Make it better

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 21 สงบสุข

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 สงบสุข

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2559 07:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 สงบสุข
แบบอักษร

       " ฟู่วว "

 

 

       เสียงถอนหายใจของเอชดังขึ้น หลังจากที่พึ่งฝึกทรหดมาเสร็จหมาดๆ

 

 

       กล้ามเนื้อที่อ่อนล้า และร้อนฉ่า บวกกกับเหงื่อไคลและความรู้สึกไม่สบายตัวจึงอยากที่จะอาบน้ำอย่างมากในตอนนี้

 

 

       เลยรีบยืดกล้ามเนื้อให้เรียบร้อยเพื่อที่จะได้รับไปไวๆ 

 

 

       ขณะที่คิดอย่างนั้นสายตาก็มองออกไปที่ประตูที่มีทางออกที่เดียวของคอกม้าแห่งนี้

 

 

       เสียงที่เหลืองอร่ามส่องแสงนวลลอดผ่านช่องไม้มากระทบที่ใบหน้าของเอชเบาๆ เพื่อสงสัญญาให้เอลฟ์หนุ่มคนนี้ได้รู้

 

 

       ว่าตอนนี้เช้าแล้ว และไม่ใช่โลกเดิมที่เคยอยู่อีกต่อไป..

 

 

       เสียงนกตัวเล็กๆ ที่ร้องกันระงมเหมือนกับกำลังบรรเลงเพลงอันไพเราะ และเสียงม้าร้องเหมือนกับเสียงดนตรีในการประกอบ

 

 

       ดูเหมือนว่าที่ต่างโลกแห่งนี้ มันจะไม่ได้มีดีแค่แฟนตาซีอย่างเดียว

 

 

       แต่มันก็มีดีในธรรมชาติเช่นเดียวกัน ธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ พร้อมไปด้วยสิ่งต่างๆ

 

 

       ยิ่งเวลามีลมด้านนอกพัดผ่านเข้ามาด้านในคอกม้า มันยิ่งทำให้เอชรู้สึกสดชื่นดีจริงๆ

 

 

       แต่เสียอยู่หน่อยเดียว นั่นคือมีกลิ่นขี้ม้าติดออกมาด้วย และดูเหมือนตัวเอลฟ์หนุ่มเองคงต้องจัดการเรื่องนี้เองแล้ว

 

 

       ขณะที่คิดเช่นนั้นก็ยืดกล้ามเนื้อเสร็จพอดี จึงถอดเสื้อออกด้วยความเหนียวตัว

 

 

        กล้ามแขนที่เป็นทรง บวกกับกล้ามอกและหน้าท้องที่เป็นหยักๆขึ้นลงตามสัดส่วนของกล้ามเนื้อที่มีไขมันน้อย 

 

 

        มันทำให้สเน่ห์ของเอลฟ์หนุ่มคนนี้เพิ่มมากขึ้นสูงจนเจ้าตัวไม่ได้รู้เรื่องเลยทีเดียว

 

 

        เมื่อถอดเสื้อออกแล้ว ก็ทำการเดินออกไปด้านนอกทันที 

 

 

        เพื่อที่จะหามิร่า และถามเกี่ยวกับการนำม้าออกไปเดินเล่น เพราะว่าจะได้ทำความสะอาดคอกได้ง่ายๆ

 

 

        หลังจากเดินออกไปได้ซักพัก ก็ได้เห็นเมดโลลิกำลังรดน้ำพร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายใจอยู่ทางเข้าด้านหน้าปราสาท

 

       .

 

       .

 

 

       ขณะที่กำลังรดน้ำอย่างสบายใจอยู่นั้นเอง มิร่าก็รู้สึกว่ามีคนเดินมาจึงเงยหน้าไปมอง

 

 

       ปรากฎว่าเป็นเอลฟ์หนุ่มรูปร่างล่ำสันกำลังเดินมาหาตน

 

 

       " ท-ท่านเอช กำลังทำอะไรอยู่ค๊ะ!! "

 

 

       มิร่าเห็นอย่างนี้ก็ถามออกมาอย่างตื่นตระหนก 

 

 

       ซึ่งส่วนมากความตื่นตระหนกของเธอนั้นมาจากความเขินอายซะส่วนใหญ่ ที่เห็นมีผู้ชายหุ่นล่ำเดินมาหา

 

 

      " มิร่าใจเย็นๆ ผมแค่จะมาถามเกี่ยวกับปล่อยให้ม้าออกไปเดินเล่นน่ะ เพราะผมจะทำความสะอาดคอก "

 

 

      เอชเห็นท่าทางของเมดโลลิที่กำลังแสดงอาการกังวลก็รีบพูดธุระของตัวเองออกไปในทันที

 

 

      พอมิร่าได้ยินอย่างนั้นก็ชะงักชั่วครู่ จากนั้นก็เริ่มนิ่งไปเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

 

 

      โดยที่ความคิดของเธอนั้นกำลังนึกว่าชายหนุ่มคนนี้จะมาหาเธอพร้อมกับเข้ามาสวมกอดเหมือนเมื่อวานเลยอายเป็นพิเศษ

 

 

      แต่ว่าสิ่งที่ได้ยินมันกลับตรงกันข้าม เขาไม่ได้มาหาเธอ แต่มาถามธุระ!! 

 

 

      ' น่าอายจริงๆ '

 

 

      มิร่าคิดในใจขณะตำหนิตัวเองที่คิดเรื่องบ้าบอแบบนั้นออกมาได้

 

 

     " อื้ม ได้ค่ะ เดี๋ยวข้าจะช่วยปล่อยพวกม้าออกไปเอง "       

 

 

      เมื่อมิร่าพูดเสร็จก็วางบัวรดน้ำลง พร้อมกับกำลังจะเดินไปหาเอชเพื่อที่จะนำทางไปปล่อยม้า

 

 

      แต่จังหวะนั้นเอง ด้วยความทีสนใจแต่สิ่งเบื้องหน้า จนลืมไปว่าตัวเองยืนอยู่บนขั้นบรรได

 

 

      ซึ่งหน้าปราสาทนั้นจะเป็นขั้นบรรได 3 ขั้นก่อนที่จะเข้าไปในปราสาท และมิร่ากำลังยืนอยู่บนนั้นและรดน้ำต้นไม้ไปด้วย

 

 

      จึงทำให้ก้าวขาเสียหลักอย่างรวดเร็ว เมื่อขาได้เริ่มก้าวออก

 

 

      ร่างกายค่อยๆโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ 

 

 

      ' เจ็บแน่ๆเลย '

 

 

      มิร่าที่เห็นอย่างนี้ก็ด่าตัวเองที่ไม่ได้ดูทาง จากนั้นก็หลับตาปี๋ยอมรับสภาพจากการล้มของตน

 

 

     .

 

     .

 

     .

 

     .

 

     ' ทำไมมันไม่เจ็บซักทีนะ  '

 

 

      มิร่าที่รอมาได้ซักพักก็คิดในใจ

 

 

     " เอ่อ มิร่า ลืมได้ตาแล้ว "

 

 

     จู่ๆก็มีเสียงของท่านเอชดังขึ้นมาในโสตประสาต 

 

 

      เธอก็งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองว่าทำไมเมื่อกี้นี้เรากำลังล้มนี่นา แต่ทำไมไม่เจ็บเลย

 

 

      " มิร่าครับ ลืมตาเถอะ ไม่เป็นอะไรแล้ว "

 

  

     นี่ไง ดังขึ้นมาอีกแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกัน?

 

 

      ' โป๊ก '

 

 

      " อุเงี้ยว ทำอะไรน่ะท่านเอช ข้าเจ็บนะ"

 

 

      จู่ๆก็รู้สึกเจ็บทีบริเวณหัวอย่างปวดแสบ จึงลืมตาขึ้นมาเห็นชายหนุ่มกำลังชูมือขึ้นมาเหมือนเป็นการบ่งบอกว่าเขาคือผู้กระทำ ซึ่งจึงมิร่าจึงต่อว่าออกไปอย่างลืมตัว

 

 

      " ก็มิร่านั่นล่ะทำอะไร ผมเรียกตั้งนาน แล้วอีกอย่างที่ผมเขกไปมะกี้มันเบาๆเองน่ะ "

 

 

      เอชตอบกลับเมดโลลิอย่างช่วยไม่ได้ เพราะว่าเมื่อกี้ที่กำลังเห็นเธอล้มลง

 

 

      ตัวเอลฟ์หนุ่มเองก็พุ่งเข้าไปรับ อย่างแปลกใจในความเร็วตัวเอง

 

 

      ซึ่งผลที่ออกมาเป็นสามารถเข้ามาช่วยมิร่าไม่ให้ล้มลงได้ทันนั่นเอง 

 

 

      แต่! แต่ยัยเมดโลลิยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาอีก แถมยังพึมพัมงึมงัมเป็นภาษาอะไรน่ากลัวก็ไม่รู้

 

 

      จึงต้องมะเหงกเตือนสตินิดหน่อย ทว่าไม่คิดเลยว่าหัวของเธอจะแดงแบบนั้น

 

 

      ' นี่เราแข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนี้เลยหรอ? '

 

 

      ขณะที่เอชกลับเป็นฝ่ายสลับฝั่งจมอยู่กับความคิดพร้อมกับพึมพัมอะไรบางอย่างเมื่อกลับไปคิดถึงความเร็วของตัวเองเมื่อกี้นี้

 

 

      " ท่านเอช ปล่อยข้าได้รึยังเจ้าคะ? "

 

 

      คราวนี้เองมิร่าก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงอายๆ

 

 

      " หืม ปล่อยอะไรหรอมิร่า "

 

 

     เมื่อได้ยินเสียงเมดโลลิกล่าวถาม เอชก็ตอบกลับไปแบบงงๆ

 

 

     ปล่อยอะไร? ตัวเรากำลังจับอะไรอยู่?

 

 

     ขณะที่เอชกำลังคิดมือทั้งสองข้างก็รู้สึกว่ากำลังบีบจับอะไรบางอย่างนุ่มๆ จึงลองบีบไปมา

 

 

     " อร๊าาง! หึ่มท่านเอชลามก "

 

     

     ' ปั่ก!! '

 

 

     " อ๊ากกก "

 

 

     ในตอนนั้นเองก็มีทั้งเสียงครางหวานๆของหญิงสาวที่ถูกบีบหน้าอก

 

 

     และเสียงโหยหวนจากความเจ็บปวดของเอลฟ์หนุ่มที่ถูกเตะเข้าไปกลางเป้า หลังจากที่เผลอลืมตัวจับหน้าอกของเธอ

 

 

     เช้านี้จึงเป็นเช้าที่สงบสุขอย่างแท้จริง สำหรับคนทั้งสองคน.....

 

     

 

 

       

*****************

(จบ)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}