June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

3. หวั่นไหว ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 3. หวั่นไหว ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.2k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 12:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
3. หวั่นไหว ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นนท์  Part

 

ผมออกจากโรงพยาบาลได้ 3วันแล้ววันนี้ผมมีเรียนช่วงเช้า รุ่นน้องหลายคนต่างก็เข้ามาถามเรื่องอาการบาดเจ็บของผมขณะที่ผมกำลังจะขับรถกลับบ้านไอ้กิจก็โทรให้ผมไปหามันที่คณะ

" ไอ้นนวันนี้มึงว่างช่วงบ่ายใช่มั้ย "  

ไอ้กิจถามทันทีที่ผมเดินไปถึงพวกมันกำลังกินข้าวกลางวันกันอยู่ไอ้กิจไอ้กรไอ้ต้นไอ้เก่งขาดไปคนหนึ่งไอ้นัทหรือว่ามันยังไม่หายดีผมคิด

" เออทำไม ” ผมตอบไอ้กิจ

“ กูวานมึงซื้อข้าวไปให้ให้นัทที่ห้องหน่อย กูมีเรียนบ่ายอีกอย่างวิชานี้กูโดดไม่ได้เเล้วด้วย "

ไอ้กิจตอบหลังจากที่ผมนิ่งขณะที่ผมกำลังจะพูดตอบไอ้กิจ

“ มึงเองก็ควรไปเยี่ยมขอบคุณมันบ้างนะโว้ยไอ้นน​อย่างน้อยก็เพื่อนๆกัน "

ไอ้ต้นพูดอีกคน...พร้อมสายตาของทุกคนมองมาที่ผม

" เออ กูรู้บอกที่อยู่มันมา "

ผมบอกไอ้กิจด้วยน้ำ​เสียงหงุดหงิดสักพักมันยื่นสมุดเลคเชอร์และกระดาษแผ่นเล็กให้ผม

" อะนี่... ที่อยู่มัน และรายการที่ต้องซื้อ ”

ผมรับของจากไอ้กิจและเดินออกไปที่รถได้ยินไอ้ต้นถามไอ้กิจว่า​

มึงบอกไอ้นัทยังว่าไอ้นนจะไปแล้วไอ้กิจตอบว่ามันไม่รับสาย

 

บ่ายโมงผมยืนอยู่หน้าห้อง  1702 คอนโดไอ้นัทค่อนข้างหรูและเป็นส่วนตัว ผมไม่เข้าใจดูจากคอนโดที่พักก็น่าจะเป็นคนมีเงินแล้วทำไมมันถึงต้องทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟพี่แนนทั้งที่ชั่วโมงละไม่ถึง  200 บาท

ผมกดกริ่ง2ครั้งรัวๆได้ยินเสียงคนพูดเเว่วๆมาจากข้างในว่า มาเเล้วๆ เสียงกริ้กของประตูเปิดออก

" ได้เค้กร้านโปรดมาหรือป่าว " เจ้าของห้องร่างเล็กถามและเงยมองหน้าผม

" ไอ ไอ้นนมา.. มา.. ได้ไง " ไอ้นัทมองผมตาตื่นด้วยความตกใจถามออกมาด้วยเสียงติดตะกุกตะกักเอามือถูแก้มตัวเองไปมาเหมือนกำลังเขิน

ผมมองสำรวจมันตั้งแต่หัวจรดเท้ามันใส่เสื้อยืดสีขาวซีดคอย้วยและกางเกงขาสั้นเลยช่วงเข่าทำให้เห็นต้นขาเล็กขาวซีดเหมือนคนขาดสารอาหารผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าขาวเนียนออกซีดๆดูแล้วเหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอน แขนซ้ายยังคงใส่เฝือกอยู่

นี่เป็นครั้งเเรกที่ผมเห็นมันในลุคแบบนี้เพราะส่วนมากจะเจอกันที่มหาวิทยาลัยและอยู่ในชุดนักศึกษา พอเจอในลุคแบบสบายๆแบบนี้ทำให้ไอ้นัทดูแปลกตา

ผมไม่ตอบคำถามเดินเฉียดเบียดมันเข้ามาในห้องและสำรวจห้องของมันสิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้คือกลิ่นอาย ความเหงา เพราะว่าห้องมันมีแค่ทีวีเครื่องเล็กที่เหมือนจะไม่ถูกใช้งานเลยและห้องครัวเล็กที่ว่างป่าว ไม่มีข้าวของที่วางเกะกะ เยื้องโซฟามุมมองห้องก็เป็นเตียงนอน

" ไอ้กิจให้ซื้อข้าวมาให้ " ผมวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะและเดินไปนั่งลงบนโซฟาไอ้นัทมองตามผมด้วยสายตาตื่นเอาอีกแล้วสายตาแบบนั้น

" จริงๆไม่ต้องก็ได้เกรงใจ " มันบอกเสียงเบา

" กินๆไปเถอะหรือจะให้ไอ้กิจซื้อมาให้จะได้ไม่ต้องเกรงใจ "

ผมตอบไอ้นัทเสียงเข้ม ผมเองก็เริ่มหงุดหงิดจึงพูดประชดออกไป

" ไม่ใช่แบบนั้น ซะหน่อย "

มันบอกเสียงเบาและหยิบถุงกับข้าวไปแกะด้วยท่าทางเก้ๆกังๆเพราะมือที่ใช้งานได้เเค่ข้างเดียวของมันผมมองแล้วขัดตา ผมจึงเดินไปแกะข้าวใส่จานและวางตรงหน้ามันและเดินกลับมานั่งบนโซฟาเหมือนเดิม

 

" ขอบคุณ "  มันพูดเสียงเบา ไอ้นัทนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆสักพักมันก็ถามว่า

 

" แขนมึงหายดีเเล้วหรอ " ไอ้นัทถามผมล่ะก้มหน้ากินข้าวเหมือนมันอึดอัดเลยหาเรื่องชวนผมคุย

 

" อืม แล้วมึงอะ " ผมถามมันกลับ

 

" ก็ดีขึ้นแล้ว วันเสาร์หมอนัดถอดเฝือก "  มันตอบและเดินเอาจานไปเก็บหยิบถุงเค้กชูขึ้นมาและถามผม

“ เค้กนี่ของกูใช่มั้ย " มันถาม

“ มึงสั่งไม่ใช่หรือไง "  ผมตอบ

" อืม ... แต่มันเยอะเกินไป "  มันบอกเสียงเบา

“ กูไม่รู้มึงชอบกินรสไหน ไอ้กิจไม่ได้บอกก็เลยซื้อมาให้เลือก "

ผมตอบเสียงหงุดหงิดออกไป มันจะรู้มั้ยว่านี่เป็นครั้งแรกของผมที่ไปยืนต่อคิวร้านเค้กร่วมกับเด็กสาววัยรุ่น​ที่มองผมด้วยสายตาแปลกๆ

เห้อนี่ผมกำลังทำอะไรอยู่เนี่ยผมถามตัวเอง

" ขอบคุณนะ กูชอบทุกรสที่มึงซื้อมา "

ไอ้นัทตอบและคลื่ยิ้มเล็กน้อยเหมือนมันกำลังเขินผมถ้าผมไม่คิดเข้าข้างตัวเองเกินไป อะไรล่ะนั่นรอยยิ้มแบบนั้นทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังทำท่าทีกลัวผมอยู่เลย

" อืม ” ผมตอบเสียงเบาๆ และมองมันนั่งกินเค้กอย่างอร่อยเหมือนเด็กที่เจอของกินถูกใจท่าทางมันจะชอบเค้ก

" มึงกินมั้ย "  มันถามผม

" ไม่ชอบของหวาน "  ผมบอกมันและมองไปเห็นครีมเค้กติดที่ริมฝีปากผมเลยบอกมันด้วยท่าทาง โดยชี้นิ้วไปที่มุมปากตัวเองล่ะขยับปากว่าเค้กติดมันเอามือจับที่มุมปากตัวเองและก้มหน้างุดมันอายผมเห็นหูมันแดง

น่ารักเหมือนเด็ก

ผมเผลอหลุดยิ้มมุมปากและรีบหันหน้าหนีไป สำรวจห้องของมันข้าวของทุกอย่างจัดวางเรียบร้อยผมพยายามมองหารูปถ่ายของครอบครัวหรืออะไรก็ได้ที่ยืนยันว่ามันไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียวแต่ก็ไม่มี

มองไปที่เตียงนอนขนาดกลางที่วางริมห้องเวลาไอ้กิจมานอนห้องมันไอ้กิจมันนอนที่ไหนเตียงหรือโซฟาเตียงเล็กนั่นถ้าผู้ชายนอนด้วยกันสองคนคงเบียดกันจนอึดอัด  แค่คิดว่ามันสองคนนอนเตียงเดียวกันก็รู้สึกหงุดหงิดในใจ

ผมปล่อยให้มันกินเค้กและล้มตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟาเล็ก จนไอ้นัทเดินเอาน้ำมาวางลงให้ผมและนั่งลงตรงข้ามผม

เงียบ  มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังแผ่วด้านนอกผมมองดูไอ้นัทที่นั่งนิ่ง ปกติผมเป็นคนไม่ค่อยพูดและยิ่งกับคนที่ไม่สนิท ผมจะไม่คุยด้วยเลยให้ผมเดาไอ้นัทเองก็คงเหมือนกับผม

" เอ่อ ขอบคุณนะสำหรับเค้กและก็ข้าว "  ไอ้นัทพูดเพื่อคลายความอึดอัดในห้อง

“ อืมไม่เป็นไร "

" เอ่อ... เอ่อ....  ขอตัวไปอาบน้ำก่อนมึงจะนอนก็ได้ เอ่อ... ที่เตียง "

ไอ้นัทพูดทำท่าอึดอัดใจและพูดติดๆนั่นยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด อืมๆ ผมพยักหน้ามองที่เตียงแล้วไอ้นัทก็เดินไปเข้าห้องน้ำผ่านไปประมาน 5 นาทีผมได้ยินเสียงของหล่นในห้องน้ำ​ผมรีบวิ่งไปเคาะประตูทันที

" เกิดอะไรขึ้น " เงียบไม่มีเสียงตอบกลับมาแต่มีเสียงกุกกักมาจากด้านใน

" เกิดอะไรขึ้นไอ้นัทเปิดประตูเดี๋ยวนี้​นะ "  ผมทุบประตูเสียงดัง

" ไม่... ไม่มีอะไร " เสียงหอบของมันตอบกลับมา

" บอกให้เปิด "  ผมเริ่มโมโหคนที่อยู่ด้านใน แล้วประตูก็ถูกเปิดออกมา

ภาพตรงหน้าผมคือ เสื้อยืดถูกถอดออกมาแค่แขนเดียวแต่อีกข้างพันอยู่กับสายคล้องเฝือก ทำให้ผมเห็นร่างกายช่วงบนที่เปลือยขาวโล่งหน้าท้องแบนเรียบขาวเนียนไปหมด และเหมือนมันรู้ว่าผมมองอยู่ทำให้มันอายหันหลังให้ผมทันที  ผมนิ่งไปพักหนึ่งให้ตายเถอะผมยืนมองร่างกายผู้ชายและไหนจะ หัวนมที่ออกจะสีชมพูเรื่อๆนั่นอีก ทำให้ร่างกายผมร้อนวูบวาบ

" ชะ ช่วยหน่อย " เสียงไอ้นัทดังขึ้นดึงความคิดแปลกๆของผมกลับมาผมเดินไปแกะคลายเสื้อยืดออกจากสายเฝือก

นี่มันถอดเสื้อยังไงถึงได้พันรอบคอตัวเองแบบนี้ ผมหลุดยิ้มออกมามองแผ่นหลังขาวที่ขึ้นรูปโครงกระดูกเล็กน้อยเนื่องจากมันผอม ร่างกายผมเริ่มร้อนทำให้ผมรีบออกมาจากห้องน้ำและได้ยินเสียงไอ้นัทขอบคุณเบาๆตอนปิดประตูห้องน้ำ

ผมนั่งเช็ดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นผมมีความรู้สึกแบบนั้นได้ยังไง ความรู้สึกมันเหมือนกับๆ..... มีอารมณ์ความต้องการแค่เห็นร่างกายผู้ชายด้วยกัน

โอย บ้าไปแล้ว ผมเอามือกุมหัวเเละนอนลงสงบสติอารมณ์

เมื่อเจอแอร์เย็นๆผมก็เผลอหลับไป....

---------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}