June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

32. เหินห่าง...จนห่างหาย ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 32. เหินห่าง...จนห่างหาย ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.2k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
32. เหินห่าง...จนห่างหาย ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท Part

ก็อก ก็อก เสียงเคาะประตูปลุกผมให้ตื่นจากความฝัน ในฝันนั้นผมกับไอ้นนกำลังจูงมือกันเดินลงไปในน้ำทะเลที่เย็นเฉียบ ทำไมฝันน่ากลัวจัง มองที่นอนข้างๆว่างโล่ง ไอ้นนไม่ได้กลับมา ผมรอมันจนถึงเที่ยงคืนคงเผลอหลับไปมองนาฬิกาตี2กว่า จึงเดินไปเปิดประตู

" กร มีอะไร รึเปล่า "

" เดี๋ยวกูต้องไปโรงพยาบาล มึงไปด้วยมั้ย "

ไอ้กรถามเสียงสั่นคำว่าโรงพยาบาลบ่งบอกได้อย่างเดียว

" ใครเป็นอะไร กร ไอ้นน ไอ้นน "

ผมดูท่าทางเเล้วคงเป็นเรื่องร้ายแรงในใจผมคิดถึง ไอ้นนคนแรก

" ไม่ใช่ไอ้นน แต่เป็นพี่เนียร์กับฟ้าใส "

ไอ้กรบอกผมไม่รอมันพูดอะไร อีกรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า

แล้วไอ้กรก็เล่าเรื่องให้ฟังขณะที่มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล พี่เนียร์กับฟ้าใสเกิดอุบัติเหตุอยู่ห้อง ICU ทั้งคู่

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมเรื่องราวร้ายต้องเกิดขึ้นเเบบนี้ผมเริ่มตัวสั่นหายใจเเรงนึกถึงอุบัติเหตุที่พลากครอบครัวไปจากผม เพียงเพราะคู่กรณีเมาเเล้วขับ ความตาย ผมเข้าใจคำๆนี้ดีความสูญเสีย ผมเจอมาเเล้ว แล้วไอ้กรเหมือนรู้เอามือมากุมมือผมไว้มือมันเองก็เย็นไม่ต่างจากมือผม ขอภาวนาให้สองคนนั่นปลอดภัย

ผมมาถึงที่โรงพยาบาลตี 3 มองพ่อกับแม่ไอ้นนนั่งอยู่ที่หน้าห้อง ICU พี่เเนนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่เห็นไอ้นน

เสียงร้องไห้ของแม่ไอ้นนยังคงสะอื้นอยู่ ท่ามกลางความเงียบ

" แก แก มันฆาตกร แกมันตัวซวย "

เสียงผู้หญิงพูดผมหันไป ป้าของฟ้าใสนั่นเอง ยังไม่ทันได้ตั้งตัวอะไร ฝ่ามือหนาก็ฟาดลงมาที่ใบหน้าของผม

เพี๊ยะ !! เพี๊ยะ!!    หน้าของผมหันตามเเรงตบ รู้สึกเจ็บชาที่ใบหน้า

" พอเถอะครับ " ไอ้กรเอาตัวบังผมไว้

" หลบไป "  ป้าของฟ้าใสดึงตัวไอ้กรออก

" แกมันตัวซวยถ้าไม่มีแกหลานสาวฉันคงไม่ตาย "

ป้าของฟ้าใส พูดและส่งสายตาเกรี้ยวกราดมาที่ผม

อะไรนะตาย ใคร?ฟ้าใสตายแล้ว?

เข่าผมเเทบอ่อนลงและเสียงเอะอะที่ดังขึ้นทำให้พ่อกับแม่ของไอ้นนเดินมา พี่เเนนดึงตัวป้าของฟ้าใสไว้

" เพราะแกคนเดียว แกมันฆาตกร "

ป้าของฟ้าใสทรุดลงร้องไห้สะอื้นด้วยความเสียใจผมยืนนิ่งกับคำกล่าวหานั่น

" กรพานัท กลับไปก่อน "

พี่เเนนบอกไอ้กรก็ดึงข้อมือผมแต่ผมยังขืนตัวไว้

" ไอ้นนล่ะ "

ผมพูดออกมาเสียงสั่นผมคิดถึงมัน

มันรู้ข่าวหรือป่าวผมอยากเจอมันเห็นหน้าปลอบใจมัน ทุกคนมองหน้าผมด้วยสายตาที่แตกต่างกันแต่ผมไม่สนแล้วผมอยากเจอไอ้นน

" เดี๋ยวก่อน !!!! "

เสียงเข้มของแม่ไอ้นนดังขึ้นจากที่จ้องมองผมอยู่นาน

" อย่ามายุ่งกับลูกชายฉันอีก ฉันขอร้อง !!  "

แล้วก็เริ่มร้องไห้อีกครั้งผมมองภาพตรงหน้ารู้สึกปวดร้าวถึงหัวใจ  พี่แนนมองหน้าผมเหมือนกับว่า ให้กลับไปก่อน แล้วไอ้กรก็ลากผมออกมา

" ไอ้นนล่ะกร ไอ้นนล่ะ "

ผมยังถามคำถามไม่หยุดขณะที่พ้นจากทางเดินด้านหน้าของโรงพยาบาล

ไอ้กรนิ่งและหยุดเดินผมมองตาม   ไอ้นนนั่นเองที่กำลังเดินสวนมาดวงตามันแดงกล่ำเหมือนคนที่ร้องไห้มาอย่างหนัก

" นน นน เป็นไงบ้าง "

ผมถามออกมันเดินผ่านผมไปไม่ตอบไม่สบตาไม่มองผมด้วยซ้ำเหมือนผมเป็นอากาศธาตุ

" นน นน "

ผมดึงข้อมือมันไว้เรียกชื่อมันด้วยเสียงสั่นๆ

" ไปซะ!!! "

มันตวาดขึ้นสะบัดมือผมออกและเดินไปโดยไม่หันกลับมามองแล้วไอ้กรก็ลากผมไปขึ้นรถ

" ปล่อยมันสักพัก "

ไอ้กรพูดแค่นั้นเเล้วก็ขับรถออกไป สักพักมือถือไอ้กรก็ดังขึ้นมันกดรับสาย โดยคุยผ่านบลูทูธแต่หน้าจอเห็นเป็นชื่อพี่เเนนพอมันวางสายผมถึงถามขึ้น

" พี่เนียร์เป็นไงบ้าง "

" อาการ 50_ 50 "

ไอ้กรตอบเสียงนิ่งผมก็นิ่งตาม ฟ้าใสเธอตายเเล้วเพราะอุบัติเหตุ แต่ทำไมทุกคนมองเหมือนผมเป็นตัวต้นเหตุ เสียงของป้าคนนั้นยังก้องอยู่ในใจผม ตัวซวย ฆาตกร  คนอื่นจะคิดยังไงไม่สน ขอแค่ไอ้นนขอแค่มันไม่คิดแบบนั้น ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินในใจผม

" อย่าคิดมากมันไม่เกี่ยวกับมึง "

ไอ้กรบอกเสียงนิ่ง ไม่รู้รถจอดหน้าร้านตอนไหน

" ไปพักซะเดี๋ยวต้องเปิดร้านอีก "

ไอ้กรบอกแล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทางเหนื่อยล้า ถ้าพี่เนียร์เป็นอะไรไป ไอ้นนล่ะ ไอ้กรอีก ผมไม่อยาก คิดแล้ว

10  วันผ่านไปเรื่องราวเหมือนจะจบลงแต่ยังเหลือความโศกเศร้าอยู่ ผมรู้จากไอ้กรว่าพี่เนียร์ยังอยู่ ICU แต่อาการทรงตัวส่วนงานศพฟ้าใสผมไม่ได้ไปถึงแม้จะอยากไปแต่ถูกห้ามไว้ เพราะว่าป้าเธอ ไม่ชอบผมและอาจจะอาละวาดอีก ตอนนี้ไอ้กิจกับไอ้ต้นมาอยู่เป็นเพื่อนผม เพราะไอ้กรมีงานเยอะเข้ามา

ตั้งแต่วันที่ผมเจอไอ้นนที่โรงพยาบาล ผ่านมา10 วัน ผมก็ไม่ได้เจอมันอีกเลย ผมอยากจะไปหามันแต่

ไอ้กรบอกว่ามันไม่อยากจะเจอใคร ไม่มีการโทรไม่มีข้อความ เพราะมันปิดมือถือ  ผมแอบไปเยี่ยมพี่เนียร์ทุกคืนถ้าไอ้กรไม่อยู่ เพราะมันห้ามไม่ให้ไป กลัวคนที่บ้านไอ้นนเจอ แล้วพูดจาทำร้ายจิตใจผมอีก

ผมเข้าใจคำพูดของแม่มันดีผมเป็นตัวซวยถ้าไม่มีผม อุบัติเหตุครั้งนั้นก็คงไม่เกิด

พี่เเนน เล่าว่า วันนั้นไอ้นนสารภาพกับพ่อแม่ว่าคบกับผู้ชาย และจะไม่แต่งงานกับฟ้าใส แล้วฟ้าใสไม่ยอม ขับรถตามออกมาพร้อมพี่เนียร์  และก็เหมือนจะทะเลาะกันในรถ ทำให้รถข้ามเลนไปชนกับรถบรรทุก

เพราะผมคนเดียว ผมเอาแต่โทษตัวเองถึงคนอื่นจะปลอบยังไง  และรู้มาจากพี่เป้อีกว่า ไอ้นนไม่ไปงานศพฟ้าใสเพราะป้าของฟ้าใส แจ้งความเอาผิดไอ้นน ที่​ทำฟ้าใส​ท้อง​แล้ว​ไม่รับผิดชอบ​

ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ มันเป็นอุบัติเหตุไม่ใช่หรือ

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมแอบ มาเยื่ยมพี่เนียร์ เดินผ่านพยาบาลที่หน้าห้องเธอทำท่าตกใจนิดนึง เมื่อเห็นผม เอ๊ะมีอะไรผิดปกติหรือป่าวนะ

เดินเข้ามาในห้องพักพิเศษที่ดีที่สุดของโรงพยาบาล มองพี่เนียร์ที่นอนนิ่งบนเตียง  มีแต่เสียงของเครื่องช่วยหายใจที่ดัง ติ้ด เป็นจังหวะอยู่ข้างๆ

" มาทำไม !! "

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังผมหันไปเเม่ของไอ้นนนั่นเอง ผมยกมือไหว้ ถึงแม้จะไม่ได้รับไหว้กลับ

" เอ่อ เอ่อ... "

ผมยังอ้ำอึ้งไม่ตอบ พูดอะไรไม่ถูก

" ปล่อยลูกชายของฉันไปซะทุกอย่างมันเลวร้ายลง ตั้งแต่นนรู้จักกับนาย นนต้องกลายเป็นผู้ต้องหา เนียร์ต้องมานอนเป็นเจ้าชายนิทรา "

แม่ของไอ้นนพูดจบก็ร้องไห้ออกมา

" ต้นเหตุมันมาจากนาย ฉันไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว นายเคยเสียครอบครัวไปนายน่าจะรู้ความรู้สึกนั่นดี ไปซะได้โปรด "

คำขอร้องอ้อนวอน ที่ออกมาพร้อมกับน้ำตาของคนเป็นแม่นั่น ทำให้ ผมนิ่งขบเม้ม​ริมฝีปากตัวเองจนรู้เหมือนมีเลือดไหลออกมา พูดอะไรไม่ออก ถึงอยากจะพูดอยากจะอธิบาย แต่เพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อที่พูดมานั่นมันจริงทั้งหมด

" ฉันไม่ได้เกลียดนาย ฉันแค่ต้องการให้นนมีชีวิตปกติแต่งงาน มีลูก ฟ้าใสท้องลูกของนนหลานของฉัน แต่อุบัติเหตุนั่นมันก็พรากพวกเค้าไป ฮือๆๆ "

แม่ของไอ้นนยังคงร้องไห้ โฮ

แต่เสียงที่ออกมา นั่นมันแว่วๆสำหรับผมตอนนี้ร่างกายผมชา ทุกอย่างที่ได้ยิน มันอื้ออึ้งไปหมด จนแทบเดินไม่ไหวผมเดินถอยหลังออกมา โดยไม่ได้พูดลา แม่ของไอ้นน แล้วอดทนเดินออกไปเมื่อพ้นจากด้านหน้าของโรงพยาบาล ผมทรุดตัวลงร้องไห้ออกมาโดยไม่อายคนที่เดินผ่านไปมา ไม่รู้ว่าผมนั่งร้องไห้อยู่นั่นนานเท่าไหร่ พอรู้สึกตัวเหมือนมีใครมานั่งลงข้างๆ

" ทำไมไม่กลับบ้าน "

ไอ้กร เอ่ยเสียงเบาเเหงนหน้ามองท้องฟ้าที่มืดสนิท ผมไม่ตอบแต่ลุกขึ้นยืนยื่นมือให้ไอ้กร

" รอคนมารับ "

แล้วไอ้กรก็จับมือผมพยุงตัวเองลุกขึ้น บ่นพึมพำ อะไรของมึงเนี่ย ผมยิ้มขื่นออกมา

ไม่บอกเรื่องที่รู้ที่เจอมาผมขอมีความลับบ้าง คนอื่นทำเพื่อผมมาเยอะเเล้ว ต่อไปผมก็จะทำเพื่อพวกเค้า โดยเฉพาะไอ้นน ผมอยากให้มันเจอสิ่งดีๆในชีวิต  ไม่แน่นะถ้ามีสิ่งดีๆเกิดขึ้น คำว่า

ตัวซวยอาจจะโดนลบล้างไป

2 เดือนผ่านไป

ทุกอย่างกลับมาปกติร้านของผมเริ่มขายดีเพราะทุกคนเริ่มรู้จัก นั่นยิ่งทำให้ผมวุ่นจนเหมือนจะลืมเรื่องของคนอีกคนไป สำหรับไอ้นน ห่างหายไปเลย ในเมื่อมันเลือกไม่ติดต่อ ผมเองก็ควรหยุดความพยายามที่จะไปเจอมัน  ไม่ใช่เพราะทิฐิอะไร แค่อยากใช้เวลาทบทวนตัวเอง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เพื่อนผมทุกคนเหมือนจะรู้ ไม่เอ่ยชื่อไอ้นนออกมาเลย

" สวัสดีเจ้าร้านสุดหล่อ เอ๊ะ หรือจะน่ารักดี "

พี่ชาติลูกค้าประจำของผม ที่เป็นหุ้นส่วนกับไอ้กร

" หวัดดีครับ มาหากรหรือเปล่าวันนี้มันยังไม่เข้ามาเลย​ " ผมบอก

" อ่าสิ ยุ่งติดต่อไม่ได้ด้วย "

พี่ชาติกระวนกระวาย ถ้าให้ผมเดามันคงอยู่บ้านพี่เนียร์ ตั้งแต่พี่เนียร์ออกจากโรงพยาบาล ผมก็ไม่ได้ไปเยื่ยมเลย ถึงจะอยากไปแต่ก็ไปไม่ได้ ได้แต่ฝากไอ้กรไป

" เรื่องสำคัญหรือครับ " ผมถามออกไป

" อ่าสิ ตั้งแต่ไอ้นนถอนตัวออกไปงานที่รับไว้ ถูกแคนเซิลเกือบหมด "

พี่ชาติบ่นออกมาอะไรคือถอนตัว ทำไมไอ้กรไม่บอกผมเลย มิน่าล่ะพักนี้มันไม่ค่อยมาที่ร้านเลยบอกแค่ว่างานยุ่ง

" หนีไปเมืองนอกเอาตัวรอดคนเดียว อยากจะฟ้องร้องค่าเสียหายนัก "

พี่ชาติยังบ่นยาว แต่ผมรับฟังถึงเเค่ไปเมืองนอกผมรีบวางแก้วกาแฟลง ก่อนที่มันจะร่วงเพราะไม่มีเรี่ยวแรง

ไอ้นนไปเมืองนอกเเล้วไปเมื่อไหร่ เมืองไหน ผมนิ่งไปนาน  ไม่ได้นัทผมสั่งน้ำตาตัวเอง อย่าไหลตอนนี้ แล้วพี่ชาติก็ฝากเอกสารสำคัญไว้ให้กร

จบลงแล้วการรอคอยของผม ทุกคืนผมนอนรอฟังเสียงเปิดของประตู มองรถทุกคันที่มาจอด ว่าจะใช่รถไอ้นนมั้ย มันจบแล้ว

23.00น.

ผมนั่งเก็บข้าวของเครื่องใช้ของไอ้นนลงกล่อง มันไปแล้วไปโดยไม่บอก เเล้วก็รู้สึกเปียกๆที่ตา

น้ำตาไหลงั้นหรือเป็นครั้งแรกที่น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว โดยไร้เสียงสะอื้น แต่ทำไมมันเจ็บขนาดนี้

" ทำอะไร " เสียงกรถามขึ้นผมนั่งหันหลังให้มัน

" เก็บของน่ะมันเกะกะจะแต่งห้องใหม่ "

ผมบอกโดยกลั้นเสียงสั่นๆของตัวเองไว้

" รู้อะไรมารึป่าว "

ไอ้กรนั่งลงข้างๆผมความอัดอั้นตันใจที่มีทำให้ผมผวาไปกอดไอ้กรแน่น มันเองก็ตกใจกับท่าทางของผมตัวแข็งทื่อ

" กร ไอ้นนมันไปแล้วไม่อยู่เเล้ว  ฮือฮือ  " ผมพูดทั้งน้ำตา

" ทั้งที่ 2เดือนที่มันหายไป  อึก!!   กูไม่ร้องไห้เลยเพราะคิดว่ามันอยู่ใกล้แค่ไม่กี่กิโล แต่นี่มัน ฮือๆๆ  "

ผมยังร้องไห้สะอื้นคร่ำครวญออกมาทั้งน้ำตา รู้สึกถึงมือไอ้กรที่ลูบหัวปลอบผมอยู่

" ไม่มีแล้ว เสียงของมันที่คอยปลอบมือของมันที่เคยกุมให้กำลังใจ แววตาของมันที่คอยมองกู ฮือ ฮืออ  "

ผมสะอื้นออกมาเหมือนใจะขาด มันเจ็บปวดเกินไปแล้ว

" มันเลือกเเล้ว "

ไอ้กรเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน ผมสะอึก กับคำว่าเลือก

" นั่นสินะ "

หึหึ หลายวันมานี่ผมรอเพื่อจะพูดคุย ผมคิดจะบอก แต่ๆ มันก็ไป ไปแล้ว ผมยิ้มเย้ยหยันให้กับตัวเอง

ผมร้องไห้ไปสักพัก แล้วสติก็กลับมาผมผละออกจากอกไอ้กร เช็ดน้ำตา​ไปมานั่งเก็บของต่อ ไอ้กรดูงงๆ กับท่าทีของผม

หยิบหนังสือและกระดาษของไอ้นนวางลงกล่องเสียงดัง

" นัทมึงโอเครรึป่าว "

" มันจะโอเครกว่านี้กร ถ้าเพียงกูรู้เหตุผลที่ไม่ถูกเลือก "

ผมบอกเสียงสั่นไอ้กรนิ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด

" ไปพักเถอะ "

ผมบอกหลังจากวางกล่องซ้อนกันไว้

" เดี๋ยวมันก็ผ่านไป "

ไอ้กรบอกเเล้วเดินออกจากห้องไป แต่กว่ามันจะผ่านไป กูจะอยู่จะกิน จะนอนยังไง ในเมื่อภาพของเรื่องราวต่างยังอยู่ในหัวผมตลอดเวลา

คิดแล้วเดินไปที่ระเบียง  มองท้องฟ้า ที่มืดดำสนิทไร้แสงดาว

" มึงไปอยู่ที่ไหน นน ท้องฟ้าของมึงตอนนี้จะเป็นสีดำมืดเหมือนกับที่นี่มั้ย "

" มึงรู้มั้ยว่ามึงกำลังจะเป็นฆาตกรจริงๆ มึงทำให้ กูเหมือนตายทั้งเป็น เมื่อกูมองทุกอย่างที่มึงทำไว้  กูเจ็บ ฮือฮือๆๆๆๆๆ มึง​รู้​มั้ย​ "

แล้วผมก็ทรุดตัวลง สองมือกำราวระเบียงแน่นเหมือนต้องการให้มันแตกหัก  ร้องให้พอนัท ร้องให้พอใจผมบอกตัวเอง

เช้าวันใหม่ขณะที่ผมกำลังชงกาแฟให้ไอ้กิจกับไอ้ต้นที่มาหาผมแต่เช้าด้วยความเป็นห่วง

" ไอ้นัท ทำไมตาถึงบวมขนาดนั้น "

ไอ้กิจคงสังเกตเห็น

" มันเป็นทางออกทางเดียวที่จะบอกได้ว่า กูเสียใจเเค่ไหน " ผมบอกออกไป

" ไอ้นัทนี่.... มึง "

ไอ้กิจหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ไม่พูดอะไรต่อ

" นัท ข้าวของพวกนี้ จะให้พี่เก็บไว้ไหน "  เสียงพี่พิมถามขึ้น

" ห้องเก็บของเลยครับ "  ผมตอบ

" นั่นมันของไอ้นนนี่ " ไอ้ต้นพูด

" ในเมื่อมันเลือกที่จะไม่เหมือนเดิมกูก็ไม่ควรเก็บสิ่งเดิมๆนั้นไว้ แต่กูไม่ตัดใจหรอกนะ  "

ผมหันไปบอกเพื่อนทั้งสอง ที่กำลังทำหน้าเจื่อนๆ อยู่

" ทำไม ? "   ไอ้ต้นถาม

" เพราะคนโง่ๆอย่างกูไม่เข้าใจกับสิ่งที่มันทำไง "

ผมบอก ทั้งสองทำหน้างงกับคำตอบผม

กูจะรอนน รอให้มึงมาอธิบายนานแค่ไหนก็จะรอ ผมให้สัญญากับตัวเอง

___________________________

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า​

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น