June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

11. ห้ามเปลือย ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 11. ห้ามเปลือย ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.9k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 17:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
11. ห้ามเปลือย ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นนท์  Part

ผมเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาขณะที่เจ้าของห้องยังยืนทำหน้าเอ๋ออยู่ที่หน้าประตู ผมรู้สึกมึนๆ เพราะว่าดื่มเบียร์กับไอ้กรมา ย้อนกลับไปเมื่อเย็นผมไปหาพี่เนียร์ที่บริษัทช่วง 6 โมงเย็นเห็นไอ้กรกับไอ้นัทเดินออกมาจากตึก มาทำไรกันที่นี่หรือแล้วที่บอกว่ามีนัด คือที่นี่งั้นหรือ

ผมถามประชาสัมพันธ์ด้านหน้าเค้าบอกว่ามาพบพี่เนียร์ ผมถามพี่เนียร์แต่ก็ไม่ยอมบอกเพราะว่าไอ้กรบอกไว้ว่าห้ามบอกผม  ผมโทรหาไอ้กรทันที  แรกมันไม่ยอมบอกผมต้องขู่ด้วยไม้ตายไม้สุดท้าย  คือเรื่องพี่เนียร์  มันอึ้งที่ผมบอกว่าผมรู้ว่ามันคิดกับพี่ชายผมแบบไหนสุดท้ายมันก็ยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟัง

" ถ้ามึงสงสารมันก็ช่วยให้ถูกทาง มันเองก็มีศักดิ์ศรีของมันยิ่งเรื่องเงินมันไม่เอาของใครฟรีๆ "

เสียงไอ้กรเตือนผมยังแว่วอยู่ในความคิดมันรู้นิสัยผมว่า ชอบแก้ปัญหาด้วยเงินจนบางครั้งมันก็ได้ทำลายศักดิ์ศรีของอีกคนไปโดยไม่รู้ตัว

ผมนอนมองห้องของไอ้นัทรอบๆก็รู้สึกเสียดายทำเลดีด้วยระเบียงส่วนตัวมองเห็นสวนใหญ่ในเมืองด้วยราคา 5 ล้านบาทที่ไอ้กรบอกเป็นราคาที่เหมาะสม ผมยังรู้จากไอ้กรว่าไอ้นัทมันจะทำร้านกาแฟกึ่งเบเกอรี่ความฝันของมันสินะ

ผมไม่เคยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับมันเลยจนไอ้กรบอกผมเมื่อเย็นนี้เกือบ2ชั่วโมง ที่พวกผมคุยกันเรื่องนี้ที่เกี่ยวกับคนตรงหน้าผมตอนนี้จากความรู้สึกที่เคยรู้สึกไม่ชอบมันกลายเป็นความสงสารและความรู้สึกแบบไหนอีกผมก็ไม่รู้  ตัวคนเดียวจะอยู่จะกินยังไงเวลาเจ็บป่วย

นี่ล่ะมั่ง ที่ไอ้กิจเคยบอกว่าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งมัน จนกว่าไอ้นัทจะมีครอบครัวผมยังยิ้มขำกับความคิดไอ้กิจเลยตอนนั้น

ผมต้องทำไรสักอย่างที่ช่วยคนตรงหน้าผมไม่รู้ว่าในสถานะไหน  จริงๆผมเองก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรถ้าจริงใจผมก็ตอบแทนด้วยความจริงจัง เพื่อนผมทุกคนรู้นิสัยผมดี ผมลุกขึ้นมองหน้าไอ้นัท

" หิวข้าว " ผมบอก

" มึงยังไม่ได้กินข้าว? " ไอ้นัทถามผม

" อืม​ ยัง "

ผมบอกและนอนลงอีกครั้ง มึนหัวแฮะเมาหรือป่าวหรือเพราะไม่กินนานแล้ว ปกติผมไม่ใช่คนดื่มหนักถ้าไม่ใช้วันหยุด

" งั้นเดี๋ยวกูลงไปซื้อข้าวมันไก่ให้ "

ไอ้นัทบอกและลุกขึ้นผมพยักหน้ารับรู้​และหลับตาลง

ผ่านไป​สักพัก​

" ไอ้นน ตื่น ตื่น มากินข้าว " 

เสียงไอ้นัทปลุกผม เผลอหลับได้ไงเนี่ยผมมองข้าวมันไก่ในจานและน้ำ​ซุปร้อนๆวางตรงหน้า ได้ซดน้ำ​ซุปร้อนๆคงหายมึน ผมคิด  

จากนั้นผมก็กินข้าวมองไอ้นัทเอาเค้กที่ผมซื้อมาฝาก มานั่งกินเป็นเพื่อนผมเหมือนมันรู้ว่าผมไม่ชอบนั่งกินข้าวคนเดียว หรือมันเองก็ไม่ชอบนั่งกินคนเดียวเหมือนกัน ผมคิดถึงความเหงาของมันแล้ว​สงสารมองหน้ามันที่นั่งกินเค้ก​อยู่​ด้วย​ความ​เอร็ดอร่อย​

จะว่าไปมันก็มีส่วนน่ารักเหมือนกัน เดาอารมณ์ง่ายรู้สึกยังไงเเสดงออกมาหมด ซึ่งนั่นอาจจะเป็นได้ทั้งข้อดีและข้อเสีย หากว่ามีใครคิดจะเอาเปรียบ

" มองอะไร " ไอ้นัทถามเสียงเบา

" ยังไม่หมด อีกหรอเค้กนั่น "

ผมถามแก้เพราะว่าโดนจับได้ ว่าผมมองมันนานไป

" ยัง เหลือ5อันอร่อยดีกูชอบ "

ไอ้นัทตอบผม ดูแล้วมันคงชอบของหวานมากเลยดูจากสีหน้ามันก็รู้ แล้วผมก็คิดถึงความฝันของมันที่ไอ้กรเล่าจริงๆ

สมัยนี้ธุรกิจแบบนี้ค่อนข้างเยอะมีคู่เเข่งหลายทางแต่ถ้าทำเลดีขนมอร่อยทุกอย่างมันจะขายตัวมันเอง ถึงผมจะไม่ได้เรียนการตลาดแต่ที่บ้านผมทำธุรกิจค้าขาย ผมก็พอรู้ว่าธุรกิจนี้มีความเสี่ยงยิ่งไอ้นัทมันตัวคนเดียว ยิ่งน่าห่วง นั่นทำให้ไอ้กรคิดและหันมาปรึกษาผมเหมือนกัน  และผมก็รับปากว่าจะช่วยเรื่องสถานที่ห้ามบอกไอ้นัทตอนนี้ผมแค่ไม่อยากให้มันรู้

" ชอบอะไร " ผมถาม ทำหน้ายิ้มๆ

" ชอบเค้กดิ "

ไอ้นัทตอบแล้วก้มหน้าก้มตากิน อายสินะนั่น  เวลาผู้ชายอายนี่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าผู้หญิงอีกนะ​ ผมหลุด​ยิ้มออกมา​ แล้วผมก็เริ่มเปิดเรื่องที่มาวันนี้

" ขออยู่ที่นี่สักพักนะ "

ผมยืนพิงผนังห้องครัวบอกไอ้นัทที่กำลังล้างจานอยู่​ มันนิ่งไปพักหนึ่งเหมือนตกใจ  หันมามองผมด้วยสายตาตั้งคำถาม

" คอนโดกูซ่อมแซ่ม "

ผมบอกหน้าตาเฉยเพราะว่าผมกำลังโกหกอยู่

" เอ่อแล้วเพื่อนๆคนอื่น ๆ "

ไอ้นัทเหมือนอึดอัดที่ถามผมแบบนั้น

" อยู่กับมึงแล้วสบายใจ​ "

ไม่รู้ว่าผมมึนแอลกอฮอล์หรือเปล่า

ทำให้พูดเเบบนั้นออกไป ผมไม่เห็นหน้าไอ้นัทตอนที่ผมพูดเลยเดาไม่ออกว่ามันทำหน้าแบบไหน

" ถ้า มึงอึดอัดก็ไม่เป็นไร " 

ผมพูดขึ้นดูท่าทีของไอ้นัทที่นิ่งอยู่พักหนึ่งและผมทำท่าหันหลังเดิน​กลับ

" ไม่ใช่นะ! "

เสียงของมันดังนิดหน่อย ผมหันกลับมาหน้าไอ้นัทตอนนี้เดาไม่ออกจริงๆว่าอยู่ในอารมณ์ไหน ดีใจกึ่งตกใจหรืออึดอัดใจ

" ขอบใจ​ " ผมยิ้มให้มันและเดินไปอาบน้ำดีกว่า

วันนี้อากาศร้อนแฮะพลางคิดถึงหน้าของไอ้นัท ตกลงมันดีใจหรือเสียใจกันแน่นะที่ผมมาอยู่ด้วย 

อาบน้ำเสร็จผมนั่งอยู่ปลายเตียงเล่นมือถือพักหนึ่งมองหาไอ้นัทไม่เจอมันไปไหนนะ สักพักมันเปิดประตูเข้ามา มองผมแบบตกใจเพราะผมไม่ได้ใส่เสื้อผมนุ่งแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว

" ทำไม... มึงไม่ใส่เสื้อผ้า "

ไอ้นัทถามและหันหน้าหนีไปทางอื่นท่าทางแบบนั้นมันคืออะไร ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปหามัน

" ไม่มีใส่ ที่เคยใส่หาไม่เจอ "

ผมตอบมันและเดินไปใกล้ทำให้มันถอยห่างออกจากผม หึหึ ผมรู้สึกขำกับท่าทีของมัน 

นึกถึงวันที่มันเผลอเดินใส่กางเกงในตัวเดียวออกมาจากห้องน้ำทำให้ผมหยุดยิ้มไม่ได้เลย

" ใส่ชุดนี้ไปก่อน "

หลังจากที่มันเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้ามันยื่นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้ายืดสีดำให้ผม

" อะไรของมึง ท่าทางแบบนั้น "

ผมถามขึ้นเสียงขุ่น เพราะว่ามันยืนห่างผมเป็นหลายช่วงตัว หรือว่ามันกลัวผม? เพราะผมไม่ใส่เสื้อ มันอายหรือ?

" เอ่อ กูไม่ชิน " ไอ้นัทตอบไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ​

ไม่ชินงั้นหรือได้​ เดี๋ยวจะสร้างความเคยชิน จังหวะที่มันเผลอผมดึงมันมากอดสองแขนผมโอบรัดร่างบางนั่นแนบกับอก

ไอ้นัททำหน้าตกใจทั้งดิ้นทั้งผลักออกยิ่งดิ้นผมยิ่งรัดแน่นลมหายใจหอบของมันเป่ารดแถวๆหน้าอกเปลือยของผมทำให้รู้สึกวูบวาบเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไปทั่วร่าง ผมเผลอสูดเอากลิ่นหอมของร่างบางและขาเล็กนั่นที่ดิ้นเบียดไปมากับช่วงล่างของผมที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวกั้นอยู่ 

ไอ้นัทหยุดดิ้นยืนนิ่งในอ้อมกอดผมและผมรู้สึกร้อนแถวๆช่วงล่างนั้นทำให้ผมรู้ว่าทำไม ไอ้นัทถึงหยุดดิ้น

"ทะ ทะ ทำ ทำบ้าอะไรของมึง "

มันด่าผมเสียงสั่นและพยายามดันตัวเองออกจากอ้อมกอดผม

" อ้าว!ก็สร้างความเคยชินไง "

ผมบอกและคลายอ้อมกอดออกแต่สองมือยังคงวางต่ำแถวๆสะโพกของมัน ผิวมันนุ่มนิ่มยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนอีก และผมรู้ดีว่าอารมณ์ผู้ชายของผมกำลังจะปะทุขึ้น แน่นอนล่ะครับผมไม่ใช่ พระอิฐพระปูนจะได้ไม่รู้สึกอะไรเลย

" เคยชินบ้า อะไรปล่อยกูได้แล้วปล่อย "  ไอ้นัทพูดเสียงเข้ม

"โอ๊ย!! "

ผมร้องเสียงดังเพราะว่ามันหยิกที่หน้าท้องของผมอย่างแรงและเบี่ยงตัวออกจากวงเเขนผมเดินหน้าบึ้งเข้าห้องน้ำไป ผมเอามือลูบบริเวณที่ไอ้นัทหยิก เจ็บแฮะ แต่ก็คุ้มผมยิ้มในใจพลางใส่เสื้อผ้าและไปนั่งสงบสติบนเตียง  

ให้ตายเถอะผมมีอารมณ์กับผู้ชายนานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงกับมินนี่แฟนคนล่าสุดของผมก็น่าจะ 3 อาทิตย์ ยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

นี่ผมกลายเป็นคนหื่นกามไปแล้วหรอ สาบานได้เมื่อกี้เเวบหนึ่งผมมีความคิดที่จะจับกด ไอ้นัท

เห้อ เห้อ.....ผมคิดพลางส่ายหัวไปมามองไอ้นัทที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเรียบร้อย มันไม่มองหน้าผมเลย มันโกรธ ?  หรือผมเเกล้งมันเเรงไป

" คอนโดมึงซ่อมนานแค่ไหน "

ไอ้นัทพูดและนั่งลง เตียงฝั่งที่มันนอนแต่ยังหันข้างให้ผม

" ประมานเดือนนึง "  ผมตอบหน้าตานิ่ง

เอาแล้วไงผมกำลังโกหกหน้าตายไอ้นัทพยักหน้ารับรู้ แล้วก็เงียบเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง  ผมเลยพูดขึ้นก่อน

" เดี๋ยวกูช่วยค่าใช้จ่าย​ " ผมพูดขึ้น

" ไม่ต้องก็ได้ " ไอ้นัทตอบ

" งั้นก็เป็นค่าจ้าง ล่ะกัน "  ผมบอกยังไงผมก็จะหาทางช่วยเหลือมันเรื่องเงิน

" ค่าจ้างอะไร " ไอ้นัทหันมามองผม

" ซักผ้ารีดผ้าไง กูทำเองไม่เป็น " ผมตอบ

" ปกติใครทำ "  ไอ้นัทถาม

" จ้างแม่บ้าน "  ผมบอกเพราะปกติจะมีแม่บ้านทำความสะอาดซักรีดให้ที่คอนโด

" งั้นก็ได้ "

ไอ้นัทตอบผมพร้อมลุกขึ้นไปหยิบบางอย่างที่ลิ้นชัก

" อ๋อ  นี่กุญแจสำรองกูเลิกงานดึก "

ไอ้นัทบอกและหยิบกุญแจมายื่นให้ ผมรับและวางไว้บนหัวเตียง มองไอ้นัทที่ทำท่าทีอ้ำอึ้งอยู่ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ผมล้มตัวลงนอนหลับตาลงพลางคิดว่านี้เป็นตัวตนของผมจริงๆหรือเปล่า เอามือลูบที่ท้องเบาๆตรงที่ไอ้นัทหยิกผมรู้สึกเจ็บนิดๆ 

เห้อ โกหกเป็นเรื่องราวเพื่ออะไรกันแน่ ผมคิด

" เอ่อ มีอีกเรื่องหนึ่ง " เสียงไอ้นัทเอ่ยขั้น

" ว่ามา " ผมลืมตามองหน้ามัน

" ถ้าอยู่ด้วยกันสองคนห้ามเปลือยไม่ว่าช่วงล่างหรือบน " 

ไอ้นัทบอกและหันหน้าหนีไปปิดไฟหัวเตียง ล้มตัวลงนอนหันหลังให้ผมทันที

" บนก็ไม่ได้หรือผู้ชายด้วยกันนี่ไม่เห็นเป็นไรเลย "  

ผมถามกลับรอดูท่าทีมัน

" ไม่ได้ " ไอ้นัทตอบมาทันที

" คร้าบๆครับผม " ผมตอบเสียงดังนิดจากนั้นผมก็หลับตาและหลับไปด้วยความเพลีย

เช้าวันอังคาร ติ้ดๆๆ  เสียงนาฬิกาปลุกดังติดต่อกันเป็นเวลานานผมลืมตาและกดปิด

11.00 น. อาทิตย์นี้ผมมีเรียนช่วงบ่ายทั้งอาทิตย์ผมมองชุดนักศึกษาที่เจ้าของห้องรีดเเขวนไว้หน้าตู้และยิ้มออกมาผมจำวันเเรกที่มาค้าง มันถามผมว่า เรียนช่วงไหนผมก็ตอบว่าบ่ายทั้งอาทิตย์ เช้ามาผมเห็นชุดนักศึกษาเเขวนไว้และรีดเรียบร้อยนั่นทำให้ผมอึ้ง

เพราะว่ากับเพื่อนคนอื่นเค้าไม่เคยทำแบบนี้มันเอาเวลาช่วงไหนไปซักผ้ารีดทำความสะอาด เพราะแต่ละวันกว่ามันจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืนไหนจะตื่นเช้าและคงเช้ามากๆไหนจะงานพิเศษหลังเลิกเรียน ไหนจะเรื่องเรียน มันเอาเวลาที่ไหนพักผ่อนกันนะ

ตั้งแต่ผมมาพักที่นี่ผมได้คุยกับไอ้นัทเเค่ช่วงดึกเวลาเลิกงานของมัน ซึ่งผมไปรับที่ป้ายรถเมล์หน้าร้านพี่เเนนที่มันทำงานอยู่ เพราะผมเลี่ยงที่จะเจอคนในร้านขี้เกียจตอบคำถาม วันเเรกไอ้นัทเหมือนจะไม่ยอมให้ผมไปรับ แต่ผมบอกว่าถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ผมมาพักอยู่ด้วยล่ะกันมันถึงยอม 

เห้อผมเข้าใจเเล้วว่า ไอ้นัทเป็นคนแบบที่ไอ้กรหรือเพื่อนๆของผมบอกจริงๆ

อีกอย่างถ้ามินนี่รู้คงมาดักเจอผมแน่ๆที่ผมเลือกมาพักกับไอ้นัทเพราะว่ามันเป็นคนเดียวที่มินนี่ตามไม่เจอเเละคิดไม่ถึงว่าผมจะมาพักด้วย  ช่วงนี้ผมเลี่ยง ไม่ใช่ผมหนีปัญหาหรืออะไรแต่เพราะมินนี่ไม่ใช่คนที่คุยแล้วจะรู้เรื่องเลยปล่อยให้เวลาช่วยดีกว่า

จากนั้นผมก็ส่งข้อความหาไอ้กรนัดกินข้าวเที่ยงที่ร้านประจำและลุกไปอาบน้ำแต่งตัว

12.20 น. ผมขับรถมาจอดหน้าร้านอาหารข้างมหาลัย

" เห้ ทางนี้​ " ไอ้กิจเรียกผม

โต๊ะเก่ามุมเดิมไอ้กิจไอ้กรไอ้ต้นไอ้เก่งและคนสุดท้ายไอ้นัทที่นั่งอยู่ริมสุดผมนั่งลงตรงข้ามไอ้นัทติดกับไอ้กิจที่กำลังมองผมด้วยสายตาแปลกๆ

ผัดกะเพราไก่ใข่ดาวถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าผม

" มีแต่ไก่ที่มึงกินได้ "

ไอ้กรบอกผมมองไปที่จานข้าวไอ้นัท มันกินเหมือนกันกับผมแต่ดูจากสีเข้มๆ คงเผ็ดแน่

" พี่นน พี่นนจริงด้วย "

เสียงของผู้หญิงดังขึ้นผมเงยหน้าขึ้นมองเจี๊ยบนั่นเองเธอเป็นรุ่นน้องผมและเป็นลูกสาวเจ้าของร้าน เดินเอาน้ำ​มาเสริฟ

" หายไปนานหมู่นี้ไม่ค่อยเห็นพี่นนมาที่ร้านเลย "

เธอพูดหลังจากวางเเก้วน้ำแก้วสุดท้าย

" พี่ก็มาเเล้วนี่ไงครับ " ผมตอบเสียงนิ่ม

" แต่เจี๊ยบอยากให้พี่นนมาทุกวัน "  เธอพูดตอบผมเเละส่งยิ้มหวานมาให้

" พี่จะพยายามครับ "

ผมตอบเลี่ยงๆและมองหน้าเพื่อนๆผมทีละคนที่ทำหน้า ผะอืด ผะอม ยกเว้นไอ้นัทที่นั่งก้มหน้ากินข้าวเงียบหลังจากเจี๊ยบเดินไป

" กูก็ไม่ได้มาบ่อยไม่เห็นถามถึง​ " ไอ้ต้นพูดเสียงจริงจัง

" หรา ครับคุณธีรดลวันหน้ามึงก็ชวนไอ้นนมานั่งดิน้องเค้าจะได้เห็นหน้าทุกวัน "

ไอ้กิจนั่นเองพูดขึ้นเเละหยิกที่เเขนไอ้ต้น ไอ้ต้นร้องเสียงหลงผมกระตุกยิ้มที่มุมปากมองไปที่ไอ้นัทยิ้มขำมองไอ้กิจกับไอ้ต้นพอมันรู้ว่าผมมองอยู่ก็หลบตาก้มหน้าทันที 

ผมรู้สึกว่ามันหลบตาผมบ่อยช่วงนี้หรือผมคิดไปเอง  ผมใช้ส้อมจิ้มไข่ดาวที่จานไอ้นัทมากินรู้มันไม่ชอบกินไข่แต่ก็น่าแปลกที่มันจะสั่งไข่ดาวทุกครั้งที่กินข้าวมื้อดึกด้วยกันและคนที่ได้กินก็คือผม

รสชาติเผ็ดนิดๆหลังจากกินไข่ดาวเเล้ว ผมมองไอ้นัทกำลังดูดน้ำสีชาดูเเล้วน่ากินผมจึงหยิบมาดูดต่อเมื่อไอ้นัทวางแก้วลง หวานแปลกๆแต่ก็อร่อยดี

" น้ำอะไร " ผมถาม ไอ้นัทที่มองผมอยู่ด้วยสายตาตื่นๆ

" น้ำมะตูม " ไอ้นัทตอบผมพยักหน้ารับรู้เเละกินต่อ

" โห่ ไอ้นนแม่งเด็กว่ะไม่รู้จักน้ำมะตูม "

ไอ้เก่งพูดขึ้นผมมองตาขวางและยกนิ้วกลางให้ไอ้เก่งเองก็ยกกลับมาแบบเดียวกับผมเเละหัวเราะร่า

" เดี๋ยวๆนะ ได้กลิ่นแปลกๆว่ะ​ระหว่างไอ้นนกับไอ้นัท " 

ไอ้กิจพูดและมองผมกับไอ้นัทสลับกันมาไอ้เก่งดมทำจมูกฟุดฟิดที่เสื้อไอ้นัทและหันมาดมที่เสื้อผม

" เออใช่ จริงๆด้วยกลิ่นน้ำยาซักผ้านี่เอง " ไอ้เก่งบอก 

 " เออ แม่งฉลาดขึ้นนะมึง "

ไอ้ต้นพูดประชดหลังจากไอ้เก่งเดาเรื่องน้ำยาซักผ้า  ผมเห็นไอ้นัทพยักหน้าตามที่ไอ้เก่งพูด ผมยิ้มมันคงกลัวเพื่อนจะรู้ว่าผมกับมัน พักด้วยกัน เพราะก่อนหน้านี้มันขอให้ผมเก็บเป็นความลับ

" มีบางอย่างผิดปกติ ไอ้นนแน่ๆ " ไอ้กิจพูดคาดคั้นมาทางผม

" ยังไง ว่ามาอะไรที่ผิดปกติ "

ผมถามเพราะว่าผมเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน อะไรที่เพื่อนๆมองว่าผมเปลี่ยน

" แต่ก่อนมึงไม่เคยกินอะไรจากจานคนอื่นหรือแก้วคนอื่น " 

ไอ้กิจพูดขึ้นก็จริงของมัน ผมเป็นคนกินยากค่อนข้างเรื่องมากในการกินซึ่งเพื่อนผมจะรู้ดีที่สุด ผมมองไปที่ไอ้นัทแวบหนึ่งและหันกลับมา

" แล้วไงต่อ " ผมถามไอ้กิจ

" หลายๆอย่างบอกไม่ถูกวุ้ย​ แต่ที่รู้มันแปลก " 

ไอ้กิจพูดและหันไปมองไอ้นัทที่นั่งนิ่งอยู่

" ยังมีเรื่องแปลกให้มึงคิดอีกเยอะ อ๋อที่สำคัญสำหรับกูแล้วไอ้นัทไม่ใช่คนอื่นแต่เป็น ...... "

ผมพูดเว้นไว้...... หันไปบอกไอ้กรจ่ายค่าข้าวให้ด้วย และลุกเดินยิ้มออกจากร้านไป

-----------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}