June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

12. หายหน้า ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 12. หายหน้า ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
12. หายหน้า ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท part

ผมมองตามแผ่นหลังของไอ้นนที่เดินออกจากร้านไปนึกถึงคำพูดไอ้กิจเมื่อกี้ ผมไม่รู้ว่าแต่ก่อนมันกินแบบไหนนอนแบบไหน ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย  แต่2อาทิตย์ที่อยู่ด้วยกันมาภายนอกดูเป็นคุณชายเจ้าสำอาง​ จริงๆแล้วไอ้นนเป็นคนที่กินง่ายนอนง่าย

แรกๆผมอึดอัดด้วยซ้ำที่มันบอกว่าจะมาพักด้วยแต่เพราะคิดว่ามันเคยช่วยเหลือผมหลายครั้ง ผมก็เลยตอบแทนมัน 

ผมเชื่อว่าไอ้นนไม่ใช่คนที่จะหาที่พักไม่ได้แต่ที่มันเลือกมาพักกับผมคงเพราะใกล้มหาลัยมากกว่าเพราะเท่าที่รู้ไอ้กิจกับไอ้ต้นอยู่คอนโดด้วยกันที่เหลือไอ้เก่งไอ้เสกไอ้กรอยู่บ้านกันหมด

และไม่อยากจะเข้าข้างตัวเอง ทั้งเรื่องที่มันพูดไว้เมื่อกี้ และเหตุผลที่มันบอกเมื่อวันนั้น

 " อยู่กับมึงแล้วสบายใจ "

" มองตามหลังตาละห้อย "

ไอ้กิจเอ่ยเสียงหัวเราะและสะกิดแขนผมเบาๆนั้นทำให้ผมหลุดจาก ความคิดของตัวเอง

" หลงเสน่ห์ไอ้นนหรือไง "

ไอ้ต้นพูดแซวขึ้นมองหน้าผมด้วยสายตาล้อเลียน

" พูดบ้าอะไรของพวกมึง "

ผมพูดโวยและก้มหน้าก้มตาดูดน้ำมะตูมเเก้วนั้นต่อไม่สนใจสายตาของไอ้กิจที่กำลังมองเหมือนจับผิด

" แน่ะๆเขินก้มหน้าก้มตา ฮ่าๆๆ "

ไอ้กิจพูดและหัวเราะ เสียงดัง

" เป็นไอ้นนจริงอะ "

ไอ้ต้นยังไม่หยุดถาม

" ไม่ใช่โว้ย! "

ผมตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิดลุกขึ้นมองหน้าไอ้กร เหมือนไอ้กรจะรู้ลุกขึ้นและเดินไปจ่ายค่าอาหาร ทำไมผมรู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องที่ไอ้ต้นพูดนะ

" หงุดหงิดหรือไงกับเรื่องที่สองผัวเมียนั่นล้อ​ " 

ไอ้กรถามผมขณะที่ผมกับมันกำลังเดินเข้ามหาลัย สองผัวเมียนั่น ผมยิ้มกับคำที่ไอ้กรใช้เรียกเพื่อนผมทั้งสองคน

" มันล้อเกินจริง "  ผมตอบไอ้กร

" แล้วเรื่องจริงมันแค่ไหน " ไอ้กรถามกลับและมองไปรอบๆโดยไม่มองหน้าผม

" แค่พูดคุยกันมากขึ้น "

ผมไม่ชอบไอ้กรตรงที่มันเหมือนรู้ใจอ่านใจผมออกผมกลัวมันรู้ว่าส่วนลึกๆผมรู้สึกดีกับไอ้นน ผมไม่รู้ว่ารู้สึกแค่ไหนแต่ทุกครั้ง ที่มันอยู่กับผม  

ผมรู้สึกอบอุ่นใจแค่มีมันนั่งในห้องถึงไม่ได้พูดคุยกันก็เถอะ ไอ้กรหยุดเดินและมองหน้าผมสายตานิ่งเดาไม่ออก

" ไอ้นนไม่ใช่คนเลวร้ายหรอกอยู่ด้วยกันไปเดี๋ยวก็รู้เอง "

ไอ้กรบอกส่งสายตายิ้มๆ มาให้ผม

" มึง มึงรู้หรอ "

ผมถามกลับด้วยความตกใจไอ้กรมันรู้​หรือว่า​ไอ้นนบอก และเหมือนมันเดาความคิดผมออก

" ไอ้นนไม่ได้บอกกูรู้เอง "

ไอ้กรตอบผมและยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมทำหน้างงมันรู้ได้ไง

" อ่อ มึงยังไม่ได้บอกพวกนั้น​ " ผมถามไอ้กร

" กูก็ไม่แน่ใจว่าจะต้านความอยากรู้อยากเห็นของพวกนั้นได้แค่ไหน "

ไอ้กรตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

" ปล่อยให้ไอ้นนมันตอบ อย่าคิดมาก "

ไอ้กรบอกผมคงเห็นผมทำหน้าเครียดๆเพราะผมไม่เคยโกหกเพื่อนๆเลย แล้วมันก็เดินมาโอบไหล่ผลักให้ผมเดินตามมันไป

ท่ามกลางสายตานักศึกษาหลายคู่ที่มองมาไม่แปลกใจเลยเพราะว่าไอ้กรเป็นคนหน้าตาดี ไอ้กรจะออกแนวเข้มเพราะเล่นกีฬาแต่ไอ้กิจจะออกแนวสำอางค์ขาวใสหน้าตาดีคนละแบบ ผมคิดแล้วผมยิ้มนึกถึงคนหน้าตาดีอีกคนที่ไม่รู้จัก น้ำมะตูม

คอนโด xxx

ผมวางกระเป๋าลงบนโซฟามองนาฬิกาที่ผนังตอนนี้เวลาห้าทุ่มและมองไปที่เสื้อนักศึกษาของไอ้นนที่แขวนอยู่สี่วันแล้วที่มันไม่ได้กลับมาค้างที่นี่

ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรเข้าหรือว่ามันไม่สบายหรือมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับมันหรือเปล่าหรือว่าเรียนหนัก แต่ที่ร้านพี่แนนก็ไม่เห็น ผมคิดไปต่างๆนาๆน้อยใจอยู่ลึกๆ

แต่เพื่อนๆผมก็ปกติไม่มีใครเอ่ยถึงไอ้นนเลยคงจะไม่มีอะไรผมมองที่มือถือมีเเสงเเจ้งเตือนไลน์ผมรีบกดอ่าน เป็นไอ้กิจนั่นเองที่ส่งมาถามว่าถึงบ้านยังกินข้าวยังผมก็เลยส่งรูปห้องผมไปยืนยันว่าอยู่ห้องแล้วมันส่งรูปสติ๊กเกอร์สัญลักษณ์ว่าโอเครกลับมาทำให้ผมยิ้มรู้สึกว่าผมยังโชคดีที่มีเพื่อนที่ดีและคอยห่วงใย ถึงแม้ว่าผมจะตัวคนเดียว  

ผมอาบน้ำเสร็จเปิดทีวีทิ้งไว้นั่งทำรายงานมองมือถือที่วางอยู่หวังลึกว่าจะมีคนโทรเข้า 

นี่ผมหวังอะไรอยู่นะ แล้วเสียงมือถือก็ดังขึ้นเป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาใครกัน

" ฮัลโหลใช่นัทมั้ย " เสียงผู้ชายพูดตามสายมาใครกันเสียงคุ้นๆ

"  ใช่ครับ ใครครับเนี่ย " ผมตอบไปและถามต่อ

" พี่เป้ไงจำไม่ได้หรอ " เสียงตอบตามสายกลับมา

พี่เป้ลูกชายลุงพลพี่ชายแท้ๆของพ่อผมนานแล้วที่ผมไม่ได้เจอกับพี่เป้ตั้งแต่พ่อแม่ผมเสียผมก็ไม่ติดต่อญาติๆอีกเลย พี่เป้ไปเรียนต่อเมืองนอกหลายปีพอเข้ามหาลัยผมก็ไม่ติดต่อพี่เป้

" ครับ จำได้ครับ "

ผมตอบพี่เป้ไปด้วยความดีใจ จากนั้นผมก็คุยกับพี่เป้หลายเรื่องๆรู้ว่าพี่เป้เป็นหมอศัลยกรรมอยู่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังและนัดเจอกันพรุ่งนี้

เรื่องราวเก่าๆในสมัยเด็กก็ผุดขึ้นมาแต่ก่อนผมกับพี่เป้สนิทกันมากจนกระทั่งพี่เป้ไปเรียนต่อเมืองนอกเพราะขัดใจกับลุงพล พี่เป้อยากเป็นหมอ แต่ลุงพลอยากให้พี่เป้เรียนบริหารเพื่อช่วยทางบ้าน นั่นทำให้พี่เป้ไปอยู่เมืองนอกเกือบ10 ปี คิดเเล้วผมก็ยิ้มออกมารู้สึกดีใจที่จะได้เจอกับ พี่เป้....

โรงพยาบาล AA

ผมเดินออกจากลิฟต์ชั้น 14มองนาฬิกาอีก20นาทีเที่ยง เห้อเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัดผมมองสุดทางเดินซ้ายมือเหมือนเป็นสวน ผมเลยตัดสินใจไปนั่งรอพี่เป้ที่สวน

ขณะที่ผมนั่งคิดเรื่อยเปื่อยผมได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ผมมองตามเสียงซึ่งมีพุ่มกระถางต้นไม้กั้นอยู่ ผู้หญิงคนนั้นนั่งรถเข็นใบหน้ามีผ้าพันแผลเกือบครึ่งหน้าและข้างๆมีผู้ชายอีกคนยืนอยู่ซึ่งผมเห็นแค่ด้านข้างแต่รู้สึกคุ้นๆกับร่างสูงนั้น

" ฟ้า ไม่เหลืออะไรแล้วนน ฮือๆๆ "

เสียงผู้หญิงพูดขึ้น ชื่อนั้นทำให้ผมนิ่งฟัง

" ฟ้ายังมีนน นะครับนนอยู่ตรงนี้ นนอยู่ตรงนี้  " 

เสียงผู้ชายพูดขึ้นน้ำเสียงที่คุ้นหูทำให้ผมหันไปมอง ไอ้นน ใช่จริงๆด้วยผมตกใจ แล้วผู้หญิงคนนั้นคือฟ้าผู้หญิงที่เคยเจอในร้านพี่เเนนคราวก่อน ผมมองไอ้นนนั่งลงจับมือผู้หญิงคนนั้นที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญ

" นน ต้องอยู่กับฟ้านะฟ้าไม่มีใครแล้ว "

ผู้หญิงคนนั้นพูดและกอดไอ้นนแน่น ผมไม่ได้ยินไอ้นนตอบผมหันหน้าหนีจากภาพตรงหน้า รู้สึกหน่วงในใจแปลกๆเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้นที่ไอ้นนหายไปสี่วันคงเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้คนที่ชื่อฟ้า 

ผมไม่รู้ความสัมพันธ์ของฟ้าเกี่ยวข้องกับไอ้นนแบบไหน​ 

แต่ที่ผมรู้คือผู้หญิงคนนี้มีความสำคัญกับไอ้นนมาก ฟังจากน้ำเสียงที่มันพูดก็รู้ยิ่งคิดผมยิ่งรู้สึกน้อยใจเพราะอะไรกันนะ แล้วผมก็ส่งข้อความบอกพี่เป้ว่ารอที่สวน ชั้น14

-----------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}