June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

15. หลับสนิท ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 15. หลับสนิท ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.3k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
15. หลับสนิท ( นนท์นัท )
แบบอักษร

15

นัท Part

ผมนั่งกดรีโมททีวีเปลี่ยนช่องวกไปวนมาขณะรอไอ้นนอาบน้ำ และคิดว่าทำไมทุกวันนี้รายการทีวีมันดูน่าเบื่อละครก็มีแต่ดาราไม่รู้จัก หรือเพราะผมไม่ค่อยดูทีวีถ้าเป็นวันหยุดส่วนมากผมจะนอนไม่งั้นก็ออกไปเดินเล่นที่สวนใกล้ๆคอนโด

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นใครกันนะมาเวลานี้ผมเดินไปเปิดประตู

" ของที่สั่ง ได้แล้วครับ " พนักงานของไก่ทอดยี่ห้อดังพูดและยื่นบิลมาให้ผม ผมทำหน้างงอยู่

" ส่งผิดหรือป่าวครับผมไม่ได้สั่ง " ผมถาม

" คุณ ชานนท์ธรีหรือป่าวครับ " พนักงานคนนั้นถามต่อ และมองดูเบอร์ห้องอีกทีเพื่อความแน่ใจ พอได้ยินชื่อคนสั่งไอ้นนสั่งมันตั้งแต่เมื่อไหร่น่าจะบอกกันก่อน

" กูสั่งเองล่ะ " ไอ้นนพูดกึ่งกระซิบข้างใบหูของผมทำให้ผมขนลุกซู่ เพราะว่ามันยืนซ้อนข้างหลังผม หน้าอกแกร่งของมันชิดกับแผ่นหลังของผมและที่สำคัญมันยังไม่ได้ใส่เสื้อด้วยซ้ำ ตอนนี้มันเหมือนกอดผมจากทางด้านหลัง 

ตึกตัก เสียงหัวใจผมเต้นและรู้สึกว่ามันจะเต้นเร็วแปลกๆทุกครั้งที่ผมใกล้ชิดกับไอ้นน

" เท่าไหร่ครับ " ไอ้นนพูดขึ้นพร้อมเอามือพาดข้ามไหล่ของผมพนักงานคนนั้นมองไอ้นนกับผมและยิ้มอายๆ พร้อมบอกจำนวนเงินที่ต้องจ่าย ไอ้นนยื่นธนบัตรใบละ 500 ให้และบอกไม่ต้องทอน

" ปล่อย ได้เเล้วหนัก " ผมพูดเสียงเบาหลังจากที่พนักงานคนนั้นปิดประตูเพราะไอ้นนไม่มีท่าทีจะเอามือออกจากไหล่ผม

" แกะให้กินหน่อยดิ " ไอ้นนพูดนุ่มข้างหู ผมยืนตะลึงนิ่งชั่วขณะเอาลูบบริเวณต้นคอรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณใบหน้า ใจที่เต้นเเรงอยู่แล้วยิ่งเพิ่มขึ้น เหมือนจะทะลุออกมาข้างนอก ผมได้ยินเสียงมันหัวเราะหึหึๆเดินไปใส่เสื้อ 

อะไรวะแกล้งกันหรือไง ไอ้บ้านิสัยไม่ดี ผมคิดในใจและยิ้มออกมา หลังจากผมแกะไก่ทอดใส่จานให้มัน  เเล้วผมก็ไปสงบสติอารมณ์โดยการอาบน้ำ

หลังจากอาบน้ำเกือบ 20นาที ผมมองไปที่โต๊ะไม่มีไก่แสดงว่ามันกินเสร็จเเล้วมองมันเล่นมือถือที่ปลายเตียงเเวบหนึ่งและหันหน้าหนีไม่ขอสบตามันตอนนี้

" ผู้ชายที่โรงพยาบาลเป็นใคร? " ไอ้นนถามขณะที่ผมวุ่นกับการเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ ผมนิ่งไปแสดงว่ามันเห็นผมกับพี่หมอที่ดาดฟ้านั่นคงไม่แปลกอะไรเพราะผมก็เห็นมันกับผู้หญิงที่ชื่อ ฟ้า นั่นเหมือนกัน

" แฟน? " มันถามต่อเพราะผมนิ่งไม่ตอบมัน

" จะบ้าหรือไงนั่นผู้ชายนะ " ผมตอบมันเสียงขุ่นหน้าบึ้ง

" อ้าว ไอ้กิจกับไอ้ต้นก็ผู้ชายมันยังเป็นแฟนกันแถมยัง.....ซั่มกันอีก " 

ไอ้นนพูดค้างไว้มองหน้าผมยิ้มกริ่มผมไม่ชอบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมันเลยผมรู้มันหมายถึงอะไร 

นี่​ใจคอมันจะคิดว่าผมเป็นแฟนกับผู้ชายทุกคนหรือไงนะ

" กูไม่ใช่แบบนั้น " ผมอ้ำอึ้งตอบมัน

" แบบไหนแบบนั้น "  ไอ้นนถามผมต่อและมองหน้าผมสายตามันนิ่งมาก ผมไม่ตอบคำถามมัน เดินอ้อมไปนั่งปลายเตียงคนละมุมกับที่มันนั่งอยู่

" ว่าแต่มึงหายไปไหนมาตั้งหลายวัน "  ผมถามกลัวมันถามจี้ผมต่อเรื่องพี่หมอไอ้นนนิ่งเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

" คิดถึง​กู " ไอ้นนถามและหันมาตอนนี้เราสองคนสบตากันนิ่ง  เเววตาของมันดูจริงจังกว่าครั้งก่อน 

ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจของผมเต้นไม่เป็นจังหวะเอาอีกแล้วเเล้วความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว และเริ่มบ่อยขึ้นเรื่อยเมื่อผมใกล้กับไอ้นน

" อืม " ผมตอบไปโดยไม่ทันได้คิดไอ้นนมองผมอึ้งไปพักหนึ่ง กับคำตอบผม

" เอ่อ ไม่ใช่ๆแบบนั้นคือมึงหายไปโดยไม่บอกก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับมึงหรือเปล่า " 

ผมรีบอธิบายเสียงดังขึ้นกลัวมันเข้าใจผมผิด

" กูขอโทษที่ไม่ได้บอก " ไอ้นนพูดและถอนหายใจออกมา ผมคิดว่ามันคงยังไม่อยากเล่าถึงแม้ผมจะอยากรู้แต่ผมก็ไม่กล้าถามต่อ 

เฮ้อ!เสียงถอนหายใจของไอ้นนดังขึ้นอีกครั้ง ผมหันไปมองร่างสูงที่นอนหลับตาเหยียดขายาวพ้นขอบเตียงใบหน้าอิดโรยหนวดเคราที่กำลังขึ้นเป็นไรจางๆเกิดอะไรขึ้นกับมึงกันแน่ 

สรุปมันก็ไม่ได้บอกผมอยู่ดีเรื่องที่มันหายไปผมคิดและขยับตัวไปนอนลงตะเเครงหันหลังให้มันผมรู้ว่ามันยังไม่หลับเสียงมันขยับตัวไปปิดโคมไฟที่หัวเตียงแล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความมืดสลัวๆมีเพียงเเสงไฟด้านนอกที่ส่องผ่านม่านกระจกเข้ามาผมหลับตาไปสักพักเสียงฟ้าร้องครืนๆเหมือนฝนกำลังจะตกจังหวะนั้นเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งพลิกตัวหันกลับมานอนหงายเอาผ้าห่มคลุมทั้งตัว

" นัท ไอ้นัท "  เสียงไอ้นนเรียกผมเเละเขย่าที่หัวไหล่และดึงผ้าห่มออกจากหน้าผม ผมลืมตามองในความมืดสลัวๆหน้าของไอ้นนห่างจากหน้าของผมไม่ถึงคืบ ปลายจมูกเราสองคนแทบจะชนกันในความมืด ผมนิ่งหายใจเเรงแล้วเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอีก ผมสะดุ้ง ขยับไปจับขยุ้มไหล่ไอ้นนตัวสั่น

" ไอ้นัทกูอยู่นี่ " ไอ้นนพูดเเล้วเอามือมาบีบมือผมเบาๆและกุมมือผมไว้แน่น แล้วเสียงฝนก็กระหน่ำลงมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าเป็นระยะทำให้ผมขยับ ซุกหน้ากับอกไอ้นนนิ่ง 

ผมยอมรับว่ากลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าหลายครั้งที่ผมอยู่คนเดียวผมจะใส่หูฟังและเปิดเพลงดังๆเพื่อกลบเสียงฟ้าเสียงฝน​ ผมรู้สึกถึงเเรงกอดกระชับจากไอ้นนยิ่งทำให้ผมเบียดซุกเอาความอบอุ่นนั้นอย่างหน้าไม่อาย ตอนนี้เวลานี้ผมขอเห็นแก่ตัวเอง ผมขอเลือกความอบอุ่นนี้

นนท์ Part

ผมมองคนตัวเล็กที่เบียดซุกนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของผมมันกลัวเสียงฟ้าร้องถึงขนาดตัวสั่นเลยหรือแล้วตอนมันอยู่คนเดียวมันทำยังไง ผมคิด

และก็ต้องหลุดจากความคิดไปเมื่อไอ้นัทขยับตัวเบียดผมแน่น กลิ่นเส้นผมหอมจางๆบวกกับกลิ่นแป้งเด็กโชยมาปลุกปั่นอารมณ์ดิบในตัวผมออกมา ผมจับไอ้นัทขยับตัวออกจากอกผม มันมองผมในความมืดแต่ตัวมันยังสั่นอยู่ 

นาทีนั้นผมตัดสินใจกดปลายจมูกลงบนหน้าผากนุ่มของมันและสูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆนั่นไอ้นัทตกใจ ตัวเเข็งทื่อนิ่งเหมือนถูกมนต์สะกด

" จะ ทะ ทะ ทำอะไร​ " มันถามเสียงสั่นพูดออกมาไม่เป็นคำ

" เสกคาถา " 

ผมตอบไม่รอให้มันถามต่อก้มลงไปจูบที่ปลายจมูกเล็กนั่นเบาด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนปลายจมูกไปที่ริมฝีปากบางนุ่มและกดแช่อยู่ตรงนั้น จนไอ้นัทเอามือทุบที่ไหล่ผม แล้วสติผมถึงกลับมาผมรีบถอนริมฝีปากออก และกระชับตัวมันมากอดไว้ มันเองก็ขืนๆดันตัวเองออกจากอ้อมกอดผมมือไม้สั่น หัวใจที่เต้นแรงของมันพลอยทำให้หัวใจผมเต้นเเรงตามไปด้วย

" คาถาอะไรของมึง​ " 

มันนิ่งไปนานจึงพูดออกมา มือไม้ยังสั่นอยู่และวางไม่เป็นที่จนผมต้องเอามากุมไว้

" ตอนเด็กแม่กูจะทำแบบนี้ล่ะ​ตอนที่ฟ้าร้องและมันก็ได้ผลตั้งแต่นั้นมากูก็ไม่กลัวเสียงฟ้าร้องอีกเลย " 

ผมเอ่ยร่ายเรื่องโกหกออกมาขอโทษนะครับแม่ที่ผมเอาแม่มาอ้างและเหมือนฟ้าฝนจะรู้

เสียงฟ้าก็ฝ่าดังเปรี้ยงอีกครั้งไอ้นัทที่นอนนิ่งฟังผมอยู่ขยับเข้ามากอดผมหลับตาแน่น นั่นทำให้รู้ว่าคาถาเจ้าเล่ห์ของผมไม่ได้ผล

" นอนซะๆ หลับตา " ผมปลอบร่างเล็กที่ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดผม สักพักผมได้ยินเสียงหายใจแผ่วหลับไปแล้ว

เห้อ พระเจ้าผมทำอะไรลงไปสร้างเรื่องโกหกเป็นเรื่องเป็นราวแถมยังแถมยังกอดจูบกับผู้ชายไม่ใช่สินั่นไม่ใช่จูบแค่เอาปากไปแตะๆยังรู้สึกดีและไม่รู้สึกรังเกียจ​ แล้วถ้าเป็นจูบจริงๆละก็​ หน้าอกขาวหน้าท้องเนียนช่วงขาที่เล็กๆนั่นยิ่งคิด​ 

ความรู้สึกร้อนตรึงตรงช่วงล่างบอกความรู้สึกของผมตอนนี้ได้ชัดเจน อ่า อ่า สติๆ จงกลับมา 

นี่ไอ้นัทมันทำไรกับผมกันแน่ตั้งแต่รู้จักกับมันดูเหมือนมันจะให้ผมลืมความเป็นตัวเองไปเลยหลายครั้งที่ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำว้าวุ่นใจหงุดหงิดเพียงแค่มันยิ้มกับคนอื่น

ผมจึงคลายอ้อมกอดออกและขยับไอ้นัทให้มันนอนหงายในท่าสบายๆแต่สักพักมันก็พลิกมากอดผมและขยับมาเบียดผมแน่นกว่าเดิม

นี่มึงคิดถึงกูมากใช่มั้ยเนี่ย​  ผมคิดขำๆนึกถึงหมอนข้างอันใหญ่ที่มันเอากันผมไว้ก่อนนอนแค่หมอนใบเเค่นั้นมันคิดว่าจะกันอะไรได้ ผมคิด และยิ้มออกมาก่อนที่จะหลับไปด้วยความง่วง..

เช้าวันใหม่​

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นถี่ๆทำให้ผมสะดุ้งตื่นมองนาฬิกาอีก10นาทีเที่ยงวันอ่าให้ตายเถอะผมนอนหลับสนิทเลย พลางมองหาเจ้าของห้องร่างเล็กนั่นไปไหนนะผมคิด จากนั้นก็เดินไปเปิดประตูไอ้กรอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีเข้มยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าห้อง

" มือถือล่ะ "  ไอ้กรเอ่ยขึ้นคำแรกเเละเดินเข้าห้องมองหาสิ่งที่ถามผม  ผมมองไปที่โซฟาไอ้กรหยิบมากดเปิดเครื่องเพราะเมื่อคืนผมปิดไว้แล้วยื่นมือถือให้ผม เสียงข้อความเเจ้งเตือนดังขึ้น  ผมกดดูฟ้าและพี่เนียร์ที่พยายามติดต่อผม เห้อ 74 ข้อความจากฟ้าผมไม่ได้กดอ่านวางมือถือลงและถอนหายใจเสียงดัง

" เมื่อคืนพี่เนียร์โทรหากูฟ้าอาละวาดและเอ่อพยายามที่จะทำร้ายตัวเองหลังจากที่มึงปิดมือถือ " 

ไอ้กรพูดท่าทางเครียดเพราะมันรู้เรื่องทั้งหมดจากผมเมื่อคืน

" กูต้องทำไงกร " 

ผมถามมันกลับนั่งทรุดตัวลงข้างโซฟา ฟ้าทำร้ายตัวเองเพราะผมเธอบาดเจ็บก็เพราะผมเป็นต้นเหตุ

" แค่ตอนนี้นน มึงต้องอยู่กับฟ้าไปก่อนรอให้เรื่องผ่าตัดผ่านไป " 

ไอ้กรปลอบผมและตบที่ไหล่เบาๆ

" พี่เนียร์พูดอะไรกับมึงใช่มั้ยเรื่องฟ้า " 

ผมถามไอ้กรเพราะผมดูท่าทางมันลำบากใจเหมือนอึดอัดใจบางอย่าง และที่เเน่ๆมันเกี่ยวกับผม

" ก็เเค่บอกว่าฟ้าเครียดเรื่องผ่าตัดยังไงก็ขอให้ช่วยเป็นกำลังใจประมาณ​นั้น " 

ไอ้กรตอบยาว นั่นไงล่ะมันกำลังโกหกผมอยู่

" ไป อาบน้ำได้แล้วนั่นเสื้อผ้ามึงกูเอามาให้ " 

ไอ้กรไล่เลี่ยงที่จะตอบคำถามผมอาบน้ำเเต่งตัวเสร็จผมมองดูแซนด์วิชสองชิ้นใหญ่วางบนโต๊ะกับข้าวตรงหน้าไอ้กร

" มากินก่อน เจ้าห้องทำไว้ให้มึง " ไอ้กรบอกยิ้มๆมองผมด้วยสายตาแปลกๆ

" มึงรู้ได้ไง " ผมถามมันยื่นกระดาษโน๊ตเล็กมาให้ผม

....ถ้าหิวมีแซนด์วิช​อยู่ในตู้เย็น....

" นี่อยู่กันไม่กี่อาทิตย์รู้ใจกันขนาดนี้เลยหรือ "

ไอ้กรเอ่ยลอยๆ

" ยังไง​ " ผมถามงงๆ

" อ้าวก็แซนวิชที่ไหนเค้าใส่แค่ไก่กับขนมปังล่ะ " 

ไอ้กรตอบคำถามยิ้มกริ่มผมไม่ชอบท่าทางล้อเลียนของมันเลยเหมือนมันรู้ลึกไปในจิตใจของผมว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ 

เออก็จริงผมมองเเซนด์วิช2ชิ้นในกล่องต่างกันแค่ใส่เบค่อนกับไก่  ไอ้นัทมันรู้ได้ไงว่าผมไม่กินผักไม่กินมะเขือเทศ หรือผมเคยบอกผมจำไม่ได้

" อร่อยดีนะ จืดๆหวาน " 

ไอ้กรพูดพลางเคี้ยวเเซนด์วิชเต็มปาก จากนั้นผมก็หยิบมากินอีกชิ้นที่เหลืออร่อยจริงๆเป็นมื้อเที่ยงที่อิ่มอุ่นในใจ และคิดถึง ใบหน้าขาวที่กอดผมแน่น เรื่องเมื่อคืนมันจะทำหน้ายังไงนะ ผมหวังว่าเช้ามาจะได้เห็นหน้ามันซะอีก เมื่อคืนทำให้ผมหลับสบายตั้งแต่เกิดเรื่องกับฟ้าผมไม่ได้นอนหลับสนิทเลยจนกระทั่งเมื่อคืน ผมคิดและยิ้มออกมา

" แล้วเจ้าของห้องไปไหน "  ผมถามไอ้กรเพราะว่ามันน่าจะรู้

" อืม วันอาทิตย์มันมีเรียนทำขนมที่sss " 

ไอ้กรตอบเเละหยิบขวดน้ำมาให้ผมกินทำขนมไอ้นัทมันเริ่มทำตามความฝันตัวเองเเล้วสินะ ผมชอบที่มันขยันเเละสู้กับทุกอย่างได้ดีอย่างน้อยก็ดีกว่าผมเพราะตอนนี้ผมเริ่มหวาดกลัวกับวันพรุ่งนี้ที่กำลังจะมาถึง  ไปกันเถอะ เสียงไอ้กรเอ่ยเเละเดินออกจากห้องไปจุดหมายคือโรงพยาบาล

-----------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}