แมวน้อยตัวนั้น

ถ้าใครชอบช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังให้ผู้เขียนด้วยนะคะขอบคุณทุกคนที่ติดตามล่วงหน้าค่ะ😁

ตอนที่20แผลในใจ

ชื่อตอน : ตอนที่20แผลในใจ

คำค้น : ดราม่า เข้มข้น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2559 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20แผลในใจ
แบบอักษร

ที่ตำหนักลี่ฮุ่ย

หมอหลวงทั้งหมดในวังหลวงต่างวิ่งเข้าวิ่งออกกันอย่างวุ่นวายเมื่อพระสนมกุ้ยเฟยมีอาการย่ำแย่และยังไม่ฟื้นทำให้ฮ่องเต้ยิ่งกลัดกลุ้มและรู้สึกผิดอย่างมากที่ปล่อยให้นางผจญความโหดร้ายโดยลำพัง หมอหลวงฉางใช้นิ้วสัมผัสชีพจรเขาเป็นหมอหลวงเพียงคนเดียวที่เคยได้เรียนเรื่องยาภายในป่าและรู้เรื่องยาชาวบ้านมากที่สุดผิดกับหมอหลวงคนอื่นที่ส่วนมากจะเรียนตามขั้นตอนตำหรับตำรา หมอหลวงฉางหลับตานิ่งก่อนจะรีบเดินออกไปด้วยความกังวลเพื่อไปดูตำราที่สืบทอดภายในห้องลับปรุงยาที่เขาได้มาจากพ่อ

"ลู่เสียน..เจ้าตื่นสิ...ตื่นเถอะ..ข้าขอร้องตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้.."ฮ่องเต้จับมือลู่เสียนแน่นด้วยความเป็นห่วงนี่ก็ผ่านมานานแล้วทำไมนางยังไม่ฟื้นและดูหมอหลวงทุกคนจะจนปัญญา

"ทูลฮ่องเต้...ชีพจรพระสนมอ่อนมากกะหม่อมเกรงว่าไม่น่าจะ..ทรงฟื้น"

"ไม่น่าจะอะไร!!!พวกเจ้าพูดอะไรกัน!!..แค่คืนเดียวนางจะตายได้ยังไงรักษานางต่อไปถ้านางตายก็หมายถึงชีวิตพวกเจ้า!!"ฮ่องเต้ตะโกนลั่นห้องหมอหลวงทุกคนจึงต้องลองให้ยาที่ตนมีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ฮ่องเต้ทรงใจเย็นๆก่อนเถอะพระสนมต้องไม่เป็นอะไรแน่"จิ่นหยางพูดข้างๆพี่ชายอย่างปลอบใจโดยไต้เท้าหมิงก็เริ่มจนปัญญาพลันหย่งฟางพรวดเข้ามาพร้อมบางอย่างในมือ

"ฮองเฮา"

"หมอหลวงเอายาส่วนนี้ไปต้มให้เร็วที่สุดทำตามที่ข้าบอกไม่ต้องถามอะไรนะ"

"แต่ฮองเฮาพระสนมแทบจะเสวยอะไรไม่ได้แล้วนะพะยะค่ะ"หมอหลวงตอบหย่งฟางจึงมองลู่เสียนก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ามาพร้อมจับลู่เสียนลุกขึ้นและยัดใบยาที่บดละเอียดพร้อมน้ำกรอกตามเข้าไป

"เจ้าต้องกินเข้าไปห้ามคายออกมานะ!!"หย่งฟางยัดพร้อมน้ำเข้าไปเรื่อยๆจนหมอหลวงต้องรีบช่วยห้ามเพราะกลัวลู่เสียนจะสำลักแล้วอาจตายเร็วกว่าเดิมแต่หย่งฟางไม่ฟังยังทำแบบเดิมต่อไป

"ฮองเฮาจะฆ่าพระสนมเหรอเพคะ!!"แม่นมกุ๋ยอุทานฮ่องเต้มองอย่างอึ้งๆที่หย่งฟางจับลู่เสียนกรอกน้ำแล้วใส่ใบสีเขียวแก่เข้าไปอย่างนั้นจนลู่เสียนสำลัก

"..แอ๊ก...อัก...ฝ่าบาทช่วย.."ลู่เสียนเริ่มรู้สึกตัวทุกคนรีบห้ามแต่หย่งฟางยังไม่ฟังเนื่องด้วยลู่เสียนกลืนไปได้นิดเดียวนอกนั้นก็บ้วนจนเปอะเปื้อนหมด

"หยุดนะ..."ฮ่องเต้สั่งแต่หย่งฟางไม่หยุดจนเมื่อลู่เสียนสำลักอย่างหนักฮ่องเจ้ก็ทนไม่ไหว

"หยุด....ข้าบอกให้หยุด!!!!"ฮ่องเต้เข้ามากระชากหย่งฟางพร้อมผลักนางอย่างแรงจนล้มหัวกระแทกกับโต๊ะ

"ฮองเฮา!!"ฮัวเจียและมู่หลินรีบเข้ามาประคองเช่นเดียวกับจิ่นหยางและชงหยวนก่อนที่ทั้งหมดจะต้องตกใจเมื่อมีโลหิตไหลออกมาข้างศีรษะของหย่งฟาง

"ฮองเฮา!!"ชงหยวนอุทานพลันหย่งฟางรู้สึกเจ็บเช่นเดียวกับที่ลู่เสียนอ้วกออกมาโดยมีน้ำสีน้ำตาลติดออกมาด้วย

"ฝ่าบาท"

"ข้าอยู่นี่ลู่เสียน...ข้าอยู่กับเจ้า"ฮ่องเต้สวมกอดลู่เสียนแน่นโดยไม่สนใจหย่งฟางที่มองเขาพร้อมน้ำตาและเลือดที่ไหลออกมาเพราะเขาผลักเธอจนหัวกระแทกกับขอบโต๊ะ

"ฝ่าบาท..."หมอหลวงฉางรีบเข้ามาพร้อมมองทุกอย่างด้วยความตกใจ หย่งฟางไม่พูดอะไรและรีบลุกออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเสียใจ

"ข้าจะตามนางไป" จิ่นหยางพูดและวิ่งออกไปพร้อมกับนางกำนัลของหย่งฟาง ซูฮวาและเฟยหรงมองเหตุการ์ณทุกอย่างและพูดอะไรไม่ออกจนรู้ดีแล้วว่าฮ่องเต้รักพระสนมกุ้ยเฟยถึงขึ้นทำร้ายฮองเฮาได้ขนาดนี้!

"ฮองเฮายา..."หมอหลวงที่ไปต้มยาตามคำสั่งรีบเข้ามาหมอหลวงฉางขอดูถ้วยยาก่อนจะสูดดมแล้วก็ต้องใจจึงรีบเข้ามาจับชีพจรลู่เสียน

"นางเป็นยังไงฮองเฮาเอาอะไรให้นางกินยาพิษใช่ไหม"ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความโกรธหมอหลวงฉางไม่ตอบหากแต่หันไปพยักหน้าให้หมอหลวงคนอื่นๆเข้ามาจับชีพจรลู่เสียน

"ทูลฮ่องเต้...ชีพจรของพระสนม...เริ่มเต้นดีขึ้นแล้วพะยะค่ะ"หมอหลวงรายหนึ่งรายงานด้วยความแปลกใจพลันหมอหลวงฉางจะป้อนยาต้มของหย่งฟางแต่ฮ่องเต้รับมาและป้อนให้นางด้วยพระองค์เองจนหมดก็กอดนางเอาไว้ชงหยวนจึงดึงหมอหลวงฉางมาถาม

"ไหนเมื่อกี้ท่านว่าพระสนม...เอิ่ม...แย่ลงล่ะ"

"ตอนนี้ข้าก็แปลกใจเหมือนกัน..เมื่อกี้ยังแน่อยู่แท้ๆ..เอ้อ!นี่ๆๆทีแรกข้านึกว่านางโดนยาพิษหงอนกระเรียนแดงแต่เมื่อตรวจดูหากโดนจริงคงไม่เป็นเช่นนี้ ตอนเด็กๆพ่อข้าเคยเจอสมุนไพรในป่าชนิดหนึ่งซึ่งเมื่อนำมาผสมกับส่วนประกอบที่มีฤทธิ์เย็นอาการจะคล้ายพระสนมมาก ส่วนใหญ่มักจะใช้ในสนามรบหรือศึกที่เกิดในป่าเพราะออกฤทธิ์ช้าแต่ชีพจรจะแย่และอ่อนลงเรื่อยๆยานี้ไม่ถึงกับตายแต่หากปล่อยไว้นานก็ไม่แน่ ซึ่งยาแก้ต้องใช้พิษตัดพิษ นำยาที่มีฤทธิ์ร้อนมาผสมกับใบยาซึ่งใบยาชนิดนี้หายากมากนอกจากจะเข้าไปในป่าที่ลึกมากๆแล้ว..ข้าก็แปลกใจว่าฮองเฮาไปเอามาได้ยังไง"หมอหลวงฉางพูดพลันชงหยวนอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้รู้ว่าสิ่งที่หย่งฟางทำถึงจะดูเหมือนโหดร้ายแต่ที่แท้นางกำลังช่วยลู่เสียน!!
🌸🌸🌸🌸🌸

"ฮองเฮาเพคะทรงรีบไปทำแผล...ฮัวเจีย!!!"มู่หลินอุทานอย่างตกใจเมื่อวิ่งมาทันและพบว่าตามแขนหย่งฟางมีรอยแผลของหนามที่ขีดข่วนเต็มไปหมด

"ฮองเฮาเพคะ!!เหตุใดถึงถูกหนามทิ่มจนแขนเป็นรอยมากมายเช่นนี้"ฮัวเจียกล่าวอย่างตกใจก่อนจะเห็นหย่งฟางร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด

"...รอยแผลมากมายนี้..มันไม่เจ็บเท่าแผลในหัวใจของข้าสักนิด.."หย่งฟางตัดเพ้อทั้งน้ำตาพลันจิ่นหยางวิ่งมาข้างเธอพร้อมจับแขนขึ้นมาดู

"ฮองเฮา..ข้ารู้ว่าท่านเสียใจแต่อย่าถือโทษฝ่าบาทเลยคงเพราะเป็นห่วงพระสนมมากจนเผลอทำร้ายพระองค์เช่นนี้...แผลนี่..กะหม่อมว่ารีบไปดีกว่า" องค์ชายสามกล่าวด้วยความเป็นห่วงและสงสารนางยิ่งนักและยังไม่อยากถามอะไรให้มากไปกว่านี้

หย่งฟางพยายามส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไรพลันสติเริ่มดับวูบจนทรุดลง

"ฮองเฮา!!" จิ่นหยางคว้าหย่งฟางไว้ในอ้อมกอด

" องค์ชายสามเพคะ!!"ฮัวเจียอุทานพลันดึงกระโปรงหย่งฟางขึ้นมาเล็กน้อยพบว่ามีรอยเขี้ยวที่ข้อเท้าหย่งฟางโดยเหนือเธอใช้ไม้ขนาบและมีผ้าพันไว้

"พวกเจ้าไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!!!" จิ่นหยางสั่งพลันอุ้มหย่งฟางขึ้นมาและรีบพากลับตำหนัก

"ฮองเฮา....อย่าทรงเป็นอะไรนะพะยะค่ะ!"

ความคิดเห็น