MurasakiHana

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะค่ะ ยังไงก็ขอฝากผลงานไว้ด้วยค่า

ชื่อตอน : Cupid 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.2k

ความคิดเห็น : 98

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2559 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Cupid 11
แบบอักษร

            หลังจากที่ผมขอตัวกลับมาที่บ้านพักก็ต่อสายไปหาเพื่อนๆทันที ผมอยากให้พวกมันมารับผมพรุ่งนี้อยากเจอทุกคนรู้สึกเหนื่อยๆ แบบอยากลืมเรื่องบ้าๆพวกนี้ไป ผมเชื่อว่าเพื่อนๆของผมช่วยผมได้

 

“ฮัลโหลพวกมึงงงงง” ผมกรอกเสียงลงไปเมื่อหน้าจอโทรศัพท์บอกว่าเพื่อนผมเข้ามาครบทุกคนแล้ว

 

“เป็นยังไงบ้างน้ำ ไม่ได้คุยกันเลย” เป็นพะแพงที่ทักผมก่อนใคร ไว้กลับบ้านไปจะไปถามเรื่องพี่ไม้นะพะแพงคนสวย

 

“มีเรื่องจะบอกทุกคนล่ะ”

 

“เรื่องไรไหนว่ามาสิเพื่อนรัก มีปัญหาใส่ชุดบันนี่เกิร์ลมาหาพี่ได้นะ” นาวานี้ก็ตัวดี ปากดีจริงๆ

 

“พูดแบบนี้เคยใช้กับใครป่ะวะไอ้วา” แล้วผมก็อดแซวมันไม่ได้จริงๆนั้นแหละ

 

“หึ” เป็นไฟที่ส่งเสียงออกมาแทน เอ๋คู่นี้ยังไงหรือไอ้วามันจะเคยใส่จริง

 

“บ้าบอล่ะมึง พูดไรไร้สาระใครจะไปเคยล่ะ”

 

“เราว่าเสียงวาดูลนๆนะ” นี้พะแพงก็เอากะเขาด้วยครับ งานแซวก็มาไอ้วาตายแน่

 

“นั้นไงๆขนาดแพงยังดูออกเลยนะเว้ย ยังไงบอกมา”

 

“มึงก็ไปต้อนมันอยู่นั้นแหละ มีไรจะบอกวะมึงอะ” เออเกือบลืมมัวแต่แซวเพื่อน

 

“จะบอกว่าพรุ่งนี้มารับหน่อย มาให้ครบเลยนะ”

 

“ยังไงคือจะกลับแล้วถึงให้ไปรับ งี้หรอ”

 

“ไม่กลับแล้วกูจะให้ไปรับหรอครับเพื่อน”

 

“พรุ่งนี้หรอน้ำ มากี่โมงเดี๋ยวเราไปรอรับ” พะแพงอาสาก่อนคนแรก เป็นสาวสวยที่ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆนะ

 

“เดี๋ยวไปรับ กี่โมงบอก” คราวนี้เป็นไฟที่บอกผมเหลือก็แต่เพื่อนวาตัวดี แต่เชื่อผมเถอะถ้าไอ้ไฟมามันก็มา สองตัวนี้ยิ่งกว่าแฝดตัวติดกันซะอีกไปไหนไปกันตลอด

 

“อือกูไปด้วย” เห็นมั๊ยล่ะผมบอกแล้ว

 

“กำลังจะบอกว่าไม่มาอดของฝาก”

 

“กูไม่ยอมหรอกคราวนี้กูต้องได้ ไม่ได้นี้จะไม่คุยกับมึงเลยคอยดู” เด็กซะไม่มีอะเพื่อนผม

 

“ห่วงกินตลอด”

 

“อย่ามาว่ากูนะไฟ”

 

“หรือไม่จริงช่วงนี้ดูอ้วนขึ้นกว่าเดิม กลับมามึงเตรียมล้อมันได้เลยนะน้ำ”

 

“ฮ่าๆๆ เอาจริงอ่อแต่กูทำจริง“

 

“เพื่อนเลวอะ แพงช่วยเราด้วยยยย”

 

“โอ๋ๆ นาวาช่วงนี้วาอ้วนขึ้นจริงๆนะ เราเห็นด้วยกับไฟ”

 

“ทำไมทุกคนทำกับเค้าแบบนี้ เค้าโป้งแล้วนะ”

 

“โอ๊ยยยย เด็กน้อยนาวาเดี๋ยวพี่ให้ไอ้ไฟพาไปออกกำลังกายนะ”

 

“หึ ถ้ามันยอมนะ” ผมว่าไอ้ไฟมันเข้าใจตรงกับผมนะ สนับสนุนให้เพื่อนกินกันเอง แต่เหมือนว่าจะสนับสนุนมากไปจนตัวเองถูกกิน แล้วนี้จะไปนึกถึงทำไมวะ

 

            เราคุยกันอีกพักนึง ก่อนจะได้ข้อสรุปว่าพรุ่งนี้ทุกคนจะมารับผมโดยที่ไฟจะเป็นคนขับรถไปรับนาวากับพะแพงก่อนแล้วมารอผมที่สนามบิน ผมเลยชวนพวกมันไปนอนที่บ้านซะเลยก็คิดถึงพวกมันนี้เนอะ ไอ้วาเสนอให้ผมจัดปาร์ตี้ฉลองที่ผมกลับมาซึ่งทุกคนเห็นด้วย ผมเลยโทรไปบอกแม่เพื่อให้ท่านช่วยเตรียมการให้ เชื่อผมสิว่ากลับไปคราวนี้ผมต้องรู้เรื่องเด็ดๆแน่นอน

 

            เช้าวันรุ่งขึ้นผมสำรวจข้าวของที่จะเอากลับบ้านก่อนที่คนงานจะมาช่วยยกขึ้นรถและพาผมไปส่งที่สนามบิน ป้าสากับพี่แก้วเอาของมาให้ผมเพียบเลยบอกว่าน้าพิมแกฝากมาให้มีทั้งพวกขนม ผลไม้ ผ้าสวยๆ เยอะแยะเลยอะ ผมได้แต่ฝากคำขอบคุณไปให้รวมทั้งขอบคุณทั้งสองคนด้วยที่ช่วยเป็นธุระให้ผมเสมอๆ ไฟล์บินผมจะมาถึงกรุงเทพฯช่วงบ่ายๆผมบอกพวกเพื่อนๆไว้แล้วล่ะ ได้กลับบ้านสักทีลาก่อนเรื่องเลวร้ายที่นี่

 

-สนามบิน-

 

            ตอนนี้ผมมาถึงลงเครื่องแล้วและกำลังมองหาคนที่จะมารับผมด้วย ไหนบอกว่ามากันถึงแล้วไงอยู่ไหนกันนะ ผมมองซ้ายๆมองขวาจนสะดุดเข้ากับเหล่าเพื่อนๆที่ดูดีของผมวันนี้แต่งตัวกันมาเต็มมาก นี้มารับผมหรือจะไปเที่ยวกันแน่เนี้ย

 

“ไอ้น้ำทางนี้ๆ” นาวาตะโกนเรียกผมนี้กลัวไม่เห็นมันใช่มั๊ยเนี้ย

 

“กลับมาแล้ว คิดถึงจังเลยวะ” ผมเดินเข้ามากอดทุกคน นี้คิดถึงจริงๆนะ

 

“คิดถึงเหมือนกัน”

 

 

“ป่ะกลับบ้านกันดีกว่า แม่คงรอแล้ว” ผมบอกก่อนที่เราจะเดินทางกลับบ้านกันคิดถึงแม่จะแย่แล้ว

 

ต่อตรงนี้

 

            ตอนนี้พวกเรากำลังอยู่บนรถเพื่อเดินทางกลับบ้านกันโดยมีไฟเป็นคนขับรถ นาวาเด็กน้อยประจำตำแหน่งตุ๊กตาหน้ารถ ส่วนผมและพะแพงอยู่ด้านหลัง ผมคิดว่าจะบอกเรื่องที่เกิดขึ้นที่แม่ฮ่องสอนให้เพื่อนๆรู้อย่างน้อยๆพวกมันน่าจะช่วยให้ผมเลิกคิดถึงมันได้บ้าง

 

“เออมึงกูยังไม่ได้ถามเลยทำไมถึงกลับมาไววะ กำหนดการตอนแรกอีกตั้ง 2 อาทิตย์นี้” วาเป็นคนเปิดประเด็นจริงๆผมกะจะไปบอกมันที่บ้านนะสงสัยคงต้องบอกเลยมั่งเนี้ย

 

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยวะ”

 

“ไปมีเรื่องอะไรมาน้ำ” พะแพงถามผมด้วยความเป็นห่วงทันที

 

“อะ...เอ่อ จริงๆก็ไม่นิดอะมันก็ใหญ่เหมือนกัน แหะๆ”

 

“ไหนเล่ามา” ไฟเองก็อยากรู้ว่าเรื่องอะไร

 

“คะ...คือว่า เอ่อ คือว่า...”

 

“เลิกงึมงำแล้วบอกมาเลยเพื่อน พวกกูจะได้ช่วยแก้ปัญหาไง”

 

“แบบว่าจริงๆมันเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้อะ มันแบบต้องทำให้ลืมอย่างเดียว”

 

“อะไรกันแน่น้ำ เรื่องนี้ยังไงกัน” พะแพงคงกลัวว่าผมจะไปมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพลที่นั้นมั่ง เอาจริงก็มีอิทธิพลไม่น้อยอะผมว่า

 

“รีบบอกสิวะ” ไอ้วานี้ก็เร่งจังวุ้ย ยังไม่ได้เตรียมใจเลยอะ

 

“ว่ามาดิน้ำ” ผัวมันก็เร่งกับเขาด้วยเว้ย บอกแล้วๆๆ

 

“โว้ยยยยย เร่งกูจัง! กูจะบอกว่ากูมีอะไรกับผู้ชายไปแล้ว แล้วนี้กูก็หนีกลับมาเพราะไม่อยากเจอหน้าเขา คือตอนนี้กูไม่รู้ว่าต้องทำไง นี้แหละเรื่องที่จะบอกพวกมึง!!!

 

“...” ทั้งรถเงียบกริบแถมไอ้ไฟยังเลี้ยวรถจอดรถข้างทางอีก

 

“มึงจะบอกว่ามึงเสร็จผู้ชายไปแล้ว” เป็นไฟที่ได้สติก่อนใคร

 

“เอ่อ ก็ใช่แต่แบบกูเมาเขาก็เมาอะ”

 

“น้ำ...จริงหรอ” พะแพงมีสีหน้าที่ตกใจมากไม่ต่างจากนาวาที่ตอนนี้เหมือนจะค้างไปแล้ว

 

“นะ...นี้มึงโดนยิงประตูแล้วอ่อวะไอ้น้ำ”

 

“เรื่องจริง” ผมตอบเสียงเบา

 

“ว๊ากกกกกกกกกกกกก” เหมือนวามันจะสติแตกไปเรียบร้อยแล้ว

 

“ใจเย็นหน่อยวา” ก็ได้ไฟที่คอยช่วยหยุดมันให้นี้แหละ

 

“แต่ว่า...”

 

“แล้วน้ำจะบอกแม่มั๊ย เราว่าเรื่องใหญ่เหมือนกันนะ”

 

“คิดว่าไม่นะแพงไม่อยากให้แม่เครียด อีกอย่างเราก็ผู้ชายคงไม่มีไรหรอก”

 

“อืม เอาที่น้ำสบายใจอะยังไงก็ยังมีพวกเราอยู่นะ” พะแพงจับมือผมไว้ด้วย ซึ้งกินใจนี้แหละพี่สะใภ้ในอนาคต

 

“มีเรื่องอะไรก็บอกกันนะเว้ย เรื่องนี้ผ่านไปแล้วก็อย่าไปนึกถึงอีก”

 

“จริง กูว่าตอนนี้รีบกลับบ้านเหอะแม่มึงคงรอหน้าบ้านแล้วมั่ง” ไฟว่าก่อนที่จะออกรถเพื่อไปให้ถึงที่บ้าน ระหว่างทางทุกคนก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีก ผมว่าพวกมันคงไม่อยากให้ผมคิดมาด้วยนั้นแหละ

 

            หลังจากวันที่ผมกลับบ้านก็ผ่านมาได้ 2 เดือนแล้วตอนนี้ผมมีงานทำแล้วนะ ผมเปิดร้านขนมอยู่ตรงหน้าโรงแรมของพ่อไอ้ไฟมันครับ ทำเลดีเหมาะแก่การค้าขายที่สำคัญคนกันเองราคาเช่าที่ก็กันเองตาม ทีแรกคุณลุงแกจะให้ผมฟรีด้วยซ้ำแต่เกรงใจท่านผมเลยขอจ่ายค่าเช่า ร้านผมเป็นร้านไม่ใหญ่มากตกแต่งแนวอบอุ่นไม่ได้น่ารักมุ้งมิ้งหรอกนะ เพราะส่วนใหญ่ลูกค้าก็เป็นพวกแขกที่มาพักในโรงแรมหรือไม่ก็พนักงานแถวๆนั้น ที่สำคัญไอ้ไฟกับวามาทุกวันแหละครับ เพื่อนมาเปิดร้านจะไม่มาอุดหนุนได้ไงเนอะ

 

“น้ำกูเอาเหมือนเดิมเพิ่มเติมขอเค้กช๊อกหน้านิ่มกับบานอฟฟี่ด้วย” แต่รายนี้ชอบขนมอยู่แล้วมันถึงได้ลากไฟมากินทุกวันไงล่ะ

 

“ไม่กลัวอ้วนรึไงวะวา” ผมอดแซวเพื่อนตัวน้อยของผมไม่ได้รู้สึกช่วงนี้จะดูอ้วนขึ้นนิดๆแหะ

 

“ว่าแต่กูอะดูตัวเองด้วยช่วงนี้มึงก็ดูอ้วนๆเหอะ ชิมขนมมากไปก็เป็นงี้”

 

“อย่ามาว่ากูนะ เดี๋ยวอดแดกฟรี” แต่ช่วงนี้ผมว่าผมเริ่มอ้วนจริงๆนั้นแหละ สงสัยต้องไปออกกำลังกายบ้างแล้ว

 

“ง้อล่ะเพื่อนน้ำขอไวๆตอนนี้พี่หิว” มันว่าแค่นั้นก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะผมเลยหันไปถามคนที่มากับมันต่อ

 

“ไฟมึงอะเอาไรป่ะกูจะได้ทำให้ทีเดียว วันนี้ลูกค้าเยอะด้วย”

 

“ขอคาปูฯหวานน้อย”

 

“ได้ๆ” ผมทำตามรายการที่มันบอกก่อนจะให้พี่เนยยกไปให้พวกมัน

 

            ร้านของผมมีลูกจ้าง 3 คนครับ คนแรกคือพี่เนยแกอายุมากกว่าผม 2 ปีพอดีผมรู้จักแกเห็นแกบ่นว่าว่างๆเลยชวนมาทำงานกับผมซะเลย คนต่อมาพี่ปรินคนนี้อายุเท่าพี่เนยแหละ พี่ปรินเป็นสาวประเภทสองแต่นิสัยดีเวอร์ผมชอบนะทำงานด้วยแล้วสนุกดี คนสุดท้ายน้อยกว่าผมปีนึงชื่อมด สาวน้อยน่ารักทำงานไวและเป็นระเบียบสุดๆแถมน้องยังเป็นตัวเรียกลูกค้าชั้นเลิศเลยล่ะนะ ( อย่าไปบอกน้องนะ )

 

“น้องน้ำโต๊ะ 3 เครปเค้กกับนมปั่นนะจ้ะ” พี่ปรินเอาเมนูมาให้ผมก่อนที่จะเดินไปเสิร์ฟของโต๊ะอื่นต่อ

 

“พี่น้ำค่ะ เดี๋ยวมดไปทำธุระแปปนึงนะแล้วจะรีบมา”

 

“โอเค รีบมานะมดวันนี้คนเยอะมากเลย”

 

“ได้ค่ะ”

 

“น้ำพี่ว่าเราพักสักหน่อยมั๊ยดูหน้าซีดๆนะ” พี่เนยทักผมขณะที่ผมกำลังทำนมปั่นอยู่

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่เนย แค่นี้สบายมาก” ผมตอบไปก่อนที่จะเทนมปั่นใส่แก้วและก้มลงไปหยิบเครปเค้กจากตู้กระจก แต่ช่วงที่จะเงยหน้าขึ้นมาผมรู้สึกหน้ามืดดีที่พี่ปรินจะมาเอาของโต๊ะ 3 ไปเสิร์ฟพอดีจึงรับผมไว้ได้ทัน

 

“น้องน้ำพี่ว่าไปโรงพยาบาลเถอะ ช่วงนี้เราเป็นแบบนี้บ่อยนะ” ใช่ครับพี่ปรินพูดถูก ช่วงนี้ผมเป็นแบบนี้บ่อยๆไม่รู้เป็นเพราะอะไร เหนื่อยง่ายแปลกๆแต่ผมคิดว่าคงไม่เป็นอะไรมากเลยไม่ได้ไปหาหมอ

 

“อ้าวพี่ปราบน้ำมันเป็นไรอะ”

 

“น้องวาพี่บอกให้เรียกปริน พี่เปลี่ยนชื่อแล้วนะคะอย่าลืมสิ” จริงๆพี่ปรินแกชื่อปราบมาก่อนแต่แกก็เปลี่ยนชื่อแล้วแหละ มีก็ไอ้วาที่ชอบเรียกชื่อเก่าแกบ่อยๆ

 

“แหะๆขอโทษครับแล้วนี้สรุปมันเป็นไรหรอ”

 

“น้องน้ำหน้ามืดค่ะ พี่ว่าจะให้ไปโรงพยาบาลอยู่”

 

“งั้นเดี๋ยวพวกผมพาไปเองครับ ได้มั๊ยไฟ” วาอาสาที่จะพาผมไปเองก่อนจะมาช่วยพยุงผม

 

“อืม เดี๋ยวโทรบอกพ่อแปป”

 

“งั้นผมฝากร้านพี่ๆด้วยนะ เดี๋ยวผมกลับมา” ผมบอกพี่ปรินกับพี่เนยให้ช่วยดูร้านให้ก่อนเพราะไม่รู้ว่าจะไปนานแค่ไหน

 

            ตอนนี้พวกผมมาถึงโรงพยาบาลแล้วครับ ผมกำลังรอผลตรวจจากคุณหมออยู่ไม่รู้ทำไมแค่นี้ก็เหนื่อยแล้ว แต่ก่อนผมไม่ใช่คนเหนื่อยง่ายแบบนี้นะ ไฟกับวาก็นั่งอยู่กับผมดีที่พ่อไอ้ไฟไม่ว่าอะไรที่พวกมันพาผมมาโรงพยาบาล เรื่องเข้าบริษัทช้าเลยไม่เป็นผลเสียอะไรกับพวกมันนัก แถมยังฝากความเป็นห่วงมาให้ผมอีกต่างหาก เป็นไงล่ะผมนี้มีแต่คนเอ็นดูทั้งนั้นเลยใช่ป่าว

 

“คุณต้นน้ำเชิญค่ะ” เสียงพยาบาลเรียกให้ผมเข้าไปฟังผลตรวจ ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องตรวจไปตอนนี้ให้ห้องมีอาหมอ ผม และพยาบาล ส่วนอีก 2 คนผมให้มันรอข้างนอกแหละ

 

“อาหมอสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้อาหมอ อาหมอเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกับพ่อของผมนะ

 

“สวัสดีน้องน้ำ”

 

“โหยยยย อาหมอผมโตแล้วนะอย่าเรียกน้องน้ำสิ”

 

“ยังไงเราก็ยังเด็กในสายตาอาแหละ” อาหมอพูดจบก็เปิดแฟ้มเอกสารที่รับมาจากพยาบาล แต่ทำไมอาหมอดูหน้าเครียดๆล่ะ

 

“มีอะไรรึเปล่าครับอาหมอ ผมเป็นอะไรครับ” ผมถามออกไป ผมก็กลัวตัวเองจะเป็นโรคร้ายแรงเหมือนกันนะ

 

“ผมขอคุยกับคนไข้เป็นการส่วนตัวนะครับ”

 

“ค่ะคุณหมอ” แล้วคุณพยาบาลก็เดิออกไปเหลือแค่ผมกับอาหมอเท่านั้น นี้มันยังไงกันแน่

 

“น้องน้ำอาหมอถามตรงๆนะ เราเคยไปมีอะไรกับใครมารึเปล่า” เมื่อได้ยินคำถามของอาหมอผมก็นิ่งทันที ใช่ผมเคยครั้งเดียวเท่านั้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ล่ะ

 

“ครับ ผมเคย” ผมบอกตามตรงว่าไม่อยากนึกถึงมันอีกเพราะผมลืมมันไปได้แล้วนะ

 

“งั้นน้องน้ำฟังอาหมอดีๆนะ ตอนนี้เรากำลังตั้งท้องได้ 2 เดือนแล้ว”

 

“อะไรนะครับ อาหมอล้อผมเล่นรึเปล่า ผมเป็นผู้ชายนะ” ผมตกใจมากที่อาหมอบอกว่าผมท้อง เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ไง ผมผู้ชายนะ

 

“ร่างกายของเรามันไม่เหมือนคนอื่นเป็นเคสที่ไม่ได้เจอง่ายๆ” อาหมอไม่ได้หลอกผมสายตาของอาหมอจริงจังมาก

 

“ตะ...แต่ว่าผม ผมไม่เข้าใจ ทำไมล่ะ”

 

“เรื่องนี้เรื่องใหญ่นะน้องน้ำ หนูควรจะบอกพ่อเด็ก” ผมจะไปบอกเขายังไง เราไม่ควรจะเกี่ยวข้องกันตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ

 

“แต่ผมกับเขาไม่ได้รักกัน มันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครตั้งใจ”

 

“อาไม่รู้นะว่าเรื่องนี้มันเป็นมายังไง มีแต่หนูที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ได้”

 

“อาหมอผมเริ่มอะไรไม่ถูกเลย ผมกลัว” ผมกลัวว่าป๊ากับแม่จะรับไม่ได้ ท่านจะเสียใจมั๊ยที่ผมเป็นแบบนี้

 

ตอนนี้น้องน้ำห้ามเครียดแล้วก็พยายามอย่าออกแรงเยอะที่สำคัญคิดถึงลูกให้มากๆ มีอะไรก็โทรมาหาอาได้ทุกเมื่อ” ผมเหมือนคนสติหลุดไปแล้วล่ะตอนนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้ผมจะท้องผมกลายเป็นผู้ชายที่ท้องได้ ผมจะเป็นแม่คนงั้นหรอ เป็นแม่ของลูกที่ผมกับเขาไม่ได้ตั้งใจให้เกิดแต่ถึงจะเป็นยังไงแม่คนนี้ก็สัญญาว่าจะเลี้ยงหนูให้ดีที่สุด “ลูก”

 

 

_____________________________
 
ครบแล้วคะ ตอนนี้เบบี๋ก็มาแล้วนะคะ
อดใจรอกันหน่อยตอนหน้าเดี๋ยวเขียนมุมมองพ่อเลี้ยงบ้าง
อ่านให้สนุกนะคะ
_____________________________
 
เรื่องแอพที่เอานิยายไปลงโดยไม่ได้รับอนุญาตคือจะบอกว่าเรื่องนี้ก็โดนเหมืนกันยังไงฝากช่วยกันรีพอตด้วยนะคะ
 
 
อย่าลืม
Comments
กดถูกใจ
กดติดตาม
เป็นกำลังใจให้เค้านะ
ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนค่า
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น