June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

4. หนาว ๆ ร้อน ๆ ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 4. หนาว ๆ ร้อน ๆ ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 15:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
4. หนาว ๆ ร้อน ๆ ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นัท  Part

จากอุบัติเหตุเมื่อบ่ายวันนั้นทำให้ผมหยุดเรียน 4 วัน ไอ้กิจไอ้กรไอ้ต้นต่างแวะเวียนมาเยี่ยมและนอนค้างเป็นเพื่อนผมพวกมันทำเหมือนผมเป็นคนพิการที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ผมก็ปฏิเสธจนเหนื่อยเลยปล่อยเลยตามเลยแต่ก็ไม่เหงาดีครับ จากที่ห้องผมเงียบๆกลายเป็นตลาดไปเลยบางคืน..

ไอ้กิจบอกว่าวันนี้มีเรียนบ่ายแต่จะให้ไอ้กรมาอยู่เป็นเพื่อนผมแทนผมอยากจะบอกว่าผมอยู่คนเดียวได้แต่มันคงไม่ฟัง ไอ้กิจมันดื้อครับตามนิสัยลูกรักของที่บ้านแต่น่าเเปลกตรงที่ไอ้กรแฝดพี่มันกลับเงียบสุขุม ทั้งที่เป็นฝาแฝดกัน

ขณะที่ผมกำลังจะโทรตามไอ้กิจเพราะผมหิวข้าวเสียงกริ่งก็ดังขั้นแต่พอผมเปิดประตูคนที่ยืนหน้าห้องไม่ใช่ไอ้กรแต่เป็น ...ไอ้นน...

ผมมองหน้านั้นแบบอึ้งและตกใจปนสงสัยใบหน้าผมเต็มด้วยคำถาม มันมองผมแวบหนึ่งและเดินเข้าห้องไปไม่ตอบคำถามผมด้วยซ้ำ...

ด้วยความตกใจผมลืมเช็คสภาพตัวเองวันนี้ผมใส่เสื้อยืดคอย้วยตัวเก่า เก่าที่สุดที่ผมมี กางเกงขาสั้นแค่เข่า ชุดนอนกึ่งกลางชุดอยู่บ้านปกติผมไม่ซีเรียสเรื่องการแต่งตัวกับเพื่อนๆเพราะว่าสนิทกัน

แต่นี่เป็นไอ้นนคนที่ผมไม่เคยเป็นตัวเองเลยทุกครั้งที่เผชิญหน้ากันสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ใบหน้าหล่อที่เหมือนหงุดหงิดตลอดเวลาทำให้ผมเดาไม่ออก..

เฮ้อคิดแล้วผมน่าจะแต่งตัวดีกว่านี้.... เพื่อ?

จากนั้นผมก็กินข้าวที่มันซื้อมาให้มันแกะข้าวให้ผม ผมบอกว่าเกรงใจมันก็เลยบอกว่า  หรือจะให้เป็นไอ้กิจจะได้ไม่เกรงใจ แล้วทำไมถึงเป็นไอ้กิจทั้งที่เพื่อนทุกคนผมก็เกรงใจหมดที่ช่วยเหลือผม  ผมเห็นมันหงุดหงิดก็เลยขี้เกียจเเย้งอธิบาย

จากนั้นผมก็กินข้าวไปด้วยอาการอึดอัดที่มันมองมาที่ผมเป็นบางครั้ง และผมก็เห็นถุงเค้กร้านโปรดที่ผมสั่ง น่ากินมาก ผมมองเค้ก 5 ชิ้นที่มันซื้อมาเพราะไม่รู้ว่าผมชอบรสไหน  ผมอยากจะบอกว่ามันเลือกได้โดนใจผมมาก ทั้ง 5 รสนั้นเป็นรสที่ผมชอบที่สุด  แม้แต่ไอ้กิจยังซื้อผิดบ่อยๆผมยิ้มให้มันและบอกมันว่าชอบทุกรส

ตอนนี้ผมรู้สึกดีที่ผมคุยกับมันได้มากขึ้นไม่อึดอัดเหมือนแต่ก่อน ไม่มีสายตาเข้มจ้องเหมือนผมกำลังทำไรผิด

เสียงโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ข้างๆโซฟาหลังจากที่ผมไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่  เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ยังติดอยู่ในหัวของผม ผมยอมรับว่าอายมากๆที่เปลือยครึ่งตัวให้มันเห็นแถมยังขอให้มันช่วยถอดเสื้อให้อีก ปกติผมไม่ถอดเสื้อผ้าต่อหน้าเพื่อนๆถึงแม้จะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม

มือถือยังสั่นอยู่ต่อเนื่องผมมองชื่อคนที่โทรเข้ามา มินนี่ นั่นเอง

มองไปที่ไอ้นนหลับสนิทบนโซฟาผมก้มหน้าลงไปเพื่อจะปลุกมันแต่อดที่จะสำรวจใบหน้ามันไม่ได้ผู้ชายอะไรดูดีไปหมด ตาโตที่ปิดสนิทด้วยขนตาเป็นแพ จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีแดงออกเรื่อๆเหมือนคนสุขภาพดี ทั้งที่มันก็สูบบุหรี่ผมรู้เพราะว่าเพื่อนๆผมสูบทุกคนใบหน้าเนียนเรียบเเบบไม่มีไฝหรือฝ้าเลย  สิวเคยขึ้นหน้ามันมั้ยนะ ผมคิดยาว จากนั้นก็ดึงสติกับมาเอามือไปสะกิดที่แขนของมัน

" นนตื่นๆโทรศัพท์มึงดัง "

ผมสะกิดเรียกมันงัวเงียตื่นลืมตาขึ้นมองหน้าผม ตายห่าล่ะหน้าผมกับหน้ามันห่างกันไม่กี่นิ้ว ดีที่มันยังงัวเงียมองอะไรไม่ชัดเจนผมรีบถอยใบหน้าออกจากมันแล้วยื่นโทรศัพท์ให้ไอ้นนรับโทรศัพท์ไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง

สงสัยหงุดหงิดเพราะผมปลุกแล้วมันก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกระเบียง ผมได้ยินเสียงเหมือนมันทะเลาะกับปลายสาย มินนี่ คงชวนมันไปที่ไหนสักแห่ง.. มันเดินเข้ามาหน้ายุ่งมองผมแวบหนึ่ง

" มีอะไร " มันถาม

" ป่าว เอ่อถ้ามึงมีธุระก็ไปเถอะกูอยู่ได้ "  ผมบอกมันมันนิ่งมองหน้าแวบหนึ่งและกดโทรศัพท์ยื่นให้ผม

" ฮัลโหล "  ผมรับสาย

" ไอ้นัทเป็นไงบ้างมึงกินข้าวยังไอ้นนซื้อไรไปให้มึงกิน " ไอ้กิจนั่นเองที่มันโทรหา

" กินแล้วผัดกระเพราไก่ "  ผมตอบและหันหน้าหนีจากไอ้นนที่มองหน้าผมอยู่

" มึงอยู่กับไอ้นนไปก่อนนะ เดี๋ยวเลิกเรียนเย็นๆพวกกูเข้าไป "

เสียงไอ้กิจสั่งผมตามสาย

" อืมๆงั้นเเค่นี้นะ " ผมพูดและจะวางสายไอ้กิจ คำสั่งไอ้กิจสินะให้มันอยู่เป็นเพื่อนผม

" เดี๋ยวๆตอนนี้พวกมึงสองคนทำไรกันอยู่ " เสียงไอ้กิจถามตามสาย ผมมองไอ้นนที่มันกำลังมองผมเขม็งเกิดมาอยากถามอะไรตอนนี้ว่ะ

" ก็นอนอยู่ด้วยกัน "  ผมตอบ

" ห๊า นอนด้วยกัน "  เสียงของไอ้ต้นดังผ่านตามสายผมว่าเเล้วไอ้กิจมันต้องเปิดลำโพง เสียงของพวกเพื่อนผมดังแซวมาตามสาย

" เออกูพูดผิดไอ้นนมันนอนอยู่แค่นี้ๆนะ "  ผมรีบวางสายก่อนที่พวกนั้นจะพูดไรมากกว่านี้และส่งโทรศัพท์คืนไอ้นนที่มองหน้าผมอยู่ก่อนแล้ว สายตาแบบนั้นมันคืออะไร..แล้วเหตุการณ์ในห้องน้ำก็ลอยเข้ามาในหัวผม  นี่ผมคิดบ้าอะไรเนี่ย

แล้วเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นผมมองที่หน้าจอพี่เอกนั่นเองที่โทรมา  พี่เอกสามีพี่แนนเป็นพี่เขยของไอ้นน  พี่เอกเป็นพี่ผู้จัดการที่ร้านที่ผมทำงานด้วยสอนงานผมหลายอย่างการที่ผมทำงานร้านพี่แนนทำให้ความฝันเล็กผมเริ่มก่อตัวขึ้นมา ผมฝันอยากทำร้านคาเฟ่เล็กๆขายขนมเบเกอรี่

" สวัสดีครับพี่เอก "

" นัทเป็นไงบ้างหายดียัง "  พี่เอกถาม

" ดีขึ้นเเล้วครับอีกไม่กี่วันก็ถอดเฝือกได้ "  ผมตอบ คุยกับพี่เอกสักพักผมก็วางไม่อยากคุยนานเพราะเกรงใจเพื่อนร่วมห้องตอนนี้มองผมอยู่

จากนั้นผมก็เลี่ยงไปนั่งเขียนรายงานที่ไอ้กิจฝากมาให้มึนๆเหมือนกันที่ไม่ได้เรียนหลายวันตอนนี้ผมห่วงเรื่องงานพิเศษที่ขาดไปอีก ไหนจะค่าเทอม ที่ใกล้จนถึงกำหนดจ่าย และผมก็มองไปเห็นไอ้นนที่หลับอยู่บนโซฟาอีกครั้ง

ไอ้นนมันมีเรื่องอะไรที่เครียดบ้างนะในชีวิตมัน...

เสียงกริ่งหน้าห้องดังทำให้ผมงัวเงียตื่นมองนาฬิกา6โมงครึ่ง ตายล่ะ ผมเผลอหลับไปทั้งที่มีแขกในห้องอีกคนว่าแล้วผมก็มองหาไอ้นนเห็นมันนั่งดูทีวีอยู่เสียงกริ่งดังขึ้นอีกนั้นเรียกสติผมกลับมา

" ทำไมช้าจังวะพวกมึงทำไรกันอยู่ "

เสียงไอ้ต้นถามเเละเดินเบียดผมเข้าไปตามด้วยไอ้เสก ไอ้เก่ง ไอ้กิจ ไอ้กร เหล้าเบียร์เพียบ

วันนี้คงมีสงครามน้ำลายย่อยๆแน่  โซฟาขนาดเล็กของผมเต็มไปด้วยผู้ชายตัวใหญ่หน้าตาดี 5 คน ส่วนไอ้กิจนั้นไปเตรียมกับแกล้มที่มันซื้อมาของกินว่างเกลื่อนบนโต๊ะและด้านล่างพวกมันซื้อไรมาเยอะเเยะ

" อ้าวไอ้นัทยืนเอ๋อทำไมมานั่งดิ "

ไอ้เสกเรียกผมพร้อมตบที่นั่งข้างๆไอ้นน ผมเดินไปกำลังจะนั่งลงระหว่างไอ้เสกกับไอ้นนแต่ไอ้นนขยับไปนั่งชิดไอ้เสกแทนเหลือที่ไว้ให้ผมนั่งริมโซฟา.. ผมมองมันแบบงงๆและนั่งลง แค่ที่นั่งทำไมต้องเปลี่ยนผมคิด

" อ้าวไอ้นนมึงนี้ยังไง กูจะนั่งกับไอ้นัท "

ไอ้เสกพูดขึ้นทำให้ทุกคนมองไปที่ไอ้นน

" แขนมันเจ็บ " ไอ้นนตอบหน้าตาเฉย

" เอ้อ แม่งโง่ตั้งแต่เด็กยันแก่ "  ไอ้ต้นว่าไอ้เสก

" เออว่ะ ลืมไป "

ไอ้เสกเกาหัวตัวเองและตามด้วยเสียงหัวเราะเพื่อนๆส่วนไอ้นนยิ้มมุมปากผมว่ามันหล่อมากเลยนะถ้ายิ้มแบบนี้เหมือนนายแบบ

ผมมองเสี้ยวใบหน้าด้านข้างของมัน ใกล้กันเกินไปแล้วเพราะตอนนี้เเขนขวาผมกับเเขนซ้ายมันห่างกันไม่ถึงครึ่งเซนติเมตรได้กลิ่นน้ำหอมจางๆจากมันผมรู้สึกว่าใจผมจะเต้นเร็วกว่าเดิมด้วยซ้ำ

ผมมองดูพวกเพื่อนผมดูมีความสุข กิจ กร ต้น เสก เก่ง นน พวกมันเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ม.ต้น ส่วนผมเข้ามาสนิทกันก็ช่วงผมเรียนมหาลัย ปี1 เพราะไอ้กิจกับไอ้ต้นไอ้เก่งเรียนคณะเดียวกันกับผม  ส่วนไอ้เสกไอ้กรและก็ไอ้นนเรียนคนละคณะแต่ที่สนิทน้อยสุดคงเป็นไอ้นน เพราะมีช่วงหนึ่งมันหายไปจากกลุ่มเพื่อน

น่าชื่นชมนะครับที่พวกมันยังคบกันอยู่ทั้งที่ผ่านมาเป็น 10 ปีและยังดูรักกันดี

จากนั้นพวกมันก็เริ่มเทเหล้าเบียร์เเก้วต่อแก้วส่วนผมไม่กินเหล้าครับ ไม่ใช่กินไม่ได้แต่เพราะว่าโดนห้ามจากไอ้กิจเพื่อนรักของผม แล้วก็รู้สึกเย็นๆที่แก้มตัวเอง

" ไอ้กิจมึงทำไรเอามือออกไปกูเย็นไอ้บ้านี้ "  ผมผลักมือมันออกจากแก้มผม

" หน้ามึงดูดีขึ้นแล้วนี่หว่า คงหายดีแล้วค่อยยังชั่วอย่าทำให้เป็นห่วงดิวะ "

ไอ้กิจพูดเสียงอ้อแอ้นี่มันกินไปเยอะเเค่ไหนเนี่ย​ไอ้ต้นก็อีกคนเอามือมาจับแก้มอีกข้างของผม

" ปล่อยกูพวกมึงเมาแล้ว " ผมบ่นและรีบแกะมือไอ้ต้นออกไอ้นนเหลือบมองผม อีกแล้วสายตาแบบนั้นสายตาที่ผมไม่ชอบเวลาที่ถูกมันมองผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม

" ว่าแต่ไอ้นนวันนี้ทำไมมึงอยู่กับพวกกูได้วะมินนี่เมาส์มึงไปไหน " ไอ้เก่งเอ่ยถามไอ้นน

" นั่นดิปกติกูเห็นเกาะติดมึงเเจ "  ไอ้ต้นพูดขึ้นอีกคน

ไอ้นนไม่ตอบแต่ยกเหล้าขึ้นดื่มแบบรวดเดียว ผมพอจะเดานิสัยมันออกมันเป็นคนพูดน้อย แต่ท่าท่างหรือสายตามันจะเป็นคำถามหรือคำตอบแทน คำพูด ..

เห้ย มันไม่กลัวเมาหรือไงนะ ผมคิด

" ฟังๆทางนี้ กูมีเรื่องจะบอกตามที่นัดพวกมึงมาวันนี้ "

ไอ้ต้นพูดเอาช้อนเคาะขวดเสียงดังและพยักหน้าไปทางไอ้กิจ

" เออ มีรัยก็รีบพูดมาก่อนที่พวกมันจะเมาไม่รู้เรื่อง "

ไอ้เก่งพูดขึ้น

 

----------------------------------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}