ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE EFFECTS: 3 คนเลว 100% รีไรท์

ชื่อตอน : HATE EFFECTS: 3 คนเลว 100% รีไรท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.5k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2560 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE EFFECTS: 3 คนเลว 100% รีไรท์
แบบอักษร

#

HATE EFFECTS: 3


หนึ่งวันหลังจากวาณิริณถูกลักพาตัว...


ปิยาพัชร์และวาณิชาช่วยกันสืบต้นทะเบียนรถเบนซ์หรูสีดำคันนั้น เลขาสาวจำได้แม่นก็ได้ชื่อเจ้าของมาอย่างทันท่วงที


"ภาคิณ รัตนโยธิน กรรมการบริหารของ PK  AUTO GROUP ที่นี่สินะคะ" วาณิชาพูดด้วยอารมณ์ขุ่นมัว


"ใช่! แต่ว่ามีสองฝั่ง อะ...เดี๋ยวณิชา!!" ปิยาพัชร์ห้ามไม่ทัน วาณิชาในชุดนักศึกษาเดินลงจากรถบุกเดี่ยวเข้าไปด้านใน เธอได้แต่ถอนหายใจและรีบตามไปติดๆ


ภายในของโชว์รูมรถ...


ภากรกำลังเช็คจำนวนรถหรูที่นำเข้ามาพร้อมกับนาตยา จู่ๆก็ได้ยินคล้ายคนที่มาเยือนคือลูกค้าก็หมายจะเข้าไปต้อนรับ


"เข้าไม่ได้นะคะ!!" พนักงานประชาสัมพันธ์พยายามร้องห้าม แต่วาณิชาก็ดึงดันจะเข้าไปด้านใน


หญิงสาวถามถึงภาคิณก็ได้แต่คำตอบอ้ำๆอึ้งๆไม่ทันใจ "งั้นก็ตอบมาสิว่าคนชื่อภาคิณอยู่ไหม!?"


"ภาคิณไม่อยู่ อยู่แต่ภากร...สนใจเปลี่ยนคนไหมสาวน้อย อะ!" ภากรถึงกับถลึงตาตกใจเมื่อมือเล็กตรงเข้ามาคว้าคอเสื้อของเขาและกระชากแรงๆเข้าไปหาเธอ


"นายภาคิณอยู่ที่ไหน บอกให้เขาเอาพี่สาวของฉันมาคืนเดี๋ยวนี้!"


"เธอพูดเรื่องอะไร? ไซด์ไลน์เดี๋ยวนี้มาแปลกๆ..."


เพียะ !!


หน้าของภากรหันไปตามแรงเหวี่ยง แววตาของวาณิชาเวลานี้มีแต่ความโกรธเข้าครอบงำ


"ณิชาใจเย็นๆก่อน" ปิยาพัชร์วิ่งเข้ามาห้ามก่อนที่วาณิชาจะซ้ำไปอีกที


"ยัยเด็กบ้า!!" ตบแรงจนมุมปากของภากรมีเลือดซึมออกมา


"ดูถูกฉันอีกที...แม่จะตบให้ฟันกรามหลุดอุดหลอดอาหารเลยคอยดู"


นาตยาเห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบเข้ามา ปิยาพัชร์เห็นเธอก็ยกมือไหว้เพราะเป็นลูกค้าที่เพิ่งติดต่อสั่งสินค้าของบริษัท "มีเรื่องอะไรกันหรอกร?" เธอถามลูกชายที่สูดปากด้วยความเจ็บแสบ


"ก็ยัยเด็กนี่สิแม่ ตบหน้าผมจนเลือดซิบเลยเนี่ย" ภากรได้ทีก็ฟ้องก่อน


มีหรือว่าวาณิชาจะยอม "ก็ว่าฉันเป็นไซด์ไลน์ก่อนทำไม...คุณป้าเป็นแม่นายภาคิณใช่ไหมคะ? พอจะรู้ไหมคะว่าเขาอยู่ที่ไหน คือ...เขาลักพาตัวพี่สาวหนูไป"


วาณิชาโชว์รูปในโทรศัพท์ให้ทุกคนดู นาตยาเอามือทาบอกด้วยความตกใจ...ไหนลูกชายคนเล็กบอกว่าไปดูโรงงานที่ต่างจังหวัด แต่ก็ยากที่จะทำใจเชื่อได้


"เธออย่ามาปรักปรำน้องชายฉันนะ" ภากรมองหญิงสาวในชุดนักศึกษาตรงหน้าอย่างขุ่นเคือง


ปิยาพัชร์เห็นท่าไม่ดีขึงรีบขัดก่อนที่สองคนนั้นจะทะเลาะกันอีก "ฉันอยู่ในเหตุการณ์ค่ะจะจำทะเบียนได้เลยค้นหาดู ก็...ชื่อคุณภาคิณเป็นเจ้าของ"


"กร...โทรหาคิณสิลูก" นาตยากล่าวเสียงสั่น ภากรรีบยกโทรศัพท์กดโทรหาน้องชายของเขาทันที


เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายรับสายแล้ว วาณิชาก็แย่งโทรศัพท์เครื่องนั้นมาทันที


"เห้ย !!"


"เอาพี่สาวฉันคืนมานะไอ้โรคจิต" แผดเสียงทันทีเมื่อโทรศัพท์แนบหู

"หึ! เห็นทีจะไม่ได้นะ พี่สาวเธอมีความสุขดีไม่มีอะไรต้องห่วง"


"จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง นายเป็นใคร? นิสัยใจคอยังไงก็ไม่รู้  นาย...."


"หยุดพูดแล้วฟังฉัน!" เสียงเย็นเรียบทำเอาวาณิชาต้องหยุดตามคำของเขา "ครบสามวันฉันจะพาพี่สาวเธอไปส่งพร้อมข่าวดี ฉันรับรองว่าวาณิริณจะไม่มีรอยด่างพร้อยใดๆและถ้าเธอยังโวยวายอีกก็อย่าหาว่าฉันไม่รักษาคำพูดไม่ได้นะ"


วาณิชากลืนน้ำลายฝืดคอแต่ก็ฝืนรับคำไปเพราะกลัวว่าวาณิริณจะเป็นอันตราย วางสายแล้วก็ส่งโทรศัพท์คืนให้ภากร


"ว่าไงบ้าง?" ปิยาพัชร์เองก็ห่วงเพื่อนสาวของเธอไม่น้อย


"เขาบอกว่าครบสามวันจะพาพี่ณิริณมาส่งค่ะ จะมาพร้อมข่าวดี" วาณิชาไม่รู้ว่าข่าวดีอะไร ไอ้คนที่ชื่อภาคิณคงจะเป็นโรคจิตอ่อนๆเป็นแน่ ขอแค่อย่าทำอะไรพี่สาวเธอก็พอ


นาตยาได้ยินก็นึกถึงคำพูดวันก่อน ภาคิณเคยบอกให้เธอเตรียมรับขวัญลูกสะใภ้...จะเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ


#####


ด้านวาณิริณที่อยู่เป็นนกน้อยในกรงทอง เสื้อผ้า...ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างที่เขาเตรียมมาไว้ให้คือยี่ห้อที่เธอชอบใช้ทั้งนั้น แม้แต่ชุดที่เธอใส่ก็ซื้อมาได้ถูกขนาดเป๊ะ! แม้ว่าจะคับตรงช่วงอกของเธอก็เถอะ ส่วนกระเป๋าสะพายข้างที่ไม่ได้มีราคาอะไรของเธอก็ถูกภาคิณยึดเอาไว้ โทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ก็อยู่ในนั้นหมด


"คงจะสะกดรอยมานานแล้วแน่เลย" เธอมองตัวเองในกระจก เสื้อตัวนี้รัดแน่นไม่นิดหน่อยก็เห็นทรวดทรงชีดเจน โดยเฉพาะอกภูเขาไฟ "แล้วแบบนี้จะกล้าออกไปไหนล่ะ"


ยิ่งคิดยิ่งจนหนทาง เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงก็นึกอะไรขึ้นมาบางอย่าง


แกร็กๆ


ร่างบางสปริงตัวขึ้นเมื่อร่างสูงโปร่งของภาคิณเดินเข้ามา


"เบื่อหรือเปล่า?" ภาคิณถามเสียงเรียบ


เธอพยักหน้า "ฉันขอไปซื้อของใช้ส่วนตัวหน่อยได้ไหม?"


"อยากได้อะไร? เดี๋ยวจะให้คนออกไปซื้อให้"


"อะ...เอ่อ...ฉันต้องไปซื้อเอง คือ...จะไปซื้อผ้าอนามัย ให้ผู้ชายไปซื้อมันดูไม่ดี"


ภาคิณยิ้มมุมปาก...ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดหนี ในหัวก็คิดอยากจะแกล้งอีกแล้ว เขาอนุญาติให้วาณิริณออกไปได้พร้แมกับบอกเส้นทาง หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ตาลุกวาว ขอกระเป๋าสตางค์คืนได้ก็รีบออกจากบ้านหลังใหญ่ไปตามทางที่เขาบอก

แต่ทว่า...


ในกระเป๋านั้นมีเงินเพียง 200 บาทเท่านั้น ทั้งบัตรสำคัญต่างๆและเงินอีกจำนวนหนึ่งภาคิณเอาออกมาจนหมด


"อยากรู้จังว่าคนสวยของผมจะทำยังไงต่อ"


ท่ารถ...


วาณิริณเดินมาตามทางก็จริงแต่ไม่ใช่ทางตลาด ในหัวของเธอคิดเพียงอย่างเดียวว่าจะต้องหนีจะสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ระแวงไปรอบทิศทาง้พราะกลัวว่าเขาจะตามมาเสียก่อน เมื่อแน่ใจเธอก็ยืนเข้าคิวต่อแถวเพื่อที่จะรอซื้อตั๋วรถกลับกรุงเทพฯ


"500" เสียงห้วนๆของคนขายตั๋วบอก


เธอเปิดกระเป๋าก็ต้องตกใจ ชายคนนั้นเจ้าเล่ห์เกินกว่าที่เธอจะตามทัน "จ่ายปลายทางได้ไหมคะ?..."


"ถ้าไม่มีก็ถอยไป เสียเวลา!!"


ร่างบางผงะ เธอเดินออกมาอย่างผิดหวัง... เรื่องแค่นี้ก็น่าจะพูดจากันดีๆก็ได้ วาณิริณเริ่มตาแดงๆอยากจะร้องไห้ เธอไม่อยากอยู่ที่นี่...เธออยากกลับบ้าน... จะต้องมีสักทางให้เธอบ้างสิ หญิงสาวตัดสินใจที่จะโบกรถตามทางเพื่อขอติดเข้ากรุงเทพด้วย


เอี๊ยดด...


รถหรูคันสีดำจอตรงหน้า เธอระบายยิ้มแล้วรีบวิ่งเข้าไป...พอกระจกถูกลดลงเท่านั้นแหละ


"ไหนว่าไปซื้อของไงครับคนสวย!? มาทำอะไรที่ท่ารถ" ไม่พูดเปล่า! ภาคิณลงจากรถมาแล้วจับข้อมือเล็กไว้แน่น "อยากจะลองดีกับผมหรอ?"


"ฉะ ฉัน...หลงทาง" เสียงสั่นเทาไปด้วยความกลัว "ฉันไม่ได้คิดหนีจริงๆนะ แค่จะ...จะ..."


"กลับไปแล้วค่อยคุยกัน" ภาคิณพูดนิ่งๆ เขาดันตัวเธอเข้าไปนั่งในตัวรถก่อนจะตามเข้าไป


เทวินทร์ขับรถพาทั้งสองกลับมาส่งที่บ้านหลังใหญ่ริมชายหาดตามคำสั่งเจ้านายในระหว่างทางก็มีแค่บรรยากาศเงียบงัน ภาคิณจับข้อมือเล็กเอาไว้แน่นทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง วาณิริณรู้สึกลัวและอยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ไม่รู้ว่าผู้ชายข้างๆเขาจะทำอะไรกับตัวเองบ้าง


เมื่อมาถึง...


ภาคิณก็ฉุดกระชากลากดึงกับแม่ยอดดวงใจอยู่นานกว่าจะพาขึ้นบันไดไปได้ วาณิริณก็ใช่ว่าจะยอม...เห็นวิญญาณซาตานเข้าสิงเขาแล้วก็ขัดขืนเต็มที่จนข้อมือขึ้นรอยตามแรงบีบของเขา


"ปล่อยเถอะนะ! ฮึก นะ...ฉันจะไม่ขัดใจคุณอีกแล้ว ฮืออ นะ"


"บอกว่าให้เรียกพี่คิณ!" สายตาดุวาดเข้าไปหา วาณิริณก็ปล่อยน้ำตาไหลออกมา ใจหนึ่งก็สงสารแต่อีกใจก็อยากแกล้งต่อ...กว่าจะบังคับเธอกลับมาอยู่ในห้องได้ก็เล่นเขาหมดแรงเช่นกัน มาถึงได้ก็กดร่างเล็กลงบนที่นอนนุ่ม


ตุบ !!


"ยะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮืออ ฉันขอ...ฮึก ขอล่ะนะ" มือเรียวพนมไหว้ร้องขอความเมตตาจากเขา


มือหนารวบแขนเล็กขึ้นเหนือหัว ร่างแกร่งโน้มทับหญิงสาวก็กระตุกยิ้มห่ามๆออกมา "ทีแบบนี้ล่ะทำกลัวแล้วที่ให้เรียกพี่คิณ...ทำไมไม่เรียก หืม?" พูดพลางซุกไซ้ซอกคอขาว


เขาอยากจะทำให้มากกว่านี้...


วาณิริณพยายามหดคอหนี "คือ...คือฉันยังไม่รู้จักคุณเลยนะ จะ...จะ...จะให้เรียกแบบนั้นมันรู้สึก ปะ...แปลก"


"หึ!" เงยหน้าขึ้นแล้วกดจูบเบาๆที่แก้มเนียน "ชื่อภาคิณ รัตนโยธิน อายุ 29 เป็นประธานบริหาร PK AUTO GROUP ฝั่งส่งออกอะหลั่ยยานยนต์ แค่นี้รู้จักหรือยัง?"


เธอนิ่งใช้ความคิด "มะ...ไม่ใช่ ฮึก อย่า...อื้อ อ่อย อื้ออออ"


พูดไม่ทันจบก็ถูกช่วงชิงคำพูดไปเสียแล้ว ภาคิณพยายามระงับอารมณ์ร้อนแรงในกายไม่ให้พุ่งพล่าน... เพราะถ้าจะทำแบบนั้นกับเธอจริงๆต้องไม่ใช่การบังคับขืนใจ 


แต่ร่างกายนี่ช่างเย้ายวนเสียเหลือเกิน...เมื่อได้สัมผัสและลูบไล้ไปตามผิวเนียนลื่นก็กระตุ้นอารมณ์ชายให้ตื่น แต่ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน...ถึงอย่างไรเธอก็เป็นของเขาอยู่ดี


แชะ ๆ!!


อย่างๆน้อยก็ต้องทำให้เธอไม่มีข้อโต้แย้งกับเขาอีกต่อไป


"อ้าาา~"


"แฮ่กๆ ~ ทะ...ทำอะไร?" มือที่ถูกปล่อยเป็นอิสระเช็ดคราบน้ำตาออก อีกคนยิ้มร้ายยกโทรศัพท์โชว์รูปที่ถ่าเมื่อครู่ออกมา "คนเลว!!"


"จะว่าแบบนั้นก็ได้ ถ้ามันจะทำให้ณิริณคนสวยเป็นของพี่คนเดียว"


มือเล็กปัดป้องมือของเขาที่ใบหน้าของเธอออก ล่วงเกินยังไม่พอแถมจะแบล็คเมล์กันอีก


"ฉันไม่ใช่ของคุณ และหวังว่ากลับไปแล้วคงจะไม่ต้องเจอกันอีก อะ...!"


หมับ !!


ภาคิณจับข้อมือเธอแล้วล็อคไว้แน่น "น่ากลัวว่าจะไม่ได้นะ เพราะกลับไปแล้ว...เราสองคนจะต้องได้อยู่ด้วยกันจนตลอดชีวิตเลยล่ะ"

________________________100%___________

คุณคิณบ้าไปแย้วววว ทำกับน้องดีๆหน่อยสิคุณพี่.... น้องณิริณกลัวไปหมดแย้วนะ

1 คอมเม้นต์ = 1 ล้านกำลังใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป จุ๊บๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น