AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 ตัวอะไร

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ตัวอะไร

คำค้น : awata03,

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 461

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2559 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ตัวอะไร
แบบอักษร

 

 

   ตอนที่ 3 ตัวอะไร

 

          ฮวูก!!  ฮวูก!!!  ฮวูก!!

          “จึ๋ย  เสียงอะไรวะ เหมือนกับนกฮูกแต่ตูว่าไม่ใช่แน่  มันแหลมและหลอนจนเกินไป แล้วสรุปนี่จะเจอวี่แววอะไรไหมเนื่ย”  ไผ่เดินไปบ่นไปตามทาง บวกกับเสียงของสัตว์ป่าที่นี่ดังขึ้นเป็นระยะ ระยะ แล้วเจ้าตัวมันก็ยังไม่รู้เรื่องว่าตอนนี้ได้โผล่มาอยู่อีกโลกหนึ่งแล้ว สองมือถือปืนระดับคลาสพิเศษ กระสุนหัวเกรียวระยะการยิงนับกิโลเมตร ความรุนแรงสามารถเจาะเหล็กหนา 2 นิ้วได้อย่างง่ายดายถ้ายิงในระยะ 200 เมตร มันสามารถเจาะเหล็กหนาได้ไม่ยาก

          ด้านหลังสะพายกระเป๋าทหารราบที่มีขนาดใหญ่กว่าลำตัว กระบอกน้ำสองกระบอกถูกหิ้วข้างๆยังอยู่ในสภาพดีและใช้งานได้  มีดสั้นที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อใช้ในการตัดโซ่เหล็กโดยง่าย ไม่ต้องบอกว่าแค่ไม้ธรรมดา ๆ ก็ตัดผ่านฉลุย  ส่วนราคาของมันเล่มหนึ่งก็ราว ๆ 4 ล้านดอลล่าเพราะวัสดุสั่งทำนั้นเป็นโลหะพิเศษและกรรมวิธีการทำที่พิเศษ กว่าจะเสร็จ 1 เล่มต้องใช้คนหลายสิบคนและเวลาอย่างน้อยหนึ่งปี

          มันแพงใช่ไหมล่ะ คำตอบก็คือใช่ ส่วนเงินนั้นพ่อออกให้แต่ก็ต้องมาทำงานคอยคุ้มกันอะไรเทือกนี้เป็นการตอบแทน ถ้าไม่ทำมีดก็ถูกยึดสิ ทว่ามีดเล่มนี้มีความลับที่ไม่อาจจะนำออกมาใช้พ่ำเพรื่อได้

          ฉะนั้นที่เก็บมีดก็ถูกทำมาอย่างพิเศษ สายพาดขาทำด้วยลวดโลหะทีมีความเหนียวและทนทาน ปลอกมีดที่เก็บมีดไว้อย่างดีต่อให้เจอพายุก็ไม่มีวันหลุดออกถ้าไม่ถูกแกะด้วยกลไกลับ แล้วก็เป็นมีดสุดหวงแหนของเจ้าไผ่มันด้วย เพราะฉะนั้นไผ่จึงพกมีดมาสองเล่ม  เล่มหนึ่งติดไว้ตรงขาไม่ห่างไปไหน ส่วนอีกเล่มนำมาใช้งานปกติ ๆ 

          มีดเล่มสำคัญพกติดขาตลอด ไม่ว่าจะอาบน้ำ หรือไปที่ไหน ๆ ก็ตามแต่ ง่ายๆก็คือตั้งแต่มันได้มีดเล่มนี้มาไผ่ไม่เคยถอดออกจากที่พาดแม้แต่นาทีเดียว  ดีที่สายพาดขาถูกสร้างมาแบบพิเศษและง่ายต่อการทำความสะอาด เรื่องความซกมกจึงโยนทิ้งไป

          มีปืนยาว ปืนสั้นที่ติดกับสายพาดเอวพร้อมกระสุน และระเบิดอีก 4 ลูก มีกระเป๋าเป้ทหารราบ  ขวดน้ำสองขวด มีดสุดหวง 1 เล่ม มีดที่ธรรมดาอก เล่ม  มันโคตรเจ๋งเลยใช่ไหมล่ะ นี่ยังไม่นับสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าเป้อีกนะที่มีทั้งอาหารอัดเม็ดที่รสชาติสุดจะบรรยายแต่ได้เปรียบตรงความอิ่ม  ช๊อกโกแลตทั้งเป็นซองขนม เป็นแท่ง และขวดกระปุกเพียบ เพราะไผ่มันชอบแดกเป็นชีวิตจิตใจ แล้วก็ชุดลำลองอีกสองชุด ยารักษาโรคและยาพิเศษอีกจำนวนหนึ่ง

          โอเค นี่คือข้อได้เปรียบที่ไผ่มีมากกว่าคนอื่นๆที่ถูกอัญเชิญมา  ส่วนข้อได้เปรียบที่คนอื่นได้ก็คือได้อยู่ในอาณาจักรและเครื่องอำนวยความสะดวกพร้อมครูสอนที่มีฝีมือ ที่อยู่อาหารอะไรก็สบายๆ (สรุปไผ่มันได้เปรียบตรงไหนฟร๊ะ) ผิดกับไผ่ที่ต้องมาอยู่ในป่าอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายแบบนี้ 

          แซกๆๆ!!

          เสียงของบางอย่างเคลื่อนไหวตรงพุ่มไม้ตรงหน้าเจ้าไผ่ก็สะดุ้งโหยงยกปืนขึ้นพาดบ่าแล้ววิ่งไปหาที่หลบอย่างปอดแหก

          “อะ .. เสียงอะไร”  ปืนพาดบ่าหันไปทางต้นเสียงพร้อมกับคนถือยืนนิ่ง แสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อย

          เสียงเดินของสัตว์ ที่น้ำหนักเท้าอย่างแน่น ส่วนพุ่มไม้ที่ว่านั้นสูงกว่า 6 เมตร มันเป็นพุ่มไม้ที่ใหญ่มาก

 

          แซกๆๆ!! 

          เสียงฝีเท้ายังดังขึ้นอีกและเหมือนจะหยุดลง  แต่เจ้าไผ่มันมีรางสังหรณ์และสัญชาติญาณแห่งความตายที่วาบผ่านลำคออย่างรวดเร็ว

          จึงอาศัยจังหวะเงียบนั้นสาวเท้าวิ่งเกียร์หมาทันที

          

          พรวด!! 

 

          สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่และสูงกว่า 4 เมตรกระโจนออกมาตบตรงพื้นทึ่ที่เจ้าไผ่อยู่ก่อนหน้าจนต้นไม้หวะเป้นรูปอุ้งเท้าอย่างกว้าง

          “เว้ย!!!   นี่มันตัวอะไรวะ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตบนโลกนี้แล้ว”  ไผ่ตะโกนลั่นแล้ววิ่งสุดแรงกับกระเป๋าสุดหนัก ความสงบนิ่งพลันมหายหายไปสิ้น

          สิ่งมีชีวิตที่ตบต้นไม้เมื่อกี้นั้นพุ่งเป้าหมายมาที่ไผ่ เจ้าตัวนี้มันคือเสือขนาดใหญ่ มี 4 ขา 2 หัว หางมี 4 หาง แววตาแดงก่ำดูดุร้าย เขี้ยวทั้งสองของมันสะท้อนแสงเงาววาวับทำใหรู้สึกถึงความคมโดยไม่ต้องสัมผัส  มันพุ่งด้วยพละกำลังสัตว์ป่าเข้าตบไผ่อีกครั้ง ไผ่มันก็รู้ทันโดยสัญชาติญาณกระโดดหลบฉากไปก่อนที่มันจะพุ่งเข้ามา มือทั้งสองข้างกระชับปืนแล้วเหนี่ยวไกทันที

 

          ปัง   ปัง   ปังๆๆๆๆๆๆๆ

 

          ปืนถูกยิงรัวระยิบ แต่เสือตัวนี้ก็ยังยืนเฉยไม่ไปไหน ไม่มีแม้กระทั่งอาการแสดงความรู้สึกเจ็บปวดให้เห็นแม้แต่น้อย และอีกอย่าง มันไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

          “เฮ้ย!!   ปืนนี่สามารถยิงทะลุเหล็กหนาเป็นนิ้วได้ไม่ยาก แล้วทำไมยิงหนังสัตว์ธรรมดาไม่เข้า แปลกมาก”    ไผ่ตะโกนลั่น

          แต่ตาก็ดีเกินจนสังเกตเห็นออร่าสีฟ้าที่หุ้มร่างกายเจ้าเสีอนี่อยู่ ใบไผ่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม แม้ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ว่าสิ่งนั้นมันไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

          “เรือหายแล้วไง!!”  ปืนทั้งกระบอกถูกขว้างไปยังเจ้าเสือนั่น พลันมือคว้าระเบิดพิเศษพลังทำลายล้างสูงถูกออกมาใช้ทันที(ทำไมตอนตกมาจากที่สูงระเบิดมันไม่ทำงานฟ๊ะ)

          “เอานี่ไปกิน ไอ้เสื้อจุ้น!!”  เสียงพูดกึ่งตะโกนดังพร้อมกับเสียงขว้างระเบิดไปยังหัวของเสือที่เป็นเป้าหมาย

 

          ตูม!!

          เสียงระเบิดดังสนั่น แรงกระแทกจากระเบิดส่งเจ้าไผ่กระเด็นกระดอนกลิ้งไปหลายเมตร

          โฮก!!!!

          เสียงคำรามอันแสบแก้วหูดังสนั่นป่า เล่นเอาหูอื้อ หน้ามืดชั่วขณะ ไผ่รีบหาที่ยันตัวเองไม่ให้ล้ม เมื่ออาการมึนเริ่มจางหาย ฝุ่นจากระเบิดหายไปกับลมคำราม บาดแผลของเสือไม่มีให้เห็นแม้แต่นิด ความน่ากลัวของมันเพเมทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว เสือตัวนั้นจ้องมายังตำแหน่งที่ไผ่ยืนอยู่พลันอ้าปากกว้าง  ปากที่อ้าอยู่พลันมีก้อนแสงสีฟ้าสมารถเห็นด้วยตาเปล่าอย่างชัดเจน

          ซูม!

          

          ไผ่รีบกระโดดหลบด้วยแรงทั้งหมดที่มีอยู่ไปหลบต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ

 

          ตู้ม!!!!

 

          ต้นไม้หักโค่นเมื่อเจอพลังทำลายนั้น   พลันเสียงคำรามของสัตว์ต่างชนิดก็ดังเป็นทอดๆ สิงโตสองหัวอีกตัวโผล่มาจากไหนไม่รู้กระโจนเข้าห้ำหั่นกับเสือสองหัวโดยไม่ได้นัดหมาย เจ้าเสือเมื่อถูกขัดจังหวะก็หันไปต่อสู้กับสิงโตนั้นด้วยความอาฆาต

          เหมือนมันจะเป็นอริกันนะ

          แล้วไผ่ล่ะ

          จะมัวแต่ช้าอยู่ใยเขาวิ่งออกด้วยความเร็ว ส่วนปืนยาวก็ทิ้งไว้ตรงนั้นพลันคิดว่าเอาไปก็ไม่เกิดประโยชน์สักนิดเดียว

          “นี่มันไม่ใช่โลกเดิมแล้ว  ที่นี่มันที่ไหนกัน ดูสัตว์พวกนี้สิเอ้ย ห้ย!!  อย่าเข้ามาใกล้นะไม่ยันยิงใส้แตกเว้ย!!  ไปไกลๆสิฟร๊ะ  โอ้ยอยู่ไม่ได้แล้ว ไปตายเอาดาบหน้าก็ได้!!”

          การวิ่งยังคงดำเนินต่อไปพร้อมกับหลบสัตว์แปลกๆข้างทางอย่าหัวซุกหัวซุน และแน่นอน ระเบิดอีกสองลูกถูกใช้ไปกับการหนีครั้งนี้ด้วย

          แล้วหลังมันก็คันยิบๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เกายังไงก็ไม่หาย ถ้าหากตอนนี้มีคนมาดูที่หลังของเขาจะเห็นความเปลี่ยนแปลงตรงอักขระที่มีขีดเพิ่มขึ้นทีละนิด

          

...............................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น