June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

13. หงุดหงิด ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 13. หงุดหงิด ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
13. หงุดหงิด ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นนท์ Part

ผมมองท้องฟ้าที่กำลังครึ้มฝน ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งจะเที่ยงวันทุกสิ่งทุกอย่างดูหมองหม่น  หลังจากที่พยาบาลพาฟ้าไปพัก

ย้อนไปเมื่อสามวันที่เเล้วผมนั่งกินข้าวกับฟ้าที่ร้านอาหาร แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อมินนี่มาเจอ จนเกิดเรื่องทะเลาะมีปากเสียงกับฟ้าขั้นรุนเเรงทำให้ฟ้าได้รับแผลที่ใบหน้า

ผมไม่เคยคิดว่าความหึงหวง มันจะน่ากลัวและเป็นอันตรายขนาดนี้ หลังจากเกิดเรื่องผมก็ไม่เจอมินนี่อีกเลยผมอยู่เฝ้าฟ้าที่โรงพยาบาลตลอด

สำหรับเพื่อนๆผมนอกจากไอ้กรเเล้วไม่มีใครรู้เรื่องและผมไม่อยากให้ใครรู้ตอนนี้เพราะผมรู้สึกแย่ที่ต้องมาอธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของผมคนเดียว ถึงแม้ใครจะมองว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือเป็นอุบัติเหตุพี่เนียร์บอกผมว่ามินนี่หนีไปต่างประเทศเพราะกลัวความผิดที่ก่อไว้

ลึกๆแล้วผมรู้ดีว่าผมคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ฟ้าเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารเธอเสียพ่อแม่ไปเมื่อหลายปีที่เเล้วไม่มีญาติที่ไหนนอกจากครอบครัวผม

ดูแลและรับผิดชอบคือสิ่งเดียวที่ผมจะทดแทนความรู้สึกผิดที่ผมก่อไว้ได้

" ฟ้าไม่มีใครแล้วนนต้องอยู่กับฟ้านะ "

ผมนึกถึงคำขอร้องของฟ้าที่พูดด้วยน้ำ​ตาใบหน้าที่เคยสวยงามตอนนี้ครึ่งนึงมีผ้าผันแผลคลุมเกือบครึ่งหน้าเพราะโดนน้ำร้อนของกาแฟลวกคงต้องใช้เวลาในการรักษาหลายเดือน ผมคิดหนักและถอนหายใจออกมา

" นัท "

เสียงเรียกของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นผมหันไปมองเพราะชื่อที่ผู้ชายคนนั้นเรียกเป็นชื่อที่อยู่ในความคิดของผม

ภาพที่ผมเห็นผู้ชายสองคนกำลังโอบกอดกันแน่น ผู้ชายคนที่หันหน้ามาทางผมหมอปิติซึ่งผมรู้จักเพราะเป็นหมอที่รักษาอาการของฟ้า แต่อีกคนผมรู้สึกคุ้นกับรูปร่างนั้นทำให้ผมเดินอ้อมไปเพื่อดูหน้าอีกฝ่าย ผมมองลอดผ่านช่องไม้พุ่มที่ประดับเรียงยาว

ไอ้นัท  มันมาทำไร​  มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 

ผมมองเพื่อนร่วมห้องที่ผมไปพักด้วยร่วมสองอาทิตย์ เหตุผลก็คือผมพยายามเลี่ยงมินนี่เพราะว่าหลังๆมาเธอตามติดผมแจและนั้นทำให้ผมบอกเลิกเธอก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้นเพียงแค่สองวันและก็ทำให้เธอเข้าใจผิดเรื่องของฟ้า

ตั้งแต่เกิดเรื่องผมไม่ได้โทรหาเพื่อนคนไหนเลยรวมทั้งเพื่อนร่วมห้องที่กำลังยิ้มแย้มพูดคุยกับหมอหนุ่มด้วยความสนิทสนม ผมมองภาพที่หมอคนนั้นจับแก้มไอ้นัททำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด 

ทำไมถึงชอบให้คนอื่นแตะเนื้อต้องตัวจังนะหมอนั่นเป็นอะไรกับไอ้นัท หรือว่าเป็นแฟนผมคิด

และเดินเลี่ยงออกจากตรงนั้นเพราะรู้สึกหงุดหงิดกับภาพความสนิทสนมของคนทั้งคู่ โดยเฉพาะใบหน้ายิ้มแย้มของไอ้นัท

ขณะที่ผมกำลังเดินไปพยาบาลวิ่งมาตามผมบอกว่าฟ้าอาละวาด ผมจึงรีบวิ่งตามไปผมเปิดประตูเข้าไปเจอข้าวของแตกกระจาย แจกันดอกไม้แตกอยู่บนพื้น พยาบาลและแม่บ้านกำลังเก็บกวาด ผมมองไปที่ฟ้านั่งร้องไห้อยู่ข้างๆมีพี่เนียร์ยืนมองออกไปทางหน้าต่าง

" เกิดอะไรขึ้น " ผมถามมองผ่านไปที่พี่เนียร์

" นน นน ต้องอยู่กับฟ้านะไม่มีใครต้องการฟ้าฮือ "

ฟ้าบอกและกอดที่เอวผมร้องไห้สะอื้น​

" ฟ้า ใจเย็นๆนะไม่มีใครไปไหนนนอยู่นี่ " 

ผมปลอบฟ้าและมองไปสบตาพี่เนียร์ที่มองมาที่ผม ผมนั่งปลอบฟ้าไปสักพักเธอก็หลับจึงเดินออกมาหน้าห้องเจอพี่เนียร์นั่งอยู่

" พี่เนียร์พูดอะไรกับฟ้าหรือเปล่า " ผมถามพี่ชาย

" นิดหน่อย "

พี่ชายผมตอบหน้านิ่งผมไม่รู้พี่ผมพูดไรกับฟ้าผมเดาไม่ออกเรื่องความสัมพันธ์ของพี่ผมกับฟ้าเพราะว่าพี่เนียร์กับฟ้าหมั้นหมาย ตามคำขอผู้ใหญ่เมื่อหลายปี

" อย่าห่วงเรื่องของพี่กับฟ้ารวมทั้งเรื่องของมินนี่ด้วย "

 พี่เนียร์บอกผมและตบที่บ่าผมเบาๆ

" ยังไงก็ความผิดผมอยู่ดี " ผมบอกพี่เนียร์

" ฟ้าก็ไม่เป็นไรมากรักษาได้นนก็เห็นอย่าคิดมาก อ๋ออีกเรื่องคำว่ารับผิดชอบควรมีขอบเขตนะ  "  

พี่เนียร์บอกผมเหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

" เอ่อ แล้วเรื่องหมอ " ผมถามพี่ชาย

" พี่คุยกับผอ.โรงพยาบาลเเล้วหมอปิติเก่งไว้ใจได้ "

พี่เนียร์ตอบ หมอคนนั้นอะนะผมรู้สึกไม่ชอบใจนิด ๆ

" ไว้ใจได้แน่นะครับไม่งั้นเราก็แค่เปลี่ยนโรงพยาบาล​ "

ผมห่วงอาการของฟ้าเพราะต้องผ่าตัดใบหน้าใหม่ ถ้าหมอไม่เก่งจริงอาจทำให้ผิดพลาดได้

" ผอ.เค้าการันตีมา หมอปีติอีกอย่างจบโทอเมริกามาด้วยนะพี่อ่านผลงานเค้าน่ะ "

พี่เนียร์ตอบเสียงมั่นใจ ฟังเเล้วนึกถึงหน้าไอ้นัทที่ยิ้มแย้มยิ่งทำให้ผมรู้สึกไม่ชอบหน้าหมอเท่าไหร่

" นนไปพักเถอะทางนี้พี่เฝ้าเอง " 

ผมพยักหน้า เดินไปหยิบกุญแจรถและบอกลาพี่เนียร์เดินออกไป รู้สึกเพลียอยากพักผ่อนเหมือนกัน

ครืน ครืน มือถือผมสั่นมองหน้าจอเป็นไอ้กรที่โทรเข้ามา ถามว่าผมอยู่ไหนผมบอกสถานที่และนัดกับไอ้กรช่วงเย็น

ผมรีบวางสายไอ้กรหลังจากเห็นแผ่นหลังไอ้นัทกำลังเดินเข้าลิฟต์ไปผมรีบวิ่งตามเข้าไปในลิฟต์ ในนัันมีผมกับไอ้นัทเเละผู้ชายอีกคน ไอ้นัทมองไม่เห็นผมเพราะมันก้มหน้าเล่นมือถือ ลิฟต์เคลื่อนผ่านชั้น12 ก็มีกลุ่มเด็กวัยรุ่นเข้าลิฟต์มาประมาณ 10 คน ดูแล้วน่าจะเป็นแฟนคลับที่ตามศิลปิน ความแน่นในลิฟต์ทำให้ผมขยับไปเบียดติดไอ้นัทจนตัวมันชนกับผนัง ลิฟต์และเหมือนมันจะรู้ตัวว่าโดนเบียดมันเงยหน้ามอง

" ไอ้นน "

มันพูดเสียงเบาทำหน้าตกใจผมไม่รอให้มันเอ่ยถามอะไรเอามือโอบรอบเอวมันและดึงมันมาให้ออกห่างจากผู้ชายอีกคนที่เบียดชิดอยู่ เด็กสาวที่ยืนข้างๆผมมองผมกับไอ้นัทที่ดูเผินๆเหมือนกำลังกอดกันอยู่ ผมยิ้มให้เธอและทำให้เธออายหน้าแดงหันหน้าหนี  และเสียงประตูลิฟต์ก็เปิดออก คนเริ่มทยอยออกจากลิฟต์  ผมกับไอ้นัทเดินออกจากลิฟต์ทั้งที่แขนยังโอบช่วงเอวมันอยู่

" ปล่อยได้แล้ว "

ไอ้นัทพูดและพยายามแกะมือผมออกจากเอวมัน มันคงอายที่มีสายตาหลายคู่มองอยู่เพราะเป็นชั้นล่างของโรงพยาบาลคนค่อนข้างพลุกพล่าน ผมเอามือออก​  

มองไอ้นัทที่เอาลูบข้างเเก้มซ้าย​ เหมือน​อายๆความหม่นหมองในใจผมเริ่มหายไปเมื่อเห็น ท่าทางเขินอายของมัน​ ผมยกยิ้มมุมปาก

" ไปรอที่หน้าโรงพยาบาลเดี๋ยวไปส่ง " 

ผมพูดสั่งและเดินออกไปลานจอดรถ

-------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}