MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 16

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2559 11:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 16
แบบอักษร

      ผมไอ้หมอเถื่อนขับรถเลยซอยบ้านผมไปอีก ไม่กี่ซอย มันจอดรถไว้ที่ลานว่างของสวนสาธารณะ แล้วบอกให้ผมลงเดินตาม ผมเดินตามมันเข้าซอยเล็กๆ มันมีร้านก๋วยเตี๋ยวตรงไหนเนี่ย ผมเห็นมีแต่บ้าน มันพาผมเลี้ยวเข้าบ้านหลังนึง หลังเล็กน่ารักบรรยาการสบาย มีคนนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่หลายโต๊ะเลย

 

"กินเส้นไร"

 

"หมี่ขาวน้ำตก"

 

"โอเค"

 

      สงสัยมันคงมากินบ่อยดูท่าจะสนิทกับคุณป้าที่ขายพอดูเลย ตอนแรกผมคิดว่าคนอย่างไอ้หมอเถื่อนคงไม่ยอมกินพวกของข้างทางหรืออะไรแบบนี้แน่ ไม่อยากจะเชื่อพอเห็นแบบนี้แล้ว ยิ่งรู้สึกคิดถูกที่ตกลงเป็นแฟนกับมัน

 

"มีอะไร ยิ้มกว้างเชี่ยว"

 

"กูคิดว่าที่คบมึง กูคิดถูกแล้ว"

 

"ดีที่คิดแบบนั้น"

 

"รู้ไหมตอนแรกกูคิดว่าอย่างมึงคงไม่กินข้างทางหรือตามร้านเล็กๆหรอก คงจะกินแต่ตามห้างหรือร้านอาหารหรูซะอีก"

 

"แน่นอนว่าไม่ กูชอบกินตามร้านแบบนี้มากกว่า"

 

"น่ารักที่สุด"ผมดึงแก้มมันเบาๆ

 

"นี่จ้าเด็กๆ ก๋วยเตี๋ยว"

 

"ขอบคุณนะครับป้า"

 

"น่ากินมากเลยครับ"

 

"จะว่าไป คนนี้แฟนพ่อหนุ่มหรอ ป้าไม่เคยเห็นเลย"

 

"ครับแฟนผมเองครับ"

 

"วัยหนุ่มสาวเนี่ย น่าอิจฉาจังเลยน้า กินให้อร่อยนะเด็กๆ"

 

อยากจะบอกว่า ผมอิ่มมากครับ นี่ขนาดผมกินธรรมดายังแทบกินไม่หมด แต่ไอ้หมอเถื่อนมันสั่งพิเศษมากิน เต็มถ้วยเลย เส้นกับเนื้ออย่างเยอะ แถมราคาถูกมาก ธรรมดายี่สิบห้าบาทพิเศษสามสิบเอง สงสัยผมจะพาน้องๆมาลองกินบ้างแล้ว

 

ในที่สุดผมก็กลับมาถึงบ้านซักที หมดแรงแล้ว ผมทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา

 

"อะไร ให้กูแบกของคนเดียวแล้วเดินตัวปลิวเลยน้า"

 

"ขอมีไม่กี่อย่างเองทำบ่น"

 

"เหอะ มึงนิน้าดื้อไม่กี่อย่างเองมันก็ใช่อยู่หรอกแต่ไอ้ตุ๊กตาหนูไฟฟ้าของมึงเนี่ยตัวใหญ่กว่ามึงอีก มึงซื้อมาทำไม"

 

"กูชอบจบป๊ะ เงินกูด้วย"

 

"เงินมึงที่มึงเอาออกจากกระเป๋ากู"

 

"กูยืมแค่ห้าร้อยเอง"ผมมองไอ้หมอเถื่อนมันโยนตุ๊กตาของผมซะหมดค่าเลย

 

"มึงไม่ช่วยกูถือแล้วยังบ่นอีก"

 

"เพราะใครละทำกูหมดแรง พากูเดินซะรอบห้าง ห้างไม่ใช่เล็กๆ"

 

"ก็ปกติมึงไม่ค่อยชอบเดินนิกูพาเดินซะเลย"

 

"ไปเดินกับเด็กบ่อยละสิรู้ซะทุกซอกทุกมุม"

 

"ตามนั้น ปกติกูเป็นคนโดนลาก แต่นี่กูเป็นคนลากบ้างและ กูมีเวรกลางคืนนะ"

 

"มึงออกตอนไหน"ผมลุกขึ้นมานั่งดีดีไอ้หมอเถื่อนก็เลยมานั่งซ้อนหลังผม ผมเลยเอนตัวไปพิงซะเลย

 

"เช้า คงมาถึงนี่ทันข้าวเช้า"

 

"อย่าหลับในตอนขับรถละ"

 

"รับทราบ ดื้อ"

 

"หื้ม"

 

ผมเอียงหาตอบคัตเท่านนั้นแหละปากผมก็แตะกับปากคัตพอดี มันไม่ปล่อยโอกาสให้ได้ตั้งหลักเลย ผมโดนดันท้ายทอยพร้อมคัตกดจูบย้ำๆ รสจูบที่ได้รับทำผมเคลิ้มตามได้แบบง่ายดาย ปลายลิ้นค่อยสอดเข้ามาในโพรงปาก ผมเริ่มจูบตอบคืนไปบ้าง  อ่าเหมือนความคิดค่อยๆหยุดทำงานเลย

 

"อะ...อื้อ"ผมหลุดครางออกมาเมื่อมือของคัตเตอร์สอดเข้าใต้เสื้อสัมผัสกับยอดอก มันค่อยๆพละออกช้าๆ 

 

"อะอ๊า อือ"ผมเอามือปิดปาก คัตไซร์คอผม เล่นซะผมเสียวไปไหมเลย

 

"เสียวรึไง"อ๊าา กระชิบข้างหูกูอีก ผมส่ายหัวไปมาใส่มัน มันก็หัวเราะเบาๆแล้วหยุดไซร์คอ แต่มือมันยังคาอยู่ที่เดิมอยู่เลย

 

"เล่นซะกูไปไม่เป็นเลยนะมึงเนี่ย"

 

"นิดๆหน่อยๆเอง ลองซักยกเผื่อติดใจป๊ะ"มันเลื่อนมือมาโอบเอวผมแทน"

 

"ติดใจอะไรห๊ะ ไอ้หมอเถื่อนหื่นกาม จะว่าไปมึงอยากป๊ะ ให้กูช่วยไหมละ"

 

"อย่าเล๊ย"

 

"เสียงสูงนะเนี่ย แล้วอยากป๊ะละ ดันซะกูรู้สึกเลย"

 

"รู้และยังจะถามกูอีก"

 

" ให้กูช่วยไหม"

 

"เคยทำรึไงหื้มม"

 

"งื้อออ แก้มช้ำหมด ไม่เคยอะ ไม่เคยมีผัว"แก้มกูไม่ใช่หมอนนะ ฟัดแก้มกูเจ็บเลย

 

"มึงนั่งเฉยๆให้กูกอดก่อนแค่นั้นแหละ กูข่มน้องชายแปป" ผมเงยหน้าไปหอมแก้มมันแรงๆ หมั่นเขี้ยว มันกระชับกอดผมเบาๆ

 

"มึงพรุ่งนี้งานเริ่มกี่โมง"

 

"หกโมงเย็น"

 

"ตามนั้น ขอนอนหน่อย ตอนเย็นจะเริ่มเตรียมของ"

 

      ผมหลับตานอนพิงอก เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยเต็มอิ่มเท่าไร สงสัยกังวลเรื่องแม่มากเกินไป ก่อนที่ผมจะหลับไป รู้แค่ว่าไอ้หมอเถื่อนมันกระชับกอดผมให้แน่นขึ้นแล้วก็เกยคางไว้บนไหล่ผม มันอบอุ่นดีจัง

 

"ดื้อ ตื่นก่อนเร็ว ห้าโมงแล้วครับ"

 

"อื้อ ขออีกห้านาที"

 

"ตื่นเร็วๆ ดื้อตื่นเลย"

 

"ตื่นแล้ว จะไปทำงานแล้วหรอ"

 

"ใช่ ลุกไปล้างหน้าไป"

 

"อุ้มหน่อย ขี้เกียจเดิน"

 

"ตื่นแล้วงอแงเชียว"

 

"ไม่ได้งอแงแค่ขี้เกียจเดิน"

 

"งั้นหรอ มากูอุ้มไปล้างหน้า"

 

"ไม่ต้องๆ กูล้อเล่น"

 

ผมโดนไอ้หมอเถื่อนแม่งแกล้งไม่หยุดเลย  ผมเดินไปเปิดตู้เย็นอะกล่องเค้กของไอ้หมอเถื่อนมันนิ

 

"ไอ้หมอเถื่อน เอานี่ไปด้วย"

 

"หื้ม อะไร"

 

"เค้กมึงไง ไม่เอาก็ได้นะ กูจะได้กิน"

 

"เห้ย เอามาเลย กูจะกิน"

 

"ในเวลาทำงาน กินได้รึไง"

 

"บอกเลยกินได้แน่นอน"

 

ผมใช้เวลาเตรียมของต่างๆที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้ อื้อ พอปิดร้านไม่มีลูกค้าทำไม มันรู้สึกว่างๆไงไม่รู้ อาหารเย็นผมก็ทำไว้ให้น้องแล้วเดินขึ้นไปห้องนอน อื้อง่วงจังเลย ปิกาจูปังคิดถึงคัตเตอร์

 

"อื้อเช้าแล้วหรอ โทรศัพท์อยู่ไหนอะ"ผมขยี้ตามองหาโทรศัพท์ผมหาในห้องไม่เจอเลยลงไปหาข้างล่างเจอทาร์ตกำลังยืนทำอาหารเช้าอยู่ในครัว

 

"ทำไรกินอะ"

 

"ขนมปังปิ้งกับสลัดผัก"

 

"อื้อ เห็นมือถือพี่ไหม"

 

"ไม่ครับ ลืมไว้บนรถพี่คัตหรือหน้าทีวีรึเปล่าพี่"

 

"งั้นพี่ไปหาแปป"

 

       ผมรีบไปดูที่โซฟา ถ้าผมจำผิดเมื่อวานผมนอนกับไอ้หมอเถื่อนบนโซฟาหล่นอยู่บนโซฟารึเปล่า อ่าไม่มี หายไปไหนเนี่ย เดี๋ยวไอ้หมอเถื่อนโทรเข้าแล้วไม่รับก็ได้โมโหผมอีกแน่ ผมออกมายืนรอนอกบ้านอย่างน้อยให้มันเห็นผมรอมันก็คงดีขึ้นมาหน่อย

 

"มายืนไรหน้าบ้าน"โอย หน้าบอกบุญไม่รับ

 

"รอผัว กลับบ้าน"อ้อนมันหน่อย

 

"โทรมาทำไมไม่รับห๊ะ"แม่งดุอีกแล้ว

 

"อยากจะบอกพี่คัตว่า น้องปังหามือถือไม่เจอ"

 

"จะบอกว่ามือถือหายใช่ไหมห๊ะ ไอ้ดื้อ"

 

"ตามนั้นครับพี่คัต"ผมยิ้มแป้นส่งให้มัน

 

"ไม่ต้องมายิ้ม เข้าบ้านเลย ยืนให้พวกเด็กแม่งมองอยู่ได้ กูหวง"

 

"น้องมันก็ไม่ได้คิดอะไรนิน่า"

 

"แน่ใจว่าพวกมันไม่คิด"

 

"เอ้า อย่าพาลดิ"

 

"ไม่ได้พาล แค่ไม่ชอบใจ"

 

"แค่นั้นจริงอะ"

 

"อย่าเซ้าซี้คนยิ่งง่วงๆอยู่ไอ้ดื้อ"มันล็อคคอผมลากเข้าบ้านเลย คือนิง่วงหรือหิวกันแน่ตรงมาที่ห้องครัวซะงั้นละ

 

"อะไรกันเฮียสภาพเหมือนศพแบบนั้นเนี่ย"

 

"พอดีเมื่อคืนมีเคสด่วนเข้ามาสามราย กูนิไม่ได้พักเลย แถมพี่สุดที่รักของมึงก็ไม่รับสายกูด้วย"

 

"ก็เค้าทำมือถือหาย"เขย่าแขนมันเบาๆ

 

"เหอะ หิววะมีไรกินบ้าง"

 

"ไหนบอกง่วง"ผมบ่นเบาๆ

 

"ดื้อ อย่ากวน"ยังยัง ยังจะได้ยิน

 

"ไม่ได้กวนซะหน่อยไอ้หมอเถื่อนเอาแต่ใจ"

 

"กูได้ยิน สรุปมีอะไรกินบ้าง"หูหรืออะไรกันไอ้นี่ หูจะดีเกินไปและ

 

"ก็ขนมปังปิ้งกับสลัด ถ้าพี่หิวจัดโน่นเลยเฮีย กินเมียเฮียไปกิน"

 

"เอิ่ม เค้าไม่เกี่ยว เค้าปลุกโรลแปป"

 

"ชิ่งเลยนะไอ้ดื้อ เดี๋ยวมีเคลียร์"

 

"เดี๋ยวเค้ามาง้อ"

 

ผมนี่ชิ่งมาปลุกโรลเลย เปิดห้องเข้าไปนิกองตุ๊กตาเต็มเลยแล้วตัวน้องผมก็นอนโดนตุ๊กตาทับอยู่ กว่าจะปลุกได้นิเล่นไปเกือบยี่สิบนาที พอลงมาเห็นสองคนนั้นกินไม่รอเลย

 

"พี่คัต สวัสดีครับ พี่ทาร์ต โรลหิว"

 

"มานั่งนี่มา ตื่นยังเนี่ย เหมือนคนเมาขี้ตาอยู่เลย"โรลเดินเซไปเซมานั่งข้างทาร์ต

 

"ยังไม่ตื่นฮะ แต่พี่ปังลากลงมา ป้อนหน่อย"

 

"มาๆพี่ป้อน"ผมเห็นทาร์ตแกล้งเอากาแฟดำให้โรลกินนิทำโรลสำลักกันเลยทีเดียว เจอแบบนี้เข้าไปโรลคงตาสว่าง

 

"กินข้าวไอ้ดื้อ มั่วแต่ดูน้อง"

 

"เอ้าก็น้องกูน่ารักจะตาย"

 

"กินเลย"ไอ้หมอเถื่อนตักสลัดป้อนผม

 

"ครับๆ กินแล้วครับ"ผมนั่งกินที่มันป้อน หยิบขนมปังขึ้นมากิน อ่ากรอบกำลังดี กินเสร็จผมไล่ไแ้หมอเถื่อนไปนอนบนห้องผมก่อน

 

"อ่าล้างจานเสร็จแล้ว"

 

ผมเดินมาเห็นไอ้หมอเถื่อนมันนอนบนเตียงหลับไปแล้ว แต่ทำไมลูกรักผมมันลงไปอยู่ที่พื้นอ่ะ มันวางกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงแต่ทำไมมันมีโทรศัพท์ผมด้วยเนี่ย

 

"ดื้อขึ้นมาให้กูกอดหน่อยดิ๊"ผมเลยขึ้นไปนั่งคร่อมตัวมัน

 

"ทำไมมือถือกูอยู่กับมึงได้"

 

"มึงลืมไว้ในรถ กูเพิ่งมาเจอตอนโทรหามึงตอนเช้า เมื่อคืนกูนิโมโหมึงแถบแย่"

 

"ดีนะยังหล่นอยู่ในรถ"ผมนอนบนตัวมัน มันเลยโอบเอวผมกันหล่น

 

"เห้ย งั้นที่โกรธกู มึงแกล้งกูหรอ"

 

"เออ กูแกล้งมึงเอง"

 

"ไอ้หมอเถื่อนมึงนิ..."

 

"เงียบ นอนเฉยๆเลยดื้อ กูจะนอน"กูยังพูดไม่จบเลยนิ อย่างงี้ต้องเอาคืน

 

"รับทราบฮะคุณหมอ"ผมดูดคอไอ้หมอเถื่อนมันซะเลย

 

"บอกให้นอนเฉยๆไงไอ้ดื้อ"

 

"เฉยแล้วไง"ผมก็ยังงับคอมันต่อ

 

"เดี๋ยวจะโดนนะมึงนิ"

 

"โดนอะไรหย๋อ น้องปังก็นอนเฉยให้พี่คัตกอดแล้วไง" ไอ้หมอเถื่อนเลิกเถียงผมแล้วนอนหลับตา ยังไม่ถึงห้านาทีมันก็หลับไปแล้ว สงสัยคงเพลียมากแน่ๆเลย

 

ครืน ครืน ครืน

 

ของไอ้หมอเถื่อนนินา คุณนายหรอ ถ้าผมรับจะผิดไหมเนี่ย

 

"อยู่ไหนห๊ะไอ้ลูกชายตัวดี วันนี้วันเกิดแยมส้มลืมรึไง"เอิ่มผมยังไม่ทันพูดเลยครับ

 

"เอ่อ คือว่า"

 

"อ้าวตายแล้ว ม๊าโทรผิดเบอร์หรอเนี่ย ก็ไม่นินา"

 

"โทรถูกแล้วครับ คัตเตอร์หลับอยู่ครับ พอดีคัตเพิ่งออกเวรมาครับ"

 

"งั้นถ้าลูกชายม๊าตื่น ช่วยบอกให้เขาโทรหาแม่ด้วยนะ"

 

"ครับ ผมจะ..."

 

"คุณนายมีอะไรครับ"แม่งหลับตาคุยด้วย มันพลิกตัวให้ผมลงมานอนนุนแขนแทน

 

"อยู่บ้านลูกสะใภ้ ผมไปตอนเย็นพร้อมของว่างที่คุณนายสั่งครับ"อยู่ๆมันก็ส่งโทรศัพท์ให้ผม ผมก็รับมา เอ้าแม่ยังไม่ได้ว่างสายนิ  ผมสะกิดมัน มันลืมตามามองผมแล้วบอกให้ผมคุยกับแม่มัน

 

"ครับ"

 

"ม๊าฝากปลุกลูกชายม๊าหน่อยน้า"

 

"อ่าครับ เดี๋ยวผมจะปลุกให้นะครับ"

 

"งั้นม๊าวางละจ้า"

 

       ผมพลิกตัวเล็กน้อยเอาโทรศัพท์วางไว้ที่เดิม คือมึงจะหลับง่ายไปไหนเนี่ย ตื่นง่ายหลับง่ายดีว่ะ ลุกออกจากเตียงลงไปทำขนมว่างที่สามารถทำทิ้งไว้ก่อนได้ โดยมีโรลช่วย บอกเลยน้องชายผมยอมหยุดเรียนบอกจะไปวันเกิดหลานกันเลยดีเดียว ทาร์ตตอนแรกก็จะไปนะแต่ติดโดนตามตัวซะก่อน พอใกล้ได้เวลาผมก็ไปปลุกไอ้หมอเถ่ื่อน หลับยาวกันเลยทีเดี๋ยว

 

"โรลไปเปลี่ยนชุด พี่จะขึ้นไปอาบน้ำเหมือนกัน"

 

"รับทราบ"

 

"คัตตื่น ไปอาบน้ำ"

 

      มันงั่วเงียมองหน้าผม หน้านิหงิกเลย มันบอกให้ไปหยิบชุดที่อยู่ในรถให้มันหน่อย โอ้ พระเจ้า ผมขึ้นห้องมาเห็นทั้งตัวมันมีผ้าคาดเอวอยู่ชิ้นเดียวปิดน้องชายมันไว้ ผมนิเลือดแทบพุ่ง พ่อคุณหุ่นจะดีไปไหน ผมเดินเข้าไปใกล้มันยิ่งเห็นชัด  ผมรีบส่งชุดให้มันแล้วหยิบเสื้อผ้าตัวเข้าห้องน้ำไปด้วย

 

"ดื้อ กูยืมเจลเซ็ดผมหน่อยนะ"

 

"ตามสบายกูไม่ค่อยได้ใช้อยู่แล้ว"

 

"ไม่ต้องรีบอาบละ เดี๋ยวมึงจะล้มหัวฟาดพื้นซะก่อน"

 

"กูจะตามติดมึงไม่ให้มีสาวๆหรือหนุ่มน้อยมาแทนที่กูเลย"

 

"ฮ่าๆๆ เอางั้นเลย"

 

"ตามที่พูด"

 

      ผมรีบอาบน้ำ แต่พอกำลังจะแต่งตัวเท่านั้นแหละ ผมลืมหยิบ กางเกงในซะงั้น ผมเลยต้องออกมาโดยที่มีเพียงผ้าขนหนูปิดไว้แค่นั้น ผมหันไปมองไอ้หมอเถื่อน มันหล่อมากกกก 

 

"ทำไมไม่แต่งตัวออกมา"มันหันมามองผม

 

"กูลืมหยิบบางอย่างเข้าไปเลยต้องออกมาแต่งข้างนอก"มันลุกเดินมาหาผม มันมองหน้าผมแล้วยิ้มแปลกๆ

 

"มองกูแล้วทำไมมึงต้องยิ้มแปลกๆด้วยห๊ะ

 

"เปล่านิ กูแค่คิดว่าถ้ามึงไม่มีอะไรปิดเลยจะเป็นวิวที่น่าดูมากก็แค่นั้นเอง"

 

"ไอ้หมอเถื่อน ไอ้หื่น ไอ้โรคจิตออกไปรอกูข้างล่างเลยไป"

 

      ผมหยิบของที่ลืมแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำเลย ผมนิไม่รู้จะด่ามันยังไง เฮ้อ อย่างผมก็อายเป็นน้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}