Peeramin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 35

คำค้น : CHAPTER 35

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2559 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 35
แบบอักษร

 

CHAPTER 35

 

 

กรี๊ด!!!

พอเห็นแบบนั้นแล้ว ฉันนี่วิ่งกลับหลังแทบไม่ทัน ตุ๊กแกมันตัวใหญ่มากเลยอ่ะ แถมลายบนตัวมันยังน่าเกลียดมากอีกด้วย ตอนนี้บอกเลยว่าฉันไม่มีสติเลย ฉันเอาแต่กรี๊ดและก็กอดคนที่อยู่ข้างหลังไว้แน่น

“คุณ! ตุ๊กแกอ่ะ ตุ๊กแก ฮือๆๆๆ” ทั้งจะกรี๊ดทั้งจะร้องไห้ เอาเข้าไปๆ  TUT

“ฮึ....ใจเย็นๆน่า มันไม่ทำอะไรหรอกน่า” เค้าเองก็ลูบหลังฉันเบาๆ

“คุณ ฉันกลัวอ่ะ ฉันไม่ชอบจริงๆนะ” ฉันพูดไปพร้อมกับกอดเค้าแน่นขึ้น รู้สึเกหมือนจะร้องไห้เลย ทำไมอ่ะ!!! ทำไมจะต้องมาตกอยู่ต่อหน้าฉันขนาดนี้ด้วย ฉันไปทำอะไรให้!!!

“ไม่เป็นไรน่า ใจเย็นๆนะ”

“มันไปยังอ่ะคุณ?” ฉันถามในขณะที่หน้ายังซุกอยู่ที่หน้าอกเค้าอยู่เลย บอกเลยว่าไม่อยากมองเลยซักนิด แค่เห็นเมื่อกี้ก็หลอนจะแย่อยู่แล้ว

“ยังเลย มันกำลังจะวิ่งเข้ามาหาเธอละ”

“อะไรนะ!!! ไม่ได้นะคุณ เอามันเอาไปนะ อย่าให้มันเข้ามาใกล้ ฉันขอร้อง ขอร้องนะ ฮือๆๆ”

“เฮ้ย! นี่ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ?

ร้องสิ กลัวขนาดนี้ คาเตอร์จับฉันให้ผละออกจากตัวเค้า ในขณะที่แนยังหลับตาปี๋อยู่เลย เค้าบอกว่ามันกำลังมาอ่ะ ถ้ามันมาอยู่ต่อหน้าฉันอีกฉันจะทำยังไง ตัวใหญ่ก็ใหญ่ ลายก็น่าเกลียดน่ากลัว อี๋!!!!

“อย่างร้อสิ....ลืมตาได้แล้ว” ฉันสัมผัสได้ว่ามีไออุ่นๆจากมือที่กำลังจับแก้มฉันอยู่ทั้งสองข้าง

“ก็คุณบอกว่ามันกำลังมานี่นา ฉันกลัว....” ฉันบอกเค้าเสียงสั่นและสะอื้น

“มันไปแล้ว...ไปแล้วครับ” พอเค้าบอกแบบนั้นฉันก็ค่อยๆลืมตาทีละนิด

“ไปแล้วจริงเหรอ?” ฉันลืมตาแล้ว แต่ยังคงมองแต่คนที่อยู่ตรงหน้า ไม่กล้าหันไปทางนั้นอ่ะ กลัวเห็นตุ๊กแก...   

           “จริงสิ...แล้วทำไมถึได้ร้องไห้เป็นเด็กแบบนี้ล่ะ?” เค้าบอกพร้อมกับเอามือเช็ดน้ำตาให้ฉัน

           “ก็คนมันกลัวนี่นา”

           “ไม่ต้องกลัวหรอกน่า พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน”

           “พี่….?

           “เอ่อ...เธอรีบออกไปจากที่นี่เถอะ ถ้ามันกลับมาอีก ฉันไม่ช่วยแล้วนะ”

           “ไปๆๆ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

           หลังจบประโยคนั้นฉันก็รีบหยิบกล่องเข็มกับด้ายในมือ ก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องนั้นทันที เกือบไปแล้ว! ฉันเช็ดน้ำตาที่ยังไม่แห้งลวกๆ ก่อนจะคิดคำนวณเห็นการเมื่อกี้อีกครั้ง เมื่อกี้ฉันทำอะไรลไปบ้างเนี่ย ฉันจำได้ว่า...ฉันกอดเค้า เอาอีกแล้วนะ! ทำไมฉันถึงไว้ใจเค้าง่ายๆอีกแล้ว แล้วเมี่อกี้เค้าก็ปลอบฉัน เค้าลูบผมฉัน ฉันเอามือขึ้นมาจับผมตัวเองพรางคิดถึงงภาพที่เค้าลูบผมฉัน เค้าเช็ดน้ำตาให้ฉัน ฉันเอามือจับที่แก้มตัวเองอีกครั้ง เค้าแทนตัวเองว่า “พี่” ฉันได้ยินไม่ผิดแน่!

           เหตุการณ์เมื่อกี้เหมือนเหตุการณ์ที่คุ้นเคยแต่ฉันยังนึกไม่ออก อ้อมกอดของเค้า สัมผัสของเค้า ทุกอย่างมันเหมือนเป็นสิ่งที่คุ้นเคยกับฉัน ฉันไม่รังเกียจไม่แม้แต่ที่จะแปลกใจสัมผัสพวกนั้น นี่มันอะไรกันแน่!? ความรู้สึกพวกนี้ มันคืออะไรกันแน่

           ฉันมั่นใจ...ว่าเค้าต้องรู้จักฉันแน่ๆ ไม่งั้นฉันคงไม่รู้สึกผูกพันกับเค้าขนาดนี้หรอก

           ตอนเย็น...

           หลังจากที่ถ่ายแบบเสร็จพี่ตุ๊กตาก็อนุญาตให้ฉันกลับบ้านทันที ฉันเองกลับเลยเพราะวันนี้เหนื่อยมาก เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด แถมยังมีเรื่องในหัวให้คิดวนไปค่ะ! ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่เรื่องคาเตอร์เต็มไปหมด ฉันมั่นใจจริงๆนะว่าฉันต้องเคยรู้จักเค้าแน่ๆ แต่ถ้าฉันรู้จักกับเค้าจริงๆ...ทำไมเค้าต้องเมินฉันตลอดเวลาด้วยล่ะ?

           โอ๊ย! นั่นก็อยากรู้ นี่ก็อยากรู้ อยากรู้เต็มไปหมด ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย ในขณะที่ฉันกำลังนั่งถอนหายใจกับตัวเองอย่างเอือมๆ พี่วิเวียนก็ได้อุ้มวาวาเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ฉันกำลังนั่งพักอยู่

           “อ้าว ^^ พี่วิเวียน วาวา!” ฉันเอ่ยทักทั้งพี่สะใภ้และหลาน

           “อายู ^^” ง้อววว หลานใครเนี่ยน่ารักเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสวยขึ้นทุกวัน >_<

           “มาหาอายูเร็วค่ะ ^^” ฉันบอกพร้อมกับอ้าแขนต้อนรับหลานเต็มที่

           “^_^” วาวายิ้มและเดินเข้ามาหาฉัน ส่วนฉันน่ะเหรอพอกอดได้ปั๊ปก็หอมไปฟอดใหญ่เลยล่ะ น่ารักจริงๆเลย

            “พึ่งกลับเหรอจ้ะ?” พี่วิเวียนถาม

           “ค่ะ วันนี้ลุยงานเหนื่อยมากเลย รู้สึกเหมือนร่างจะพัง^^

           “ทำงานหนักจังเลยนะ ยังเด็กอยู่เลยนะเรา”

           “เกิน 18 ก็ไม่ถือว่าเด็กแล้วล่ะค่ะ แล้วนี่ฟาร์อัลอยู่ไหนคะ?” เพราะว่าฉันทำงานตลอด เลยไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่บ้าน  ไม่เจอหน้าพี่ชายมา2-3วันแล้วนะเนี่ย ตลกใช่มั้ย! นี่ขนาดอยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ

           “อยู่บนห้องน่ะจ้ะ คนนั้นก็พึ่งออกเวรมาเหมือนกัน”

           “แม่ค่ะ หนูหิว....” อ้าว! หลานฉันหิวข้าวแล้วแฮะ

           “ป้าดาวช่วยพาวาวาไปทานข้าวหน่อยนะคะ” พี่วิเวียนหันไปบอกป้าดาว ป้าดาวเองก็ตอบรับโดยดี ป้าดาวนี่น่ารักตลอดเลยเค้าดูแลตั้งแต่ฉันจนถึงหลานฉันเลยนะ เปรียบเสมือคนในครอบครัวคนนึงเลยล่ะ

           “พี่วิเวียนคะ....คือยูมีเรื่องจะถาม”

           “เรื่องอะไรเหรอ?

           “ก่อนที่ยูจะความจำเสื่อม ยูไม่มีคนรู้จักที่ไทยเลยเหรอคะ?

           “เอ่อ....เรื่องนั้นเหรอ”

           “ค่ะ มีมั้ยคะ?

           “ทำไมอยู่ๆยูถึงถามเรื่องนี้ล่ะ?

           “ยูคิดว่า....ยูกำลังจะจำได้ค่ะ”

           “จำได้! ยูจำได้แล้วเหรอ?

           “ยังหรอกค่ะ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างปิดกลั้นไว้ มันมีภาพเข้ามาในหัวอยู่ตลอด ฉายเป็นตอนเหมือนหนัง แต่ทุกครั้งที่นึก ยูก็จับภาพหน้าของคนที่อยู่ในหัวยูไม่ได้สักที

               

           คืนนั้น...

“พี่คาร์ลคะ! พี่คาร์ล! พี่คาร์ล!!!

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะดุนาฬิกาที่หัวเตียง ตี 3 แล้วเหรอเนี่ย ทำไมฉันถึงฝันอะไรแบบนี้ล่ะ ฉันฝันเห็นภาพพวกนั้นอีกแล้ว แต่ในภาพพวกนั้นฉันพูดอยู่ประโยคเดียวคือ “พี่คาร์ล” พี่คาร์ลงั้นเหรอ? เค้าเป็นใครกันแน่? เค้าคือคนที่ฉันฝันมาตลอดรึเปล่านะ? ทำไมในหัวฉันถึงมีแต่เสียงที่ฉันร้องเรียกเค้าอย่างเดียวเลยล่ะ

ณ สยามพารากอน

หลังจากที่ทำงานมาอย่างหนักก็ถึงวันหยุดซะที วันนี้วันเสาร์ฉันเลยไม่ต้องไปทำงาน รู้สึกว่างไปอีกกก ความจริงก็ไม่ว่างหรอก เพราะวันนี้ฉันนัดกับพี่พอร์ชไปซื้อของใช้ส่วนตัวน่ะ ตั้งแต่มาเมืองไทยก็ยังไม่ได้ออกไปไหนนอกจากที่ทำงาน เลยกะว่าจะมาช็อปซะหน่อย กะว่าจะมาดูแบรนด์เสื้อผ้าในห้องด้วยแหละว่าเป็นแบบไหนบ้าง เผื่อจะคิดอะไรดีๆออก

“ยูหิวมั้ย?

“ยังเลยค่ะ ยูอยากเดินดูของมากกว่า”

“งั้นโอเค ถ้าหิวแล้วบอกพี่นะครับ”

“ได้ค่ะ ^^

เราสองคนเดินวนรอบอยู่กันสักพัก ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเข้าร้านเสื้อร้านหนึ่งที่ใหญ่พอสมควร ดูแล้วน่าจะเป็นแปรนด์ดังในเมืองไทยเหมือนกันนะเนี่ย ฉันเดินเข้าไปหยิบชุดสองชุดที่สนใจ โดยพี่พอร์ชเป็นผู้ช่วยและคอยให้คำแนะนำแก่ชุดที่ฉันหยิบ แล้วก็เป็นผู้แนะนำที่ดีเลยนะ

“พี่ว่าชุดนี้มันสั้นไปอ่ะ”

“ชุดนี้สีมืดมาก ไม่เข้ากับยูหรอก”

“ไม่ได้ๆ ชุดนี้มันเซ็กซี่เกินไป ไม่อนุญาต”

พี่พอร์ชห่วงภาพลักษณ์ฉันมาก แต่ฉันก็ไม่ได้รำคาญหรือไม่พอใจหรอกนะ ฉันรู้สึกดีที่มีคนคอยห่วงอ่ะ รู้สึกดีมากจริงๆนะ ฉันก็ทำตามที่เค้าบอกชุดไหนที่ว่าไม่ดีก็วาง ชุดไหนที่โอเคก็หยิบรวมๆกันไว้ก่อน คอยลองทีเดียว ^_^

“งั้นเดี๋ยวยูไปลองชุดพวกนี้ก่อนนะคะ แล้วพี่พอร์ชค่อยคอมเม้นต์อีกที ^^” ฉันบอกก่อนจะหอบชุดที่ไม่ต่ำกว่า 8 ชุดเข้าไปในห้องลอง วันนี้จะลองหมดมั้ยเนี่ย? แต่ฉันชอบนะ เพราะฉันชอบเรื่องแฟชั่นเสื้อผ้าอยู่แล้ว ให้ฉันอยู่ห้องลองทั้งวันฉันยังอยู่ได้เลย ^^

ตุ้บ!!!

แย่แล้ว เพราะฉันต้องหอบชุดเป็นจำนวนมากเข้าห้องลอง ทำให้ฉันเดินไปชนคนๆนึงเข้าก่อน ชุดก็กระจายคนก็กระจายเลยล่ะทีนี้ ทำไมฉันถึงได้ซุ่มซ่ามแบบนี้นะ สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเค้าไปทั่วเลย TUT

“โอ๊ย! เดินยังไงของเธอเนี่ย” ผู้หญิงคนนั้นโวยวายทันที ดูเหมือนว่าเธอก็ล้มไปคนละทางกับฉัน

“ฉันขอโทษค่ะๆ คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ?” ฉันเองก็รีบลุกไปพยุงเธอขึ้นทันที ไม่น่าเลยฉัน! นึกว่าโรคซุ่มซ่ามหายไปนานแล้วนะเนี่ย

“เธอ! ยูแอล!” โอ๊ะ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะรู้จักฉันด้วยแฮะ

“คุณรู้จักฉันด้วยเหรอคะ?” ฉันถามผู้หญิงคนนั้นอย่างงๆ พร้อมกับพยุงเธอขึ้นมาเหมือนเดิม

“เกิดอะไรขึ้นน่ะยู!” พี่พอร์ชที่ดูเหมือนพึ่งจะรู้เรื่อง วิ่งเข้ามาถามฉันหน้าตาตื่นเลยทีเดียว

“พี่พอร์ชคะ คือว่ายูซุ่มซ่ามทำให้คุณคนนี้เค้า...” ฉันพยายามจะอธิบาย แต่ไม่ทันจะได้อธิบายจบพี่พอร์ชก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“คุณริต้า!” เอ๊ะ! ดูเหมือนพี่พอร์ชเองก็จะรู้จักเค้าด้วยเหมือนกันแฮะ

           “คุณพอร์ช” จริงด้วยสินะ เค้ารู้จักกันจริงๆด้วย แล้วทำไมกลายเป็นฉันที่ไม่รู้อะไรเลยล่ะ?

           “คุณเจ็บมากมั้ยคะ ฉันขอโทษจริงๆนะคะ” ฉันก้มขอโทษเธออีกครั้ง

           “ทำไมเธอถึง….!

           “คุณริต้า! ผมขอคุยด้วยหน่อย”

           หลังจากจบประโยคนั้น พี่พอร์ชก็พาผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปหน้าร้านทันที ทิ้งให้ฉันยืนอยู่อย่างงงๆ ตกลงอะไรยังไง ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่? ฉันได้แต่เก็บความสงสัยไว้กับตัวเอง แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนคุ้นหน้าเธอยังไงไม่รู้ เธอเองก็ดูเหมือนจะรู้จักฉันด้วย ฉันเริ่มสงสัยมากกว่าเดิมแล้วนะกว่าก่อนที่จะความจำเสื่อมมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง? ใครรู้จักฉันบ้าง?

           ผ่านไปสักพักผู้หญิงคนนั้นก็เดินหายไป ส่วนพี่พอร์ชก็เข้ามาหาฉันที่นั่งรออยู่ในร้าน บรรยากาศแบบนี้มันแปลกๆแฮะ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพี่พอร์ชกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่

           “ผู้หญิงคนนั้นเค้าไปแล้วเหรอคะ?

           “ไปแล้วครับ”

           “ผู้หญิงคนนั้น....เค้ารู้จักยูด้วยเหรอคะ?

           “รู้สิ...ก็ยูเป็นแฟนพี่นี่นา เค้าก็ต้องรู้จักอยู่แล้ว”

           “งั้นเหรอคะ?

           “ครับ ^^ แล้วตกลงยูอยากได้ชุดไหนล่ะ อยากได้ก็เลือกมาเลยนะ ไม่ต้องลองหรอก พี่ชักจะหิวข้าวแล้ว”

           “ยูยังไม่อยากได้อ่ะค่ะ เราไปทานข้าวกันเลยก็ได้นะคะ”

           “เอางั้นเหรอ”

           “ค่ะ”

           ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่พอร์ชกำลังโกหกฉันอยู่ ผู้หญิงคนนั้นจะต้องรู้จักฉันมากกว่าที่พี่พอร์ชบอกแน่ๆ ไม่งั้นเธอคงไม่ทำท่าตกใจขนาดนั้นหรอกตอนที่เจอฉัน ไม่เป็นไร....ถ้าพี่พอร์ชไม่บอก ฉันก็จะสืบหาความจริงด้วยเอง ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าทั้งหมดนี่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

           หลังจากที่วันนี้ฉันไปเดินซื้อของกับพี่พอร์ชมาทั้งวัน พอกลับบ้านฉันก็รีบเสิร์ชหาชื่อผู้หญิงคนนั้นทันที เพราะฉันรู้ว่าเธอเป็นดารา ฉันเห็นรูปเธอในนิตยสารเล่มนึงหน้าร้านหนังสือน่ะ แล้วก็ใช่จริงๆด้วยเธอเป็นดาราที่มีชื่อเสียงอยู่พอสมควรนะเนี่ย ฉัเห็นกระทู้และข่าวของเธอมากมายจนไปเห็น

       “เลิกแล้ว! คาเตอร์ปัด ความสัมพันธ์กับริต้ากลับมาเป็นแค่เพื่อน”

       “คบได้ไม่ถึงปีก็มีอันต้องเลิก คาเตอร์ริต้า รักพัง!!!

           ฉันเสริชเข้าไปดูตามหัวข้อกระทู้ อะไรกันเนี่ย! ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนคาเตอร์งั้นเหรอ? แต่ไม่ใช่แฟนสิ! ดูเหมือนว่าจะเป็นอดีตแฟนเมื่อ 4 ปีก่อนด้วย ฉันเข้าไปอ่านเรื่องราวความรักของสองคนนี้อย่างละเอียด เห็นภาพของทั้งสองคนก่อนจะคบหากันในร้านอาหาร ร้านไอศกรีม แต่ไม่เห็นหน้าริต้า ภาพพวกนี้มัน!....ทุกอย่างหยุดชะงัก เมื่อมือฉันที่จับโทรศัพท์อยู่ก็ไม่มีแรงปล่อยโทรศัพท์ทิ้งลงบนเตียง ก่อนจะเปลี่ยนมาจับที่ศรีษะแทน เมื่ออยู่ๆมีภาพลอยเข้ามาในหัวฉันอีกแล้ว มันเป็นภาพที่ฉันทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้น เธอกำลังวิ่งไล่ตามฉัน ฉันกำลังหนีเธอ แล้วทำไมฉันต้องหนี ทำไม ทำไม!!!

           กรี๊ด!!!!

           ฉันกรีดร้องออกมาอย่างทนไม่ได้ นี่มันอะไรกัน ภาพไหลเข้ามาในหัวฉันเต็มไปหมด ภาพเหตุการณ์นั่นนู่นนี่เต็มไปหมด อะไรกันแน่!!! ฉันอยากรู้ความริงเหลือเกิน ฉันจะต้องทำยังไง!!!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!

 

“ยู! เปิดประตูให้พี่หน่อยยู! เกิดอะไรขึ้นยู!”หลังจากที่ฉันปล่อยเสียงกรี๊ดไปได้ไม่นาน ที่หน้าประตูห้องฉันก็มีเสียงเกิดขึ้น ฉันได้ยินเสียงพี่ชายจากข้างนอก ทั้งพยายามลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินไปหาพี่ชาย แต่อยู่ๆขาทั้งสองข้างของฉันมันก็หมดแรงไปอย่างไม่สาเหตุ ขาทั้งสองข้างของฉันหมดแรงแล้วล้มลงไปกับพื้นทันที ส่วนฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว..

#

 

เอาแล้วไง ยิ่งปิดเหมือนยิ่งเปิด

พี่คาร์ลของเราหลุดอะไรไปบ้างล่ะเนี่ย???

ส่วนยูมีลุ้นว่าจะจำได้แล้วน้าาาา

 

ใครอยากอ่านตอนต่อไปแล้วเม้นบอกนะคะ

เวลาอ่านเม้นแล้วไรท์จะมีกำลังใจในการแต่งต่อมากกก

ช่วยเม้นช่วยไลค์ส่งกำลังให้เค้าด้วยน้าทุกคนนนน!!!

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_1.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_1.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_1.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_1.pnghttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/64_1.png

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น