มณีน้ำเพชร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 อดใจไม่ไหว Part 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 อดใจไม่ไหว Part 1

คำค้น : เด็กฝึกงาน , บอส , นายจ้าง , ลูกจ้าง , กินเด็ก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2559 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 อดใจไม่ไหว Part 1
แบบอักษร

Chapter3  อดใจไม่ไหว

 

       เสียงเคาะประตูดังขึ้น 3 ครั้ง ทำให้จิตใจของชวนนท์เข้าสู่สภาวะปกติ

       “เชิญ” เขาเปล่งเสียงตอบออกไป แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้น เพราะคิดว่าเป็นอรอนงค์ กระทั่ง

       “เอ่อ... ดิฉันเอารายงานการประชุมที่แก้ไขใหม่มาให้คุณฌอห์นดูค่ะ” เสียงใสๆ ของดลลดา ทำให้เปลือกตาที่ปิดสนิทเมื่อครู่ต้องปรือตาขึ้นมอง ก่อนจะจับจ้องไปที่ใบหน้าอ่อนใสงดงามสมวัยสาวนั้นนิ่ง... นาน จนสาวน้อยรู้สึกอึดอัด ที่ชายหนุ่มไม่ตอบรับหรือแม้แต่จะหยิบเอกสารที่เธอส่งให้

       ชวนนท์กำลังนึกถึงคำพูดของชลาทิศ จริงสินะ ดลลดากำลังเป็นดอกไม้ที่กำลังแรกแย้มเตรียม พร้อมต้อนรับหมู่ภมรมาเชยชม และภมรตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดตอนนี้ก็เห็นจะเป็นตัวเขาเอง “ไอ้น้องตัวแสบ” หัวใจแกร่งของเขากระตุกนิดนึง ก่อนสะบัดศีรษะไล่ความรู้สึกนั้นออกไปโดยเร็ว

       ดลลดาเห็นอาการของผู้เป็นเจ้านายแล้วให้สงสัยยิ่งนัก ความใสซื่อทำให้สาวน้อยเอ่ยปากถามเขา

       “คุณฌอห์นเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ”

       ชวนนท์กะพริบตา 2-3 ครั้ง ก่อนตอบ

       “เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร แค่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแค่นั้น ว่าแต่เธอมีอะไร”

       “ดิฉันเอารายงานการประชุมที่ได้แก้ไขเสร็จแล้ว มาให้คุณฌอห์นค่ะ”

       ชวนนท์รับแฟ้มเอกสารที่หญิงสาวส่งให้ ก่อนเปิดอ่านคร่าวๆ

       “อืม... ใครเป็นคนพิมพ์”

       “ดิฉันเองค่ะ”

       “ใช้ได้ ไม่มีคำผิด”

       ดลลดาสงสัยว่าเขาอ่านหรือเปล่า เพราะเธอเห็นเขาเอาไปมองดูนิดเดียวเอง แต่ทำไมถึงรู้ว่าพิมพ์ไม่ผิด ช่างเถอะเขาคงรู้ของเขาล่ะกัน

       “ดลลดา เธอมีแฟนรึยัง” จู่ๆ เขาก็ถามคำถามที่หล่อนอึ้ง

       “ไม่มีค่ะ” ดลลดาตอบ

       ถ้าดลลดาจะสังเกตให้ดี สาวน้อยจะเห็นมุมปากสวยของเขากระตุกขึ้น

       “ดี เพราะฉันชอบให้พนักงานตั้งใจทำงานอย่างเดียวในเวลาทำงาน ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องอื่นที่นอกเหนือจากเรื่องงาน”

       คำบอกนั้นทำให้ดลลดาอดไม่ได้ที่จะจ้องเข้าไปในดวงตาคมกริบ เผื่อว่าบางทีเธออาจจะเห็นอะไรที่ซ่อนอยู่ข้างในใจของเขาบ้างก็ได้ แต่สิ่งที่หล่อนเห็น ก็คือความว่างเปล่า

       “ถ้าคุณฌอห์นไม่มีอะไรกับดิฉันแล้ว ดิฉันต้องขอตัว” เมื่อเห็นว่าตนเข้ามานานแล้ว และดูเหมือนเขาจะไม่มีคำสั่งอะไรอีก สาวน้อยก็เลยอยากออกไปให้พ้นจากห้องอันน่าอึดอัดนี่ซะ

       “ทำไม เธอต้องทำเหมือนกับฉันเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่ากลัวขนาดนั้นด้วย”

       “เปล่านะคะ เพียงแต่ดิฉันเห็นว่าคุณไม่มีอะไรจะใช้แล้ว ก็เลยคิดว่าควรจะออกไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ”

       “เหรอ... แต่หน้าเธอมันบอกว่าเธอไม่อยากอยู่กับฉัน” เสียงทุ้มๆ นั้นเข้มขึ้นตามอารมณ์ของผู้พูด

       “เจ้านายอย่าคิดว่า ความคิดความรู้สึกของเจ้านายนั้นถูกหมดทุกอย่างนะคะ” สาวน้อยเริ่มไม่พอใจ ที่เขาหาเรื่องรวนเธอ

       ชวนนท์ยืนขึ้น ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่หน้าหญิงสาว ห่างกันแค่มือเอื้อมถึง ความสูงใหญ่ของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยิ่งเล็กลงไปอีก

       “เธออย่าปฏิเสธฉันเลยดลลดา ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามา ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอกลัวฉัน”

       “ดิฉันไม่มีเหตุผลอะไรต้องกลัวคุณ” หญิงสาวเชิดหน้าตอบ

       “แน่ใจเหรอ”

       “ค่ะ”  แล้วลำแขนเรียวกลมกลึง ก็ถูกมือใหญ่กระชากเข้าหาตัวชายหนุ่ม จนทรวงอกนุ่มหยุ่นแนบชิดกับอกกว้างแข็งแรงของเขา

       ดลลดาขืนตัวเอาไว้เต็มกำลังที่มี แม้จะเหลืออยู่น้อยนิดก็ตาม ดวงตาคู่สวยมองสบดวงตาคมกริบด้วยความหวาดกลัว

       “นั่นไง เธอกลัวฉันจริงๆ” ชวนนท์เห็นความกลัวในดวงตาของหญิงสาว

       “เจ้านาย ปล่อยค่ะ” เสียงใสๆ นั้นสั่นระรัว

       ชวนนท์ก้มหน้าลงไปจนริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกับริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว ตอนนี้อารมณ์ของเขากำลังตื่นเพริดกับร่างอรชรอ้อนแอ่น แต่อวบอิ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัวของหญิงสาว อีกทั้งกลิ่นกายของเจ้าหล่อนก็ช่างหอมหวนชวนให้อยากดอมดม

       แล้วเขาก็ห้ามใจไม่อยู่ ชวนนท์แนบริมฝีปากร้อนผ่าวกับริมฝีปากอิ่มของดลลดาเบาๆ ก่อนจะเพิ่มแรงกดลงไปอีก

       ดลลดารัวกำปั้นน้อยๆ ของตัวเอง ไปที่อกแกร่ง แต่เขาก็หาแสดงความเจ็บปวดออกมาไม่ จนกำปั้นน้อยๆ นั้นต้องคลายออก เมื่อชวนนท์ใช้ชั้นเชิงและประสบการณ์ที่มีมากกว่าหลายเท่าตัวนัก ทำให้ริมฝีปากอิ่มเผยอออกรับเรียวลิ้นเข้าไปชอนไชหาความหวานที่อยู่ข้างใน และมีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่ามันหวานล้ำแค่ไหน

       “ดลลดา เธอทำอะไรกับฉันกันนี่ยัยแม่มดตัวน้อย” ชายหนุ่มพึมพำชิดริมฝีปากอิ่ม เมื่อถอนเรียวลิ้นออกมา ริม-ฝีปากและจมูกของเขาทำท่าจะซุกไซ้ลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น อย่างต้องการจะลิ้มรสความหวานให้ทั่วร่างงาม

“คุณฌอห์น อย่าค่ะได้โปรด” ดลลดาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายเปล่งเสียงห้ามปรามชายหนุ่มแผ่วเบา

อารมณ์ที่กำลังตื่นเพริดทำให้ชวนนท์ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง มือหนาปลดกระดุมเม็ดแรกของเสื้อเชิ้ตสีชมพูหวานตามด้วยเม็ดที่สองและสามตามลำดับ สติสัมปชัญญะของดลลดาถูกฉุดรั้งให้จมดิ่งลงในวังวนปรารถนา หญิงสาวอยากต้านท้าน อยากปฏิเสธ แต่ร่างกายของเธอกลับเรียกร้องสัมผัสจากเขาให้มากยิ่งขึ้นไปอีก มือบางเปลี่ยนเป็นวางไว้บนบ่ากว้างเฉยๆ ไม่ผลักดันหรือขวางกั้นอีก

ชวนนท์กวาดเอกสารบนโต๊ะไปกองรวมกันอยู่ด้านหนึ่ง ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นวางลงบนโต๊ะทำงาน  แทรกร่างกำยำของตนเข้าไปยืนอยู่กลางหว่างขาที่ถูกแยกออกจนกว้าง ชายกระโปงร่นสูงขึ้นไปอยู่ที่โคนขาอ่อน ชวนนท์บดขยี้ริม-ฝีปากอิ่มอีกครั้ง อย่างกระหายในความหวานที่ได้ลิ้มชิมรสและติดใจยิ่งนัก ปลายลิ้นสากร้อนตวัดเกี่ยวเรียวลิ้นเล็กๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในโพรงปากนุ่ม หลอกล่อด้วยชั้นเชิงให้เรียวลิ้นนั้นตอบรับอย่างแสนหวาน ก่อนจะไล้ไปตามกระพุ้งแก้ม ไรฟัน และหวนกลับมาดูดดื่มความหวานของเรียวลิ้นเล็กอีกครั้ง

ชายหนุ่มกอบกุมทรวงอกอวบใหญ่เต็มมือ และบีบเคล้นเบาๆ สลับกับหนักหน่วง ริมฝีปากร้อนผ่าวถอนออกจากเรียวปากนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเลื่อนต่ำผ่านลำคอระหงลงมายังทรวงอกอวบที่มีปราการชิ้นน้อยขวางกั้นอยู่ มือใหญ่อ้อมไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราเซียสีหวานออก จากนั้นรั้งบราเซียขึ้นไปอยู่เหนือทรวงอกอวบ

ชวนนท์ต้องครางออกมาในลำคอ เมื่อได้ยลโฉมความงามของปทุมถันที่ปลายยอดประดับด้วยเม็ดสีชมพูสวย ชายหนุ่มก้มลงแตะปลายลิ้นร้อนชื้นกับยอดทรวงสีสวย เม็ดยอดแข็งตัวขึ้นเป็นไตชูช่อตอบรับสัมผัสนั้นทันที มือใหญ่นวดคลึงเบาๆ โดยมีสายตาคมกริบจ้องมองอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะทาบริมฝีปากดูดกลืนเม็ดยอดสีสวยเข้าปาก

ดลลดากลั้นเสียงครางของตัวเองเอาไว้ แต่ก็ยังมีหลุดรอดออกมาจากลำคอบ้างเล็กน้อย ใบหน้านวลใสแหงนเงยไปด้านหลัง ร่างบางแอ่นหยัดโค้งดุจคันศร มือบางเท้าลงกับโต๊ะเพื่อช่วยในการทรงตัว ไฟพิศวาสที่ชายหนุ่มจุดขึ้น กำลังแผดเผาร่างบางให้มอดไหม้ ห้องทำงานของท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ กลายเป็นห้องทำงานที่ร้อนระอุไปด้วยเพลิงเสน่หา

ชวนนท์ใช้ปลายนิ้วเรียวกดเครื่องอินเตอร์คอม ก่อนจะผละใบหน้าจากยอดทรวงอย่างเสียดาย

“คุณอร ห้ามให้ใครเข้ามาในห้องของผมตอนนี้ จนกว่าผมจะอนุญาต” เขากรอกเสียงลงไป และได้ยินเสียงตอบรับกลับมาทันที

ชวนนท์ก้มลงดูดกลืนเม็ดยอดสีสวยอีกข้าง อย่างไม่ให้น้อยหน้ากัน มือใหญ่ลูบไล้ต้นขาเรียวงามขึ้นลง ก่อนจะสอดเข้าหาส่วนกลางลำตัวของหญิงสาว ฝ่ามือหนาทาบทับเนินสวาทที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ภายใต้แพนตี้ตัวน้อย ความอบอุ่นและอวบอูม ทำให้เขาต้องครางออกมาในลำคออีกครั้ง ชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าร่างบอบบางที่เห็นในชุดทำงานหรือแม้แต่ในเวลาที่สวมชุดนักศึกษา จะซ่อนรูปได้มากมายขนาดนี้  

ท่านประธานหนุ่มรูปงามกรีดปลายนิ้วเรียวผ่านเนื้อผ้าบางเบาของแพนตี้ตัวน้อย ทำให้ร่างบางสะดุ้งขึ้นสุดตัว ใบหน้างามสะบัดไปมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างก่อนจะหรี่ลงปรือปรอย ริมฝีปากอิ่มถูกเจ้าของขบเข้าหากันแน่น ชวนนท์ยกปลายเท้าบางในรองเท้าคัทชูขึ้น ก่อนจะดึงรองเท้าออกและจับปลายเท้าตั้งขึ้นบนโต๊ะทำงาน

ชวนนท์ผละริมฝีปากออกจากยอดทรวงสีสวย ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองความงามของกุหลาบสาว ที่แม้จะยังมีแพนตี้เนื้อบางปกปิดอยู่ ก็ไม่อาจซ่อนความงามจากสายตาคมกริบได้

“เธอสวยมากดลลดา สวยจนฉันแทบลืมหายใจไปเลย”

ชายหนุ่มกดปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายสาวกับต้นขาด้านใน ก่อนจะไล่จุมพิตลงมายังใจกลางร่างสาว ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงบนกลีบกุหลาบแสนสวยเบาๆ และถอนออก ก่อนจะกดลงไปอีกครั้ง และตวัดปลายลิ้นไล้ระรัวยอดเกสรที่ขยายนูนดันเนื้อผ้าออกมาให้เห็น

“อ๊า...” ดลลดากลั้นเสียงครางของตัวเองอีกต่อไปไม่ไหว หญิงสาวจึงปล่อยเสียงครางกระเส่าให้รอดผ่านลำคอระหงออกมาเบาๆ

ชวนนท์ดูดดื่มยอดเกสรแสนสวยอย่างเคลิบเคลิ้ม กลิ่นกายสาวของเธอช่างหอมนัก หอมเสียจนชายหนุ่มอยากสูดดมทั้งวันทั้งคืน ร่างบางเกร็งค้างก่อนกระตุกเฮือก บ่งบอกให้ชวนนท์รับรู้ว่าเขาได้ส่งสาวน้อยข้ามขอบสวรรค์ไปเรียบร้อยแล้ว ลำแขนเรียวบางอ่อนแรงลงผยุงรับน้ำหนักจากร่างบางไม่ไหว ทำให้ดลลดาหงายหลังนอนทับกองเอกสารที่ยังวางอยู่บนโต๊ะทำงาน ลมหายใจของสาวน้อยหอบกระเส่า หล่อนรู้สึกเหน็ดเหนื่อยราวกับวิ่งมาไกลเป็นกิโล ทรวงอกอวบสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ

ท่านประธานหนุ่มผละใบหน้าออกจากใจกลางร่างสาว ดวงตาคมหรี่ปรือมองทรวงอกอวบที่สะท้อนขึ้นลงล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า ใบหน้านวลสวยนั้นแดงก่ำ ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ริมฝีปากอิ่มเผยอออกจากกันเพื่อช่วยสูดอากาศเข้าปอด ชวนนท์มองความงดงามตรงหน้าอย่างหลงใหล แก่นกายของเขาปวดหนึบ หลายครั้งที่ต้องขบกรามเข้าหากันแน่น เพราะความต้องการที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย

ชวนนท์ฉุดมือบางให้ลุกขึ้น มือใหญ่ตวัดเรียวขาเสลาเกี่ยวเข้าที่สะโพกสอบ และใช้มือหนาช้อนสะโพกงอนงามขึ้น จากนั้นเดินไปนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ โดยมีร่างบางคร่อมตักแข็งๆ ของตนอยู่ไม่ห่าง แก่นกายชายขยายตัวอยู่ในกางเกงสแล็คสัมผัสกับใจกลางร่างสาวทันทีที่มือหนาวางสะโพกผายลงบนตัก ความรู้สึกแปลกๆ จู่โจมสาวน้อยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอตื่นกลัว และดิ้นรนจะลงจากตักกว้าง

“ชู่ว์ ดลลดาอยู่นิ่งๆ สิ” ชวนนท์เอ็ดเสียงสั่นพร่า เพราะยิ่งสาวน้อยดิ้นรนไปมา ส่วนกลางลำตัวของทั้งคู่ก็ยิ่งเสียด-สีกัน และยิ่งสร้างความเจ็บปวดให้ชวนนท์ยิ่งขึ้น

“ปล่อยค่ะ” ดลลดาร้องบอก สาวน้อยที่กำลังได้สติแม้จะยังไม่เต็มที่ แต่ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะมุดดินหนี ถ้าทำได้ มือบางดันอกกว้างกำยำของชายหนุ่มออก แต่ก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง เพราะนอกจากเขาไม่กระดิกแล้ว ยังจะงัดไม้ซีกอย่างเธอกลับอีกด้วย

“ทำไม” ดูเหมือนว่าสมองของชวนนท์กำลังเบลอ ชายหนุ่มไม่รู้จะถามอะไรหล่อน นอกจากคำว่าทำไม

“คุณฌอห์นคะ ปล่อยดิฉันเถอะค่ะ” ดลลดายังไม่หยุดการดิ้นรน สาวน้อยต้องการจะหลดพ้นจากเรื่องน่าอับอายนี้ แต่เธอไม่รู้เลยว่ายิ่งเธอดิ้น ก็ยิ่งเพิ่มความต้องการให้ชวนนท์

“ดลลดา” ชวนนท์เรียกชื่อหญิงสาว ก่อนจะกดใบหน้าลงซุกไซ้ทรวงอกอวบอิ่มที่ส่ายไปมา เพราะการดิ้นรนของสาวน้อย

“คุณฌอห์น! ไม่นะคะ อย่า...” หญิงสาวร้องห้ามเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตาคู่สวยจวนเจียนจะหยด

       ได้ผล เสียงห้ามสั่นๆ ไม่มั่นคงของเธอ ดึงสติสัมปชัญญะของเขาให้กลับมาทันที ดวงตาคมกริบที่ยังมีแววหวานตามอารมณ์พิศวาสที่ยังค้างคาอยู่ สบกับดวงตาคู่สวยที่มีพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาของดลลดานิ่งๆ ก่อนจะปล่อยมือ และยกร่างบางขึ้นจากตักกว้างอย่างรวดเร็ว ทำให้ดลลดาซวนเซเล็กน้อย แต่ก็ยังประคองตัวให้ยืนอยู่ได้ แม้จะไม่มั่นคงนัก 

ชวนนท์หมุนเก้าอี้หันหลังให้หญิงสาว เขาไม่อยากเห็นภาพเรือนร่างอันน่าปรารถนาของเธอ เพราะถ้าได้เห็นอีกครั้ง เขาคงหยุดตัวเองไม่ได้แน่นอน

ดลลดารีบจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของตนให้เข้าที่มือไม้สั่น หญิงสาวเดินไปสวมรองเท้าที่ถูกเขาถอดทิ้งไว้ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวขาออกจากห้อง

       “ออกไป” เสียงทุ้มบอกหล่อนเบาๆ ดลลดาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่นั่งหันข้างให้ด้วยสายตาแสดงความเจ็บปวด

       “ออกไปสิ!” ทีนี้เสียงทุ้มเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดทันที และไม่ต้องให้ไล่ซ้ำ สาวน้อยก็หันหลังขวับ พยายามสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

        อรอนงค์เห็นดลลดาหน้าตาตื่นออกมาจากห้องเจ้านาย ก็เอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

 

       “เป็นอะไรหรือเปล่าดรีม คุณฌอห์นดุอะไรดรีมหรือเปล่า” น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยของอรอนงค์ ทำให้น้ำใสๆ ที่คลออยู่เต็มเบ้าตานั้นหยดแหมะลงทันที ยิ่งเห็นดังนั้นอรอนงค์ก็ยิ่งตกใจใหญ่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}