ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

แม่มณีสีขาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 267

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2559 14:36 น.

Loading...
แบบอักษร

"คุณอร วันนี้ผมมีประชุมด่วนตอนบ่ายยังไง ฝากคุณช่วยเตือนผมอีกทีนะ" นธีหนุ่มโสดพร้อมเสน่ห์ที่ล้นเหลือสั่งกับเลขาส่วนตัวของตนก่อนจะกลับเข้าห้องทำงานไป

“ได้ค่ะ” อรนุช หรือคุณอร เลาขาส่วนตัวที่ยิ้มให้กับชายหนุ่มอย่างหลงใหลในตัวชายหนุ่ม เธอมาทำงานที่นี้ เพราะเธอชอบที่จะอยู่ใกล้ๆกับชายหนุ่มคนนี้

“อ้อคุณอร เย็นนี้ผมมีนัดกับสุดเลิฟของผม ช่วยโทรไปจองโต๊ะของโรงแรมKLO ที่สิ จะไปตอนหกโมงเย็นนะ” นธีโทรออกมาอีกครั้งก่อนจะกลับไปทำงานตามเดิม

“ได้ค่ะ” ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มจะมีคนรักอยู่แล้วทั้งคน แต่เธอก็ไม่เลิกหวังหรอกเพราะเท่าที่เธอรู้จักนธีมานาน กล่าวได้เลยว่าเขาไม่เคยคิดจริงจังกับใครถึงแม่อายุเขาเกือบจะเยียบเลขสามแล้วก็เถอะ

อรนุชเธอรู้ดีว่าตนเองไม่ได้สวยเลยแม้แต่นิด เธอมีฟันที่ไม่สวยและใส่แว่นหนาเตอะผมที่หยักหนาจนมันฟูฟ่องออกมาหวีเท่าไรก็เก็บไม่หมดผิวที่คล่ำจนเกือบดำสนิททำให้เธอดูหมองหม่น แต่ความสามารถของเธอนั้นก็หาใครเทียบได้ยาก ถึงแม้เธอจะแต่งตัวสวยแต่ก็ไม่มีใครชมเธอ เธอมักจะโดนนินทาอยู่บ่อยๆ ชุดสวยแต่คนไม่สวย ยัยขี้เหร่ ยัยอัปลักษณ์ ทุกคำพูดเหล่านั้นล้วนแล้วทำร้ายจิตใจเธอทั้งสิ้น เธอเลยพยายามเดินขึ้นมาเพื่อให้ถึงจุดที่สูงกว่าคนที่มัวแต่นินทาเธออยู่ข้างหลัง เก็บความแค้นฝังลึกไว้ในจิตใจ ถึงจะทำงานมานานแต่เธอก็มีเงินเก็บไม่มากพอที่จะไปศัลยกรรมเพื่อความสวยของเธอ เพราะเธอมีภาระที่หนักอึ้งอยู่ด้านหลัง

ความคิดฟุ้งซ่านบวกกับงานที่กองอยู่ตรงหน้าทำให้เธอเกือบลืมที่จะเตือนนธีเรื่องการประชุมในบ่ายวันนี้ ก่อนจะลุกจากที่นั่งและปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายตนเอง

“เจ้านายค่ะ ใกล้เวลาประชุมแล้วค่ะ ประชุมที่ชั้นสิบสอง ห้อง1209ค่ะ”

“เดี๋ยวนะรอเดี๋ยวนะ เอาหละที่รักผมต้องไปประชุมแล้วเจอเย็นนี้นะ ผมรักคุณนะ” เสียงทุ้มของคนคุยโทรศัพท์ ก่อนจะหันมามองที่อรนุชด้วยแววตาติเตียน “ผมบอกแล้วไงจะเข้ามาให้เคาะประตูก่อน โทรศัพท์มีก็ใช้บ้างก็ได้ไม่จำเป็นต้องเข้ามาบอกหรอก คุณไม่เคยจะฟังที่ผมพูดเลยใช่ไหม” เสียงทุ้มที่ต่อว่าอรนุช ทำให้อรนุชต้องก้มหน้ารับผิดไป

“ขอโทษค่ะ ดิฉันลืมพอดีว่า..”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พอ!! เตรียมเอกสารการประชุมแล้วใช่ไหม!!” นธียกมือขึ้นห้ามเพราะเขาเบื่อที่จะฟังคำขอโทษจากเลขาส่วนตัว

“เรียบร้อยแล้วค่ะเจ้านาย” อรนุชยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“จองโต๊ะให้ผมรึยัง คุณอร”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“งั้นไปกัน รีบๆประชุมจะได้กลับบ้านเร็วๆไง” นธีเดินนำออกจากห้องไปทิ้งให้อรนุชแบกเอกสารการประชุมตาไปติดๆ

 

หลังการประชุมที่แสนจะน่าเบื่อจบลง อรนุชก็ยังต้องนั่งทำสรุปการประชุมอีกในขณะที่คนอื่นนั้นเตรียมตัวกลับบ้าน เธอมักจะเลิกดึกเป็นประจำ แต่อย่างนั้นก็เถอะเธอก็ไม่เคยโดนลากไปข่มขื่นรึทำอนาจารใดๆ ก็เธอดันมีหน้าตาเป็นอาวุธนิ

แต่วันนี้ดันมีอะไรแปลกๆ ยามที่ค่อยเดินตรวจตาตึกกลับไม่มี ไฟในออฟฟิตก็เริ่มที่จะดับทีละดวง ทีละดวง

“นี้ๆยัย..เอ้ย คุณอร คุณนะไม่คิดจะไปสังสรรค์กับใครบ้างเลยหรอ” เสียงของผู้หญิงที่ทำงานด้วยกันถามขึ้นอย่างไม่เกรงใจ “วันนี้นะ มีปาร์ตี้สระน้ำที่โรงแรมKLO ด้วยละสนใจจะไปไหมละ ฉันนะพาเธอเข้างานได้นะ” สองสาวสวยของออฟฟิตที่คอยจ้องมองเจ้านายของเธอเหมือนเห็นเขาเป็นย่อปลาที่คอยอยากจะงับกินเพื่อความสบายส่วนตัว

“ไม่ละขอบคุณ พอดรฉันมีงานที่ต้องทำ”

“นี้ ก็แค่กดตรงนี้ และก็เซฟและก็ปิด และปิดเครื่อง อ่าแค่นี้งานเธอก็ไม่มีแล้วไปด้วยกันเถอะ เดี๋ยวฉันหาเสื้อผ้าให้ใส่ไปๆกัน” กระเป๋าของเธอถูกเก็บให้อย่างดีจากสองสาวก่อนจะลากเธอออกจากออฟฟิต

โรงแรมKLO

“อ่าวหวัดดีสาวๆ อ่าวเฮ้ยพวกเธอลากเอาตัว..คุณอรนุชมาด้วยหรอเนี้ย” เสียงของหนุ่มๆที่ทำงานบริษัทเดียวกันดังขึ้น ก่อนจะฉีกยิ้มและเดินออกไป ไม่มีใครไม่รู้จักอรนุชผู้หญิงที่ขี้เหร่ที่สุดในบริษัทหรอก

“มานี้ก่อนเราต้องให้คุณไปเปลี่ยนชุดก่อน เพราะปาร์ตี้สระน้ำนี้ต้องใส่ชุด บีกินี้!! นี้ฉันเลือกสีแดงสดมาให้คุณเลยนะเอาอ่ะเอาไปใส่เดี๋ยวฉันจะยืนรออยู่ตรงนี้”

“ทำไมฉันต้องมาที่นี้ด้วยนะ” อรนุชพูดออกมาแบบนั้นแต่ตัวเองก็เปลี่ยนใส่ชุดบีกินี้สีแดงสดอยู่ดี ทังที่รู้ว่าตัวเองได้กลายเป็นตัวตลกของงานแน่ๆแต่เธอก็ทำ

“เสร็จรึยังจ้ะ” เสียงสองสาวที่แอบหัวเราะคิคักกันอยู่ด้านนอกตะโกนเข้ามาด้านในก่อนที่ประตูจะเปิดออก

“ว้าวๆ ใช่ได้” คำพูดกับสีหน้าที่ดูขัดกันอย่างเห็นๆ ก่อนที่พวกเธอสองคนค่อยๆถอดชุดของตนออกเหลือเพียงบีกินี้ตัวจิ๋วที่ใส่อยู่แล้ว และเก็บของเดินออกไปยังขอบสระ

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ในตอนแรก ชะงักลงไปเสียงคนที่จอแจก็เงียบเช่นเดี่ยวกันก่อนที่จะมีเสียงดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของสระ

Happy birthday to you...” นธีที่เดินถือเค้กมาแต่ไกลทำเอาใจอรนุชเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนที่จะมาหยุดตรงหน้าเธอ

“เอารออะไร เป่าเค้กสิ วันนี้วันเกิดเธอลืมแล้วหรอ” นธีพูดขึ้นก่อนจะยื่นเค้กมาให้เธอ อรนุชอธิษฐานก่อนจะเป่าเค้ก แน่ในระวางที่จะเป่านั้นก็มีมือของหญิงสาวทั้งสองกดหัวเธอจนหน้าของเธอจมไปในเค้ก ก่อนที่จะถูกผลักลงในสระอย่างแรง

ตูม!!

“ชะ ช่วยด้วย ชะ ช่วยด้วย!!” เสียงขอความช่วยเหลือแทบจะไม่มีใครได้ยินเพราะสิ่งที่เธอเห็นและได้ยินมาน่าเศร้า พวกเขาหัวเราะเยาะเธอ พวกเขาเห็นเธอเป็นแค่ตัวตลก แม้ตอนนี้ที่เธอกำลังจะนอนลงไปที่ก้นของสระน้ำแล้วก็ตาม

 

ตูม!!! เสียงที่ดังอีกครั้งก่อนที่เธอจะสิ้นสติ ใครกันยอมที่โดดลงมาช่วยชีวิตคนอย่างเธอ

 

 

ชื่อ
ความคิดเห็น