June snow

ขอบคุณ​สำหรับ​การ​ติดตาม​อ่าน​และ​คอมเมนท์​นะคะ​ อ่านฟรี​ไม่ติด​เหรียญ​จ้า​😊😊

2. หยิ่ง ( นนท์นัท )

ชื่อตอน : 2. หยิ่ง ( นนท์นัท )

คำค้น : นนท์นัท 2N

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 01:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
2. หยิ่ง ( นนท์นัท )
แบบอักษร

นนท์  Part

 

ผมลืมตาตื่นเพราะเสียงคนคุยกันเสียงดังหลายเสียงแม่พ่อพี่เนียร์พี่แนนไอ้กิจไอ้ต้นและก็มินนี่แฟนของผมคนปัจจุบัน

" นน คราหน้าต้องระวังตัวเองนะรู้มั้ย ไม่ได้ล่ะแม่ต้องไปคุยกับผอ.หน่อยล่ะ เกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้ไง ”

 

เสียงแม่ผมบ่น แน่อ่ะครับผมเป็นลูกชายคนเล็กของบ้านโดนตามใจมาตั้งแต่เด็กแม่ผมค่อนข้างหวงเกิดเหตุการณ์แบบนี้แม่ผมก็ห่วงเป็นธรรมดา

 

“ แม่ครับ มันเป็นอุบัติเหตุ "  

ผมบอกแม่เสียงอ่อยกลัวแม่ผมทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

“ พอเถอะคุณหญิง ไอ้นนไม่เป็นไรก็ดีแล้วถือว่าฟาดเคราะห์ไป "

เสียงพ่อผมเอ่ยขึ้น

" มันเป็นอุบัติเหตุอะครับแม่ คงไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก "

เสียงพี่เนียร์พี่ชายผมพูดขึ้นอีกคน

 

" ใช่ค่ะแม่อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลย "

 

พี่แนนพูดขึ้นอ๋อพี่แนนพี่สาวผมเองครับ

ผมมองหน้าคนนั้นคนนี้เเละเริ่มปวดหัวกับเสียงของมินนี่ที่คอยถามว่าเจ็บมั้ยๆผมส่ายหัวเบาเป็นคำตอบ

มองออกไปที่หน้าประตูเห็นไอ้นัทที่มองดูผมผ่านช่องกระจกและผมก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นเร็วมาก มันดึงผมหลบแผ่นไม้นั่นจนแขนของเราทั้งคู่กระเเทกกับพื้นแต่ผมยังจำแววตาตื่นกลัวนั้นได้

นนอย่าเป็นไรนะ นน นน​

เสียงมันเรียกชื่อผมก่อนที่มันจะหมดสติทั้งที่ไม่สนิทกันมากทั้งที่ตัวเองเจ็บมากกว่าผมด้วยซ้ำในตอนนั้น แต่กลับทำท่าห่วงผมมากกว่าตัวมันเองทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด

กับการกระทำของมันและหลายครั้งที่เจอกันมันทำเหมือนอึดอัดทุกครั้งที่เจอผม

ผมไปทำอะไรให้มันไม่พอใจหรือเปล่านะ

ผมก็หันไปหาไอ้กิจกำลังจะเอ่ยปากถามอาการของไอ้นัทเสียงไอ้กรดังขึ้นและเปิดประตูเข้ามาทำหน้าตาตื่น

 

" ไอ้นัทแม่งออกจากโรงพยาบาลไปล่ะ "

 

ไอ้กรพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าผมกับไอ้กิจเพราะตอนนี้ในห้องเหลือแต่ผมกับไอ้กิจไอ้ต้น

พ่อกับพี่เนียร์กลับไปก่อนส่วนแม่ผมกับพี่เเนนคงไปหาของกินมาไว้ให้ผมแต่มินนี่ผมไม่รู้ว่าไปไหน

" ไอ้นัทนะ ไอ้นัทดื้อซิปไหนจะแขนเจ็บอีก "

ไอ้กิจบ่นเสียงเครียดปกติไม่ค่อยเห็นไอ้กิจมันเครียดอะไรนะเพราะผมกับมันสนิทกันมากตั้งแต่เด็กแล้วรู้นิสัยใจคอกันดี

" ใจเย็นน่า "

ไอ้ต้นพูดพร้อมเอามือตบที่ไหล่ไอ้กิจเบาๆ  ผมเห็นสถานการณ์ตึงเครียดก็เลยพูดออกมาว่า

" เออ มันคงกลับไปแล้วมั่งพ่อแม่หรือญาติๆคงมารับอ่ะ "

ผมพูดขึ้นเพราะเห็นพวกมันทำหน้าเครียดๆกันเรื่องไอ้นัททำไมต้องทำท่าห่วงใยกันขนาดนั้นหรือว่ามันเจ็บหนัก

" ถ้ามึงไม่รู้อะไร อย่าพูดเลยดีกว่า "

ไอ้กิจพูดกับผมตาขวางพร้อมเดินออกจากห้องไป

" มึงจะไปไหนไอ้กิจ " ไอ้กรถาม

" จะไปบ้านไอ้นัท "  ไอ้กิจตอบและมีไอ้ต้นที่วิ่งตามออกไป

" อะไรของมันวะแค่นี้ก็ทำเป็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "

ผมบ่นเสียงหงุดหงิดและมองหน้าไอ้กร

" มึงคงไม่รู้ไอ้นัทมันตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวไม่มีญาติที่ไหน ไอ้กิจมันห่วงไอ้นัทมากมึงก็อย่าไปโกรธมันล่ะ "

ไอ้กรตอบและมองหน้าผม

ตั้งแต่ไอ้นัทเข้ามาในกลุ่มเพื่อนสนิทผมหลายครั้งที่ผมกับไอ้กิจทะเลาะกันเองเพราะเรื่องของไอ้นัทนั่นทำให้ผมไม่ค่อยชอบไอ้นัทสักเท่าไหร่

" นัทคนไหน คนที่ช่วยนนหรือเปล่าลูก "

เสียงแม่ผมพูดขึ้นหลังจากไปเตรียมกับข้าวมาให้ผม

" ใช่ค่ะแม่นัทคนนี้ล่ะ​ ที่แนนว่าจะพาแม่ไปเยี่ยมนัทก็ทำงานที่ร้านของเเนนด้วย เป็นเด็กขยันทำงานมากแนนเองยังชอบเลย "

พี่เเนนเอ่ยพร้อมคำชมไอ้นัท

" ไม่ได้ล่ะนนต้องไปขอบคุณ เพื่อนคนนี้นะถ้าไม่ได้เค้า แม่ก็ไม่รู้นนของแม่จะเป็นไง ไม่งั้นก็พาไปทานข้าวที่บ้านแม่จะได้ขอบคุณเค้า "

เอาแล้วไงแม่ผมบทคุณหญิงมาเเล้วจะให้ผมขอบคุณไอ้นัทพาไปกินข้าวที่บ้านอีกเห้อ  เท่าที่รู้เหตุการณ์เมื่อวานหลายๆคนก็บอกว่าไอ้นัทเป็นคนเอาตัวบังผมไว้

" เอ่อ แล้วอาการมันเป็นไงบ้างไอ้กร "

ผมถามกรหลังจากผมไล่มินนี่กลับพร้อมแม่ซึ่งมินนี่บอกว่าจะขอมานอนเฝ้าผม

นั่นยิ่งทำให้ผมปวดหัวแต่เหมือนพี่เเนนจะรู้และช่วยพูดให้มินนี่กลับไปพร้อมกัน

" ไอ้นัทอะนะ ก็แขนซ้ายเดาะใส่เฝือกอาทิตย์หนึ่ง นอกจากนี้ก็ซ้ำตามร่างกายรวมๆแล้วก็หนักกว่ามึงอ่ะ "

กรตอบแล้วเลี่ยงออกไปรับโทรศัพท์น่าจะเป็นไอ้กิจที่โทรเข้ามา

เจ็บขนาดนั้นทำไมไม่พักรักษาตัวเองหยิ่งไม่เข้าเรื่อง หรือว่าพยายามเรียกร้องความสนใจจากใคร

พักหลังๆมานี่ผมสังเกตเพื่อนผมทั้งไอ้กิจกรหรือไอ้ต้นต่างก็เอาใจใส่ไอ้นัท

โดยเฉพาะไอ้กิจบางครั้งผมคิดว่ามันเอาใจใส่ห่วงใยเกินไปซึ่งหลายๆครั้งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำของพวกมันสองคนนั้น

ทำให้ผมห่วงไอ้กิจผมรู้นิสัยไอ้กิจดีแต่ไอ้นัทนั้นผมไม่รู้เพราะไม่เคยสนิทด้วย

ผมมองไอ้นัทก็ผู้ชายธรรมดาทั่วไปออกจะตัวเล็กด้วยซ้ำถ้าเทียบกับพวกเพื่อนๆผม

อาจจะมีเด่นบ้างที่ดวงตาคู่นั้นที่ตื่นกลัวเวลาที่ผมมองและรอยยิ้มใสที่มันมักจะมีให้เพื่อนๆผม ทุกคนยกเว้นผมคนเดียว

" กูคิดว่า ไอ้กิจมันดูจะห่วงไอ้นัทมากเลยนะ "

ผมพูดหลังจากที่ไอ้กรบอกว่าไอ้กิจจะค้างบ้านไอ้นัทวันนี้ไม่กลับบ้าน

" ก็ไอ้นัทมันตัวคนเดียว อีกอย่างมันเจ็บแขนคงทำไรได้ไม่สะดวกมีไอ้กิจเป็นเพื่อนดีเเล้ว " กรตอบ

" กูว่ามันแปลกๆ "  ผมพูดต่อ

" แปลกยังไง "  กรถามกลับ

" กูว่าไอ้นัทมัน ชอบไอ้กิจ " สิ้นเสียงของผมไอ้กรหัวเราะก้าก

" ไอ้กิจมากกว่ามั้งที่ ชอบไอ้นัท​ แล้วถ้าสองคนนั่นชอบกันจริงๆมึงจะทำไง "  กรถามต่อ

" กูจะไปทำไรได้แค่เป็นห่วงไอ้กิจกลัวมันโดนหลอกเรื่องแบบนี้ "

ผมพูดตามที่คิดความรักแบบนี้มันเข้าใจยากไม่ใช่ผมรังเกียจเพศที่สามนะครับแค่คิดว่าขนาดคบต่างเพศยังเข้าใจกันยากเลย

" มึงไม่ชอบไอ้นัทนี่​นะ " กรพูดขึ้นลอยๆพลางจ้องหน้าผม

" กูไม่ได้ไม่ชอบมัน "  ผมตอบ

“ งั้นมึงก็ชอบมัน "  กรบอกพร้อมหัวเราะเสียงดัง

" สมองมึงคิดได้นะนั่น​ผู้ชาย​นะ​กูไม่ใช่เกย์กูแค่ห่วงไอ้กิจ ”

ผมตอบ​พลาง​เคือง​ไอ้กรมันคิดได้ไงว่าผมชอบไอ้นัท

“ ก็ไม่เเน่นะไอ้นัทมันออกจะน่ารัก "  กรบอกพลางหลิ่วตามองผม

" พอๆเลยกูง่วงมึงจะไปไหนก็ไป "  ผมไล่ไอ้กร

" สรุปมึงห่วงไอ้กิจ แต่หวงไอ้นัท ”

ไอ้กรพูดจบมันก็เดินออกจากห้องไป

" ไปซื้อข้าวก่อนเอาไรมั้ย " มันถามผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ

น่ารักหรอไอ้นัทเนี่ยนะเดี๋ยวนี้เค้าใช้คำนี้กับผู้ชายด้วยหรือไงผมคิด........

นึกถึงสายตาที่มันแอบมองผมและทำท่าเขินๆแบบนั้นหรือเปล่านะ  ที่เรียกว่าน่ารัก

------------------------------------------------

1  ไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียน

1 คอมเมนท์ เพื่อแนะนำติชม

ขอบคุณคร้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}