเสียงอสูรนั่งนิ่งมานานแล้ว..น้ำตายังไม่แห้ง..และคงยังไม่แห้งไปอีกนาน…

ไม่มีใครบอกถึงความรู้สึกของคิตตี้เวลานี้ได้…

ห้อง ๆ นี้..เป็นห้องที่อดีตเป็นห้องพักของสอง..มีเพียงเตียงเล็ก ๆ เตียงเดียวและห้องน้ำแค่นั้น..

นี่คือห้องพักเล็ก ๆ ในสถานที่ที่เรียกว่า..ซีโร่พอยน์..

ฐานซีโร่พอยน์..อดีตฐานทัพหลักและสำคัญยิ่งของหน่วยงานต่อต้านแวมไพร์ในอดีต..โซล่าร์.

ปัจจุบัน..หน่วยงานโซลาร์ถูกเปลี่ยนไปเป็นหน่วยแวมไพร์ฮันเตอร์…สถานที่แห่งนี้ก็ถูกทิ้งให้ร้างไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง..และมันเพิ่งมีความสำคัญเมื่อไม่นานมานี้..เนื่องจากเป็นฐานลับใต้ดิน…และมีความเชื่อว่า..ฐานใต้ดินแห่งนี้..อาจจะทำให้รอดพ้นจากการเผาผลาญของเปลวสุริยะได้..

เปลวสุริยะของดวงอาทิตย์..ที่ตอนนี้..ทุกรัฐบาลในโลกทราบแล้ว..ว่าจะมีการประทุออกมา..แผ่พลังความร้อนไปทั่วระบบสุริยะ..แต่นักวิทยาศาสตร์ของนาซ่าต่างก็รู้อย่างฉุกละหุก..จนต้องปิดเรื่องเงียบเป็นความลับสำหรับประชาชนทั่วไป..ได้แต่แจ้งให้รัฐบาลทุกชาติรับรู้..

นี่คือความสิ้นหวังระดับโลก..เพียงแต่เพื่อไม่ให้ปั่นป่วน..ประชาชนทั่วไปจึงต้องถูกปิดหูปิดตาเงียบงัน..ซึ่งไม่ว่าชาติไหนก็เห็นด้วยกับการกระทำแบบนี้.....

นรกจากความบ้าคลั่งของฝูงชนที่สิ้นหวัง..น่ากลัวกว่านรกจากธรรมชาติเสียอีก..

แต่แล้วความหวังก็บังเกิด..เมื่อคิตตี้ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับองค์เทพอสูร..ซึ่งนำพาแคทและแพคเกจมาด้วย..

องค์เทพอสูรหลังจากปรากฏกาย..ส่งคิตตี้..แพคเกจ..และแคทที่ปากทางเข้าฐานซีโร่พอยน์..ท่านก็หายไป..

ทั้งสามงุนงงอยู่ชั่วขณะ..แคทแม้จะเป็นลูกสาวของพนัส อิทธิวงศ์..หัวหน้าหน่วยโซลาร์ในอดีต..แต่พ่อก็ไม่เคยพามาที่นี่สักครั้ง..ก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน..แต่เมื่อประตูฐานใต้ดินเปิดออก…หนึ่งพี่ชายคนโตกับเดือนภรรยาก็ปรากฏกายพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง..แคทจึงได้เบาใจ…

หลังจากทักทายกันตามสมควร..แคทอดถามไม่ได้ว่า..ทำไมหนึ่งถึงอยู่ที่นี่..คำตอบของหนึ่ง..ทำให้แคทถึงกับอึ้งไป..เพราะหนึ่งเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังซึ่งมันเกิดขึ้นเร็วมากจนทุกรัฐบาลในโลกตั้งหลักไม่ทัน..

นักวิทยาศาสตร์ค้นพบการส่งสัญญาณผิดปรกติจากดวงอาทิตย์..และสรุปได้ว่า..มันจะประทุและปลดปล่อยพลังมหาศาลออกมาในเวลาเก้าสิบวินาที…พลังงานมหาศาลในรูปความร้อนสูง..จะปกแผ่ไปทั่วระบบสุริยะ..

นั่นคือวาระสุดท้ายของโลกอย่างแน่แท้..

คนในโลกที่ทราบข่าวล้วนแต่สิ้นหวัง..ประเทศมหาอำนาจมีที่หลบภัยจากสงครามนิวเคลียร์เตรียมไว้แล้ว..สามารถขนย้ายบุคคลสำคัญและทรัพยากรจำนวนหนึ่ง..เข้าไปหลบภัยได้..

แต่สำหรับประเทศไทย.ยังไม่มีใครเคยคิดอะไรแบบนั้นมาก่อน..ไม่มีทางเลือก..หนึ่งจึงเสนอให้ใช้ฐานลับในอดีตซีโร่พอยน์ของหน่วยโซลาร์..เพื่อขนย้ายบุคคลสำคัญและทรัพยากรเข้ามาซ่อนตัว..แต่ก็นั่นแหละ..ในทางปฏิบัติจริง..จะป้องกันความร้อนอันมหาศาลของดวงอาทิตย์ได้แค่ไหน..ก็ยากที่จะบอกได้..

แต่ที่แน่ ๆ …คนจำนวนมาก..จะต้องตาย…

และเพื่อไม่ให้แตกตื่น..ทุกอย่างจึงต้องเก็บเป็นความลับ..จะมากจะน้อย..หากทุกคนจะต้องตายกันจริง..ก็ควรจะตายด้วยน้ำมือธรรมชาติ..ดีกว่าการปล่อยให้อารมณ์ดิบของคนสิ้นหวัง..ฆ่าฟันกันเอง…

มีแต่ชนชั้นปกครองของแต่ละประเทศเท่านั้นที่ทราบเรื่องนี้..และทุกประเทศก็เห็นตรงกันว่า..ควรจะปกปิดข่าว..

เพราะมันไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้แล้ว..

ปริมาณความร้อนอันมหาศาลจากดวงอาทิตย์ที่แผ่เข้ามา..เพียงพอที่จะทำให้ทุกสรรพสิ่งมอดไหม้..เก้าสิบวินาทีที่เกิดปรากฏการณ์..ก็คาดหวังว่า..อย่างน้อย ..น้ำในมหาสมุทรยังเหลือไว้บ้าง..เพราะอย่างน้อย..เมื่อมีน้ำ..ก็ยังสามารถเริ่มต้นกันใหม่ได้..

หนึ่งเล่าให้แคทฟังอย่างสิ้นหวัง..แต่ก็อดพูดให้ดีใจไม่ได้ว่า..ขณะนี้..ได้เคลื่อนย้ายญาติพี่น้องทุกคนมาไว้ที่ฐานซีโร่พอยน์แล้ว..ทั้งออย..หงส์..อานนท์..สาม..ริต้า..และทุกคนที่รู้จัก..

แคทได้แต่ถอนหายใจ..ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ประสบมาให้พี่ชายและพี่สะใภ้ฟัง…

เรื่องราวที่แคทเล่า..เพียงพอที่จะทำให้หนึ่งแทบจะสะกดกลั้นใจไม่ไหว..

“..แคท..นี่คือความหวังของโลก..คิตตี้จะช่วยโลกได้ใช่ไหม…”

แคทพูดเสียงเครือ..

“..ค่ะ..แต่..แต่มันต้องแลกกับชีวิตของแก..”

พูดจบก็ร้องไห้อย่างสะกดใจไม่ไหว..

คิตตี้ที่อยู่ข้าง ๆ ..ก็เข้ามากอดแคท…

“..นายแม่..ลุงหนึ่ง..ป้าเดือน..”คิตตี้พูด.. “..เมื่อถึงเวลา..คิตตี้จะทำหน้าที่ของคิตตี้ค่ะ..แต่ตอนนี้..คิตตี้ขออยู่คนเดียวได้ไหมคะ..อยู่ที่ ๆ ไม่มีใครรบกวน..”

เดือนเข้ามากอดคิตตี้ด้วยความเวทนา..

“..หลานป้า..คิตตี้..”เดือนพูดไม่ออก..

แพคเกจอดพูดไม่ได้..

“..ขอฉันอยู่กับเธอได้ไหมคิตตี้..”

“..ไม่..ฉันไม่อยากจะเจอใคร..แต่ถ้าหากใครสักคนจะมาอยู่กับฉัน..ขอเป็นคุณย่า..นายแม่ทั้งสอง..แม่..ริต้า..”คิตตี้พูด.. “..แต่ก่อนหน้าที่ทุกคนจะเข้ามา..ขอคิตตี้อยู่คนเดียวจริง ๆ สักชั่วโมงนะคะ..”

แพคเกจน้ำตาไหล..

“..ฉันรู้..คิตตี้..เธอไม่ได้เสียใจที่ตัวเองจะพลีชีพ..แต่เธอคิดถึงกัสจัง..เธอเสียใจที่กัสจังต้องตายใช่ไหม..”

คิตตี้เบือนหน้าหนี..แคทลูบหัวลูกสาว..หนึ่งถอนหายใจ..

“..ถ้าเป็นแบบนั้น..ลุงจะให้หนูไปพักที่ห้องป้าสองนะคิตตี้..”.หนึ่งหันมาทางภรรยา.. “..คุณช่วยพาหลานไปก่อนนะ..เรื่องราวต่าง ๆ ..เดี๋ยวผมจะพาแคทไปคุยกับบุคคลสำคัญระดับสูงเอง..”

แล้วคิตตี้ก็ถูกพาตัวมายังห้องที่อดีตเคยเป็นห้องพักของสอง..

หนึ่งนำตัวแคทไปคุยกับบุคคลระดับสูง..ทุกคนล้วนแต่มีความหวัง..และคาดหมายว่า..ทุกอย่างจะสำเร็จ..

แม้ว่าเรื่องราวจะเหลือเชื่อ..แต่เหตุการณ์ที่ตระกูลอิทธิวงศ์ปกป้องสาวเสียงเทพ..ทำสงครามล้างแวมไพร์เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน..ทำให้น้ำหนักของความน่าเชื่อถือมีมากขึ้น..

อย่างน้อย..เพลงเทพส่งวิญญาณที่ร้องส่งวิญญาณแวมไพร์..ก็ทำให้เกิดปรากฏการณ์ปาฎิหารย์อย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว..ก็ยังตราตรึงในใจของคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่รู้ลืม..

ครั้งนี้..การร้องเพลงอสูรกลืนอาทิตย์..จะทำให้เกิดปรากฏการณ์แบบไหน..อย่างน้อยมันก็คือความหวัง..

 

…คิตตี้นั่งเหมือนคนไร้วิญญาณ..ตาลอย..ไม่อยากจะทำอะไรทั้งสิ้น..

ในใจของคิตตี้..มีแต่กัษษากร..กัสจังของเธอ..และยังเป็นกัสจังของแพคเกจ…

เธอจำได้ว่า..เธอเหมือนตายไปแล้ว..ในตอนนั้น..ตอนที่กัสจังของเธอสิ้นใจ..

ไม่รับรู้อะไรอีก..ไม่รับรู้ทุกสรรพสิ่ง..

กัสจังของเธอตายในอ้อมแขนของเธอเอง..

ถึงตอนนั้นคิตตี้รู้สึกว่าตัวเองรักกัสจังมากแค่ไหน..ใช่..สำหรับแพคเกจ..ท้ายที่สุด..ก็ต้องมอบให้ริต้า..แต่กัสจังยังไม่ได้เป็นของใคร..

แต่กัสจังก็ตายแล้ว..ตายเพราะปกป้องเธอ..ซึ่งเจ้าหญิงพูดอย่างหนักแน่นว่า..เธอคือภรรยา..

คิดถึงตอนนี้..คิตตี้ก็น้ำตาไหล..

“..รอก่อนนะกัสจัง..รอก่อน..”

คิตตี้เสยผม..ก้มหน้า..กุมศีรษะ..

“..อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันแล้วนะ..”

กัสจัง…เงาร่างของเจ้าหญิงที่สวยสง่า..ปรากฏขึ้นอีกครั้งในใจของคิตตี้..

“.เธอรอฉันนะ..อีกไม่นาน..ไม่นานจริง ๆ …”

คิตตี้ไม่เคยคิดเลยว่า..การทำหน้าที่พลีชีพเพื่อปกป้องโลกในครั้งนี้..เธอจะทำด้วยความเต็มใจมากขึ้นกว่าที่ผ่านมา..เพราะเธอตั้งใจจะไปหาคนที่เธอรัก..กัสจัง…

ในความทรงจำในมิติเร้น...หลังจากที่คิตตี้กอดร่างกัษษากรที่สิ้นใจในอ้อมแขน..และเหมือนไม่รับรู้อะไรอีก..

แต่ก็ได้สติเพราะแคทอุทานออกมาเบา ๆ ..

“..คุณเรน..”

คิตตี้เงยหน้าขึ้น.เพียงเพื่อจะพบกับใครคนหนึ่ง..หน้าตาคล้ายกับนายแม่ของเธอมาก..แต่ดูสดใสและสาวกว่า..

เหมือนคน ๆ นั้นจะปรากฏออกมาเอง..เหมือนกับการปรากฏของป้าสองป้าป้อนผ่านมิติลับ..

“..ฉันเป็นคนขององค์เทพอสูร..ท่านจะพาพวกเธอกลับบ้านไปก่อน..ส่วนสองป้อน..และคนที่เหลือ..จะตามไปภายหลัง..”เรนพูด.. “..ส่วนเรื่องของเผ่าจันทราและเผ่าสุริยะ..ฉันจะจัดการต่อให้..ท่านอสูรมอบหมายให้ฉันมาสะสางแล้ว..ไม่ต้องกังวล…เมื่อมีใครสักคนเชิญท่านออกมาได้แล้วตามกฏ..ก็หมายถึงท่านจะยุ่งเกี่ยวได้เต็มที่..จริง ๆ ถ้าร้องเพลงเรียกท่านแต่แรก..ก็คงไม่มีปัญหาอะไรบานปลาย..แต่เพราะชะตากรรม..ทำให้ตัดสินใจร้องเพลงในช่วงนี้..และเราก็ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับชะตากรรมมนุษย์ได้..”

เรนพูดจบ..เทพอสูรที่ร่างสูงใหญ่ก็กวาดมือ..คิตตี้..แพคเกจ..และแคท..ก็เหมือนถูกท่านคว้าร่างไว้..แม้ว่าคิตตี้จะให้กัษษากรนอนตายที่อ้อมแขน..ร่างของกัษษากรก็ยังไม่ติดมือองค์เทพอสูรมาด้วย..

แล้วทุกอย่างก็เหมือนดำมืด..ไม่มีอะไร..ไม่เห็นอะไร..

รอจนสภาพแวดล้อมเป็นปรกติ..ก็อยู่หน้าฐานซีโร่พอยน์แล้ว…

นี่คือเรื่องที่คิตตี้รับรู้..

แต่เรื่องที่คิตตี้ไม่อยากจะรับรู้..ก็คือความตายของกัษษากร…

มันคือสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับเธอ…

 

เสียงเปิดประตูห้อง..

คิตตี้ยังคงนั่งนิ่ง..

“..บอกแล้วว่าขอคิตตี้อยู่คนเดียว..”

“.คิตตี้..นี่ป้าสองนะ..และนี่คือห้องของป้า..”

คิตตี้ถอนหายใจ..สองกับป้อนพร้อมทั้งเพลินตาเดินเข้ามาแล้ว..

คิตตี้ฝืนยิ้ม..

“..ป้าป้อนพาทุกคนกลับมาถึงแล้ว..”

“..คุณเรนบอกว่า..องค์เทพอสูรเพิ่งเปิดทางให้ป้าผ่านมิติ..เลยกลับมาได้..”ป้อนพูด..ก่อนจะมองคิตตี้อย่างหดหู่.. “..คิตตี้..ป้ารู้ว่าหนูเสียใจเรื่องกัสจัง..ป้าพาป้าสองไปช่วยไม่ทัน..ขอโทษด้วยนะ..”

คิตตี้ยิ้มเศร้า ๆ ..

“..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..มันเป็นชะตากรรมของกัสจังเอง..”..คิตตี้นิ่งชั่วครู่..ก่อนจะถามว่า

“..คุณตาล่ะคะป้าสอง..”คิตตี้ถามเพราะอยากจะเบนความรู้สึกมากกว่าอย่างงอื่น..

“..ดร.ถนัดต้องตามพี่หนึ่งไปให้ข้อมูล..และเอาหลักฐานให้กับทางการเพื่อความแน่ใจ...”สองตอบ

“..ท่านผู้เฒ่ากาละไม่ได้มากับเราด้วยใช่ไหมคะ..”

“..ท่านผู้เฒ่าเป็นคนของมิติแห่งเทพอสูร..ถ้ามาที่นี่แล้วจะกลับไปอีกไม่ได้..เหมือนกับต้องตายไปจากมิตินั้นเลย..เราเลยต้องแยกจากท่าน..ก็มีดราม่ากับดร.ถนัดนิดหน่อย..คงคิดถึงกันน่าดูเพราะที่ผ่านมาทั้งเป็นเพื่อนกัน..เถียงกันมาตลอด..คิตตี้..ชีวิตคนก็แบบนี้แหละนะ..สักวันจะต้องเผชิญกับความพลัดพราก..ไม่จากเป็นก็จากตาย..”

คิตตี้ยิ้มรับ..ใช่..ชีวิตคนเราเป็นแบบนั้น..แต่การทำใจให้ยอมรับกับความจริง..มันไม่ง่ายเลย..

สองตบบ่าคิตตี้เบา ๆ ..ในขณะที่เพลินตาเข้ามากอดลูกและร้องไห้..

“..คิตตี้..แม่พูดอะไรไม่ออก..อีกไม่กี่ชั่วโมง..หนูก็จะ..”เพลินตาจุกจนพูดไม่ได้.. “..ขอแม่อยู่กับหนูนะ..คิตตี้..”

“..แม่..”คิตตี้ร้องไห้..ความรู้สึกที่เศร้าโศกเพราะเสียกัสจังไป..กับความรู้สึกที่จะต้องพลีชีพ..ต้องเสียสละชีวิตเพื่อปกป้องโลก..มันระคนประดังจนวุ่นวายไปหมด..

เพลินตารักคิตตี้เหมือนแม่ทั่วไปที่รักลูก..ตั้งแต่เกิดมา..คิตตี้ไม่เคยเกลียดแม่แม้แต่น้อย..

เวลานี้..แม่กลับร้องไห้แทบจะขาดใจ..ทำให้คิตตี้หดหู่มากเข้าไปอีก..

“ป้าสองป้าป้อน..ขอคิตตี้อยู่กับแม่ก่อนนะคะ..”คิตตี้พูด… “..ก่อนที่คิตตี้จะไปทำหน้าที่..มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะทำให้เสร็จ…รบกวนป้าทั้งสองด้วยนะคะ..”

“.หือ..อะไรกัน..”

“..เรื่องแพคเกจค่ะ..”

สองถอนหายใจ..

“..เขาตั้งใจจะไปกับหนูด้วยคิตตี้..”

“..ป้าสองป้าป้อนต้องกล่อมเขานะคะ..เขาไปกับคิตตี้ไม่ได้..เพราะไม่ใช่คนที่เกิดมาจากผู้หญิงสองคนตามที่องค์เทพอสูรกำหนด..คิตตี้อยากให้เขาดูแลริต้า..”

ป้อนเม้มปาก..

“..ยังจะห่วงคนอื่นอีก..”

“..เท่านี้แหละค่ะ..คือสิ่งที่คิตตี้ต้องการ..ไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว..ริต้ารักแพคเกจ..ป้าป้อนป้าสองเข้าใจนะคะ..การแต่งงานที่วังจันทราระหว่างคิตตี้กับแพคและกัสจัง..มันแค่เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่มิติเร้นเท่านั้น..แต่ในความเป็นจริงก็ต้องยอมรับว่า..จะเอาสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นมาใช้กับที่นี่ไม่ได้..”

สองกับป้อนสบตากัน..

คิตตี้กอดแม่..น้ำตาคลอ..สงสารแม่ตัวเองเป็นที่สุด..

สองกับป้อนได้แต่ถอยออกมาจากห้อง…

 

สองปิดประตูห้อง..น้ำตาคลอ..ป้อนก็อดพูดไม่ได้..

“..ทำไมไม่เล่าเรื่องให้คิตตี้ฟังล่ะ..เรื่องนั้นน่ะสอง..”

สองถอนหายใจ..

“..คุณเรนบอกแล้วไม่ใช่หรือ..องค์เทพอสูรกำชับว่าห้ามบอกเรื่องนี้ให้คิตตี้รู้..”

“..ฉันไม่เข้าใจเลยนะ..”

“..คงให้ตัดใจ..ไม่มีห่วงอะไรก่อนตาย..”สองถอนหายใจ…

ทั้งสองเดินคู่กันมาตามทางเดิน..แต่แล้วก็ชะงัก..เพราะหญิงสาวชุดขาวของสำนักสูญญตาขวางหน้าไว้..

เธอหน้าเหมือนคิตตี้ไม่มีผิดเพี้ยน..เพราะเป็นฝาแฝดกัน..

“..ป้าสองป้าป้อน..”เธอถาม.. “..ริต้าไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรนะคะ..แต่ริต้าเห็นทุกคนทั้งเครียดทั้งมีความหวัง..นายแม่ตึกแดงเหมือนจะเสียใจมาก..จนนายแม่อารามขาวต้องคอยปลอบโยน..เมื่อสักครู่..ป้าสองบอกว่า..ไม่ให้มีห่วงอะไรก่อนตาย.ใครจะตายคะ..คิตตี้ใช่ไหม..”

เรื่องราวภารกิจของคิตตี้ต่อเพลงอสูรกลืนอาทิตย์..ริต้ายังไม่รู้สินะ..

สองกับป้อนมองหน้ากัน..ก่อนที่ป้อนจะจับบ่าริต้า..

“..หนูไปรู้อะไรแบบนี้มาจากไหน..”

“..ริต้าอยากจะรู้ความจริงนะคะ..แพคเกจก็เหมือนจะเศร้ามาก..ถามอะไรก็ไม่ตอบ..ตกลงมันคืออะไรกันแน่..”

ริต้ากลายเป็นอีกคนที่ไม่เหมือนเดิมเพราะความร้อนใจและห่วงใย..

“..ตกลงเกิดอะไรขึ้น..มันเกี่ยวอะไรกับคิตตี้หรือเปล่าคะ..”

สองถอนหายใจ..

“..จะช้าจะเร็วหนูก็ต้องรู้นะริต้า..เอาเถอะป้าจะบอกให้ก็ได้..หนูคงรู้แล้วว่า..โลกเราเวลานี้ใกล้จะแตกดับเต็มที..แต่มันก็มีทางรอด..เพราะคิตตี้จะต้องร้องเพลงอสูรกลืนอาทิตย์..เรียกองค์เทพอสูรออกมาช่วยโลก..”

ริต้าตาเป็นประกาย..

“..แบบนี้พวกเราที่หมดหวังก็มีทางรอดสิคะ..”

“..แต่คิตตี้ต้องถือของวิเศษสองสิ่ง..ขึ้นไปปกป้องโลกพร้อมกับองค์เทพอสูร..ซึ่งหากทำแบบนั้นแล้ว..ในที่สุด..คิตตี้ก็ต้องตาย..”สองพูดไม่เต็มเสียง.. “..นี่คือสิ่งที่นายแม่ของหนูเสียใจมากอย่างที่เห็น..”

“..คนอย่างนายแม่..เรื่องแบบนี้..”ริต้าถอนหายใจ.. “..ใช่.นายแม่รักคิตตี้มาก..ว่าแต่ไม่มีใครทำแทนได้เลยหรือคะ.”

“..มันมีเงื่อนไขนะ..คนที่ทำเรื่องนี้ได้..นอกจากมีคีย์เสียงอสูรคล้ายป้าที่มีคีย์เสียงเทพแล้ว..ต้องเป็นคนที่เกิดมาจากผู้หญิงสองคนเท่านั้น..ในที่นี้จึงมีแต่คิตตี้..”ป้อนพูดอย่างหดหู่..

ริต้าขบกรามแน่น..ผิดวิสัยของริต้าคนเดิม..สองกับป้อนรู้สึกว่า..ริต้าเวลานี้..จะมีท่าทางเหมือนคิตตี้มากขึ้นทุกที..

ปรกติริต้าจะใจสงบนิ่ง..เพราะฝึกจิตสูญญตามาตั้งแต่เด็ก..แต่ไม่ว่าจะยังไง..เรื่องราวแบบนี้..คงจะให้เย็นใจไปก็คงเป็นไปไม่ได้..เธอไม่ได้บรรลุถึงความว่างได้เหมือนออย..นายแม่ของเธออีกคน..

“..ป้าสองป้าป้อน..ริต้าถามอีกคำได้ไหมคะ..”

สองกับป้อนมองหน้ากัน..ไม่รู้ว่าหลานจะพูดอะไร..

“..คิตตี้กับแพคเค้า..เค้ารักกันใช่ไหม..”ริต้าถามตรง ๆ ..

สองกับป้อนดูสีหน้ายุ่งยาก…ป้อนพูดขึ้นว่า.

“..ริต้า..เรื่องพวกนี้..หนูไปถามแพคกับคิตตี้เองดีกว่านะ..”

ริต้าถอนหายใจ..

“..ป้าป้อนพูดแบบนี้..ริต้าพอจะเดาออกแล้วล่ะค่ะ..ริต้าอ่านจากท่าทีของแพคได้..เค้าอาจจะชอบคิตตี้มานานแล้วก็ได้นะคะ..”

สีหน้าริต้าสงบนิ่งอีกครั้ง..

“..คิตตี้ก็รักแพคด้วยแน่..”

ในใจของริต้านั้นยากที่สองกับป้อนจะหยั่งได้ว่าคิดอะไรอยู่..

แต่เหมือนเธอตกลงใจอะไรบางอย่างแล้ว..

“..ขอบคุณป้าสองป้าป้อนมากนะคะ..”

“..เธอจะทำอะไรริต้า..”สองอดถามไม่ได้..

“..ถ้าพวกเขารักกัน..ริต้าแม้ว่าจะรักแพค..แต่ก็คงไม่มีหน้าจะไปขวางความรักของพวกเขาหรอกค่ะ..ยิ่งกับคิตตี้..คนที่ริต้ารักอีกคนหนึ่ง..”ริต้ายิ้ม.. “..แม้ว่าคิตตี้จะต้องตาย..แต่ถ้ามันจะเป็นความสุขครั้งสุดท้ายที่ริต้าให้กับคิตตี้ได้..ริต้าก็จะทำค่ะ..”..

หญิงสาวที่หน้าตาเหมือนกับคิตตี้ไม่มีผิด..ได้แต่ถอนหายใจ..และเลี่ยงเดินไปอีกทาง..

“..จะไปไหนนะริต้า..”สองถามอีก

“..ไปหาลุงหมอค่ะ..ริต้าอยากจะคุยกับลุงหมอ..”เธอหมายถึงหมออานนท์..เทพเจ้าการแพทย์ของชาวเผ่าหมาป่า..

“..เอ๋..”สองดูประหลาดใจ…

“..แล้วก็ไปหาแพคเกจ..เราสองคนจะคุยกับคิตตี้ค่ะ..”

เรื่องของหัวใจ..ความรักความสัมพันธ์ของเด็ก ๆ ..สองป้อนได้แต่มองหน้ากัน..ไม่รู้จะไปยุ่งเกี่ยวได้ยังไง..

แต่ท่าทางริต้าก็ดูจะไม่ต่างจากคนของตระกูลอิทธิวงศ์คนอื่น ๆ สักเท่าไหร่..

คนในตระกูลอิทธิวงศ์จะไม่เคยเห็นแก่ตัวเองก่อน..ไม่เคยเลย..

 

ใกล้เวลาที่ดวงอาทิตย์จะประทุความร้อนสูงออกมาแล้ว…

คิตตี้สีหน้าสดชื่นขึ้น..พยายามทำตัวให้ร่าเริงเพื่อไม่ให้ใครต้องกังวลกับตนเอง..

แคทกับเพลินตาเข้ามาอยู่กับลูกสาว..แม้แต่หงส์หรือออยก็มาอยู่ด้วย..

จิตสูญญตาที่ว่างเปล่าของออย..ทำให้คิตตี้รู้สึกเลื่อมใส..นึกเสียดายที่ไม่ได้ฝึกฝนจากนายแม่อารามขาวให้มากกว่านี้..บางที..มันคงจะระงับความวุ่นวายใจได้บ้าง…

เวลานี้.คิตตี้ต้องการอะไร..อยากอยู่กับใคร..ทุกคนก็ให้คิตตี้ทำตามความต้องการทั้งสิ้น..

ห้องพักก็ถูกย้ายมายังห้องที่กว้าง..สว่าง..และสะอาดขึ้น..

ทุกคนรู้ว่า..นี่คือสิ่งที่จะให้คิตตี้ได้เป็นครั้งสุดท้าย..

ความรัก..ความอบอุ่น..ความสุข...ครอบครัวที่มีกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย..

นี่เป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดของคิตตี้...

คิตตี้เหลียวมองซ้ายขวา..

“..ริต้าล่ะคะ..คิตตี้อยากเจอริต้า.ครอบครัวเรายังขาดริต้านะคะ..”

แคทลูบหัวลูก..แม้จิตใจจะเศร้าหมอง..แต่ก็พยายามทำใจยอมรับให้ได้..

แทนคำตอบของทุกคน..ประตูห้องก็เปิดออก..ริต้าในชุดขาวเดินเข้ามาพร้อมกับใครคนหนึ่ง..

แพคเกจ...

คิตตี้ขมวดคิ้ว..ริต้าเดินเข้ามาใกล้..กอดคิตตี้ไว้..ก่อนจะผละออก

“..คิตตี้..”ริต้าพูด. “..ขอร้องนะ..”

คิตตี้ผละออก..

“..อะไร..”

“..ฉันรู้ว่าเธอรักแพคเกจ..ฉันรู้เรื่องของเธอที่มิติเร้นแล้ว..เสียใจด้วยนะสำหรับคนที่เธอรักอีกคนที่ชื่อกัสจัง..”

คิตตี้เม้มปาก..

“..แพค..ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหม..เธอมีหน้าที่รักกับริต้า..ทำไมต้องบอกอะไรแบบนั้นออกมาด้วย..”

แพคเกจก้มหน้า..แคทพูดขึ้นว่า..

“..นายแม่เล่าให้ริต้าฟังเอง..แพคไม่เกี่ยวนะคิตตี้..”

คิตตี้อึ้ง..แคทพูดอีกว่า..

“..นายแม่ขอร้องริต้าเอง..ขอร้องน้องให้เอง..นายแม่เพียงแค่..เพียงแค่.”แคทร้องไห้.. “..อยากให้หนูมีความสุขในช่วงสุดท้ายนี้..คิตตี้..นายแม่รู้ว่าหนูเสียใจกับกัสจังมากแค่ไหน..แต่หนูยังเหลือแพคเกจนะ..คนที่หนูรักอีกคนคือแพคเกจ”

ริต้าจับมือพี่สาวฝาแฝด...

“..คิตตี้..ขอบคุณนะที่คิตตี้รักริต้า..เสียสละแพคเกจให้ริต้า..แต่ถ้าแพคไม่ได้ชอบริต้า..แพคชอบคิตตี้..ริต้าก็คงคบกับแพคเกจไม่ได้หรอก..”

น้องสาวฝาแฝดแห่งอารามขาวมองหน้าคิตตี้ลึกซึ้ง..

“..ที่ผ่านมา..”..ริต้าพูด.. “..เราไม่เคยมีสักวันที่จะไม่รักกัน..คิตตี้เสียสละทุกอย่างให้ริต้าได้เสมอ.ตั้งแต่เล็ก..ริต้าต้องการอะไร..คิตตี้ไม่เคยขัดใจ..อยากจะบอกกับคิตตี้ว่า..”ริต้าน้ำตาไหล.. “.ริต้าก็เหมือนกันนะ..ริต้าก็รักคิตตี้มากเหมือนกับที่คิตตี้รักริต้านั่นแหละ..”

สองพี่น้องน้ำตาคลอ.มองหน้ากัน..

และสวมกอดกัน..

“..เราคงกอดกันแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว..”ริต้าพูด.. “.ริต้าจะจำที่เรากอดวันนี้ไว้ตลอดไปนะ..”

คิตตี้หลับตาพริ้ม..วันเวลาเก่า ๆ ระหว่างเธอและน้องสาวฝาแฝด..พรั่งพรูขึ้นมาในความทรงจำ..

“..ริต้า.ดูแลนายแม่ทั้งสองกับแม่แทนคิตตี้..ด้วยนะ..”

คิตตี้ผละออก..เช็ดน้ำตาให้น้อง..

“..อีกไม่นาน..ความทรงจำดี ๆ มันคงจะสลายไปพร้อมกับร่างกายและชีวิตของฉัน..แต่สำหรับเธอ..มันยังคงอยู่..ใช่.ฉันรู้..มันเป็นสิ่งที่น่าเจ็บปวดสำหรับคนที่ยังมีชีวิต..แต่ไม่ว่าอย่างไร..เธอต้องรับปากฉันนะริต้า..ฉ้นรับน้ำใจเธอกับแพคเกจที่มีให้ฉันในตอนนี้..แต่ตอนที่ฉันจากไป..ฉันจะให้แพคดูแลเธอให้ดี..”

ริต้าก็เช็ดน้ำตาให้คิตตี้..

“..คิตตี้..ขอร้องอะไรอีกอย่างได้ไหม..”

“..อะไรล่ะ..”

“..ก่อนที่เธอจะไปพร้อมทำภารกิจของเธอ..ฉันขอกอดเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะ.”

คิตตี้ยิ้ม..รู้ถึงความผูกพันระหว่างฝาแฝดได้ดี..

“..ได้สิริต้า..”

ริต้ายิ้มตอบ..

“..ฉ้นรู้นะ..เธอเก่งกว่าฉัน..มีทุกอย่างที่เหนือกว่า..แต่ฉันไม่เคยสนใจการเปรียบเทียบแบบนั้นเลย..ไม่เคยอิจฉาเธอแม้แต่น้อย..ฉันมันไม่เอาไหนสักอย่าง..เรียนจิตสูญญตากับนายแม่อารามขาว..ก็ไปไม่ได้ถึงไหน..จะฝึกวิชาของตึกแดงก็ไม่ชอบ..เธอห้ามฝากอะไรฉันมากนักนะ..เพราะฉันคงทำได้ดีไม่เท่าเธอแน่..”

คิตตี้หัวเราะ..

บรรยากาศที่ซาบซึ้งของพี่น้องฝาแฝดทั้งคู่..ทำให้คนที่อยู่ด้วย.ถึงกับลำคอตีบตัน..พูดไม่ออก..

แคทกับเพลินตากอดกัน..แคทน้ำตาไหล..เพลินตาสะอึกสะอื้น..เวลาที่อยู่กับลูกสาวที่รัก..เริ่มน้อยลงทุกทีแล้ว..

ออยกับหงส์ทำจิตสูญญตาให้ใจสงบตลอดเวลา..ไม่พูดอะไรมาก..จิตสูญญตาที่มีแต่ความว่างเปล่า..น่าจะดีที่สุดแล้วสำหรับเหตุการณ์แบบนี้..

จิตสูญญตาที่ปล่อยวางจากความรัก..โกรธ..หรือมองอะไรผิด ๆ ...ย่อมดีที่สุดในเวลานี้...

 

...เวลาที่หลงเหลือ.แพคเกจอยู่เคียงข้างคิตตี้ตลอด..และมีโอกาสจะพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวบ้าง..

ในที่สุด..เวลาก็ใกล้เข้ามาทุกที..

ญาติพี่น้องของคิตตี้มาพร้อมหน้ากัน..ต่างคนต่างร่ำลา..แสดงความรักอาลัย..

“..เราจะไปส่งเธอข้างบน..”หนึ่งเป็นตัวแทนของทุกคนกล่าว.. “..ลุงเชื่อมั่นว่าที่เธอเสียสละจะไม่สูญเปล่า..แต่สำหรับคนอื่น..ที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา..เขาจะดูการปฏิบัติภารกิจผ่านเครื่องมือสื่อสารข้างล่างนี้..”

คิตตี้มองดูญาติพี่น้องทุกคน..

“..ขอบคุณมากนะคะ..”

“.มันอาจจะเสี่ยงนะ..เราก็ไม่รู้ว่า..ผลของภารกิจเป็นอย่างไร..ถ้าพลาด..นั่นหมายถึงคนที่ขึ้นไปส่งเธอต้องตายหมดทุกคน..แต่ทุกคนก็ตั้งใจจะไปส่งเธอ..”เดือนพูดเสริมกับสามี..

คิตตี้เม้มปาก..วินาทีแห่งความตายใกล้เข้ามา..แม้จะหวาดกลัว..แต่ก็ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่าพยายามนิ่ง..

คิตตี้ตัวสั่นสะท้านเล็กน้อย..จะมากจะน้อย..ความตายปรากฏตรงหน้าในอีกไม่นาน..ใครจะไม่กลัว..

แคทเข้ามากอดปลอบ..แม้จะเจ็บปวดโศกเศร้าแค่ไหน..แต่แคทก็ต้องการจะมองเห็นลูกเป็นครั้งสุดท้ายกับตา..

ดร.ถนัดเองก็เศร้าไม่แพ้ใคร..แต่ก็ต้องพูดว่า..

“..ได้เวลาแล้ว..ดวงอาทิตย์จะประทุเปลวความร้อนในอีกไม่นานนี้แล้ว..”

คิตตี้ถอนหายใจ...ป้อนร้องเพลงเทพส่งวิญญาณ...ทำให้ทุกคนหายเข้าม่านมิติ..และปรากฏตัวขึ้นนอกฐานซีโร่พอยน์..ซึ่งเวลานี้..แดดแรงผิดปรกติ...

“..สัญญาณของการประทุเปลวสุริยะเกิดขึ้นแล้ว..”ดร.ถนัดพูด..

คิตตี้พยักหน้า..หลับตา..เดินออกจากกลุ่มญาติพี่น้อง...

และเมื่อลืมตาขึ้น..ดวงตาเธอก็แดงฉาน..

แล้วเพลงอสูรกลืนอาทิตย์..ที่ร้องด้วยน้ำเสียงดุดัน..กราดเกรี้ยว..กร้าวแกร่ง..ก็ดังขึ้น...

ท้องฟ้ามืดครึ้ม...พายุพัด..แผ่นดินไหวจนทุกคนรู้สึก..

ไม่รุนแรงมากนัก..เพราะนี่เป็นการปรากฏในแบบที่จะช่วยเหลือมนุษยชาติ..ไม่ได้ต้องการทำร้ายใครเพราะความโกรธ..ดังเช่นที่ผ่านมาที่ท่านปรากฏกายมาแล้วสองครั้ง...

เงาดำปกคลุมไปรอบบริเวณ..ราวกับเป็นเวลาพลบค่ำ..

ร่างใหญ่โตขององค์เทพอสูร..ปรากฏขึ้น...และยืนสงบนิ่ง..

น้อยครั้งที่ท่านจะพูด..ครั้งนี้..ท่านก็สงบนิ่ง..รูปร่างที่เป็นเงาดำ..เหมือนกำลังรออะไรสักอย่าง..

ดร.ถนัดยื่นโคมพรรณรายที่ภายในมีพลอยแห่งแสงสว่างให้แคท..

“..เธอควรจะนำสิ่งนี้ไปให้ลูกเธอ..”

แคทพยักหน้า..น้ำตารื้น..แต่ก็เข้มแข็งพอสมกับเป็นเจ้าสำนักสูญญตา..รับของวิเศษทั้งสอง..นำมายื่นให้คิตตี้..

ส่วนเพลินตา..ตอนนี้..หน้ามืดวิงเวียน..และเป็นลมไปแล้ว..คนรอบข้างต้องคอยประคองกันจ้าละหวั่น..

แคทมองหน้าลูกสาว..

“..คิตตี้..นายแม่รักหนูที่สุดนะ..”

คิตตี้พยักหน้า..พูดไม่ออก...

“..เสียดาย..หน้าที่นี้..เป็นของเด็กที่เกิดจากผู้หญิงสองคน..”แคทพูดอีก.. “..ไม่อย่างนั้น..นายแม่จะทำเอง..”

“..ต่อให้นายแม่ทำได้..คิตตี้ก็ไม่ให้นายแม่ทำหรอกค่ะ..คิตตี้รักนายแม่นะคะ..”คิตตี้มองที่หน้าบุพการีคนนี้อีกครั้ง

แคทเช็ดน้ำตา.ตัดใจหันหลังออกมา..

“..เธอห้ามลืมสัญญานะ..คิตตี้..”เสียงของริต้าดังขึ้น..เธอเดินออกมาพร้อมกับแพคเกจ...

คิตตี้พยักหน้า..ริต้าผวาเข้ากอด...

“..ลาก่อนนะพี่สาวที่รัก..”

“..ริต้า..ฝาก..”

“..ไม่ต้องฝากแล้ว..อยากจะทำอะไรก็ทำเอง.”ริต้าพูด..

คิตตี้ขมวดคิ้ว..แต่ไม่ทันจะทำอะไร..ก็เจ็บแปลบที่สะบัก..

หน้ามืด..วิงเวียน..และมึนงง..จนทรงกายไม่อยู่..

ร่างของคิตตี้ร่วงลงกับอ้อมแขนของแพคเกจ..ที่เข้ามารับทันท่วงที..ท่ามกลางความตื่นตะลึง..

แพคเกจรับร่างคิตตี้ไว้..โคมพรรณรายที่บรรจุพลอยแห่งแสงสว่างหล่นที่พื้น..ริต้าเก็บมันขึ้นมาด้วยมือหนึ่ง..อีกมือถือเข็มฉีดยาที่ว่างเปล่า..

เสียงอุทานดังขึ้น..

“..นั่น...ยานอนหลับของฉัน...ริต้า..เธอไปคุยกับฉัน..แต่ก็แอบขโมยมันมา..”เสียงหมออานนท์ที่อยู่ในกลุ่มญาติอุทาน..

ริต้าทิ้งเข็มฉีดยาลงกับพื้น..พูดขึ้นว่า..

“..เด็กที่เกิดจากผู้หญิงสองคน..ในโลกนี้..ไม่ได้มีแต่คิตตี้นะคะ..ถ้ามันจะต้องทำอะไรแบบนี้แล้ว..ริต้าจะทำแทนคิตตี้เอง..”

ทุกคนได้แต่ตื่นตะลึง...แคทถึงกับพูดว่า..

“..ไม่นะริต้า..”

“..นายแม่ทั้งสอง..ในชีวิตของริต้ามีแต่ความว่างเปล่าแต่เปลือกนอก..ไม่เคยสงบอย่างแท้จริง..ครั้งนี้..คงทำให้จิตใจของริต้า..ว่างเปล่าและสงบได้อย่างแท้จริงเสียทีนะคะ..ลาก่อนค่ะ..”

ไม่ท้นที่จะให้ใครห้ามปรามอะไร..ริต้าก็เงยหน้ามองดูองค์เทพอสูร..

“..ฉันคือเด็กที่เกิดจากผู้หญิงสองคนเหมือนกับคิตตี้..คงทำภารกิจกับท่านได้ใช่ไหมคะ..”

องค์เทพอสูรพยักหน้า...

ก่อนจะคว้าร่างของเด็กสาวอีกคนหนึ่งที่เกิดจากผู้หญิงสองคนเช่นเดียวกัน...

และร่างท่านก็พลันหายไปจากที่นั่น...

 

ริต้ารู้สึกว่าตัวเองลอยขึ้น ..สูงขึ้น..มองเห็นพื้นดินเบื้องล่างห่างไกลจากตัวเองไปทุกที..

และร่างของตัวเอง..อยู่ ณ บริเวณทรวงอก ..ตำแหน่งหัวใจของร่างที่เป็นเงาดำใหญ่โตนั้น ..

“..มนุษย์น้อย..”เสียงพูดที่ดูจะเป็นเสียงของเทพอสูรดังขึ้น.. " ..เจ้ารู้ไหม..อะไรคือความตาย..”

ริต้านิ่ง..จิตสูญตาที่ฝึกมาแต่เล็ก..และไม่ก้าวหน้า..แต่เวลานี้..เหมือนจะพัฒนาขึ้นอย่างมาก..

“..สำหรับฉัน..ความตายคือความว่างเปล่า..”

“..แต่สำหรับข้า..มันแค่การเดินทาง..”

“..หือ..”ริต้าขมวดคิ้วสงสัย

“..ยังมีอีกหนึ่งภารกิจที่เจ้าจะต้องทำ..หลังจากภารกิจนี้สมบูรณ์แล้ว..”

องค์เทพอสูรเหมือนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างพึงใจ..

“..ความตาย..คือการเดินทาง..เจ้าเพียงแค่เดินทางจากโลกของเจ้า..ไปสู่อีกโลกหนึ่งอย่างที่ย้อนกลับมาไม่ได้..และที่นั่น..เจ้าจะมีความสุขตลอดกาล..”

“..ความว่างเปล่าต่างหาก..คือความสุข..” ริต้าพูดตามที่รู้มาจากปรัชญาสูญญตา

“..นั่นยังอีกนานนัก..สำหรับเจ้า..แต่อย่างน้อย..สิ่งที่เจ้าทำในวันนี้..ก็ใกล้เคียงกับความสุขที่แท้จริงเข้าไปทุกที..”

ริต้าไม่พูดอะไร..ตั้งมั่นกับความว่างของจิตสูญญตาเพื่อรอความตาย..

องค์เทพอสูรก็ไม่พูดอะไรอีก..

แล้วแสงและเงาอันเจิดจ้าก็ปรากฏจากร่างของท่าน ..จากตำแหน่งหัวใจ..ขยายร่างท่านจนใหญ่โตบังมิดท้องฟ้า ..ห่อหุ้มโลกใบนี้ไว้..

“..หมดภารกิจของเจ้าในโลกใบนี้แล้ว ..มนุษย์ตัวน้อย..ภารกิจต่อไป..คือการส่งของกลับคืนสองแคว้นในโลกของข้า..เจ้าไปได้แล้ว..”

ริต้าที่เกือบจะหมดสติ..ได้ยินเสียงสุดท้ายจากองค์เทพอสูร..

ก่อนที่ร่างจะหายวับไป..

พร้อมกับเปลวสุริยะอันร้อนแรงจากดวงอาทิตย์..แผ่มาถึง..

แผ่ความร้อนอันมหาศาล..หมายทำลายทุกสรรพสิ่ง..

เพียงแต่สำหรับโลก..เงาดำที่ใหญ่โต..เหมือนกลืนกินโลกไว้..ต้านทานพลังสุริยะที่น่ากลัวไว้ได้

ทุกคนบนโลก..จะรู้สึกเหมือนดวงอาทิตย์ดับมืดคล้ายเกิดสุริยคราส ..แต่มันก็เกิดขึ้นพร้อมกันทั้งโลก..เป็นปรากฏการณ์ที่ยากจะอธิบายและเป็นที่เข้าใจ..

เก้าสิบวินาทีผ่านพ้น..เปลวสุริยะที่รัอนแรงหายไปแล้ว..

ทุกคนบนโลกส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..เป็นหน้าที่ของนักวิทยาศาสตร์จากนาซ่า..จะต้องหาคำอธิบาย ..เหตุผลดี ๆ .บอกกล่าวออกไปสู่ประชาชนภายหลัง..

มีแต่ระดับผู้บริหารประเทศทั้งหมด..จึงจะได้รู้ความจริง..ตามที่มีการถ่ายทอดและส่งข่าวออกไปจากซีโรพอยน์..ฐานลับใต้ดินของประเทศไทย..

ภารกิจปกป้องโลกสิ้นสุด..

โลกปลอดภัยแล้ว

พร้อมกับความตายของเด็กสาวที่เกิดจากผู้หญิงสองคนคนนี้..

อาริตา อิทธิวงศ์ ..ริต้า

 

คิตตี้ตกใจสะดุ้งสุดตัว..ก่อนจะถลันลุกขึ้นจากเตียง..

ใบหน้าท่วมไปด้วยเหงื่อ...

นีที่ไหน..ห้องอะไร..ทำไมมันถึงดูสะอาดขนาดนี้..

ข้างเตียง..มีแต่นายแม่..แม่..เฝ้าดูอย่างห่วงใย..และน้ำตาของทั้งสองท่านนองหน้า..

“..นายแม่..แม่.นี่อะไรกัน..คิตตี้ทำไมถึง..แล้ว..ริต้า..ริต้าล่ะ..”คิตตี้พยายามลำดับความคิด..

แคทผวาเข้ากอดลูก..เพลินตาก็เช่นกัน..

ทั้งสองร้องไห้แบบไม่มีเสียง..

“..นายแม่..หมายความว่า..”

“.ริต้าทำในสิ่งที่นายแม่กับทุกคนไม่เคยคิดมาก่อน..ริต้ายอมตายแทนลูก..ถ้าจะมีใครสักคนที่ต้องปฏิบัติภารกิจนี้ได้นอกจากหนู..ก็คือ...ริต้านี่แหละ..”แคทพูดพลางร้องไห้..จะมากจะน้อย..ริต้าก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขคนหนึ่ง..

เพลินตาร้องไห้และพูดไม่ออก..ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะต้องเป็นแบบนี้..

คิตตี้นิ่งงัน..ไม่อาจจะพูดอะไรออกมาได้..

ในชีวิต..ริต้าเหมือนเด็กอ่อนแอ..ไม่มีเรื่องมีราวกับใคร..รักสงบ..นิสัยคล้ายนายแม่อารามขาวที่สงบนิ่ง..เรื่องที่ริต้าจะทำแบบนี้..ไม่อยู่ในความคิดของใครเลย..

ริต้าคงคิดไว้แล้ว..เตรียมการ..เตรียมใจไว้แล้ว..เพียงแต่นิสัยริต้าทำให้ไม่ทำให้ใครเฉลียวใจ..

“..ริต้ากล้าหาญมาก..เป็นอิทธิวงศ์ที่เราภูมิใจอีกคน..”แคทพูด.. “..นายแม่ไม่คิดเลยนะว่า..”

คิตตี้หันไปอีกทาง..ออยนายแม่อารามขาวนั่งหลับตานิ่ง..การเข้าสู่ความว่างเปล่าของสูญญตา..คือสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้..

เห็นสีหน้าของนายแม่อารามขาวเรียบเฉย..แต่คิตตี้ก็รู้ว่า..ในดวงจิตที่ว่างเปล่านั้น..นายแม่อารามขาวเสียใจมากเพียงใด..และดีไม่ดี..ด้วยจิตสูญญตาที่นายแม่มี..อาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าริต้าจะต้องทำแบบนี้..

คิตตี้ลุกขึ้น..เดินไปที่นายแม่อารามขาวที่นั่งสงบนิ่ง..หลับตา..กำหนดจิตเหมือนเข้าฌาณ..

และคิตตี้ก็ก้มลง..กราบนายแม่อารามขาวคนนี้..

ออยลืมตาขึ้น..

“..คิตตี้..ริต้าทำหน้าที่แทนเธออย่างดีที่สุด..โลกเรารอดเพราะการเสียสละของริต้า..นายแม่ภูมิใจในตัวริต้ามาก..คิตตี้ต้องไม่เสียใจนะ..ไม่ต้องเสียใจที่น้องให้ชีวิตใหม่แก่เธอ..”

คิตตี้น้ำตาไหล..

“..นายแม่อารามขาว..สอนคิตตี้เรื่องจิตสูญญตาด้วยนะคะ..นะคะ..คิตตี้ทนไม่ไหว..ไม่อยากจะเสียใจอีกแล้ว..คิดเสียว่า..คิตตี้เป็นริต้าของนายแม่นะคะ..”

“.คิตตี้..หนูก็คือริต้าของนายแม่เสมอ..”ออยพูดเสียงราบเรียบ..

แคทยกริต้าให้ออย..แต่ในความเป็นจริง..ทั้งแคททั้งออยรู้สึกถึงฝาแฝดคู่นี้เหมือนกัน..รักทั้งคู่..เพียงแต่แบ่งกันดูแลเท่านั้น..

“..การเสียสละของริต้าต้องไม่สูญเปล่า..คิตตี้..หนูต้องมีความสุขกับสิ่งที่ริต้าคาดหวังและมอบให้นะ..”ออยพูด

คิตตี้น้ำตาคลอ..

“..ค่ะ..”

“.ยังไม่มีความว่างเปล่าที่แท้จริงหรอก..สำหรับพวกเรา..”ออยพูด..

คิตตี้เห็นหยาดน้ำใส ๆ จากหางตาของออย..นายแม่อารามขาว..

“..ความว่างเปล่าที่แท้จริง..ยังห่างไกลนัก..”ออยพูด..

คิตตี้เข้ามากอดนายแม่อารามขาว..

ใช่..ไม่มีความว่างเปล่าที่แท้จริง..แม้แต่ออย..นายแม่อารามขาวคนนี้..ท้ายที่สุด..ก็ยังคงมีความเสียใจเฉกเช่นคนทั่วไป..ที่ต้องเสียลูกซึ่งดูแลรักมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย...

เมื่อผละจากออย..คิตตี้ก็เพิ่งเห็นใครคนหนึ่ง..ที่ยืนซึมเซาไม่ห่าง..ดูท่า..คงจะห่วงใยเธอจนเฝ้าดูอยู่..แต่ไม่กล้าจะเข้าไปใกล้..เพราะไม่รู้ความรู้สึกของคิตตี้..

คิตตี้เดินเข้ามา..แพคเกจน้ำตาคลอ..แต่ก็พูดขึ้นว่า..

“..ริต้ากลายเป็นฮีโร่แทนเธอไปเลย..เวลานี้..คนทั่วโลกรู้จักริต้า..รักริต้า..พูดถึงแต่การเสียสละของริต้า..”

คิตตี้จับมือแพคเกจ..

“..แพค..เรา.เราทำให้ริต้ามีความสุขเถอะนะ..”

“..หือ..”

“..เธอพร้อมจะดูแลฉัน..เป็นแวมไพร์บอดี้การ์ดให้ฉันตลอดไปเหมือนป้าสองที่ปกป้องป้าป้อนไหม..”

“..คิตตี้..เธอไม่ต้องอ้างริต้าได้ไหม..”แพคเกจพูดด้วยน้ำเสียงตระหงิดน้อยใจ..

คิตตี้ส่ายหน้าช้า ๆ ..

“..เธอก็รู้..คนอย่างฉันเป็นยังไง..”

“..เรื่องบางเรื่อง..เราควรจะใช้ความรู้สึกที่แท้จริงบ้างนะคิตตี้..”

“..เธอรู้ความรู้สึกนั้นแล้ว..ไม่จำเป็นต้องแสดงมันออกมาหรอก..สำหรับฉัน..มีแต่เธอกับกัสจังเท่านั้นแหละ..ที่จะรักตลอดไป..เสียดายนะ..”คิตตี้อดคิดถึงกัษษากรไม่ได้... “..ที่ฉันไม่ได้ไปพบกับกัสจังตามที่เคยบอกเธอไว้..”

“..ริต้าไปหากัสจังแล้ว..พวกเขาอาจจะไม่รู้จักกัน..แต่กัสจังก็คงดีใจที่เจอใครสักคน..ที่เหมือนเธอ..เหมือนทั้งหน้าตา..และจิตใจที่เสียสละกล้าหาญที่สุด..”

ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างปลาบปลื้ม..

“..แพคเกจ..ตกลงเธอจะเป็นแวมไพร์บอดี้การ์ดให้ฉันตลอดไปได้ไหม..เธอยังไม่ตอบฉันเลย..”คิตตี้ถาม

แพคเกจยิ้ม..ก่อนจะสวมกอด..

“..ฉันน่ะพร้อมจะเป็นแวมไพร์บอดี้การ์ดให้เธอมาตั้งนานแล้ว..คิตตี้..”

คิตตี้เองก็กอดแพคเกจอย่างอบอุ่น..

แม้จะเศร้าเสียใจกับคนที่รักจากไปถึงสองคน..แต่ท้ายที่สุดแล้ว..ก็คงมีรอยยิ้มได้เสียทีสำหรับคิตตี้..

 

....มืด..และสว่างขึ้น..

สายตาของคนที่หมดสติ..พบกับสภาพแวดล้อมแปลกตา..หญิงสาวสองคนที่เฝ้าดูอยู่..

คนหนึ่งหน้าตาเหมือนนายแม่ของเธอทั้งสอง..แต่อ่อนเยาว์กว่า..อีกคนคือหญิงสาวสวยวัยกลางคนที่มีความสง่างาม..บอกไม่ถูกว่าทำไมรู้สึกดีกับเธอคนนี้เหลือเกิน...

“..ขอต้อนรับสู่มิติแห่งเทพอสูร..อาริตา..”เสียงหญิงสาวที่หน้าเหมือนกับนายแม่ของเธอพูด..

ริต้ายันร่างลุกขึ้น..หญิงสาวสวยคนนั้นรีบประคองไว้..หลั่งน้ำตาอย่างเต็มตื้น..

“..นี่ที่ไหน..”

“..นครจันทรา..”หญิงสาวที่หน้าเหมือนแคทพูด.. “..ฉันคือเรน..เธอมีความทรงจำกับชื่อนี้ไหม..”

ริต้าอุทานเบา ๆ ..นึกถึงเรื่องราวที่ได้ยินได้ฟังแต่เล็กแต่น้อย..

“..นางในสายฝนในตำนาน..คนที่ร้องเพลงเทพส่งวิญญาณในอีกด้านหนึ่งของมิติคู่กับป้าป้อน.ในการล้างพันธุ์แวมไพร์เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน....”

“..เวลานี้ฉันได้งานใหม่..มารับใช้องค์เทพอสูร..เป็นตัวแทนของท่านในการดูแลมิติเร้นของท่านมิตินี้..”เรนพูด. “..เธอถือว่าตายไปจากโลกของเธอ..เช่นเดียวกับฉัน..ไม่อาจจะกลับไปได้อีก..แต่ความตายคือการเดินทาง..เปลี่ยนถิ่นที่พักอาศัย..องค์เทพอสูรส่งเธอมาเพื่อมอบของวิเศษสองสิ่งคืนให้กับสองแคว้นในมิติเร้นนี้..เธอปรากฏหน้าวังจันทรา..สลบหมดสติ..และฉันที่รอเธออยู่..ก็สั่งให้ราชินีจันทราโสมมวดี..พาร่างเธอมาดูแล..”

ก่อนจะหันไปทางราชินีจันทราโสมมวดีที่หลั่งน้ำตาอย่างปลาบปลื้ม..

“..นี่คือคำขอโทษจากองค์เทพอสูร..ท่านราชินีต้องสูญเสียลูกสาวไป..ท่านจึงปลอบใจโดยให้บุตรสาวอีกคนของเจ้าสำนักสูญญตามามอบให้ท่าน..”

“..เห็นใบหน้านาง..ข้าก็นึกถึงแม่นางคิตตี้..คนรักของลูกข้า..”โสมมวดีน้ำตารื้น..

“..อาริตาเป็นน้องสาวฝาแฝดของกฤติกาหรือคิตตี้..และเธอได้ทำในสิ่งที่แม้องค์เทพอสูรยังรู้สึกซาบซึ้ง..คือทำภารกิจยอมตายแทนพี่สาวของนาง...”

โสมมวดีเช็ดน้ำตา..กอดริต้าไว้..ซึ่งริต้ายังงง ๆ อยู่..

“..มาเป็นลูกสาวข้าเถิด..ได้ไหม..แม่นาง..”

“..เดี๋ยว ๆ ..นี่อะไร..”ริต้ายังงงอยู่..

“..วังจันทราเสียเจ้าหญิงไปองค์หนึ่ง..ท่านคือของขวัญประทานจากฟากฟ้ามาให้ข้า..ทั้งยังเป็นบุตรีอีกคนของท่านเจ้าสำนักสูญญตา..คนที่ข้ารักที่สุด..ข้ายินดีจะรับท่านเป็นบุตรี..เป็นเจ้าหญิงแห่งวังจันทราองค์ต่อไป..”

ริต้ายังคงงงงัน..เรนพูดอีกว่า..

“..อย่าแปลกใจไปเลย..ท่านถือว่าตายไปแล้วจากโลกของท่าน..ไม่อาจจะกลับไปได้อีก..ถ้าท่านเป็นเจ้าหญิงในมิตินี้..ก็เหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์..เหมือนเป็นการประทานรางวัลกับสิ่งที่ดีงามที่ท่านทำ..”

ริต้านิ่งไปอีก..

“..ตกลงต้องเป็นแบบนี้ใช่ไหม..”

ราชินีจันทราพูดจายิ้มแย้ม..

“..เรียกแม่ได้แล้วนะ..”

สีหน้าท่าทางที่ทำให้ริต้ารู้สึกใกล้ชิดสนิทสนม..ทั้งยังเป็นสิ่งที่ต้องยอมรับ..ทำให้ริต้าก้มลง..คุกเข่ากับราชินีจันทรา.

“.แม่..โปรดรับริต้าเป็นลูกอีกคนด้วยเถิด.."

“..ลุกขึ้น..ลูกสาวข้า..ลูกสาวคนใหม่ของข้า..ตัวแทนแห่งองค์เทพอสูรบอกว่า..เจ้าฝึกจิตใจจนใสสะอาดบริสุทธิ์..ด้วยวิชาสูญญตา..ชื่อในโลกเก่าของท่านรังแต่จะทำให้อดหวนระลึกถึงสิ่งที่ผ่านมาไม่ได้..ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าใหม่..บัดนี้..เจ้าคือ..จินดาพิสุทธิ์..บุตรีของข้า..เจ้าหญิงคนใหม่ของวังจันทรา..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์..”

เรนหัวเราะ..ราชินีจันทราสวมกอดลูกสาวคนใหม่..รู้สึกปลาบปลื้มซาบซึ้งใจไม่น้อยที่ได้ของขวัญปลอบใจชิ้นนี้ประทานมาจากองค์เทพอสูร..

เรนพูดอีกว่า..

“..หน้าที่ที่ข้าได้รับมอบหมายจากองค์เทพอสูรหมดสิ้นแล้ว..ทั้งการสะสางกับเผ่าสุริยะให้ไม่บาดหมางกับเผ่าจันทรา...ปรับเปลี่ยนพิธีโสมตะวันให้เหมาะสม..และรับปากว่าจะคืนของวิเศษที่องค์เทพอสูรหยิบยืมไป..และมอบเจ้าหญิงองค์ใหม่ให้ท่าน..”

“..ขอบคุณท่านมาก..ท่านตัวแทนแห่งองค์เทพอสูร..”ราชินีจันทราพูดอย่างจริงใจ..

“..ยังมีภารกิจที่องค์เทพอสูรฝากให้ท่านทำให้จบ..โปรดทำตามร้องขอด้วย..”เรนย้ำเตือน..

ราชินีจันทราถอนหายใจ..

“..นั่นเป็นสิ่งที่ข้าต้องกระทำอยู่แล้ว..ว่าแต่..ข้าขอถามท่านสักเรื่องหนึ่งจะได้ไหม..”

“..ถามมาเถิด..”

“..กัษษากรลูกข้า..นาง..นางยังอยู่ดีไหม..”

“..นางเหมือนตายไปจากมิตินี้..โลกนี้..เฉกเช่นกับเจ้าหญิงคนใหม่ที่ตายไปจากมิติของนาง..โลกของนาง..ท่านไม่ต้องวิตกไปหรอก..ภายใต้การดูแลของสาวเสียงเทพและองครักษ์ปีศาจแวมไพร์ของนาง..ชีวิตใหม่ของนางก็จะเริ่มขี้น..”

ราชินีจันทราเหมือนเป่าปาก..วางใจลง..

(เรื่องราวของริต้า...จะแตกออกมาเป็นเรื่องราวในมิติเร้นต่อไปอีก..คอยอ่านนะคะ..ในชื่อเรื่อง..จินดาพิสุทธิ์..ค่ะ..เพราะยังมีตำราของแวมไพร์เหลืออีกสองเล่มให้ตามล่าค่ะ..)

 

เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะ..

และมันเต้นแรงขึ้น..ถี่ขึ้น..

เสียงเหมือนคนพูดกัน..ข้าง ๆ เจ้าของเสียงหัวใจนั้น..

“..ไม่น่าเชื่อ..หัวใจเธอเต้นแล้ว..”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดอย่างลิงโลด..

“..บอกแล้วว่า..เธอต้องรอด..หากเราพามาหาคน ๆ นี้..”เสียงผู้หญิงอีกคนพูดเช่นเดียวกัน..

“..ฉันเป็นเทพเจ้าการแพทย์นะ..รักษาแผลรักษาชีวิตแค่นี้..มันไม่ได้เกินความสามารถ..แต่ก็ต้องบอกว่าเป็นฝีมือของเธอด้วยแหละสอง..ที่ใช้พลังหมัดสูญญตากระแทกให้หัวใจยังคงเต้นอยู่..จนกระทั่งมาหาฉันได้..”

เงามืดดำตรงหน้า..ทำให้เจ้าของหัวใจเริ่มอึดอัด..

เธอทะลึ่งกายลุกขึ้น..พบว่า..สิ่งที่เห็นมีแต่ความแปลกตา..

นี่มันอะไรกัน..

ห้องที่มีเครื่องมือประหลาด..ชายตาแดงมีเขี้ยวเล็ก ๆ ปรากฏที่ริมฝีปาก..และ..

หญิงสองคนที่เธอรู้จัก..

และพวกนางเป็นอมตะ..

“..ท่านอาจารย์ของแพคเกจ..ท่านทั้งสอง..นี่คือที่ไหน..”

สองสาวที่คนป่วยรู้จักดี..คือสอง..และอีกคนคือป้อน..

สาวเสียงเทพและแวมไพร์บอดี้การ์ดของเธอ..

“..ขอต้อนรับสู่โลกของฉัน..”สองยิ้มพลางพูด.. “กัสจัง..”

กัสจัง...

ป้อนพูดอีกว่า..

“..เจ้าหญิงกัษษากรแห่งเผ่าจันทรา..นี่คือคนที่ช่วยชีวิตเธอ..เขาคือเทพเจ้าแห่งการแพทย์ของชาวเผ่าหมาป่า..คุณหมออานนท์..มีแต่เขาที่จะช่วยชีวิตเธอได้..แต่มันก็ต้องแลกกับการที่เธอไม่อาจจะกลับไปสู่โลกของเธอได้อีก..”

กัษษากรหน้าชื้นเหงื่อ..

“..นี่หมายความว่าอันใด..”

“..บ้านใหม่ของเธอนะ.กัสจัง..”

“..บ้านใหม่..นี่ข้าอยู่ในโลกเดียวกับโลกของแม่นางคิตตี้และแพคเกจแล้วใช่ไหม..”กัษษากรก้มมองมือทั้งคู่ของตัวเอง..

ชีวิตที่สูญไปจากโลกของตนเอง..กำลังเริ่มต้นใหม่ที่โลกแห่งนี้..

(..ติดตามเรื่องราวของกัสจังในภาคต่อไป..Bloody moon จันทราล่าปีศาจ(คลิก).ขึ้นเป็นเรื่องใหม่นะคะ)

#

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น