Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 ถึงคราวต้องเลือก

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ถึงคราวต้องเลือก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2559 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ถึงคราวต้องเลือก
แบบอักษร

 

 

 

ตอนที่ 10

ถึงคราวต้องเลือก

 

 

“หลีกไป!  ปิดทางเข้าออกโรงพยาบาลนี้ให้หมด  ตามหมอที่เก่งที่สุดมา  ห้ามใครสักคนก้าวเท้าออกหรือก้าวขาเข้าที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว!

คุณซันประกาศกร้าวทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลที่คุณเซียนรักษาตัวอยู่  มีชายชุดดำจำนวนมายืนรอรับเขาอยู่หน้าโรงพยาบาล  รวมถึงยืนประจำอยู่ตามจุดต่างๆเพื่อความปลอดภัย  หมอและคนไข้คนอื่นๆที่อยู่ในนี้ต่างพากันแตกตื่นด้วยรู้ดีว่า ณ เวลานี้  ที่โรงพยาบาลนั้น

มาเฟียบุก!

“นาธาน  โทรตามคนของเราที่มีในประเทศที่หมด  สั่งการให้ตามล่าหาตัวไอ้คนที่มันยืนน้องชายของฉันมาให้ได้!  ไม่ว่ามันจะมุดหัวอยู่ที่ไหนก็ตาม”

“ครับ  นายท่าน”

นาธานรับคำแล้วรีบวิ่งออกไป   ลองถ้าคุณซันระดมกำลังมาหมดขนาดนี้  อีกไม่นานจะต้องจับตัวคนที่ลอบยิงคุณเซียนได้อย่างแน่นอน  แต่ว่า

นั่นจะหมายถึงการเปิดศึกอย่างเป็นทางการกับแก๊งชาโดว์เช่นกัน

“คุณเสือ!  เจ้าเซียนล่ะครับ”

ไทเกอร์ที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าและดวงตาที่แดงก่ำส่ายหน้าเป็นพัลวัน  ผมรีบเดินเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง

“ยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัดเลยครับ  กระสุนใกล้จุดสำคัญมาก  ผมไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว  ฮึก

“ไทเกอร์

“เรากลัวเหลือเกินกรีน   เซียนเขาจะเป็นอะไรไหม”

“คุณเซียนต้องไม่เป็นอะไร  ไทเกอร์อย่าร้องไห้เลยนะ”

ผมดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดเพื่อปลอบโยน  ไทเกอร์เป็นคนที่อ่อนโยนและอ่อนไหวง่ายมาก  ตอนที่คบกัน  เขาร้องไห้ให้แม้กระทั่งลูกหมาที่ไม่รู้จักถูกรถทับตาย  แต่นี่กลับมาเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ขึ้นกับคุณเซียนคนรักของเขา  ผมคิดว่าไทเกอร์คงแทบขาดใจ

ความรู้สึกที่กลัวการสูญเสียคนรัก  ผมเข้าใจดีที่สุดเลยล่ะ

หมับ

“แล้วคุณเห็นหน้าคนที่ยิงหรือเปล่าครับ  หรือว่าจำป้ายทะเบียนรถพวกมันได้ไหม”

คุณซันเอ่ยถาม  แต่ที่น่าแปลกคือแค่จะคุยกับไทเกอร์ทำไมต้องมาดึงผมออกห่างจากเขาด้วย  หนำซ้ำยังดันให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเขาอีกต่างหาก

“ไม่ครับ  ผมไม่ทันได้สังเกตอะไรเลยเพราะมัวแต่ตกใจที่เซียนนอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้า”

“งั้นเหรอ

“เฮีย!

บทสนทนาระหว่างทั้งสองคนถูกขัดด้วยเสียงของคุณซานที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมคุณแฟนธ่อม  เมื่อมาถึงก็ตรงเข้าเขย่าแขนพี่ชายด้วยท่าทางร้อนรน

“เจ้าเซียนและเฮีย  น้องเป็นยังไงบ้าง!  น้องไม่เป็นไรใช่ไหม  เฮียตอบผมมาสิวะ!

“ซานต้าครับ  ใจเย็นๆก่อน”

คุณแฟนธ่อมเข้ามาแยกคุณซานออกจากคุณซันทันที  ทำไมพี่น้องพวกนี้อารมณ์รุนแรงกันจังเลยวะ  เวลาเป็นห่วงก็แสดงออกได้น่ากลัวเหมือนต้องการจะฆ่ามากกว่าเสียด้วยซ้ำ

“นายท่านครับ  นายน้อยเป็นยังไงบ้างเหรอครับ”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน  ยังไม่ออกจากห้องผ่าตัดเลยตั้งแต่ที่คุณเสือโทรบอก”

“นี่มันอะไรกันเฮีย!  เฮียดูแลน้องยังไง  ไหนเฮียบอกว่าถ้าน้องถอนตัวออกจากการเป็นทายาทแล้วน้องจะปลอดภัยไง  แล้วทำไมเป็นแบบนี้เล่า!

คุณซานกระชากคอเสื้อคุณซันพลางตวาดใส่เสียงดังลั่น

เรื่องนี้ผมพอจะเคยได้ยินมาบ้าง  คุณซันบอกว่าชีวิตของเขาและคุณซานถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายทันทีที่ตกลงยอมรับการเป็นทายาทมาเฟียรุ่นที่หนึ่งและรุ่นที่สอง  ซึ่งชีวิตของพวกเขาจะเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านและมีสิทธิ์ตายได้ทุกเมื่อ  เพราะอย่างนั้น  เพื่อปกป้องชีวิตน้องชายคนเดียวของพวกเขา  ชีวิตน้องชายที่พวกเขารักมากที่สุด  คุณซันและคุณซานจึงยอมให้เขาเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองและให้คุณเซียนถอนตัวออกจากการเป็นทายาทเพื่อความปลอดภัย

“ฉันขอโทษ  ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้”

“ถ้าน้องเป็นอะไรขึ้นมาพวกเราจะทำยังไง  เฮียกับผมจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอพ่อกับแม่ล่ะ!

“ซานต้าครับ พอได้แล้ว  มันไม่ใช่ความผิดของนายท่านสักหน่อย”

“แต่ว่าเด็กน้อย…!

“ซานต้า”

คุณแฟนธ่อมออกแรงรั้งเขาไว้อย่างสุดกำลังอีกครั้ง  ขณะที่คุณซันไม่มีทีท่าว่าจะสู้เลย  ตัวเขาเองก็แทบบ้าตายเหมอนกันตอนที่รู้ว่าคุณเซียนถูกยิง  เขาพูดกับผมแทบจะไม่เป็นภาษาเสียด้วยซ้ำหลังจากที่ร็ข่าวจากไทเกอร์

“ผมว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่พวกคุณจะมาโทษกันเองนะครับ  สิ่งที่เราต้องทำคือภาวนาให้เซียนปลอดภัยและไล่ล่าหาตัวคนที่มันทำร้ายเซียนให้ได้”

“ไทเกอร์พูดถูก  คุณซันครับ  ตอนนี้คุณต้องมีสติให้มากที่สุดนะ  อย่าเพิ่งเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง  ไม่อย่างนั้นคุณอาจจะทำพลาดอีก”

“เหมือนครั้งที่แล้ว”

“ซานต้าก็ด้วยนะครับ  ถ้ายังไม่ยอมหยุดอาละวาด  ผมจะไม่คุยกับคุณอีก”

คุณซันพยักหน้ารับก่อนจะดึงผมเข้าไปใกล้  กดศีรษะของผมให้ซบลงกับแผงอกเล็กน้อยก่อนจะพึมพำอะไรบางอย่างขึ้นมาเบาๆ

“ขอบคุณนะ  ถ้าไม่มีนาย  ฉันคงพาตัวเองกลับสู่จุดเดิมอีกครั้ง”

“ผมดีใจที่ตัวเองสามารถทำประโยชน์ให้คุณได้บ้าง”

“ช่วยหยุดจีบกันก่อนได้ไหมเฮีย  ตอนนี้เฮียตามคนของเราให้ออกไล่ล่าไอ้เวรที่มันทำร้ายเจ้าเซียนหรือยัง”

คุณซานเข้ามาแยกผมและคุณซันออกจากกัน  สายตาของเขาที่มองมายังคงไม่ชอบผม  แถมดูเหมือนจะเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำ

ผมไปทำอะไรให้เขาโกรธแค้นมากมายกันนะ?

ถ้าเป็นเรื่องของคุณเซียนกับไทเกอร์ล่ะก็เขาก็กระทืบผมปางตายไปแล้ว  น่าจะหายแค้นได้แล้วสิ

แต่ดูจากการกระทำของเขา  มันเหมือนว่าผมเพิ่งไปทำเรื่องเลวร้ายมาหมาดๆเสียมากกว่า  ไหนจะคำพูดแปลกๆที่เขาพูดครั้งที่แล้วตอนคุณซันถูกยิงตกทะเลอีก

มีแต่เรื่องไม่เข้าใจทั้งนั้นเลยแฮะ

“เรียบร้อยแล้ว  นาธานกำลังจัดการ”

“ผมจะตามคนในส่วนของผมเหมือนกัน  งานนี้พวกมันต้องได้ชดใช้อย่างสาสมแน่!

“งั้นนายกับฉันแยกกัน  คุณเสือครับ  ผมคงต้องฝากเจ้าเซียนด้วย  ถ้ามีเรื่องอะไรรีบโทรหาผมกับเจ้าซานเลยนะครับ”

“ได้ครับ   ถ้ามีอะไรผมจะรีบส่งข่าว”

“แล้วก็ไม่ต้องกังวลนะครับ  ที่โรงพยาบาลนี้รวมถึงบริเวณรอบๆมีคนของผมเฝ้าอยู่เต็มไปหมด  คุณจะปลอดภัย”

“ขอบคุณนะครับ”

“งั้นผมไปก่อนนะเฮีย  ถ้าได้เรื่องอะไรจะรีบโทรบอก”

แล้วคุณซานกับคุณแฟนธ่อมก็วิ่งกลับออกไปทางหน้าโรงพยาบาล  ทุกอย่างดูน่าตื่นเต้นไปหมดในตอนนี้  ราวกับผมหลงมาอยู่ในหนังสายลับมาเฟียเลยทีเดียว

“ไปกันเถอะ”

“ผมไปด้วยเหรอครับ?”

ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงุนงง   ปกติเวลาไปลุยอะไรเสี่ยงตายเขาจะไม่เคยให้ผมไปด้วยเลยนี่หว่า

คุณซันชะงักก่อนจะมองผมสลับกับไทเกอร์ที่เอาแต่มองไปทางห้องฉุกเฉินไม่ได้สนใจใครด้วยสีหน้าเครียดเหมือนเด็กเตรียมสอบ 

“ไปด้วยนั่นแหละ”

“เฮ้ย!  เดี๋ยวสิ  แล้วไทเกอร์

“เราไม่เป็นไร  นายไปกับคุณซันเถอะ”

“แต่ว่า

“ไม่เป็นไรจริงๆ  ถ้ามีอะไรเราจะส่งข่าวไปบอก”

ผมลังเล  ไทเกอร์เวลานี้กำลังต้องการคนอยู่ด้วยมากที่สุด  ถ้าหากว่าผมไปแล้วใครจะคอยดูแลปลอบใจเขากันล่ะ

“คุณเสือบอกไม่เป็นก็ไม่เป็นไรสิ  ไปได้แล้ว”

ร่างสูงคว้าแขนผมแล้วพาเดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงห้ามใดๆทั้งสิ้น  ไทเกอร์ส่งยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อนมาให้ก่อนจะเบนสายตากลับไปโฟกัสที่ห้องฉุกเฉินอีกครั้ง  เรื่องสายสืบเกรย์และครอบครัวที่หายไปยังไม่ทันจะจัดการได้  ก็ยังมาเกิดเรื่องนี้ต่ออีก

แก๊งชาโดว์

พวกมันกลับมาอีกครั้งเพื่ออะไรกันแน่?!

 

“พวกเรากำลังจะไปไหนกันเหรอครับ”

“ตามหาคนที่น่าจะรู้เรื่องของสายสืบเกรย์ยังไงล่ะ”

คุณซันตอบขณะที่เขากำลังไล่อ่านอะไรบางอย่างจากในมือถือตั้งแต่ขึ้นมาบนรถ 

“แต่พวกตำรวจที่ประจำอยู่ที่นั่นตอนสายสืบเกรย์ยังมีชีวิตอยู่ก็เสียไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอครับ  แล้วยังจะเหลือใคร

คำถามของผมได้รับคำตอบจากการคุณซันโดยการที่อีกฝ่ายชูหน้าจอมือถือของตัวเองขึ้น  มันเป็นภาพรวมรุ่นชองโรงเรียนแห่งหนึ่ง  แต่ดูจากสีในภาพที่ค่อนข้างเก่าแสดงว่าคงเป็นรูปที่นานมากแล้ว

“อะไรเหรอครับ?”

“เพื่อนร่วมชั้นเรียนของสายสืบเกรย์  คนของฉันตามสืบจนรู้ว่าเขาเรียนจบจากที่ไหนก็เลยตามหาหนังสือรุ่นของโรงเรียนนั้นจนกระทั่งเจอในที่สุด  และฉันก็ได้ข้อมูลของคนพวกนี้ที่ยังมีชีวิตอยู่มาแล้วทั้งหมดสี่คน  เราจะต้องตามสืบจากสี่คนนี้นั่นแหละ”

“ทำไมคุณถึงคิดว่าเรื่องของสายสืบเกรย์เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนมันจะเกี่ยวข้องกับการที่พวกแก๊งชาโดว์ทำร้ายคุณเซียนล่ะครับ  บางทีมันอาจจะแค่กลับมาแก้แค้นแก๊งที่เคยร่วมมือกับตำรวจเพ่อทำลายแก๊งของพวกมันก็ได้นะครับ”

“เพราะมันประจวบเหมาะเกินไปน่ะสิ  ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับสายสืบเกรย์ถูกฆ่าตายให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุทั้งหมด  แล้วเจ้าเซียนยังมาโดนลอบทำร้ายในช่วงเวลาที่มีข่าวลือว่าแก๊งชาโดว์กลับมาแล้วอีก  นายคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญเหรอ”

สีหน้าคุณซันดูจริงจังมาก  แต่สิ่งที่เขาคิดผมปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่เป็นแบบนั้น

“ถ้าอย่างนั้นมันเพราะอะไรล่ะครับ  ทำไมแก๊งชาโดว์ถึงไม่อยากให้ใครตามหาครอบครัวของสายสืบเกรย์เจอ?  มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ”

“นั่นแหละที่ฉันอยากรู้  บางทีครอบครัวของสายสืบเกรย์ที่หายสาบสูญไป  อาจจะรู้อะไรบางอย่างที่สามารถทำลายแก๊งชาโดว์ได้อย่างราบคาบชนิดที่ไม่สามารถหวนกลับมาได้อีกครั้งก็ได้  เราต้องตามหาพวกเขาให้เจอ”

“ครับ  ผมจะช่วยคุณเอง”

ผมกับคุณซันยิ้มให้กัน  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม  ต่อให้มันจะร้ายแรงหรือว่าอันตรายแค่ไหน  ผมก็จะอยู่เคียงข้างเขา  ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณซันแล้วหนีเอาตัวรอดเด็ดขาด

ถ้าตาย

ก็จะตายด้วยกัน

ครืดครืด

มือถือของผมสั่นขึ้น  พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาคือเบอร์ของแม่  คุณซันพยักหน้าเป็นเชิงให้ผมกดรับสายได้

“ฮัลโหล  ครับแม่”

[สวัสดีพี่ชาย  ในที่สุดก็ได้คุยกันสักทีนะ]

ปลายสายที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของแม่  แต่เป็นเสียงของคนที่ผมไม่คุ้นเคยเคยมาก่อน!

“แกเป็นใคร!  แล้วเอามือถือแม่ของฉันมาได้ยังไง!

[อย่าทำน้ำเสียงตกใจแบบนั้นสิครับ  ผมไม่ทำร้ายแม่หรอก  แม้ว่าเขาจะทอดทิ้งผมแล้วพาพี่หนีเอาตัวรอดไปคนเดียวก็ตาม]

“พี่?  แกพูดอะไร  แล้วแม่ของฉันอยู่ที่ไหน!

[ถ้าพี่อยากได้ตัวแม่กลับไป  ก็พาตัวผู้ชายคนนั้นมาแลกซะ]

“แกหมายถึงใคร”

[นายท่านของแก๊งที่พี่อยู่ด้วยตอนนี้  เอาตัวหมอนั่นมาแลกกับแม่]

[ผมให้เวลาพี่ถึงแค่หกโมงเย็นของวันพรุ่งนี้เท่านั้น]

“แกเป็นใครกันแน่

[กาย…]

[น้องชายของพี่ไงล่ะ]

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

 

มาอัพแล้วจ้า  อย่างที่บอกไว้ว่านี่เป็นตอนสุดท้ายที่จะอัพลงในเว็บให้ได้อ่านนะคะ  ที่เหลืออีก 6 ตอน ( ไม่รวมตอนพิเศษ ) ต้องตามอ่านต่อในเล่มน้า  ใครสนใจสั่งซื้อ ib หาบิวในเพจหรือกรอกแบบฟอร์มได้เลยจ้า  ขอบคุณทุกคนที่ติตดตามมากๆเลยนะคะ  ขอบคุณมากจริงๆค่ะ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น