มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 อดใจไม่ไหว Part 2

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 อดใจไม่ไหว Part 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2559 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 อดใจไม่ไหว Part 2
แบบอักษร

       “ดรีม ตายแล้วเป็นอะไรไปล่ะนี่ ทำไมต้องร้องไห้ด้วย รายงานที่เอาไปส่งมันผิดพลาดอะไรหรือเปล่า แล้วคุณฌอห์นว่าอะไรดรีม หืม...”

       “เปล่าค่ะ เปล่า เขาแค่เสียงดังใส่ดรีม และดรีมแค่ตกใจน่ะค่ะพี่อร” สาวน้อยยกมือบางป้ายน้ำตาป้อยๆ เป็นเหตุให้อรอนงค์ต้องหยิบกระดาษทิชชู่ในกระเป๋าตนเองส่งให้

       “โถ แค่ตกใจก็ร้องไห้ซะแล้ว คุณฌอห์นคงเสียงดังมากเลยล่ะสิ ถึงได้ตกใจได้ขนาดนี้ ไม่เป็นไรนะ คราวหลังพี่จะเป็นคนเอางานเข้าไปให้เจ้านายเองแล้วกันนะจ๊ะ ไม่ต้องร้องนะ อ่ะ เอาแป้งพี่ไปผัดหน้าซะหน่อยไป ในห้องน้ำน่ะ เดี๋ยวไม่สวยกันพอดี” อรอนงค์พยายามปลอบใจสาวน้อย และยื่นแป้งพัฟของตนให้ ดลลดารับไว้ กล่าวขอบคุณเบาๆ และเดินไปที่ห้องน้ำ

       หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ดลลดาเห็นหญิงสาวที่มีคราบน้ำตาเต็มหน้าไปหมด เห็นแก้มใสที่แดงเรื่อ ริม-ฝีปากบวมเจ่อ สาวน้อยไม่กล้าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ใครฟังได้ แม้แต่อรอนงค์ ดลลดาคิดไม่ถึงว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ น้ำตาของเธอไหลออกมา ทว่าไม่ใช่เพราะรังเกียจในสิ่งที่ชวนนท์ทำ แต่เป็นเพราะหญิงสาวเผลอตัวไปกับเขา และไม่คิดว่าจะถูกไล่ออกมาอย่างคนไร้ค่าแบบนี้ เขาทำเรื่องแบบนี้กับเธอได้ยังไง และดลลดาก็ปล่อยให้น้ำตาไหลรินจนพอใจแล้ว จึงล้างหน้าและใช้กระดาษทิชชู่ที่อรอนงค์ให้มาซับน้ำออกจากใบหน้า จากนั้นก็ใช้แป้งพัฟผัดหน้าให้พอเนียนใส ก่อนจะกลับมานั่งทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

       หากแต่ในความเป็นจริงแล้ว หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นกระหน่ำ เสียงตวาดขับไล่ของชายหนุ่มยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทการรับรู้ หญิงสาวกล้ำกลืนฝืนใจนั่งทำงานต่อ พยายามท่องในใจว่า เพื่อใบรับรองการผ่านงานเธอต้องทนได้ และตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอจะไม่มีทางยอมอยู่ในห้องกับชวนนท์สองต่อสองอีกเด็ดขาด

       จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ดลลดาได้ยินเสียงประตูห้องทำงานของชวนนท์เปิดออก ก่อนจะเห็นร่างสูงเดินออกมา หล่อนก้มหน้าก้มตาพยายามไม่สนใจเขา จนร่างสูงของชวนนท์เดินผ่านไปอย่างไม่สนใจเธอเลย สาวน้อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดลลดาไม่อยากให้เขามองเห็นตัวเธอเลยด้วยซ้ำ เธอหลบหน้าแล้วเก็บเอกสารให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนคว้ากระเป๋าสะพายใบย่อมของตนมาคล้องไหล่ ซึ่งอรอนงค์ก็เก็บของเสร็จแล้วเช่นกัน จากนั้นสองสาวก็พากันกลับไปยังที่พักของตน

       เมื่อดลลดากลับมาถึงห้องพักที่เป็นอพาร์ตเม้นท์ 4 ชั้น ราคาถูก ที่นี่เจ้าของอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์ได้ แต่ห้ามทำสกปรกเลอะเทอะเด็ดขาด ดลลดาจึงมีเจ้าขนฟู ซึ่งเป็นแมวเปอร์เซียสีเทาสลับขาว ตัวอ้วนกลมปุ๊ก เป็นเพื่อนแก้เหงาได้อย่างดี

       “เจ้าขนฟู วันนี้ดรีมโดนรังแกด้วยล่ะ เขาใจร้ายจังเลย ดรีมจะทำยังไงดีล่ะเจ้าขนฟู”

       ดลลดายกมือบางลูบขนฟูๆ ของเจ้าแมวน้อยไปมา ด้วยใจดวงน้อยที่สับสน

 

       ณ คอนโดหรูใจกลางเมือง ในห้องพักชั้นบนสุดของคอนโดแห่งนี้  ชวนนท์ที่ตอนนี้ยังอยู่ในชุดทำงานชุดเดิม เพียงแต่เขาถอดเสื้อสูท และถอดเน็คไทสีเข้าชุดกันออก  ร่างสูงแข็งแกร่งกำลังยืนมองดูทิวทัศน์ยามราตรีเบื้องล่าง มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้รสเลิศยกขึ้นจิบเป็นระยะ มืออีกข้างเท้าสะเอวหนาไว้ ดวงตาคมกริบทอดมองเบื้องล่างอย่างไร้จุดหมาย

       ประตูห้องน้ำเปิดออก ร่างระหงงดงามของนางแบบสาวชื่อดัง แพรวพรรณนาราย วิจิตรโสภา  ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวยาวแค่เข่า เดินนวยนาดออกมาหาชายหนุ่ม ลำแขนเรียวเสลาสอดเข้ากอดเอวหนาเอาไว้ พลางซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างอย่างออดอ้อนออเซาะ

       “ฌอห์นคะ วันนี้แพรวว่าคุณดูไม่ค่อยสดชื่นเลย มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ บางทีแพรวอาจจะช่วยคุณได้นะคะ” หล่อนบอกอย่างเอาใจ ถึงแม้จะรู้ว่าชวนนท์ไม่เคยบอกกล่าวเรื่องส่วนตัวให้เธอฟังเลย แต่เธอก็ยังจะหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาบ้าง

       “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกเบื่อๆ”

       “คุณมาหาแพรวแล้ว แพรวจะทำให้คุณหายเบื่อเองค่ะ” นางแบบสาวสวยบอก และเริ่มเปลื้องชุดคลุมอาบน้ำออกจากร่างงาม

       แพราวพรรณรายนั้นชื่นชอบอารมณ์ดิบเถื่อนของชายหนุ่มอยู่มาก และนี่เองก็เป็นสิ่งหนึ่งของเขาที่หล่อนหลงใหล นอกจากรูปสัมบัติและทรัพย์สมบัติของชายหนุ่ม ความใจร้อน เอาแต่ใจ และความรุนแรง ทำให้เธอขึ้นสวรรค์ได้อย่างรวดเร็ว

       ชวนนท์ปรายตาไปมองร่างเปลือยเปล่านั้น แต่ร่างที่ชายหนุ่มเห็นในตอนนี้ กลับไม่ใช่เรือนร่างของแพรวพรรณราย แต่เป็นร่างอรชรอวบอิ่มของสาวน้อยดลลดา แววตาคมกริบฉายแววหวานออกมาชั่ววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเววตาของความหมางเมิน เมื่อเขากะพริบตาแล้วร่างที่เห็นอยู่นั้นกลับเป็นร่างของแพรวพรรณราย

       ร่างสูงหมุนตัววางแก้วเครื่องดื่มในมือลงบนโต๊ะตัวเล็กที่ตั้งอยู่บริเวณนั้น ก่อนจะเอื้อมมือและใช้ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวเสื้อสูทที่ถอดพาดไว้บนเก้าอี้ขึ้นมาพาดบ่า

       “ฌอห์นคะ” แพรวพรรณรายเห็นดังนั้นก็หน้าเสีย

       “ผมจะกลับ” ชวนนท์หันไปบอกหญิงสาว

       “อะไรนะคะ นี่เรายังไม่ได้...” เสียงสั่นพร่าของหล่อนนั้นน่าสงสาร แต่ชายหนุ่มก็ไม่เห็นใจ ชวนนท์โยนเงินปึกหนึ่งบนโต๊ะตัวเล็กที่วางแก้ววิสกี้เมื่อครู่

       “นี่ของคุณ จะเอาไปใช้อะไรก็ได้ตามสบาย”

       “แต่...”

       “ถ้าคุณมีปัญหา พรุ่งนี้ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้ก้อนหนึ่ง และเราอย่าได้เจอกันอีก”

       ไม่ทันที่แพรวพรรณรายจะได้ตอบอะไร ชวนนท์ก็เดินจากไป ไม่เหลียวแลมายังร่างที่ยังคงเปลือยเปล่าอีกเลย ปล่อยให้แพรวพรรณรายกระทืบเท้าเต้นเร่าๆ อย่างขัดใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

       ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้นดลลดาก็ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองกับชวนนท์อีก เขาจะเรียกหาแต่อรอนงค์ ไม่ได้เรียกเธอเข้าพบเลย ทำให้ดลลดาเริ่มมีสมาธิในการทำงานมากขึ้น แต่หล่อนก็ไม่มีวันลืมเหตุการณ์วันนั้นลงได้ เวลาเผชิญหน้ากับชวนนท์ หญิงสาวก็เอาแต่ก้มหน้า ส่วนชายหนุ่มก็ไม่แม้แต่จะทักทาย เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลยด้วยซ้ำ

       สองวันต่อมา

       ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องทำงานของชวนนท์ดังขึ้น

       “เข้ามา” และเมื่อเงยหน้าจากกองเอกสารตรงหน้า ชวนนท์ก็ได้พบกับร่างสูงของน้องชายร่วมสายเลือดเดียวกัน

       “อ้าว... นายเองหรอกเหรอ ฉันไม่คิดว่านายจะมีมารยาทพอจะเคาะประตูก่อนเข้ามา”

       “โอ้โห พี่ชายสุดที่รักของผม สรรเสริญเยินยอผมตั้งแต่เห็นหน้าเลยนะครับ แต่เอาเถอะครับวันนี้ผมยอมให้ เพราะมีข่าวที่ต้องการทราบจะมารายงาน” ชลาทิศเดินเข้ายืนใกล้เก้าอี้ที่พี่ชายนั่งอยู่ ก่อนยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ และเมื่อชวนนท์รับไปเปิดดู เขาก็เดินไปหยุดยืนมองออกไปนอกกระจกใสนั้นนิ่งๆ

       “พี่ลองดูเอาเองแล้วกันนะครับ ผมขี้เกียจอธิบาย”

       ชวนนท์อ่านข้อความทั้งหมดที่อยู่ในซองนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองน้องชาย

       “ลูกสาว! นี่ดลลดาเป็นลูกสาวของนายดิรกงั้นเหรอ”

       “ครับ  นายดิรกเปลี่ยนนามสกุลจาก ฤทธาภิวัฒน์ เป็นเรืองวัฒน์อย่างที่พี่ฌอห์นรู้มาจริงๆ แต่สาเหตุที่เขาเปลี่ยนนามสกุลก็มาจาก เขาติดการพนันและมีหนี้มีสินจนต้องขายบ้านและทรัพย์สินที่มีอยู่เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้ จากนั้นภรรยาก็พาลูกสาวหนีไปอยู่ที่อื่น ซึ่งก็คือน้องดรีมนั้นจริงๆ และเป็นคนจังหวัดพะเยา ต่อมามารดาก็พาน้องดรีมมาอยู่ที่กรุงเทพฯ และทำให้น้องดรีมต้องมาเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ จนถึงปัจจุบันนี้ แต่มารดาของน้องดรีมกลับไปอยู่ที่พะเยาแล้วนะฮะ ส่วนตัวนายดิรกก็ย้ายที่อยู่ไปอยู่ที่เชียงใหม่ แล้วทำการเปลี่ยนนามสกุลเป็นเรืองวัฒน์ก่อนจะมีภรรยาคนปัจจุบัน คงจะเป็นเพราะเพื่อปิดบังอดีตที่ตนเคยทำไม่ดีเอาไว้น่ะครับ” ชลาทิศอธิบาย

       “นายดิรกเลิกรากับภรรยาคนเก่านานแค่ไหนแล้ว”

       “ก็ราวๆ 4 ปี แล้วล่ะครับ”

       “อืม... ขอบใจนายมาก”

       “แล้วพี่ฌอห์นจะทำไงต่อ” ชลาทิศสบตากับพี่ชายอย่างรอคำตอบ

       “ตอนนี้ยังคิดไม่ออก ปล่อยไปก่อน เอาไว้ฉันคิดออกเมื่อไหร่แล้วค่อยจัดการทีหลัง”

       ดวงตาคมกริบที่สบกับตาคมหวานของผู้เป็นน้องนั้น ดูหม่นแสง มันไม่เจิดจรัสดังเช่นทุกวัน แสดงว่าตอนนี้พี่ชายของเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจ และคงไม่ใช่เรื่องของนายดิรกแน่นอน

       “พี่ฌอห์นมีเรื่องอะไรไม่สบายใจที่นอกเหนือจากเรื่องนายดิรกหรือเปล่าฮะ” ชลาทิศตัดสินใจถาม

       “ทำไม หน้าฉันมันฟ้องนายขนาดนั้นเลยเหรอ” มุมปากลึกของชวนนท์กระตุกขึ้น เหมือนจะเยาะหยันกับตัวเอง

       “ก็นิดหน่อยน่ะครับ อีกอย่างผมเป็นน้องพี่ มีหรือที่ผมจะไม่รู้จักพี่ชายตัวเองดีพอ” ชลาทิศยักไหล่เล็กน้อยให้พี่ชาย

       “ขอบใจที่นายยังใส่ใจฉันอยู่ ฉันคิดว่านายจะสนใจแต่แม่ตุ๊กตาญี่ปุ่นคนนั้น” ชวนนท์ยิ้มบางๆ เหมือนโลกทั้งโลกสว่างไสวยิ่งนัก

       “พี่ฌอห์นครับ ยังไงครอบครัวเราก็ต้องมาก่อน เรื่องหัวใจค่อยตามมาทีหลัง” ชลาทิศส่งยิ้มประจบให้

       “หึหึ ให้มันแน่เถอะ แล้วนี่เมื่อไหร่นายจะอยู่ออฟฟิศซะที มัวแต่ลอยไปลอยมาแบบนี้ แม่เขาเป็นห่วงนะ”

       “ขอเวลาให้ผมจัดการเรื่องหัวใจก่อนเถอะครับ แล้วต่อไปผมจะอยู่ช่วยงานพี่ให้เต็มที่เลย และฝากบอกแม่ด้วยนะครับว่าไม่ต้องห่วงผม คนที่น่าเป็นห่วงน่ะคือยัยเชอรี่ ไม่รู้ว่าไปถ่ายแบบหรือไปไหน ถึงได้หายไปซะนานขนาดนี้”

       “นั่นสิ แต่เท่าที่ฉันรู้ยัยน้องสาวตัวแสบของเรา ตอนนี้อยู่ที่อิตาลี”

       “พี่ฌอห์นต้องปรามๆ บ้างแล้วนะฮะ ผมเป็นห่วง”

       “ไว้ฉันเจอหน้ายัยเชอรี่ก่อนแล้วกัน”

       “งั้นผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ ฝากบอกแม่ด้วยว่าคิดถึงจัง”

       “ไว้นายก็เข้าไปทานข้าวกับแม่บ้างสิ”

       “ครับ แล้วผมจะพาว่าที่ลูกสะใภ้ไปกราบด้วย” ชลาทิศยักคิ้วหลิ่วตาให้พี่ชาย ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะบ่าแข็งแกร่งนิดนึง แล้วเดินจากไป

 

 

ด้วยมนตราแห่งรัก
My Darling / มณีน้ำเพชร
www.mebmarket.com
“เจ้านาย ปล่อยค่ะ” เสียงใสๆ นั้นสั่นระรัว ชวนนท์ก้มหน้าลงไปจนริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว ตอนนี้อารมณ์ของเขากำลังตื่นเพริดกับร่างอรชรอ้อนแอ่น แต่อวบอิ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัวของหญิงสาว อีกทั้งกลิ่นกายของเจ้าหล่อนก็ช่างหอมหวนชวนให้อยากดอมดม แล้วเขาก็ห้ามใจไม่อยู่ ชวนนท์แนบริมฝีปากร้อนผ่าวกับริมฝีปากอิ่มของดลลดาเบาๆ ก่อนจะเพิ่มแรงกดลงไปอีก ดลลดารัวกำปั้นน้อยๆ ของตัวเอง ไปที่อกแกร่ง แต่เขาก็หาแสดงความเจ็บปวดออกมาไม่ จนกำปั้นน้อยๆ นั้นต้องคลายออก เมื่อชวนนท์ใช้ชั้นเชิงและประสบการณ์ที่มีมากกว่าหลายเท่าตัวนัก ทำให้ริมฝีปากอิ่มเผยอออกรับเรียวลิ้นเข้าไปชอนไชหาความหวานที่อยู่ข้างใน และมีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่ามันหวานล้ำแค่ไหน “ดลลดา เธอทำอะไรกับฉันกันนี่ยัยแม่มดตัวน้อย” ชายหนุ่มพึมพำชิดริมฝีปากอิ่ม เมื่อถอนเรียวลิ้นออกมา ริมฝีปากและจมูกของเขาทำท่าจะซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น อย่างต้องการจะลิ้มรสความหวานให้ทั่วร่างงาม        “คุณฌอห์น อย่าค่ะได้โปรด” ดลลดาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงห้ามปรามชายหนุ่มแผ่วเบา        อารมณ์ที่กำลังตื่นเพริดทำให้ชวนนท์ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง มือหนาปลดกระดุมเม็ดแรกของเสื้อเชิ้ตสีชมพูหวานตามด้วยเม็ดที่สองและสามตามลำดับ สติสัมปชัญญะของดลลดาถูกฉุดรั้งให้จมดิ่งลงในวังวนปรารถนา หญิงสาวอยากต้านท้าน อยากปฏิเสธ แต่ร่างกายของเธอกลับเรียกร้องสัมผัสจากเขาให้มากยิ่งขึ้นไปอีก มือบางเปลี่ยนเป็นวางไว้บนบ่ากว้างเฉยๆ ไม่ผลักดันหรือขวางกั้นอีก

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}