ฮาเร็มคุง

ขอคอมเม้นเป็นกำลังใจหรือ กดไลค์ให้ทีกดได้วันละครั้งนะแจ๊ะ < กำลังใจดี ก็ออกเยอะ > กราบขอบคุณทุกท่านที่กดให้ดาวมา มือใหม่อย่าด่าเยอะกลัว ^_^

ชื่อตอน : ตอนที่ 88

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2560 17:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 88
แบบอักษร

ตอนที่ 88

 

กองทัพพันธมิตรที่ประกอบไปด้วยสามอาณาจักรใหญ่ตอนนี้ได้ทำการปิดล้อมอาณาจักรโลกัณต์เพื่อรอโอกาสเข้าจู่โจมในทันที บรรดานักรบทั้งหมดนี้ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่พวกเขาจะรู้สึกหวาดกลัวต่อสงครามครั้งนี้ พวกเขาทุกคนล้วนรู้ดีว่าแม้จะเป็นอาณาจักรโลกัณต์ที่ยิ่งใหญ่ก็ตามแต่หากต้องรับมือกับอาณาจักรใหญ่ทั้งสามพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้าถึงหกคน มันเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

 

ก่อนหน้านี้กองทัพพันธมิตรได้ส่งสาสน์เข้าไปยังภายในอาณาจักรโลกัณต์มาสักพักหนึ่งแล้วและไม่มีทีท่าว่าทางอาณาจักรโลกัณต์นั้นจะเคลื่อนไหวแต่อย่างใด เหมือนกับว่าพวกเขาพร้อมที่จะสู้เป็นตายในศึกครั้งนี้ เทียนหลงเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากลกับสถานการณ์ในตอนนี้  

 

หากเป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้แต่เดิมทางอาณาจักรโลกัณต์เมื่อได้รับสาสน์ที่บ่งบอกให้ยอมแพ้พร้อมกับชดใช้ค้าสินสงครามครั้งก่อน พวกเขาก็น่าจะส่งทูตเป็นตัวแทนในการเจรจาเสียก่อนเพื่อว่าพวกเขาจะไม่จำเป็นที่จะต้องชดใช้ค่าสินสงครามเต็มจำนวน แต่ในตอนนี้ราวกับว่าพวกเขามีความมั่นใจในสงครามครั้งนี้เป็นอย่างมาก 

 

นักรบบนกำแพงนั้นแตกต่างจากตอนที่อาณาจักรเมฆาโดนบุกโดยสิ้นเชิงแม้ว่าในตอนนั้น นักรบของเหล่าอาณาจักรเมฆาจะสู้จนวินาทีสุดท้ายแต่พวกเขาหลายคนยังมีสายตาที่หวาดกลัวต่อศัตรูตรงหน้าที่มีจำนวนมากกว่าและแข็งแกร่งมากกว่า

 

แต่สายตาของนักรบของอาณาจักรโลกัณต์นั้นพวกเขาดูเหมือนกับว่าไม่ว่าจะอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีทางพ่ายแพ้ มันเป็นสายตาของผู้ที่เชื่อมั่นว่าชัยชนะในครั้งนี้นั้นได้ตกอยู่ในมือของพวกตนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บรรดาเหล่าทหารที่มากไปด้วยประสบการณ์และผู้อาวุโสชั้นยอดของแต่ละอาณาจักรต่างรับรู้ถึงสิ่งผิดปกตินี้เป็นอย่างดี

 

แต่ก็ไม่มีพวกเขาคนใดสามารถคาดการณ์ได้ว่าเหตุใดที่ทำให้อาณาจักรโลกัณต์ที่ตอนนี้ถูกลอยแผจากอาณาจักรข้างเคียงไม่ว่าจะน้อยใหญ่ แต่พวกเขากลับมีความเชื่อมั่นอย่างสูงในการศึกครั้งนี้ ?

 

เซี่ยวเฮินซึ่งในตอนนี้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพในการบุกครั้งนี้นั้นได้หันไปหาบรรดาเหล่าผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้าเพื่อเป็นการแสดงสัญญาเตรียมบุกในทันที บรรดาเหล่าชาวยุทธ์หน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมนั้นต่างไม่ได้รับรู้ถึงความผิดแปลกของสงครามในครั้งนี้อาจเป็นเพราะพวกเขานั้นมีความมั่นใจมากจนเกินไปจนไม่ทันได้ระวังตัวแต่อย่างใด

 

" บุกก !! " 

 

เสียงสัญญาณบุกของเซี่ยวเฮินดังก้องไปทั่วทั้งสนามรบโดยปกติแล้วเพียงแค่เสียงของเขาเช่นนี้ก็มากพอที่จะข่มขวัญฝ่ายตรงข้ามได้อย่างมากกลับกันมันยังเป็นเสียงปลุกเร้าอารมณ์ฆ่าฟันของฝ่ายตนได้อย่างดีอีกเช่นเดียวกัน

 

คลื่นมนุษย์ถาโถมเข้าหากำแพงเมืองอาณาจักรโลกัณต์อย่างบ้าคลั่งเทียนหลงที่อยู่แนวหลังพร้อมกับเซี่ยวเฮินและผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้าและทัพหลังที่เหลือนั้นยังไม่ได้ทำการโจมตีเข้าไปแต่อย่างใดสำหรับผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้านั้นพวกเขาจะลงมือก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายมีผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้าหรือสี่ที่ทำการออกมารับศึกเท่านั้น

 

พลังวิญญาณธาตุแสงของเทียนหลงหมุนวนภายในร่างอย่างบ้าคลั่งหลังจากที่สิ้นศึกในครั้งก่อนนั้นไม่เพียงแต่บรรดาคนรอบข้างของเขานั้นจะพัฒนาขึ้นตัวเขาเองก็สามารถใช้พลังวิญญาณได้อย่างชำนาญขึ้นเช่นเดียวกันทำให้ประสิทธิภาพของพลังวิญญาณของเขาในตอนนี้นั้นเทียบกับก่อนหน้าแทบไม่ติด

 

อ่อร่าแสงถูกปกคลุมไปทั่วกองทัพพันธมิตร พวกเขารู้สึกราวกับว่าร่างกายอวัยวะทุกส่วนล้วนถูกเร่งประสิทธิภาพจนเกินขีดจำกัดแต่พวกเขาไม่ได้รู้สึกทรมานแต่อย่างใดกลับกันมันกลับเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

 

ทางฝั่งอาณาจักรโลกัณต์เริ่มมีการตอบสนองในทันทีเช่นเดียวกันประตูหน้าเมืองของพวกเขาในตอนนี้นั้นค่อยๆถูกเปิดออกมา บรรดาคนทั่วไปอาจคิดว่านี้อาจเป็นการกระทำที่โง่งมเพราะการที่พวกมันนั้นเปิดประตูเมืองออกเช่นนี้ก็เท่ากับว่าทางฝ่ายอาณาจักรโลกัณต์นั้นต้องการส่งทหารออกมาเพื่อทำการสู้รบกับทัพหน้าทางฝ่ายพันธมิตร 

 

ซึ่งในความเป็นจริงแล้วนั้นพวกเขาควรใช้ความได้เปรียบในพื้นที่ของพวกเขาในการโจมตีจากบนกำแพงเพื่อริดรอนกำลังฝ่ายตรงข้ามไม่ว่าจะมากน้อยเพียงใดแล้วจึงค่อยทำการส่งทหารเพื่อสกัดกั้นแต่นี้ยังไม่ทันเริ่มสงครามพวกเขากลับส่งทหารของตนมาตายเสียแล้ว

 

แต่ทันใดนั้นเมื่อประตูอาณาจักรโลกัณต์ถูกเปิดออกบรรดาทหารที่อยู่ทัพหน้าที่ล้วนวิ่งเข้าหาประตูเมืองในตอนแรกอย่างบ้าคลั่งถึงกลับชะงักงั้นเพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าของพวกเขาในตอนนี้ เหงื่อเย็นปรากฎอยู่บนแผ่นหลังของพวกเขาทุกคนที่เห็นภาพตรงหน้า

 

จากตอนแรกมันสมควรเป็นกองทัพของอาณาจักรโลกัณต์ที่ต้องมาทำศึกกับพวกเขาไม่ใช่แล้วเหตุใดมันถึงเป็น ปีศาจ ไปได้เล่า !

 

" ปีศาจ ! "

 

ภาพตรงหน้าของพวกเขาในตอนนี้คือสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดพวกมันต่างจากสัตวอสูรโดยสิ้นเชิง พวกมันมีลักษณะที่แตกต่างกันไปไม่ได้ตายตัว และความแข็งแกร่งโดยธรรมชาติของพวกมันนั้นล้วนแข็งแกร่งกว่าสัตวอสูรมากนักและพวกมันเป็นพวกที่กระหายเลือดเนื้อของมนุษย์เป็นที่สุด

 

ปีศาจจำนวนมากเหล่านี้มากพอที่จะถล่มเมืองใหญ่เมืองหนึ่งได้อย่างสบายๆ แต่เหตุใดพวกมันกลับใช้ชีวิตอยู่ในเมืองของมนุษย์ได้เช่นนี้กัน ?

 

" ฮ่าๆๆ  ขอยินดีต้อนรับพวกเจ้าทั้งหมดเข้าสู่อาณาจักรของข้า ฮ่าๆๆๆ "

 

ทันใดนั้นเสียงชายชราที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะอันน่าเกีลยดก็ดังขึ้นไปทั่ว เทียนหลงมองขึ้นไปตามเสียงบนกำแพงแล้วต้องขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ ชายชรารูปร่างอ้วนผิวกายของมันตอนนี้แลดูอัปลักษณเป็นอย่างมากสภาพของชายชราผู้นี้แลดูราวกับว่ามันไม่ใช่มนุษย์อย่างใดอย่างนั้น

 

แต่สิ่งที่ทำให้เทียนหลงไม่สบายใจมากที่สุดก็คำพูดของมันก่อนหน้านี้ หากเจ้าอ้วนแก่นี้กล่าวต้อนรับพวกเขาเข้าสู่อาณาจักรเป็นไปได้ไหมว่าเจ้าอ้วนนี้คือราชาของอาณาจักรโลกัณต์ ซึ่งตามความคิดนี้ของเทียนหลงนั้นเขาคิดว่าค่อนข้างเป็นไปได้มากเลยทีเดียวเพราะว่าที่ด้านหลังของมันในตอนนี้มีร่างสองร่างที่เขาแสนจะคุ้นเคยนั้นก็คือ องคชายเกาหมิงซ่ง และหลิวงกงผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้าของอาณาจักรโลกัณต์

 

" พวกมดปลวกเช่นเจ้าคิดจะโจมตีอาณาจักรข้า? ฮ่าๆช่างไม่เจียมตัวกันยิ่งนักเช่นนั้นวันนี้จะเป็นวันที่พวกเจ้าจะได้มีชีวิตอยู่บนโลกเป็นวันสุดท้าย ฆ่ามัน ! "

 

ปีศาจที่ได้ยินคำกล่างของเจ้าอ้วนแก่นั้นราวกับว่าพวกมันต้องปฎิบัติตามคำสั่งนั้นโดยไม่มีข้อแม้ ร่างกายของพวกมันทุกตัวล้วนพุ่งกระโจนเข้าหากองทัพหน้าของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่งถึงอย่างไรซะพวกมันก็นิยมชมชอบเลือดของพวกมนุษย์อยู่แล้วหากไม่ใช่เพราะเป็นคำสั่งของท่านผู้นั้นพวกมันทุกตัวไม่มีทางที่จะฟังคำกล่าวของเจ้าอ้วนแก่นี้เลยแม้แต่น้อย

 

โดยปกติแล้วนั้นพวกปีศาจนั้นจะไม่ค่อยออกมาให้เห็นมากนักพวกมันจะอาศัยอยู่ภายในทวีปมืด ซึ่งเมื่อครั้งอดีตนั้นพวกมนุษย์และปีศาจได้มีการสู้รบกันอยู่หลายครั้งจนกระทั่งเป็นฝ่ายมนุษย์ที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมและกลอุบายต่างๆขับไล่ปีศาจออกไปสู่ทวีปมืดได้สำเร็จ และหากมีพวกมันตัวใดหลุดรอดเข้ามานั้นจะถูกสังหารโดยในทันที

 

ซึ่งแตกต่างจากสัตวอสูรแม้ว่าทั้งสองจะสังหารมนุษย์เช่นเดียวกันแต่สำหรับสัตวอสูรแล้วนั้นพวกมันสังหารเพราะต้องการที่จะมีชีวิตรอดและพวกมันล้วนไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเหล่ามนุษย์มากนัก แตกต่างกับปีศาจที่กระหายในเลือด เนื้อของมนุษย์เป็นอย่างมาก

 

ทัพหน้าของกองทัพพันธมิตรในตอนนี้รู้สึกแตกตื่นในทันทีกลับจำนวนปีศาจจำนวนมากที่พุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วที่น่าตกใจยิ่ง หากเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูรพวกเขาคงไม่ต้องตกใจเช่นนี้แต่นี้คือปีศาจที่ต้องการเลือดเนื้อของพวกเขาไปเป็นอาหารมันจึงทำให้พวกเขาทุกคนนั้นล้วนเกิดความหวาดกลัวภายในใจซึ่งหากไม่ใช่เพราะพลังวิญญาณธาตุแสงของเทียนหลงที่คอยห่อหุ้มร่างของพวกเขาเอาไว้อยู่ในตอนนี้อาจมีหลายคนที่วิ่งหนีไปแล้วก็เป็นได้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}