June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

33. หากแม้นเลือกได้ ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 33. หากแม้นเลือกได้ ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.3k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
33. หากแม้นเลือกได้ ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นนท์   Part

เสียงกุกกักๆดังขึ้นด้านข้างๆทางเดินหน้าห้อง เหมือนมีคนกำลังเดินไปมา แสงแดดจ้าแยงตาเข้ามาเหมือนมีคนเปิดม่านทำให้ผมลืมตาตื่น ขยับตัวลุกขึ้นนั่งเอาตัวพิงผนังมองห้องที่มีขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายยี่ห้อล้มเกลื่อนกลาด และมวนบุหรี่ที่ร่วงเกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้อง ห้องที่เคยมีกลิ่นหอมจางๆของคนตัวเล็ก

" เหม็นอับซิป "

เสียงไอ้กรเพื่อนสนิทผมพูดขึ้นมันมองไปรอบๆเหมือนกำลังอึ้ง  เพราะผมนอนที่นี่ มา3วันแล้วนอนพื้นห้องโล่งๆที่ไม่มีแม้แต่ผ้าสักผืน

นานเท่าไหร่ แล้วนะที่เรื่องโศกนาฏกรรมนั้นเกิดขึ้น และนานเท่าไหร่แล้ว ที่ผมหยุดตัวเองอยู่กับความโศกเศร้า นานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ได้เจอกับไอ้นัท คนที่ผมคิดถึงแทบจะใจขาด

" นานเท่าไหร่เเล้วกร " ผมถามลอยๆ

" จะ2เดือนแล้ว "

ไอ้กรตอบเหมือนรู้ว่าผมถามเรื่องไหน และนั่งลงตรงหน้าผม ยังไม่ถึง2เดือนทำไมมันนานเหมือน2ปีเลยล่ะ

" นนมึงกำลังติดเหล้า ถ้ามึงยังดื่มหนักขนาดนี้อย่าทำให้ทุกคนเป็นห่วงสิวะ "

ไอ้กรเอ่ยเตือน

" หึหึ ใครจะห่วง ฆาตกรที่ฆ่าคู่หมั้นตัวเองและลูกในท้อง "

ผมยิ้มมุมปากออกมาคำของป้าฟ้าใสยังติดอยู่ในหัวผม เพราะความรักประหลาดของพวกแกทำให้หลานสาวฉันต้องตาย

" มันผ่านไปแล้วนน คดีมันจบแล้วครอบครัวนายชดใช้ให้เเล้วและดูเหมือนยายป้านั่นจะพอใจด้วยซ้ำกับค่าตอบแทน "

ไอ้กรบอกผมรู้ว่าครอบครัวผมชดเชยให้เป็นเงินจำนวนที่สูงเพื่อปิดข่าวเรื่องของผม  หึหึ แต่ที่ทุกคนไม่รู้ป้าจอมโลภของฟ้าใสนั่นเอาเรื่องขู่ผม มากกว่านั้น

ย้อนไปเมื่อเสร็จงานศพฟ้าใส

" ฉันรู้ว่าคนรักของนายเปิดร้านที่ไหนทำอะไร มันจะเป็นไงนะถ้ารู้ว่าคนหน้าซื่อๆ นั่นเป็นฆาตกร "

ป้าของฟ้าใสเอ่ยหลังจากที่เธอนัดผมไปเจอ

" ป้าต้องการอะไร ที่เอาเรื่องนี้มาขู่ " ผมถามออกไป

" ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันทำจริง "  ป้าเจ้าเล่ห์นั่นยังขู่ผมต่อ

" ต้องการเท่าไหร่ "

ผมบอกออกไปเพราะดูเหมือนจำนวนเงินเท่านั้นตอนนี้ที่เธอต้องการผมรู้ดี เงินเคยแก้ปัญหาได้

" 5 ล้านแลกกับชีวิตหลานสาวที่ฉันเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก "

หึหึ สุดท้ายก็ผลประโยชน์​อยู่ดี ผมยิ้มเยาะ

" ตกลง แค่ป้าไม่ยุ่งกับคนรักของผม "  ผมบอกดูเหมือนเธอจะพอใจกับคำที่ผมบอกออกมา

" คนรัก ช่างน่าขยะแขยง "

ป้าของฟ้าใสพูดออกมาพลางเบ้ปากลงล่าง ทำให้ผมทนมองคนตรงหน้าได้ไม่นาน

" การสนทนาเมื่อกี้ ผมบันทึกไว้ ส่วนเรื่องเงินผมจะให้ทนายของพี่ผมจัดการให้ ถ้าป้าตุกติก งั้นป้าก็คงอยากจะเห็นมุมมืดของฆาตกรจริงๆ "

ผมขู่และเดินออกมาโดยไม่สนคนที่นั่งหน้าซีดอยู่ตรงนั้น  ทำไมชีวิตผมถึงเจอแต่ผู้หญิงร้ายๆด้วยนะ ภาพที่ไอ้นัทถูกป้าฟ้าใสทำร้ายยังติดตาผมอยู่ ผมได้ยินทุกคำที่มันโดนด่า แต่ผมก็ช่วยอะไรมันไม่ได้ ผมแย่มากแค่จะปกป้องมันผมยังทำไม่ได้  ผมนั่งคิดเหม่อไปนาน จนไอ้กรพูดขึ้น

" มันไม่ใช่ความผิดมึง มันเป็นอุบัติเหตุ และมันก็ไม่ใช่ความผิดของไอ้นัทมันด้วย "

ไอ้กรเอ่ยชื่อไอ้นัทออกมาเสียงเบา

" ความผิดกูกร เพียงแค่กูหันหลังให้ทุกอย่างมันก็จะจบ " ผมบอก

" รวมทั้งมึงกับนัทด้วยงั้นเหรอ  " ไอ้กรเริ่มโมโห

" อืม กูตัดสินใจเเล้วตอนนี้ความฝันมันก็เป็นจริงแล้วด้วย "

ผมบอกเสียงเศร้า

" มันจะมีประโยชน์อะไรถ้ามึงส่งมันถึงฝั่ง แต่บนฝั่งนั่นไม่มีมึงอยู่  "

ไอ้กรพูดและลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกจากห้องไป

" กูฝากดูแลมันด้วย  " พอผมพูดจบไอ้กรหยุดนิ่ง แล้วเดินกลับมา

พลั่ก !!    ไอ้กรง้างหมัดหนาๆของมันชกเข้าที่หน้าผมเต็มแรง ผมรู้สึกถึงเลือดอุ่นๆที่ปาก

" หมัดนี่สำหรับความขี้ขลาดของมึง อ๋อเรื่องดูแลมันเป็นหน้าที่กูอยู่แล้ว เพราะกูมีความเป็นลูกผู้ชายพอ!!  "

ไอ้กรพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดปิดประตูเสียงดัง

ผมเอามือลูบที่ปากตัวเองไปมามีเลือดซึมออกมาแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บ ที่แผลเลย แต่รู้สึกเจ็บที่ใจมากกว่า

ย้อนไปเมื่อเดือนที่แล้ว

ผมเห็นมันร้องไห้ที่ข้างถนนนั่นผมเดาว่ามันคงไปเจอกับแม่ผมมา นาทีที่เห็นมันทรุดตัวลงหัวใจผมแทบสลายผมอยากจะกอดจะปลอบมันเหมือนเดิม แต่เพราะผมขี้ขลาดเกินไป

ความผิดทั้งหมดมันมาจากผม ถ้าผมกลับไปเหมือนเก่าใช้ชีวิตปกติกับไอ้นัท ด้วยความดื้อดึงของผม  แต่คนที่เเย่คือไอ้นัทมันจะรับเรื่องราวต่างๆได้เเค่ไหน ทั้งที่ก่อนหน้าที่จะรู้จักผม มันก็ใช้ชีวิตวัยรุ่นปกติทั่วไป

ถึงจะถูกเพื่อนๆประณามก็ตาม  แต่มันคงจะดีกับไอ้นัทเองในวันข้างหน้า แค่เพียงผมคืนทุกอย่างที่ปกติให้มัน ผมยังจำรอยยิ้มสดใสของมันที่ยิ้มให้ไอ้กิจตอนที่ผมเจอมันครั้งแรกได้ดี นัทกูหวังว่ามึงจะเข้าใจกูนะ

หลังจากที่ยืนมองมันร้องไห้ ผมเลือกที่จะเดินหันหลังกลับ แล้วโทรหาไอ้กร ให้มารับมัน

บ้านสุริยะศักดิ์ชัยกุล

ผมยืนมองพี่เนียร์ที่นั่งนิ่งบนรถเข็นผู้ป่วย หลังจากที่กลับออกจากโรงพยาบาลพี่เนียร์ก็ไม่พูดกับผมเลย

ผมรู้ว่าอาการของพี่เนียร์ถ้ารักษา ก็จะกลับมาเดินได้เป็นปกติ  แต่พี่เนียร์บอกทุกคนว่า อยากพักจากทุกสิ่งทุกอย่าง มันคงโหดร้ายเกินไปสำหรับพี่ ที่เห็นความตายต่อหน้าต่อตา

" คุณนน คุณผู้ชายเรียกพบค่ะ "  เสียงสาวใช้บอกผม เห้อ ถึงเวลาเเล้วสินะ  หน้าที่ที่ผมต้องทำ

" ผมจะไปอยู่เมืองนอกผมขอเวลา 2 ปีแล้วผมจะกลับมาทำตามความคาดหวังของทุกคน  "

ผมบอกต่อหน้าพ่อแม่และพี่เเนน ทุกคนทำหน้าตกใจที่ได้รู้

" แต่นน ลูกไม่จำเป็นต้องไปไกลขนาดนั้นก็ได้ "

เสียงแม่ผมเอ่ยเสียงสั่น

" พอเถอะคุณเพื่อความสุขของลูกให้ลูกตัดสินใจเอง  "

พ่อของผมเอ่ยขึ้น ตั้งแต่เกิดเรื่องที่บ้านผมก็ไม่เหมือนบ้านอีกเลย งานที่บริษัทเป็นพี่เอกพี่เขยผมรับแทน ส่วนพี่แนนก็กลับมาดูแม่ที่ร่างกายไม่ดีทุกอย่างเป็นเพราะผม ผมเห็นแก่ตัวมากเกินไป

" ผมแค่ขออย่างเดียวเรื่องนัท ถึงแม้ทุกคนจะไม่ยอมรับมันฐานะคนรักของผม แค่ขอให้ยอมรับในฐานะอื่น สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ได้ผิด ผิดที่ผมเองผมอยากให้เรื่องมันจบ "

ทุกคนนิ่ง

" รับปากสิครับ "  ผมบอกเสียงดังขึ้น

" นน แต่นั่น ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีสำหรับนัทนะ "

เสียงพี่แนนพูดขึ้น พี่แนนเป็นคนเดียวที่ยอมรับเรื่องผมกับไอ้นัท

" ครับ ผมก็หวังว่ามันจะเข้าใจฝากพี่แนนด้วยครับ "

ผมบอกย้ำพี่เเนนอีกที หลังจากนั้นทุกคนผมก็รับปาก และยอมรับในการตัดสินใจของผม

สนามบินสุวรรณภูมิ

ผมโทรบอกไอ้กรให้มาเจอเพราะมีบางอย่างจะให้ แล้วให้มันรับปากว่าจะปิดเป็นความลับ

" นี่มึงจะไม่บอกไอ้นัทสักคำหรือวะ ทั้งๆที่ไอ้นัทมัน .... "

ไอ้ต้นก็หยุดพูดเพราะไอ้กรดึงแขนไว้  ส่วนไอ้กรยังนิ่งๆอยู่มันคงโกรธผมจริงๆ

" มีอะไรก็ว่ามา "

ไอ้กรเอ่ยเสียงขุ่น ผมเลยยื่นซองๆหนึ่งให้ไอ้กร มันรับและเปิดดู

" หึหึ ของขวัญวันจากลารึไง "

ไอ้กรยิ้มเยาะเมื่อรู้ว่าอะไรอยู่ในนั้น

" ถึงกูจะไม่ใช่ไอ้นัท กูก็ยังอยากรู้ว่าที่ผ่านมา มึงเคยรักมันบ้างมั้ย "

ไอ้ต้นเอ่ยขึ้น ผมนิ่ง รัก งั้นหรือ พูดตอนนี้ใครจะเชื่อผมล่ะในเมื่อสิ่งที่ผมทำมันขัดแย้งกันขนาดนั้น

" มันจะมีประโยชน์อะไรถ้าพูดคำนั้นออกมาแล้ว คนพูดไม่รู้ความหมายของมัน "

ไอ้กรพูดและเดินไปเลยโดยไม่บอกลาผม

" ก็คงงั้น มั่ง " ผมตอบออกไปเสียงเศร้า

" มึงแม่งเลว กูเพิ่งรู้ว่ากูคบเพื่อนเลวมา 20 ปี "

ไอ้ต้นบ่นผมและเดินตามไอ้กรไป

" แม่งมันพูดออกมาได้ไง คงงั้น กูกลับไปนะจะหาผัวใหม่ให้ไอ้นัทแม่งเลย เอาที่มันเป็นลูกผู้ชายกว่านี้ เลว เลว "

เสียงของไอ้ต้นที่กำลังบ่น ชื่นชมผมอยู่นั้นผมได้ยินทุกคำ  คนเลวเพื่อนเลวสินะ สถานะผมตอนนี้

หลังจากที่ผมตัดสินใจครั้งนี้ ผมรู้แล้วว่าหลังจากนี้ไปผมได้ สูญเสียคนทื่รักผมไปแล้ว แต่ผมจะไม่เสียใจเพราะคนที่ผมรักที่ชื่อ นัท ก็ยังอยู่ในใจผมตลอดไป

หากแม้นเลือกได้ คนเราทุกคนก็อยากจะทำทุกอย่างที่ใจปรารถนา

 

=================================

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น