June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

10. หลบตา ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 10. หลบตา ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.1k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
10. หลบตา ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท Part

ณ.  มหาลัย xxxx

บ่ายวันพฤหัสผมนั่งคุยกับไอ้กรเรื่องคอนโดหลังจาก ที่มันบอกว่ามีคนสนใจคอนโดที่ผมจะขาย วันนี้5โมงเย็นนัดคุยรายละเอียดกัน ผมโทรลางานกับพี่แนน และมองไปเห็นไอ้กิจไอ้ต้นกับไอ้นนเดินมาผมจึงหยุดคุย

" เย็นนี้ไปกินเค้กร้านพี่แนนกัน " 

ไอ้ต้นเอ่ยชวนทุกคนทั้งที่ยังเดินมาไม่ถึงโต๊ะที่ผมนั่งอยู่

" กูไม่ว่างเย็นนี้ " 

กรพูดขึ้นคนแรก ผมมองหน้าไอ้นนที่นั่งลงข้างๆผม เราสองคนสบตากับแวบนึงและผมก็ต้องเป็นฝ่ายหลบตา  พักนี้ผมไม่กล้าสบตามันเลย 

ตั้งแต่เช้าวันนั้นที่มันไปค้างที่ห้องผมทำเรื่องน่าขายหน้าไว้เลยหลบหน้ามันไปหลายวัน   

เช้าวันนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมตื่นสายด้วยความรีบร้อนหลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมใส่กางเกงในตัวเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความเคยชินทำให้ผมลืมไปว่า มีเพื่อนร่วมห้องร่างสูงอีกคนที่นอนอยู่ ตาประสานตาในวันนั้น ทำให้ผมไม่กล้ามองหน้ามันจนวันนี้

สำหรับไอ้นนมันคงปกติ แต่สำหรับผมยังไงก็ไม่ชินอยู่ดีที่ต้องมาเปลือยต่อหน้าคนอื่น ถึงแม้จะเป็นผู้ชายด้วยกันก็เถอะ และยิ่งเป็นไอ้นน  

เห้อ น่าอายที่สุด

" เอ่อ วันนี้กูลางานที่ร้านพี่แนนอะ " ผมรีบบอกไอ้กิจไอ้ต้น

" ไปไหน " ไอ้กิจถามเสียงขู่

" กูให้มันพาไปซื้อของนิดหน่อย " ไอ้กรตอบแทนผม

" แน่ะ พักนี้กูเห็นพวกมึงสองคนคุยกันแปลกๆบ่อยนะ "

ไอ้ต้นพูดเสียงล้อ

" ไม่ใช่แบบที่มึงคิด " ผมบอกไอ้ต้น

" แล้วมึงรู้หรือ ว่าไอ้ต้นคิดแบบไหนไอ้นัท " ไอ้กิจเอ่ยแบบสงสัย

" อย่ามาเนียนโกหกไม่เก่งจริง "

ไอ้กิจจ้องมาที่ผมผมมองไปที่ไอ้กรเพื่อขอความช่วยเหลือไอ้กรมองไปที่ไอ้ต้นอีกที

" เลิกเซ้าซี้มันได้เเล้วน่าที่รัก "

ไอ้ต้นพูดขึ้นไอ้กิจมองไอ้ต้นตาขวาง งานเข้าแล้วไงไอ้ต้น ผมคิด

" บอกว่าไม่ชอบให้เรียกแบบนี้  "

ไอ้กิจตาขวางใส่ไอ้ต้นทั้งฟาดที่ไหล่อย่างแรง ผมหัวเราะเสียงเบาและยิ้มให้ไอ้กร มองข้ามไปที่ไอ้นนที่นั่งอยู่หน้านิ่ง เดาอารมณ์ไม่ถูก จนไอ้นนลุกจากโต๊ะ

" มึงจะไปไหนไอ้นน " ไอ้ต้นถาม

" มีนัดกินข้าวกับเพื่อนนะโว้ย เย็นนี้ "

ไอ้ต้นพูด  ไอ้นนยกมือขึ้นเป็นสัญลักษณ์รับรู้เเละเดินไป ผมมองตามแผ่นหลังนั้น 

แปลกคนบทจะไม่พูดก็ไม่พูดอะไรเลย

อีกที10นาที 5 โมงเย็น ผมและไอ้กรอยู่ที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ ที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งของประเทศ ทำไมไอ้กรพาผมมาที่นี่​นะ ขณะที่ผมกับไอ้กรนั่งรอที่โซฟาหนังในห้องรับรองแขก ก็มีผู้ชายตัวสูงเดินมา

" โทษทีกร ประชุมนานไปหน่อย " 

ผู้ชายคนนั้นพูดกับไอ้กรและยิ้มออกมา

" ไม่เป็นไรครับยังไม่ถึงเวลานัด " ไอ้กรตอบกลับไป

พระเจ้า!  เป็นผู้ชายที่หล่อและดูดีมากๆสูงขาว คิ้วเข้ม หน้าเนียนใสอายุน่าจะ30กว่าๆ ยิ่งเวลายิ้มเหมือนใครคนหนึ่งที่ผมรู้จัก​  

ผมมัวแต่ตะลึงมองจนไอ้กรดึงแขนผมให้เดินตามเข้าไปในห้อง ผู้ชายคนนั้นนั่งลงและมองมาที่ผมเหมือนรู้ตัวว่าผมมองอยู่​ ทำให้ผมรู้สึกอายเหมือนกันที่ถูกจับได้

" หนุ่มน้อยน่ารักนี่ใครนะ "

ผู้ชายคนนั้นเอ่ยถามไอ้กรนัยน์ตายิ้ม เป็นยิ้มที่อบอุ่นและดูใจดี ผมตะลึงกับรอยยิ้มนั้นจนไอ้กรเอามือมาสะกิดผม

" นี่​นัทครับ​ เพื่อนผม "

ไอ้กรชี้มือแนะนำผมกับผู้ชายคนนั้น

" นัท นี่คุณชลนทีเจ้าของที่นี่ "

ไอ้กรแนะนำผมยกมือไหว้และนั่งลง

" เรียกพี่เนียร์เถอะคนกันเอง " 

ผู้ชายคนนั้นบอก บอกหน้ายิ้มกริ่มผมมองและยิ้มตอบ รู้สึกถึงความใจดีในรอยยิ้มนั้น จากนั้นก็คุยรายละเอียดเรื่องคอนโดที่ผมจะขายซึ่งพี่เนียร์รับเรื่องไว้ซึ่งถ้าประกาศขายจริงๆไม่เกิน3เดือน 

แล้วราคาประเมินก็ค่อนข้างสูงนั้นทำให้ผมตกลง และไอ้กรยังฝากพี่เนียร์หาบ้านทำเลที่ตั้งดีๆให้ผม ที่ผมต้องการคือ บ้านสองชั้นที่ข้างล่างทำเป็นร้านข้างบนทำเป็นที่พักอาศัยได้ซึ่งพี่เนียร์ก็รับปาก

หลังจากลาพี่เนียร์ผมกับไอ้กรก็เเวะกินข้าวที่ร้านอาหารข้างคอนโดผม

" พี่เนียร์ดูใจดีนะ มึงว่ามั้ย " ผมถามไอ้กร

" อืม มึงชอบพี่เค้า​ " ไอ้กรถามผมกลับ

" ทำไมมึงคิดแบบนั้น "

นี่ผมแสดงออกขนาดนั้นเลยหรือ

" มึงมองพี่เค้าตลอด " ไอ้กรตอบหน้าเฉย

" กูป่าวมอง แค่คิดว่าเหมือนใครบางคนน่ะ " ผมตอบอ้ำอึ้ง

" ไอ้นน " ไอ้กรถามขึ้น  

เห้ย มันรู้ความคิดของผมขนาดนั้นเลยหรือไงผมก็เลยพยักหน้าเป็นคำตอบ

" พี่น้องกันนี่นะ​ " ไอ้กรบอกด้วยท่าทีเฉยๆและหยิบน้ำมากิน

" ว่าไงนะ พี่เนียร์เป็นพี่ชายไอ้นนหรอ "

ผมถามเสียงดัง  กรพยักหน้าเป็นคำตอบผมคิดตาม ว่าแล้วเหมือนเคยเห็นที่ไหนวันนั้นที่โรงพยาบาล ใช่ผมนึกออกแล้วมิน่าล่ะมีส่วนคล้ายกันแต่ไอ้นนจะสูงกว่าและผิวไม่ขาวจัดเท่าพี่ชาย

" กูชอบพี่เนียร์ล่ะ​ "

ไอ้กรบอกเสียงเรียบ ผมนิ่งช็อคไปพักหนึ่งคำว่าชอบของมันนี่แบบไหน

" เอ่อ.... ชอบ​แบบพี่ชายหรือแบบไอ้กิจไอ้ต้นหรือแบบไหน " 

ผมถามปกติกรไม่ใช่คนที่จะพูดเรื่อยเปื่อยเรื่องเเบบนี้

" ไม่รู้ รู้แต่ว่าว่าชอบมาตลอด " ไอ้กรตอบยิ้มฝืน

" พี่เค้า รู้มั้ย " ผมถามไอ้กร

" ไม่รู้มั่ง กูรู้​แต่พี่เค้ามีแฟนเเล้วจะแต่งงานกันปีหน้า "

ไอ้กรบอกเสียงปกติไอ้กรเนี่ยนะชอบผู้ชาย

ที่ผ่านมาผมดูไม่ออกเลย​ หรือเพราะว่ามันไม่เคยเเสดงออกมา เท่าที่ผมรู้จักมันมาไม่เคยเห็นมันมีแฟนหรือคบกับผู้หญิงคนไหนเลยต่างกับไอ้นนน่าจะ3คนไม่รวมคนล่าสุดคือมินนี่ 

แม้แต่ในใจผมก็ยังไม่วายแอบเหน็บแนมไอ้นน 

เห้อ มันจะอยู่ในความคิดผมมากเกินไปแล้ว

" เอ่อ กรมึงโอเครนะ "

ผมก็ไม่รู้จะปลอบไอ้กรว่าไงไม่คิดว่าคนที่เพียบพร้อมทุกอย่างอย่างมันจะมีเรื่องให้ทุกข์ใจเหมือนกัน  เห้อผมถอนหายใจเสียงดังอีกครั้ง

" เห้ เล่าให้ฟังแค่อยากระบายนะ ไม่ได้ต้องการให้มึงมาเครียดหรือสงสารกู "

ไอ้กรพูดหัวเราะตบไหล่ผมเบาๆ

" อืม มึงนี่เข้มแข็งดีเนาะ "

ผมนะขนาดไอ้กิจกับไอ้ต้นคบกันผมยังร้องไห้เลยแถมร้องต่อหน้าคนที่ไม่สนิทด้วย คิดแล้วยังรู้สึกอายอยู่เลย

" ก็ไม่ได้แกร่งหรอก​ แต่ทำไงได้มันชอบไปแล้วนี่ "

ไอ้กรตอบยิ้มๆ ผมก็อืมออตามมัน

" กร เวลามึงยิ้มดูหล่อมากเลยนะฉะนั้นยิ้มบ่อยๆรับรองสาวตรึมและที่สำคัญกูชอบ  "  

ผมเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อให้มันไม่เครียด

" นึกว่ามึงจะชอบแบบที่พูดน้อยยิ้มยากซะอีก "

ไอ้กรพูดหลิ่วตา มองมาที่ผมเหมือนดูท่าทีผมเหมือนมันรู้ถึงความรู้สึกเล็กๆของผมที่กำลังก่อตัวอยู่ในใจผม

" ไม่รู้ๆ กินข้าวกันต่อเถอะ "

ผมเฉพูดไปเรื่องอื่นอีกครั้งไอ้กรหัวเราะเสียงดัง ผมชอบความรู้สึกแบบนี้​จัง และพากันนั่งกินข้าวต่อ

แล้วไอ้กรก็มาส่งผมที่หน้าคอนโด​ นึกถึงเรื่องราวที่ไอ้กรบอก ความรักนี่มันเป็นเรื่องแนวไหนกันนะ ผมไม่เคยมีแฟนหรือมีความชอบแบบคนหนุ่มสาวทั่วไปอาจจะเพราะว่าผมมีเรื่องให้คิดมากกว่านั้นมั่ง เคยมีคนมาขอคบผมนะตอนปี1แต่เป็นผู้ชายคราวนั้นผมปฏิเสธไป เพราะไม่ได้คิดเรื่องแบบนั้นเลย ส่วนผู้หญิงน่ะหรอไม่มีเข้ามาเลยหรือเพราะกลุ่มเพื่อนๆผมหน้าตาดีหล่อรวยส่วนมากที่เข้ามาก็ผ่านผมไปหาเพื่อนๆของผมทั้งนั้น    

ผมทำความสะอาดห้องเกือบ 2 ชั่วโมง นั่งลงมองห้องที่กำลังจะถูกขายไปอยู่ที่นี่มาจะ 3 ปี แล้วรู้สึกเหมือนว่ามันไม่นานเลยเพราะว่าเวลาส่วนใหญ่ผมอยู่ที่ทำงานและก็มหาลัย ในใจก็นึกเสียดายที่ต้องขายไป

หลังจากนั้นอาบน้ำเสร็จผมมานั่งดูทีวีเรื่อยเปื่อย 3 ทุ่มครึ่งเองยังไม่ง่วงเลย คงเพราะผมทำงานจนชินมั่งหยิบมือถือมากดเข้าเฟสบุ๊คไล่ดูโพสต์ของเพื่อนๆ มีแต่ไอ้กิจกับไอ้ต้นโพสต์ไปกินข้าวกันแต่ไม่เห็นไอ้นนมันคงไม่ได้ไป หรือไม่ก็กินข้าวกับเพื่อนคงสู้ไปกินกับแฟนสาว​  ไม่ได้หงุดหงิดวุ้ย วันนี้ผมคิดเรื่องไอ้นนทั้งวัน  

เสียงกริ่งดังขึ้น ใครมาตอนนี้ผมคิดงงๆและเดินไปส่องตาแมวช่องประตู

ไอ้นน!  ตายยากจริงๆผมเพิ่งคิดถึงมันเมื่อไม่กี่นาทีนี่เอง มันยืนหน้านิ่งอยู่หน้าประตูผมเปิดประตูให้มันเข้ามาไอ้นนเดินผ่านหน้าผมไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาโดยไม่พูดไม่จาอะไรเลยมาแนวไหนกันนะวันนี้ แต่ก็ในใจแอบยิ้ม

------------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม  

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}