star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.06 พี่ม่านฟ้า【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.06 พี่ม่านฟ้า【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.06 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2559 16:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.06 พี่ม่านฟ้า【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

❥Update 22.11.16

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/64675/1165128036-member.jpg

 

#

 

 

 

【EP.06 พี่ม่านฟ้า】

 

 

 

 

 

พาร์ทมิน





วันนี้ผมไม่เป็นอันทำงานเลยครับ คนที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจออีกก็บอกจะกลับมาซะอย่างงั้น ผมจะพูดยังไงดีล่ะ ผมยังไม่พร้อมให้ไอ้ป๋าเจอพี่ม่านฟ้าตอนนี้ ผมอยากขอเวลาอีกนิด




Tru Tru Tru....



"สวัสดีครับ สุดหล่อของแม่"


"แม่พี่ม่านจะมาไฟท์กี่โมงครับ?"


"ตอนหกโมงเย็นลูก มินไม่ว่างไปรับพี่เขาเหรอลูก?"


"เปล่าครับ มินแค่ยังไม่รู้ว่าพี่เขาจะมาถึงกี่โมง"


"ตายจริง! แม่ลืมบอกทิวไปเลยอ่ะ มินโทรบอกพี่เขาด้วยนะลูกให้พี่เขาพาไป"


"ครับๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะแม่ มินต้องทำงานแล้วครับ"


"จ้า... อย่าหักโหมมากนะลูกแม่เป็นห่วงนะครับ"


"ครับๆ รักแม่นะครับ"


"จ้า... แม่ก็รักมินนะลูก"



เอาไงดีวะงานนี้ ผมนั่งเคาะนิ้วกับโต๊ะทำงานอยู่ร่วมห้านาที เอาวะ!! งานนี้เป็นไงเป็นกัน ขอโทษนะไอ้ป๋าคือกูยังไม่พร้อมจริงๆ หวังว่ามึงคงจะเข้าใจกูนะ



"คุณชุภาครับ เดี๋ยวมีประชุมอีกทีวันจันทร์ใช่ไหมครับ?" ผมหันไปถามพี่ที่เป็นเลขาของเจ้าของโครงการที่ผมทำอยู่ครับ


"ใช่ค่ะ คุณมินมีอะไรรึเปล่าคะ?"


"เอ่อ... พอดีผมมีธุระค่อนข้างด่วนอ่ะครับ"


"อ่อค่ะ... งั้นคุณมินเชิญกลับก่อนได้เลยนะคะเพราะเหลืองานอีกนิดเดียวเดี๋ยวพี่สรุปเสร็จแล้วจะส่งให้คุณมินทางอีเมล์นะคะ"


"ได้ครับ ขอบคุณมากนะครับ" ผมยกมือไหว้เสร็จก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องประชุมทันที ดีนะที่วันนี้ประชุมเลิกเร็วไม่งั้นผมคงอึดอัดตายพอดี




Tru Tru Tru.....



"เออว่าไง?" เสียงไอ้ทีนเพื่อนรักทักทายผม


"ไอ้ทีนมึงเอารถมาให้กูยืมแป๊ปดิ๊"


"เดี๋ยวๆ มึงจะเอารถไปทำอะไร แล้วนี่เฮียรู้ไหม?" ไอ้สาดดด... มึงจะถามถึงมันทำไมวะ กูยิ่งเสียวๆ อยู่นะโว๊ย!!


"เออน่า!! กูเอาไปทำธุระแปปเดี๋ยวมา"


"เฮ้ย!! ไม่ได้เว้ย!! มึงต้องบอกกูก่อนว่าเฮียรู้เรื่องนี้ไหม?!!" ไอ้ทีนแม่ง!!


"ไม่รู้เว้ย!! มึงเอารถมาก่อนถ้ามึงไม่อยากให้กูงานเข้ามากกว่านี้!"


"เอาแล้วไง!! มึงหาเรื่องอะไรอีกไอ้มิน!" ยังไม่วายที่ไอ้ทีนจะคาดคั้นเอาความลับจากผม


"เออน่า!! มึงเอารถมาก่อนที่เหลือกูรับผิดชอบเอง แล้วเรื่องนี้ห้ามบอกใครนะมึง เหยียบสุดตีน!!"


"ไอ้สาดดด... กูว่างานนี้มีเผารวมแน่!! เออๆ เดี๋ยวกูเอาไปให้แต่มึงต้องสัญญาก่อนว่าต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้กูฟัง อ่อ... แล้วที่สำคัญมึงต้องปกป้องกูจากตีนเฮียด้วย!! เข้าใจ๋?!!"


"เออๆ อย่ามัวแต่พูดมาก... กูรีบ!!"


"แม่ง!! หาเรื่องฉิบหาย!!"



ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......



แล้วไอ้ทีนก็วางสายไป ส่วนผมก็ไปนั่งรอที่ล๊อบบี้ด้านล่างของดึกที่ผมทำงาน นั่นไปก็เสียวไป ไอ้ป๋าแม่งจะโทรมาตอนไหนวะเนี้ยะ ผมรออยู่ครึ่งชั่วโมงไอ้ทีนก็เดินหล่อควงกุญแจทำเท่มาแต่ไกล




"ไอ้เหี้ยทีนให้ไว!!"


"นี่กูก็ไวที่สุดแล้ว! มึงจะไม่บอกกูจริงๆ เหรอวะว่าจะเอารถไปทำอะไร"


"เออน่า!! ถามมากจริงมึงเนี้ยะ! ยิ่งมึงรู้น้อยเท่าไหร่มันก็จะเป็นผลดีต่อมึงเท่านั้น"


"เออ!! แม่งหัดมีความลับ" ไอ้ทีนยื่นกุญแจรถมาให้ผม


"ขอบใจว่ะเพื่อน เดี๋ยวกูเอาไปคืนแล้วค่อยคุยกัน"


"อ้าว!! นี่มึงจะไปเลยเหรอวะ?"


"เออดิ!! ไว้ค่อยเล่าให้ฟัง บาย!"


"เฮ้ย!! แล้วมึงรู้เหรอว่ารถกูจอดอยู่ไหน?!!" ไอ้ทีนตะโกนตามหลังผมมา


"ไอ้ควาย!! ที่จอดมีอยู่ที่เดียวหน้าตึก!!" ผมตะโกนกลับไป ไอ้ทีนหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองอยู่ที่เดิม นอกจากที่จอดรถใต้ตึกแล้วก็มีแค่ที่หน้าตึกที่เดียวครับที่ให้รถมาจอดได้แต่จอดได้ฟรียังไงนี่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ต้องถามไอ้ป๋านู้น...




ผมก็รีบเดินไปที่ลานจอดรถหน้าตึกโดยไม่ถามว่าไอ้ทีนเพื่อนรักมันจะกลับยังไง ตอนนี้ผมต้องรีบครับ งานนี้รอไม่ได้แต่พอเดินมาถึงลาดจอดรถเพิ่งคิดขึ้นได้ เออว่ะ!! ว่าแต่มันเอารถคันไหนมาวะ แต่รถไอ้ทีนหาไม่ยากหรอกครับ รถแต่งราคาโคตรแพงของมันที่มันรักนักรักหนาทุกคนมักจะโดดเด่นเป็นที่หมายปองของทุกคนที่เห็น ผมรีบเดินไปยังรถที่ผมคิดว่าใช่ คันนี้เห็นมันขับมาที่มหาลัยเมื่อสองวันก่อน ผมจัดการเปิดรถแทรกตัวเข้าไปนั่งที่คนขับแล้วออกรถทันที





ผมใช้เวลาขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมงนิดๆ มาถึงก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง ขอบคุณที่พี่ม่านเลื่อนไฟท์เร็วขึ้นไม่งั้นงานนี้ผมกระอักกระอ่วมทำตัวไม่ถูกแน่ๆ เลย ผมขับรถวันหาที่จอดอยู่สักพักก็เดินไปรอที่ผู้โดยสารขาเข้า งานนี้ใจเต้นแปลกๆ ไม่รู้ตื่นเต้นหรือกลัวใจไอ้ป๋า มือผมกำโทรศัพท์แน่น สายตาก็มองไปที่จอขนาดใหญ่ที่อีกไม่กี่อึกใจเครื่องจะแลนดิ้ง ผมคิดอยู่นานว่าเอาไงดีวะ คิดไปคิดมาก็ได้ข้อสรุปว่าโทรไปหาไอ้ป๋ามันก่อนดีกว่าไม่อยากเสี่ยงครับงานนี้





ผมกดโทรศัพท์โทรหาไอ้ป๋าทันทีที่คิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด เอาวะ!! ดีกว่าให้มันโทรมาแล้วกัน ผมคุยกับไอ้ป๋าอยู่ร่วมสิบกว่านาที งานนี้ไอ้ป๋าคาดคั้นเอาคำตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่แต่ผมทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ พูดด้วยเหตุผลให้ไอ้ป๋าเข้าใจพร้อมใส่ลูกอ้อนอีกนิดเป็นอันตกลง พอผมวางสายจากไอ้ป๋าเรียบร้อยก็กลับมาตั้งใจรอคนที่ผมเคยให้ความสำคัญมากที่สุด





"ที่รัก......" เสียงที่ผมคุ้นเคย เสียงสดใสน่ารักของผู้หญิงคนที่ผมแอบหลงรักตั้งแต่เด็กๆ ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นรักแรกของผม "พี่ม่านฟ้า"


"เฮ้ย!! พี่ม่านอย่าทำรุ่มร่ามแบบนี้ซิครับ" พี่ม่านฟ้าทิ่งกระเป๋าเดินทางก่อนจะยิ่งเข้ามาทั้งกอดทั้งหอมแก้มผม


"คิดถึงที่รักจังเลย มินคิดถึงพี่ไหม?" รอยยิ้มของพี่ม่านฟ้ายังดูสดใสเหมือนเมื่อหลายปีก่อนที่ผมเห็นเธอครั้งสุดท้าย


"คิดถึงครับ พี่สาวคนเดียวจะไม่คิดถึงได้ยังไง แต่ตอนนี้พี่ม่านปล่อยผมก่อนได้ไหมคนอื่นพากันมองหมดแล้วไม่อายรึไง"


"มินพูดแทนตัวเองว่าผม?" พี่ม่านจ้องมองผมด้วยความสงสัย


"ผมโตแล้วนะครับ พี่ม่านก็โตแล้วจะให้ผมเล่นเหมือนตอนเด็กๆ ได้ยังไงล่ะ"


"ไม่เอาอ่ะ!! มินต้องพูดกับพี่เหมือนเดิมไม่งั้นพี่ไม่ยอม!"


"ครับๆ มินว่าเดี๋ยวมินรีบไปส่งพี่ม่านที่โรงแรมก่อนดีกว่าถ้าปล่อยให้เย็นกว่านี้รถจะติดครับ"


"ครับๆ ทุกคำเลยนะ มินเปลี่ยนไปมากรู้ตัวรึเปล่า พี่ชักจะงอนแล้วนะ!"


"เอ่อ... พี่ม่านอย่าเพิ่งงอนเลยนะเดี๋ยวไม่สวยนะ"


"ก็ได้ๆ แต่มินต้องพาพี่ไปหาอะไรอร่อยๆ กินที่เยาวราชก่อน พี่อยากกินของอร่อยๆ มานานแล้ว พาพี่ไปหน่อยนะๆๆ นะที่รักนะคะ" เจอลูกอ้อนแบบนี้เข้าไปผมก็ทำตัวไม่ถูกเลยครับ


"โอเคได้ครับ งั้นเรารีบไปกันเถอะนะครับ"


"ที่รักของพี่น่ารักที่สุดเลย ไปกันเถอะจ๊ะ ไม่เสียแรงจริงๆ ที่พี่กลับมาไทยครั้งนี้"





ผมไม่ได้ความสนใจกับประโยคสนทนาระหว่างเราสองคนสักเท่าไหร่ เพราะอะไรนะเหรอครับ ก็เพราะผมกำลังรีบไงล่ะ รีบพาพี่ม่านไปกินอาหารอร่อยๆ ตามที่เธอขอแล้วรีบพาเธอไปส่งโรงแรมที่พี่ม่านจะเข้าพัก ผมต้องรีบทำเวลาไม่งั้นไอ้ป๋าเอาผมตายแน่ เฮ้อออ.... งานนี้ต้องใช้ความกล้าสูงมาก ไหนจะต้องอ่อนไหวให้กับความขี้อ้อนร้องขอที่น่ารักของพี่ม่านฟ้าอีก มันไม่ง่ายเลยนะ....




ผมพาพี่ม่านฟ้าเดินมายังรถที่จอดอยู่ เก็บกระเป๋าเข้ารถเรียบร้อยผมก็จัดการขับรถพาพี่ม่านออกจากสนามบินทันที แต่ตอนนี้ผมกลับใจเต้นแรงหนักกว่าเดิมกับการถึงเนื้อถึงตัวโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวทันสักครั้ง ตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กๆ ไร้เดียงสาแล้วนะเว้ย!!!




"พี่ม่านนั่งดีๆ ซิครับ มินขับรถไม่ถนัด"


"หื้อ... ก็พี่คิดถึงมินนิ ขอพี่กอดแบบนี้ก่อนนะ เราไม่ได้เจอกันตั้งสิบปีเลยนะ พี่คิดถึงมินจะแย่อยู่แล้ว"


"แต่มินขับรถไม่ถนัดจริงๆ นะครับพี่ม่าน แล้วถ้าเกิดจอดรถแล้วคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีนะครับ ถึงเราจะเป็นพี่น้องกันก็เถอะ" อันที่จริงผมก็พยายาม


"ไม่อ่ะ พี่จะกอดมินแบบนี้นี่แหละ เฮ้ออ... ใครจะไปคิดล่ะว่าที่รักของพี่จะโตมาแล้วหล่อขันเทพขนาดนี้ รู้อย่างนี้พี่คงตอบตกลงไปตั้งแต่ตอนนู้นแล้ว ว้า... เสียดายจังเลย" ใจไม่รักดีของผมก็ดันเต้นแรงซะอย่างนั้น


"ผมว่าพี่ม่านนั่งดีๆ ก่อนนะครับ"


"ไม่!! พี่อยากนั่งท่านี้อ่ะ ได้กอดแขนมินไว้แบบนี้ทำให้พี่คิดถึงตอนที่เราได้อยู่ด้วยกัน"




ใจผมวู๊บทันทีที่ได้ยิน ในสมองตอนนี้ดันคิดถึงไอ้ป๋าขึ้นมาซะอย่างนั้น ใช่!! วันนี้ผมมีไอ้ป๋าอยู่แล้ว พี่ม่านแค่พี่สาว ถูกต้อง!! แค่พี่สาวเท่านั้น.....




"แต่ผมขับรถไม่ถนัดจริงๆ นะครับ"


"ชิส์! ก็ได้ๆ พี่ปล่อยก็ได้แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ เพราะพี่รักมินหรอกพี่ถึงยอม" พี่ม่านทำท่างอนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมามองผมแล้วฉีกยิ้มหวาน เอาอีกแล้ว!! พี่ม่านชอบแกล้งงอนอย่างนี้ทุกครั้งเมื่อถูกผมขัดใจ ถ้าเป็นตอนนั้นผมคง......





ตลอดทางที่ผมขับรถมุ่งหน้าไปยังเยาวราชแหล่งรวมอาหารรสเริศยามค่ำคืน ผู้คนหนาแน่นจนพื้นที่ดูคับแคบไปถนัดตา ผมขับรถไปจอดร้านอาหารที่ผมเคยมากับที่บ้านประจำก่อนจะพาพี่ม่านเข้าไปนั่งจับจองพื้นที่ก่อนจะสั่งอาหารมาทาน




"มินจ๋า... เดี๋ยวเรากินข้าวเสร็จแล้วพาม่านไปเดินเล่นหาของหวานอร่อยๆ ข้างนอกกินหน่อยนะจ๊ะ" ผมได้แต่มองพี่ม่านอย่างขำๆ แล้วส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ ความขี้อ้อนงอแงพี่ม่านยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน


"นะๆๆ นะมินนะ พาม่านไปหน่อยนะคะ" พี่ม่านพูดก่อนจะทำตาหวิ้งๆ ใส่ผมจนผมเริ่มถอดใจและยากที่จะปฏิเสธคำขอนั้น


"เฮ้ออ... พี่ม่านต้องสัญญาก่อนนะว่าเสร็จจากนี้แล้วจะรีบกลับโรงแรมเลย"


"คริคริ... ได้ซิ พี่กวนมินมานานแล้วแต่ถ้าได้อยู่ด้วยนานกว่านี้จะดีมากๆ เลย"


"ไม่ได้!!" ผมเผลอพูดเสียงดังไปนิด พี่ม่านนี่สะดุ้งเลย


"เอ่อ... พอดีมินมีธุระต้องไปทำต่อนะ พี่ม่านนั่งเครื่องมาตั้งหลายชั่วโมงมินว่ากลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่าครับ"


"นี่พี่คงจะรบกวนมินมากไปใช่ไหม?"


"เปล่าๆ ไม่ใช่อย่างนั้นแต่พอดีมินมีธุระด่วนจริงๆ พี่ม่าน เอ่อ.... คือ"


"เอาเถอะๆ พี่ว่านี่ก็ดึกมากแล้วกว่าเราจะกินข้าวกันเสร็จ กว่ามินจะขับรถไปส่งพี่ที่โรงแรม กว่ามินจะขับรถกลับอีก พี่คงจะรบกวนมินมากจริงๆ ซินะ"


"พี่ม่าน คือ..."


"ไม่เป็นไรหรอกมิน พี่เข้าใจดี กินข้าวกันนะพี่ไม่ได้กินข้าวกับมินนานแค่ไหนแล้วเนี้ยะ"
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ผมโคตรอึดอัดเลยครับ พี่ม่านฝืนยิ้มแล้วเราสองคนก็นั่งกินข้าวกันอย่างเงียบๆ ไม่มีบทสนทนาใดๆ ต่อจากนั้น นี่ผมพูดอะไรแรงไปรึเปล่า พี่ม่านจะเสียใจรึเปล่า ผมทำอย่างนี้ผิดไหม แต่ผมอยากกลับเร็วๆ เพราะตอนนี้ไอ้ป๋ามันคงรอผมอยู่ โทรศัพท์ก็แบตหมด จะขอยืมพี่ม่านก็ไม่ได้ เฮ้ออ....





หลังจากผมกินข้าวกันเสร็จก็ขับรถมาส่งพี่ม่านที่โรงแรมหรู ผมส่งเธอแค่ข้างล่างครับ เธอก็ไม่มีทีท่าจะพูดอะไร ผมแม่งโคตรทำตัวไม่ถูกเลย จะว่ารู้สึกผิดงั้นเหรอ ก็นิดนึงนะถ้าให้ตอบจริงๆ เออ!!! เอาเป็นว่าผมรู้สึกผิดจริงๆ นั่นแหละเพราะพี่ม่านดูไม่ร่าเริงเอาซะเลย ตอนผมเผลอตะคอกใส่เธอก็น้ำตาคลอนิดๆ เฮ้ออ.... ไม่น่าเล๊ยยย....





ผมหงุดหงิดกับตัวเองตลอดทางจนขับรถไปถึงบ้านไอ้ทีน ไอ้นี่ก็เสือกหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ว่าจะให้มันขับรถไปส่งที่คอนโดสักหน่อย แม่ง!! ผมเลยต้องนั่งแท็กซี่กลับเองเลย นี่ก็โคตรดึกมากล่ะ ป่านนี้ไม่รู้ไอ้ป๋ากลับมาจากร้านรึยังก็ไม่รู้ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วต้องรีบชาร์ตแบตโทรหาซะหน่อย ไม่งั้นคืนนี้ผมโดนมันด่าแหลกแน่ๆ งานนี้รอดยาก






เมื่อรถแท็กซี่มาจอดเทียบหน้าคอนโดผมก็รีบเดินตรงไปยังลิฟท์กดเลือกชั้นหลังจากนั้นก็ยืนรอแบบเท่ๆ ครับ กร๊ากก.... สาวยืนข้างๆ ต้องเก๊กหล่อกันหน่อย แต่เสียดายครับผมกับเธออยู่กันคนละชั้นซะงั้น เฮ้อ.... เสียดายว่ะ ผมเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องก่อนจะควักกุญแจขึ้นมาเพื่อเข้าห้อง พอผมเปิดประตูแค่นั้นแหละครับ เชี่ย!!! มากันเต็มห้องเลย!! ไอ้ป๋าทำหน้าโหดมากเมื่อเห็นผม กูตายแน่งานนี้!!





ผมทำเนียนทักทายแบบตกใจนิดๆ แต่ไม่รอดครับ ไอ้ป๋าตะคอกใส่ผมเสียงดัง ไล่เพื่อนออกจากห้องไปจนหมด มันจับตัวผมลากเข้าห้องทันที งานนี้ผมไม่ทันได้ตั้งตัวซะด้วยแรงแม่งโคตรเยอะเลยอ่ะ เวลาไอ้ป๋าโมโหโคตรน่ากลัวจริงๆ นะครับ บางทีผมก็ขนลุกเหมือนกันอย่างเช่นตอนนี้






เราสองคนมีปากเสียงกันเล็กน้อย ไม่ใช่ซิ! มากเลยต่างหากแต่งานนี้ผมทำผิดผมต้องยอมไงครับ ถามว่าโกรธที่มันทำรุนแรงกับผมไหม บอกเลยว่าแอบเคืองครับ ปกติไอ้ป๋าจะคอยตามใจผมทุกอย่าง ไม่เคยทำร้ายผมสักครั้งแต่ครั้งนี้ไอ้ป๋าคงจะโกรธมากจริงๆ เออ!! ผมผิดเองแหละแต่ผมก็น้อยใจนะเว้ย!! ผมเจ็บนะครับที่โดนไอ้ป๋าทำขนาดนี้ ผมพยายามอธิบายกับมันนะ สิ่งที่บอกไปก็มีทั้งเรื่องจริงและเรื่องไม่จริงเล็กน้อยแต่จะให้ผมทำไงล่ะก็ในเมื่อผมไม่อยากให้มันคิดมาก ผมยังไม่พร้อมที่จะเล่าให้มันฟัง แม่ง!! เป็นอย่างนี้อีกแล้วว่ะ แต่ไอ้ป๋ามันเห็นผมเจ็บไม่ได้ พอมันเห็นผมเจ็บมันก็เริ่มมีสติกลับมา ขอโทษจริงๆ ว่ะ กูรักมึงนะแต่กูขอเวลาหน่อย กูหวังว่ามึงจะเข้าใจแล้วให้อภัยกูนะไอ้ป๋า เฮ้ออ... ผมได้แต่สารภาพความผิดในใจ พอมันง้อผมก็ใจอ่อน มันทำรุนแรงกับผมเพราะผมทำผิด มันทำถูกแล้วเพราะถ้าเป็นผมก็คงโกรธมากเหมือนกัน กว่าเราสองคนจะคุยกันรู้เรื่องก็เล่นเอาผมคางเหลืองเลยครับ ไอ้ป๋ามันทำโทษผมโหดมาก ก้นกูแม่งแทบนอนราบกับที่นอนไม่ได้ พังๆ ไม่พังวันนี้จะพังวันไหนวะ!! แต่ก็ช่างแม่งเหอะเพราะยังไงกูก็ยอมมึงคนเดียวนั่นแหละ





เช้ามาผมต้องพาร่างอันทรุดโทรมจากโทษประหารเมื่อคืนมาทำงาน แม่ง!! เจ็บฉิบหายเลย!! ร้าวไปหมดทั้งตัวแต่ต้องเก็บอาการมากๆ ไอ้ป๋าก็กวนไม่เลิกอีก เออ!! เอากันเข้าไปอย่าให้ถึงทีกูบ้างนะเว้ย!! กูเอาคืนจัดหนักแน่!! ฝากไว้ก่อนเถอะ โอ๊ย!! อยากจะกรีดร้องว่าปวดก้นโว๊ยยยย.....





"คุณมินวันนี้ไม่สบายรึเปล่าคะ?"


"ครับ อ่อ... ก็นิดหน่อยครับ"


"ที่จริงโครงการนี้ก็ใกล้จะเสร็จแล้วต่อไปไม่ได้ร่วมงานกันคุณมินพี่คงเหงาแย่เลยนะคะ"


"อ้าว... แล้วโครงการที่จะทำเพิ่มละครับ คุณชุภาไม่ได้ดูแลต่อเหรอครับ?"


"เฮ้ออ... จะอธิบายยังไงดีล่ะคะ" เธอตอบยิ้มๆ


"ถ้าไม่สะดวกก็ไม่ต้องพูดก็ได้ครับ แต่ผมคงเสียใจแย่เลยที่ไม่ได้ร่วมงานกับคนเก่งๆ อย่างคุณชุภาอีก"


"คุณมินอย่าไปบอกใครนะคะ พี่มีความลับจะบอก..." คุณเลขาสาวทำท่าทางเหมือนมีความลับนะครับ แต่ผมงงว่าทำไมต้องมาบอกผมด้วยวะ


"เอ่อ.... งั้นถ้าเป็นความลับคุณชุภาไม่ต้องบอกผมก็ได้นะครับ"


"แหม!! คุณมินพี่เห็นว่าคุณมินเป็นน้องที่น่ารักของพี่คนนึงนะคะ คืออย่างนี้ค่ะ...." แล้วเธอก็เล่าความลับของเธอให้ผมฟัง พอผมได้รู้เหตุผลที่ไม่ได้ร่วมงานกับเธอต่อผมก็รู้สึกใจหายแต่อีกใจก็รู้สึกถึงความน่ายินดี




ผมร่วมงานกับคุณชุภามาก็นานนะครับ เกือบครบหนึ่งปีเต็มที่ผมได้รู้จักเธอ เธอเป็นผู้หญิงที่ดูอบอุ่นและจิตใจดีมากคนหนึ่ง จะว่าไปเธอก็ดูแลผมเหมือนพี่สาวดูแลน้อง เรื่องงานเธอก็ทำเต็มที่ส่วนเรื่องที่นอกเหนือจากเรื่องงานเราก็คุยกันค่อนข้างสนิทสนมเลยทีเดียว เฮ้ออ... พอได้รู้ข่าวว่าเธอจะไปผมก็ใจหายเหมือนกันแฮะ




"ถ้าคุณมินมีอะไรให้พี่ช่วยบอกได้เลยนะคะ ต่อไปนี้เรียกพี่ว่าพี่ภาเฉยๆ ก็ได้ค่ะ" เธอพูดแล้วยิ้มอย่างมีความสุข


"ครับ ผมขอให้พี่ภาโชคดีในทุกๆ เรื่อง ขอบคุณที่ดูแลผมอย่างดีตลอดเวลาที่เราทำงานด้วยกันนะครับ"


"โอ๊ยย... ตั้งแต่พี่เจอคุณมินพี่ก็เหมือนได้เจอน้องชายแล้วจ๊ะ ขอบคุณมินมากนะที่ช่วยให้งานที่พี่รับผิดชอบประสบความสำเร็จก่อนที่พี่จะไป ต่อไปนี้พี่จะมีน้องชายเพิ่มอีกหนึ่งคนล่ะ คริคริ... อย่าลืมไปเยี่ยมพี่ที่ร้านบ้างนะคะ"


"ได้ครับ ถ้าผมมีเวลาว่างจะไปเยี่ยมพี่ภาแน่นอนครับ"


"จ้า... ขอบคุณนะคะ"


"อ่อ... เรื่องไปดูงานนอกพื้นที่คุณมินพร้อมเมื่อไหร่บอกพี่ได้เลยนะคะ พี่จะได้ยื่นเรื่องให้เรียบร้อยก่อนที่พี่จะไปค่ะ"


"ครับ... ขอบคุณพี่พามากนะครับ"


"ยินดีจ้า... แต่พี่ว่าน้องมินทานยาดักไว้ก่อนจะดีกว่าไหมคะ? หน้าตาซีดเผือกซะขนาดนั้นถ้าปล่อยไว้นานจะเป็นหนักได้นะคะ"


"อ่อ... ก็ดีครับ เดี๋ยวผมไปขอยากับพี่แม่บ้านทานตอนเที่ยงแล้วกันครับ"


"จ๊ะ อย่าหักโหมมากนักนะคะ ถึงจะยังหนุ่มยังแน่นแต่เราก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะคะ"


"คร๊าบบบ...."





หลังจากผมได้พี่สาวคนใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน เราสองคนก็ช่วยกันทำงานที่เหลืออีกเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกันไปพักทานข้าว เฮ้ออ... ผมจะบอกได้ยังไงล่ะว่าไอ้ที่ทำให้ผมไข้ขึ้นเนี้ยะเพราะไอ้บ้ากามที่นอนรอผมอยู่ที่คอนโด ป่านนี้ไม่รู้จะตื่นไปร้านรึยัง เดี๋ยวกินข้าวกินยาเสร็จก่อนค่อยโทรไปถามแล้วกัน ตอนนี้คือหิวมากแล้วแถมร่างกายก็เริ่มสงสัญญาณนิดๆ แล้วด้วย





ครืดดด.... ครืดดด.....





"เบอร์ใครวะ?"



ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ที่ผมไม่ได้บันทึกชื่อไว้ซะด้วย ผมหยิบน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะหย่อยยาลงไปสองเม็ดแล้วดื่มน้ำตามสายที่โทรเข้ามาก็วางไป ผมกำลังจะกดโทรกลับไปแต่ก็ช้าไปครับ เบอร์นั้นโทรเข้ามาหาผมอีกครั้ง



"สวัสดีครับ" ผมรับสายนั้น


"ที่รัก.... กินข้าวรึยังคะ?" ประโยคแรกผมแทบไม่ต้องเดาต่อเลยครับว่าคือใคร


"พี่ม่าน...."


"คริคริ... จำเสียงพี่ได้ด้วยเหรอ? เก่งจัง"


"พี่ม่านมีธุระอะไรรึเปล่าครับ?"


"โหหห... ใจร้ายจัง พี่คิดถึงมินพี่เลยโทรมาหานะ งอนล่ะ"


"แล้วพี่ม่านรู้เบอร์ผมได้ไงครับ?"


"พี่โทรไปถามคุณน้านะ มินจ๋า.... พรุ่งนี้วันเสาร์มินพาพี่ไปเที่ยวเขาใหญ่ทีซิ นะๆ พี่อยากไปมากเลย" ผมแทบจะถอนหายใจเหนื่อยเมื่อได้ยินความต้องการของพี่ม่าน


"พอดีผมไม่ว่างนะครับ พี่ม่านไปเองได้ไหมเดี๋ยวผมจะโทรจองโรงแรมให้ครับ"


"มิน.... ทำไมมินถึงใจร้ายกับพี่จัง มินรู้ไหมว่าพี่กลับมาไทยครั้งนี้เพราะอะไร"


"ผมไม่รู้ครับ แต่ผมไม่ว่างจริงๆ พอดีว่าผมต้อง"


"นะมิน พี่จะขอร้องมินครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย พาพี่ไปเที่ยวครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วพี่จะไม่ขอร้องอะไรมินอีกเลย พี่รู้ว่าพี่ทำให้มินเสียใจมากแต่พี่ขอโอกาสได้เที่ยวกับมินครั้งสุดท้ายได้ไหม? ขอให้พี่ได้ขอโทษ ได้บอกเรื่องสำคัญกับมินก่อนที่พี่จะไม่มีโอกาสได้บอกอีก"


"พี่ม่านบอกผมมาตอนนี้เลยได้ไหม?"


"ทำไมมินหรือว่ามินมีคนอื่นแล้ว"


"ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องพูดตอนนี้นะครับ" ทำไมผมยังรู้สึกเจ็บลึกๆ อยู่อีกวะ เรื่องของผมกับพี่ม่านมันผ่านไปนานแล้ว มันควรจะจบได้แล้วไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมผม....


"มินไม่รักพี่แล้วเหรอ พี่เคยรักมินมากนะ แล้วตอนนี้พี่ก็...."


"พอเถอะครับ เรื่องมันผ่านมานานแล้วผมไม่อยากรื้อฟื้นขึ้นมาอีก"


"พี่ขอครั้งสุดท้ายได้ไหมมิน ถ้าพี่ได้พูดกับมินครั้งนี้แล้วมินจะตัดสินใจยังไงพี่ก็จะยอมรับมัน ได้ไหม?"





ผมถอนหายใจเฮื้อกใหญ่ ทำไมผมถึงรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้ ถ้าผมทำตามคำขอครั้งนี้แล้วเรื่องมันจะจบใช่ไหม ผมไม่อยากเจ็บปวดเหมือนอดีตที่ผ่านมา แล้วที่สำคัญตอนนี้คนที่ผมรักไม่ใช่พี่ม่านอีกต่อไป คนที่ผมรักตอนนี้คือไอ้ป๋าคนเดียว ถ้าผมจบเรื่องนี้ด้วยตัวเองโดยที่ไอ้ป๋าไม่ต้องมารับรู้ไอ้ป๋าก็จะไม่เสียความรู้สึกใช่ไหม แล้วถ้าไอ้ป๋ารู้เรื่องของผมกับพี่ม่านล่ะมันจะยังรักผมอยู่รึเปล่า มันจะเสียใจไหมที่ผมเคยรักคนอื่นมากๆ ก่อนที่จะมาเจอกับมัน ผมอยากให้มันเป็นรักแรกของผมแต่เราจะลบอดีตเราได้ด้วยเหรอ ไม่ซิ.... ตอนนี้พี่ม่านก็แค่อดีตที่เคยทำให้ผมเจ็บปวด แต่สำหรับไอ้ป๋ามันคืออนาคตของผม เราสัญญากันแล้วว่าเราจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป ผมจะจบเรื่องนี้เอง





"มิน.... มินฟังพี่อยู่รึเปล่า?"


"ผมจะไปตามที่พี่ม่านต้องการแต่ผมขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะ"


"ได้ซิมิน... ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย งั้นมินมารับพี่เย็นนี้เลยนะ เราไปด้วยกันคืนนี้เลย พี่อยากเจอมินเร็วๆ จัง เดี๋ยวพี่ไปเก็บกระเป๋ารอนะจ๊ะ รักมินนะ จุ๊บ...."



ตู๊ดด......




สายถูกตัดไปด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงของพี่ม่าน แต่ในใจผมตอนนี้กลับเป็นกังวลอย่างมาก จากอาการที่เหมือนจะเป็นไข้อยู่แล้วก็พลานให้ปวดหัวเพิ่ม เอาไงดีล่ะ ผมจะบอกไอ้ป๋าว่ายังไงดี



ทิว กูขอไปเที่ยวกับพี่ม่านคนที่กูเคยแอบรักนะ หึหึ



ทิว กูขอไปบอกลาครั้งสุดท้ายกับพี่ม่านนะ



ทิว กูขอไปจบเรื่องนี้ด้วยตัวกูเองนะ อย่างนี้นะเหรอ... บ้าว่ะ!!






ผมคิดผิดหรือคิดถูกวะที่รับปากพี่ม่านไปอย่างนั้น เฮ้ออ... หรือว่าผมจะพาไอ้ป๋าไปด้วยเลย ไม่ได้ดิ!! ถ้าไอ้ป๋ารู้เรื่องต้องอาละวาดแน่ๆ จากที่จะเคลียร์กันให้รู้เรื่องมีหวังได้มีเรื่องเคลียร์เพิ่มอีก ไอ้ป๋ายิ่งอารมณ์ร้อนอยู่ด้วย แล้วที่สำคัญผมไม่รู้ว่าเรื่องที่พี่ม่านจะพูดกับผมคือเรื่องอะไรนี่ซิ






"ทิว......"





TBC.


อย่าลืมเม้นให้กำลังใจคนเขียนบ้างนะคร้า
ขอบคุณนะคะ ^^

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}