June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

9. หายเหนื่อย ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 9. หายเหนื่อย ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.5k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
9. หายเหนื่อย ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท Part

เช้าวันจันทร์ผมเดินออกจากห้องธุรการของมหาลัยด้วยความโล่งใจค่าเทอมสุดท้ายผมจ่ายไปแล้วตอนนี้ผมมีเงินเหลือในกระเป๋าไม่ถึง500บาท ผมจะทำไงดีสำหรับค่าใช้จ่ายผม

" ไอ้นัทมึงมานั่ง ทำไรตรงนี้ "

เสียงไอ้กรทำให้ผมตื่นจากความคิดของตัวเอง

" อ่อ มาจ่ายค่าเทอมน่ะ "

ผมเลือกที่จะไม่โกหกไอ้กร เพราะว่ามันเป็นคนฉลาดมากในการจับโกหกคนอื่นข้อนี้ผมรู้ดี

" แล้วมึงล่ะ "  ผมถามกลับไป

" มาส่งรายงานให้ไอ้นนมัน " ไอ้กรตอบ ผมทำหน้างง

" ไอ้นนมันไปญี่ปุ่นน่ะ กับครอบครัว "

ไอ้กรตอบคำถามที่ผมยังไม่ได้ถามออกไปจะว่าไปมินนี่ก็ไม่มาเรียนคงไปเที่ยวด้วยกัน  ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ผมฝันอยากไปสักครั้งหนึ่งในชีวิตเพราะที่นั่นมีขนมอร่อยหลายอย่าง แต่คงเป็นได้เพียงความฝัน

" เอ่อ​ กรพอมีเวลามั้ย "

ผมถามไอ้กรมองนาฬิกาแล้วมองหน้าผม

" ได้สิ มีเรื่องอะไรหรือป่าว " ไอ้กรถาม

" เรื่องเงินน่ะกูขอยืมเงินได้มั้ย "

ผมตัดสินใจเอ่ยกับไอ้กรตรงๆผมคิดว่าเป็นไอ้กรดีเเล้วเพราะมันเป็นคนไม่พูดไม่ถามซอกแซก

" เอาเมื่อไหร่ " มันถามผมกลับนั่นไงมันไม่ถามผมด้วยซ้ำว่าเอาไปทำไม  เท่าไหร่

" หมื่นหนึ่ง พรุ่งนี้ก็ได้ " ผมตอบเสียงเบา

" กรเรื่องนี้มึงอย่าเล่าให้ไอ้กิจฟังนะเดี๋ยวมันเป็นห่วงมึงก็รู้ความห่วงของมันน่ากลัวแค่ไหน  "

ผมบอกแบบกึ่งขอร้องถ้าไอ้กิจรู้มันคงเอามาให้ผมแบบไม่เอาคืน นั่นจะทำให้ผมลำบากใจ

" อืม กูไม่ใช่คนที่จะเปิดเผยเรื่องแบบนั้นเอาหมายเลขบัญชีมา " ไอ้กรบอก

ผมยื่นมือถือผมให้มันเปิดเลขบัญชีสักพักเสียงข้อความผมดังขึ้นผมกดอ่านเงินจำนวน 2 หมื่นที่เข้าบัญชีมาผมมองไอ้กรเพราะเงินมันเยอะเกินไป

" กูให้ยืมเอาสำรองไว้มีค่อยใช้คืน​ ดีแล้วที่มึงพูดคุยความจริงกับเพื่อน "

กรยิ้มให้ผมความจริงใจทั้งหมดสื่อออกมาทางรอยยิ้มของมันทำให้ผมตื้นตันใจเกือบจะร้องไห้ออกมา

" ขอบใจนะ " ผมพูดเสียงเบาน้ำตาเหมือนจะไหลออกมา ทำไมผมถึงอ่อนแอได้ขนาดนี้นะ

" อย่าขี้เเยสิ ผู้ชายนะโว๊ย "

ไอ้กรพูดเตือนสติผมแบบยิ้มๆ

" เออ กรมีอีกเรื่องที่จะปรึกษาอีกเรื่อง "  ผมตัดสินที่จะบอกไอ้กรเป็นคนแรก

" หืม ว่าไง " ไอ้กรมองผมเเละรอฟัง

" กูอยากขายคอนโดอยากให้ช่วยหาคนซื้อหน่อย  "

ผมบอกไอ้กรมองผมด้วยความสงสัย

" คือเรื่องมันยาวเดี๋ยวเล่าให้ฟัง "

แล้วผมก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับความฝันในอนาคตของผมให้มันฟัง ไอ้กรก็รับฟังโดยไม่เอ่ยหรือพูดขัดอะไร

" แต่นั่นเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ไม่ใช่หรือ "  ไอ้กรถามผม

" จะมีประโยชน์อะไรล่ะกูตัวคนเดียวห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆกูก็อยู่ได้ "

ผมตอบตามที่คิดเพราะว่าชีวิตของผมมันมีแค่นี้จริงๆ ผมแค่อยากใช้ชีวิตตามความต้องการของตัวเอง ไม่มีใครมาคาดหวังอะไรจากผมอยู่แล้ว

" มึงก็เลยจะทำตามความฝันของตัวเอง "

ไอ้กรถามผมต่อ

" อืม คงงั้นการลงทุนคือการเสี่ยง " ผมบอกมันยิ้มๆ

" ถ้ามึงตัดสินใจแล้วกูก็ไม่ขัด พรุ่งนี้มึงเตรียมเอกสารมาล่ะกัน "  กรบอกผม

" กรอย่าบอกเพื่อนๆนะให้ทุกอย่างมันลงตัวก่อนกูจะบอกเอง "

ผมบอกกรด้วยแววตาขอร้อง กรไม่ตอบแต่ทำมือสัญลักษณ์โอเครแล้วเดินไป

เห้อ ผมรู้สึกโล่งและสบายใจมากขึ้นเมื่อผมได้พูดได้ระบายออกมา อย่างน้อยผมก็ยังมีเพื่อนที่ดี รับฟังและคอยช่วยเหลือ ผมยิ้มและเดินไปเข้าเรียน..

ร้านกาแฟ Ax

" นัทจ๊ะลูกค้าโต๊ะ7เรียกน่ะ "

พี่แนนเจ้าของร้านบอกผม

" ผมหรือครับ " ผมถามความงุนงง

" ใช่จ๊ะไปเร็วเดี๋ยวลูกค้ารอทางนี้พี่จัดการเอง "

พี่แนนเร่งผมทำหน้าตายิ้มแย้มผมเดินไปถึงโต๊ะ ไอ้นนนั่นเองที่เรียกผม​ ไหนไอ้กรบอกว่ามันไปญี่ปุ่นหรือว่ากลับมาแล้ว

" มีอะไร " ผมถามเสียงเบา

" นั่งลงสิ " ไอ้นนบอกผมหน้านิ่ง

" แต่กูอยู่ในเวลางาน " ผมตอบเสียงเบาและมองไปดูลูกค้าคนอื่นๆ

" กูบอกพี่แนนแล้วนั่งลง "

ไอ้นนสั่งเสียงดุ ผมนั่งลงตรงหน้าไอ้นนที่มองผมยิ้มๆเหมือนทุกอย่างได้ดั่งใจ เอาแต่ใจตัวเอง ผมคิด และทำหน้างอนั่งลงตรงข้ามมัน

" มีอะไรก็ว่ามา " ผมเริ่มอารมณ์หงุดหงิดกับสายตาที่มันมองผมอยู่

" อะ ของฝาก " ไอ้นนยื่นถุงบางอย่างมาให้ผมมองถุงตรงหน้าอย่างอึ้งๆ ไอ้นนเนี่ยนะซื้อของฝากมาให้ผม ผมเเกะกล่องของฝากข้างในเป็นเค้กโดนัทขึ้นชื่อของญี่ปุ่น ผมยิ้มออกมามันรู้ได้ไงว่าผมชอบเค้กโดนัทนมหรือว่ามันถามไอ้กิจก็ไม่น่าใช่

มันคงไม่ยุ่งยากไปถามไอ้กิจแล้วเจอคำถามอีกเยอะตามมา

" กินสิ อร่อยนะมีคนเค้าบอกมา "

ไอ้นนบอกผมคนที่บอกคงเป็นผู้หญิงสินะ ผมคิด

" มึงกินมั้ย "

ผมยื่นเค้กให้มันผมถามทั้งที่รู้ว่ามันไม่กินของหวานจริงๆผมจะถามว่า มึงรู้ได้ไงว่าผมชอบเค้กแบบนี้แต่ก็ไม่กล้าเอ่ย

" ไม่ชอบกิน มึงกินเถอะ​ "

ไอ้นนตอบ หรือคนที่ยื่นให้ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นเลยไม่กิน ผมบ่นพึมพำรู้สึกน้อยใจยังไงไม่รู้

ผมนั่งกินเค้กไป2ชิ้นโดยไม่สนใจคนที่กำลังนั่งมองอยู่คงเพราะว่ามันอร่อยมากหรือเพราะว่าผมหิวก็ไม่รู้

" เลิกงานเดี๋ยวไปส่ง "

ไอ้นนพูดและลุกยืนหยิบกระเป๋าและเเจ็คเก็จ และเดินขึ้นไปชั้นสามของร้านโดยไม่ให้ผมตอบรับหรือปฏิเสธ นิสัยไม่ดี ผมคิดและยิ้มขึ้นมาเมื่อมองเค้กถุงใหญ่  ♡ ของฝาก  ♡

ผมถือของฝากถุงใหญ่ไปวางที่ชั้นวางข้างๆเคาร์เตอร์พี่เอกมองแวบหนึ่งและเด็กในร้านคนอื่นๆก็มองตาม

" พี่นัท พี่นัท คนเมื่อกี้ที่คุยกับพี่นัทอะใคร? "

แป้งเด็กใหม่ที่ร้านถามผมคงยังไม่เคยเห็นไอ้นน

" น้องชายพี่เเนนน่ะ " ผมบอกแป้งไป

" อ่อ หล่อมากๆแป้งนึกว่าเป็นแฟนพี่นัท "

แป้งพูดเสียงแผ่วทำท่าทางเสียดายผมทำหน้าตกใจเพราะแป้งพูดเสียงดัง ทำให้คนอื่นหันมามอง

" เหลวไหลใหญ่แล้วแป้ง​ " เสียงพี่เอกบ่นเเป้ง

ผมเนี่ยนะเป็นแฟนกับไอ้นน ไม่รู้แป้งคิดได้ไงผมส่ายหัวและทำงานต่อแบบยิ้มๆ

4 ทุ่ม 20นาที ผมเลิกงานกำลังรอรถที่ป้ายรถเมล์ รถ BMW สีดำมาจอดเทียบตรงหน้าผมเจ้าของรถเลื่อนกระจกลง ไอ้นนนั่นเอง

" ขึ้นรถ " ไอ้นนสั่งผมเดินไปขึ้นรถโดยไม่รอให้มันเรียกซ้ำ แล้วมันก็ขับออกไปต่างคนต่างเงียบจนมาถึงทางเข้าคอนโดมันจอดรถหน้าเซเว่น

" กินอะไร " มันถามผม

" ไม่หิวข้าว " ผมตอบ

" กูเอาข้าวมันไก่ มึงอยากกินไรก็ซื้อมา "

ไอ้นนบอกผมและยื่นเงินให้ 500บาท เอาแต่ใจตัวว่ะ ผมคิด  ผมรับเงินจากมันได้อยากกินไรก็ซื้อมาใช่มั้ยได้ผมคิดเจ้าเล่ห์ งั้นผมก็จะเอาแต่ใจตัวเองบ้าง

ผมมองดูขนมปังกับขนมอบกรอบและคุกกี้ที่ผมซื้อมาวางเต็มโต๊ะจริงๆผมกินไม่หมดหรอก ผมแค่ซื้อมาประชดมัน

" เหมือนเด็ก "

ไอ้นนพูดขึ้นมองหน้าผมยิ้มมุมปาก ผมไม่ชอบเลยรอยยิ้มแบบนี้ของมัน มันยิ้มเหมือนทุกอย่างเป็นอย่างที่มันหวังผมไม่สนใจคำพูดมันเดินเอาข้าวไปแกะใส่จาน  วางจานข้าวให้แล้วนั่งลงกินขนมอยู่ข้างๆ

" ไม่คิดว่ามึงจะกินข้าวมันไก่ข้างทางร้านธรรมดาได้ "

ผมถามเพื่อชวนมันคุย มองมันกินข้าวมันไก่ที่ผมซื้อมาด้านหน้าเซเว่นด้วยท่าทีเอร็ดอร่อย

" ทำไม "  ไอ้นนถามตาขวาง

" ก็ มึงดูไม่เหมือน "  ผมตอบ

" เหมือนคุณชายมากเรื่องว่างั้นเถอะ "

ไอ้นนตอบผมทำหน้าตกใจ มันพูดเหมือนรู้ว่าผมเคยเรียกคุณชาย แทนชื่อมันบ่อยๆตอนคุยกับเพื่อน ๆ

" เอ่อ กูไปอาบน้ำ​ล่ะมึงกินเสร็จก็เก็บด้วย "

ผมบอกมันเเละลุกเดินไปอาบน้ำ

เห้อว่าจะชวนคุยดีๆกลายเป็นจะทะเลาะกันจนได้ ไอ้นัทนะไอ้นัท ..

ผมอาบน้ำเสร็จเดินออกมาเจอไอ้นนที่หน้าห้องน้ำและมันก็เดินเข้าห้องน้ำ​ไป

ผมนอนเล่นมือถือเข้าโชเซี่ยลสัญลักษณ์ตัว F สีฟ้าปกติผมไม่ค่อยเล่น นานทีเข้ามาเช็คดูอัปเดตข่าวเกี่ยวกับเพื่อนๆของผม เห็นไอ้กิจกับไอ้ต้นโพสต์เฟสบุ๊ครูปคู่หวานแล้วเพื่อนๆก็คอมเมนท์ยาวผมนั่งอ่านแล้วยิ้มอิจฉาในความรักของพวกมัน ที่ทุกคนพากันยอมรับ แล้วผมไปสดุดตากับคอมเมนท์หนึ่ง

" จะอ้วก "

ไอ้นนนั่นเองที่คอมเมนท์

ไอ้นนมันเล่นเฟสบุ๊ค​ด้วยหรอผมเลยกดเข้าไปดูไม่มีโพสต์อะไรเลยแค่รูปโปรไฟล์รูปเดียวแต่มีคนติดตามหลายพัน คนหล่อนี่นะ

แล้วผมก็สะดุ้งโหยงเมื่อไอ้นนเอาหน้ายื่นมาใกล้ ไม่รู้มันออกจากห้องน้ำตอนไหนผมรีบกดปิดวางมือถือลง หวังว่ามันคงไม่เห็นนะว่าผมแอบส่องเฟสบุ๊คมัน ไอ้นนนั่งลงโอนตัวพิงหัวเตียง​

แต่เดี๋ยวนะผมมองเสื้อยืดกางเกงขาสั้น นี่มันชุดนอนมันจะนอนที่นี่?

" เอ่อ ไอ้นนมึงจะนอนที่นี่หรอ "

ผมถามไอ้นนไม่ตอบมองหน้าผมแวบหนึ่งหยิบรีโมทแอร์มาลดอุณหภูมิลงและล้มตัวลงนอนตะเเครงหันหลังให้ผม ถามไม่ตอบแถมยังเพิ่มแอร์ลดแอร์ตามใจ เหมือนบ้านตัวเอง

" เดี๋ยวก็คิดค่าเช่าห้องซะเลย "

ผมบ่นพึมพำในลำคอและไม่คิดว่ามันจะได้ยิน

" จ่ายล่วงหน้า5ปีเลยก็ได้ "

ไอ้นนพูดนอนหันหลังให้ผม

บ้า นิสัยไม่ดี ผมคิดในใจและยิ้มออกมานอนลงเอาผ้าห่มคลุมตัวถึงคอ ดีที่มันไม่เห็นหน้าของผม

เสียงหายใจแผ่วๆของคนที่นอนข้างๆผม ปกติผมไม่คุ้นกับการที่มีคนมานอนข้างๆแต่ทำไมเป็นไอ้นนผมถึงรู้สึกไม่รังเกียจไม่อึดอัดแต่รู้สึกอบอุ่นรู้สึกปลอดภัยทั้งที่ผมกับมันก็ไม่ได้สนิทกันมาก

คิดแล้วผมก็ขยับเข้าไปใกล้แผ่นหลังนั่นผมรู้สึกว่าวันนี้ผมทำงานไม่เหนื่อยเลยทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนมันโล่งและหายเหนื่อย

ฝันดีนะ คุณชายผมพูดเบาๆกับแผ่นหลังหนาที่นอนหันหลังอยู่ตรงหน้าผม

-----------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม​

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น