Make it better

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ไม่น่าไว้ใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ไม่น่าไว้ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2559 15:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ไม่น่าไว้ใจ
แบบอักษร

        จึงถอดกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แล้วทำการเตรียมพร้อมที่จะสอดใส่

 

 

        จังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงฮัมเพลงดังออกมาจากนอกคอกม้าเบาๆ 

 

 

        " แย่แล้ว "

 

 

        เอชพึมพัมอย่างตื่นตระหนก เพราะรู้ว่าคนที่กำลังเดินมาเป็นมิร่าแน่นอน!

 

 

        จากนั้นก็มองไปที่รูร่า ที่กำลังนอนแผ่ร่างในกองฟางด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเสร็จไปเมื่อกี้

 

 

        'อย่างนี้คงต้องออกไปรับเธอก่อน' 

 

 

        เอชคิดขณะที่เอาดุ้นที่กำลังแข็งตึงยัดลงไปในกางเกงอย่างยากลำบาก

 

 

        " ท่านเอช อยู่หรือไม่เจ้าคะ? "

 

 

       เสียงหวานเล็กพูดถามออกมาด้านหน้าตัวของเขาเอง 

 

 

       แย่สุดๆ!! เอชคิดขณะที่ได้ยินเมดโลลิถามหาจึงรีบสวมกางเกง แล้วมุดเอาตัวเองออกไปด้านนอกกองฟางทันที

 

 

      " ขอโทษทีนะมิร่า คือข้ากำลังนอนเล่นอยู่น่ะ "

 

 

      เอชตอบออกไปด้วยท่าทีเนียนสุดๆ 

 

 

      มิร่าพอเห็นท่าทางของเอลฟ์หนุ่มก็รู้สึกเป็นห่วง เพราะเห็นเหงื่อที่ไหลโทรมหน้าคงนึกว่าในฟางนั้นคงจะร้อนมาก

 

 

     " ท่านเอช ไปนอนด้านในปราสาทไหมคะ? "

 

 

       เธอจึงถามเอลฟ์หนุ่มข้างหน้าทันทีที่เห็นสภาพตัวท่วมเหงื่ออย่างนั้น

 

 

     " ไม่เป็นอะไรมิร่า ผมอยู่ได้น่ะตรงนี้ "

 

 

     " มาเถอะเจ้าคะ ข้าจะบอกท่านยูอิจิให้ ว่าท่านเอชไม่มีที่พัก "

 

 

      ถึงเอชจะพยายามปฎิเสธ แต่มิร่าก็คะยั้นคะยอให้ไปพักด้านใน 

 

 

      ซึ่งเอชอยากจะพูดไปตรงๆเหลือเกินว่า อยู่ตรงนี้ก็มีความสุขดีอยู่แล้วเหลือเกิน

 

 

      แต่เห็นใบหน้าที่น่ารักและใสซื่อของมิร่าแล้วก็ตัดใจไม่ตะโกนบ้าๆออกไป 

 

 

      แล้วใช้เหตุผลในการพูดคุยแทน

 

 

     " มิร่า ฟังผมนะคือที่อยู่อยากอยู่ในคอกนี้ ก็เพราะว่าอยากจะออกมาสูดหายใจในตอนเช้า... "

 

 

      " ในปราสาทก็ออกมาได้เหมือนกันเจ้าค่ะ! "

 

 

      " ฟังก่อนมิร่า อย่าพึ่งพูดแทรก ผมยังบอกไม่หมดว่าต้องการอะไร "

 

 

      เอชต้องอธิบายให้เมดน้อยเข้าใจก่อนในความต้องการพักที่นี่ของตน แต่ยังไม่ได้พูดอะไรเพิ่มมิร่าก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

 

 

     จนเอลฟ์หนุ่มต้องเลือกอธิบายว่าตนยังมีสิ่งที่ต้องการเพิ่มอีก

 

 

     " มันก็เหมือนกันไม่ใช่หรอท่านเอช งือออออออ หนูขอโทษ "

 

 

     ขณะที่เอชกำลังจะพูด มิร่าก็พูดขัดขึ้นมาอีกครั้ง จนเอชต้องใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มบวมๆนั้นยืดไปมา

 

 

     ทำให้มิร่าต้องยอมแพ้และเงียบไป ขณะที่กำลังลูบแก้มไปมาพร้อมกับพึมพัมเบาๆ

 

 

     " ท่านเอชใจร้ายที่สุด "

 

 

     " ที่ผมต้องการอยู่ข้างนอก เพราะจะได้ฝึก และออกไปไหนมาไหนได้สะดวก เข้าใจหรือยัง? "

 

 

     " แล้วมันต่างกันตรงไหนคะ ท่านเอช ถ้านอนในปราสาทมันก็ยังเข้าออกได้เหมือนเดิมไม่ใช่หรอ? "

 

 

     ระหว่างที่เอชกำลังจะแถ เพื่อให้เมดโลลิคนนี้ออกไปด้านนอกซักที 

 

 

      เธอก็ยกเหตุผลที่เอชเถียงไม่ออกซะอย่างนั้น 

 

 

     เนื่องจากที่มิร่าพูดมานั้นมันก็เป็นเรื่องจริง เพราะระยะห่างจากปราสาทและคอกม้ามันก็แค่ 20 เมตรเท่านั้น

 

 

     หากต้องการไปไหนมาไหน นอนข้างในปราสาทมันก็ต้องดีกว่าในเรื่องของที่นอนและเดินทางไปทานข้าว

 

   

     ทำให้เอชเลยไม่รู้ว่าจะแถหลอกล่อเมดโลลิคนนี้ยังไงดี 

 

 

     ยิ่งคิดยิ่งเหมือนหัวจะระเบิด และระหว่างนั้นเองก็มองหน้ามิร่าไปด้วย

 

 

      ทรงผมหางม้า ชุดโกธิคแบบเมดตะวันตกสมัยยุคมืด ส่วนสูงประมาณหัวไหล่ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ริมฝีปากอวบอิ่ม และหน้าอก......แบน

 

 

     " คิดอะไรหยาบคายอยู่อย่างนั้นหรอคะ? "

 

 

     เดี๋ยวนะ!! นี่เธอรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ 

 

 

      น่ากลัวเกินไปแล้ว เมดบ้านหลังนี้!! 

 

 

      " เปล่าครับ แล้วไหนของว่าหรอมิร่า ผมรู้สึกหิวแล้วเหมือนกัน "

 

 

      เอชปฎิเสธพลางเปลี่ยนเรื่องคุย

 

 

      ถ้ายังเถียงเกี่ยวกับเรื่องที่พัก ตัวเขาเองต้องแพ้และต้องไปนอนในปราสาทโดยทิ้งของหวานจานโปรดไว้ใว้ในฟางคนเดียวแน่

 

 

      " นี่เจ้าค่ะ ข้าทำสุดฝีมือเลยนะ "

 

 

       มิร่ามองดูเอชด้วยสายตาไม่ไว้ใจชั่วครู่ ก่อนที่จะยื่นตระกร้าไม้ ที่มีของกินที่เอชคุ้นอยู่ด้านใน

 

 

      " พุดดิ้งหรอ? "

 

 

      โลกนี้มันมีสิ่งที่เรียกว่าเจ้าพุดดิ้งอยู่ด้วยอย่างนั้นหรอ? 

 

 

      " อื้ม ใช่ค่ะ ท่านเอชรู้จักหรอ? "

 

 

       พอได้ยินเอชพึมพัม มิร่าก็ทักถามทันที 

 

 

      " ใช่ ผมก็เคยกินมาก่อนน่ะ "

 

 

      เอชตอบกลับในทันทีเช่นเดียวกัน...

 

 

       ก็จะไม่เคยได้ไง เพราะเจ้าสิ่งนี้มันต้องมีติดตู้เย็นทุกบ้านอยู่แล้ว 

 

 

      แล้วก็ดูจากท่าทางแปลกใจที่รู้ว่ามีคนรู้จักชื่อพุดดิ้ง ก็พอรู้ที่มาที่ไปแล้ว

 

 

      ว่าไอเจ้าพระเอกโลกนี้มันเอามาเผยแพร่ให้เมดสาวคนนี้รู้เรื่องแน่นอน 

 

 

       " อย่างนั้นหรอคะ ข้าชอบมันมากเลยล่ะเจ้านี่เลยแอบกินบ่อยๆเวลาไปเสริฟท่านยูอิจิ "

 

 

       มิร่าพูดออกมาอย่างเคลิปเคลิ้ม เหมือนกับว่าตอนนี้เธอได้เป็นทาสของพุดดิ้งไปแล้ว!

 

 

       กลับมานะมิร่า กลับมาก่อน พุดดิ้งน่ะ มันมีอะไรตรายแฝงอยู่นะไม่รู้หรอ แล้วไออันตรายที่ว่าน่ะ คือศัตรูของหญิงสาวทุกคนเลยนะ

 

 

       แล้วก็เดี๋ยวนะ นี่เธอแอบกินอาการก่อนที่จะไปเสริฟเจ้านายของตัวเองด้วยหรอ? 

 

 

       เรียกกรมประจำการเมดพาไปปรับทัศคติดีไหม? เอชตบมุขในใจของตัวเอง

 

 

        " !? "

 

 

        จู่ๆก็รู้สึกว่าฟางมันสั่นๆ เลยหันไปมองแปปนึง

 

 

        " มีอะไรหรอคะท่านเอช? "

 

 

        มิร่าที่เห็นท่าทางของเอชก็ถามออกมาด้วยความสงสัย 

 

 

        บวกกับว่าเอชนั้นอยากจะนอนแต่กับไอกองฟางนี่ ทำให้เธอเริ่มอยากรู้แล้วจริงๆเจ้าฟางนี่มันมีอะไรอยู่?

 

 

        " เปล่าไม่มีอะไร งั้นเดี๋ยวผมเอาตระกร้าไปคืนให้นะ มิร่าก็กลับปราสาทได้แล้ว นี่มันดึกมาแล้วนะ "

 

 

        เอชหันกลับมาด้วยท่าทีพยายามตีเนียน จากนั้นก็บอกให้เมดโลลิกลับไปซะที

 

 

        ไม่อย่างนั้นอารมณ์ของเขาที่มันกำลังค้างอยู่จะมอดดับลงได้

 

 

         " หืมมม น่าสงสัยจัง แอบซ่อนอะไรไว้น่ะท่านเอช บอกข้ามาดีๆนะ "

 

 

         พอเห็นท่าทางที่กำลังจะตีเนียนของเอช มิร่าก็พูดดักขึ้นมาทันที 

 

 

         พร้อมกับคาดเดาว่าเอชกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้อยู่--

 

        

 

 

       

 

 

        *********************

       (จบ)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น