แมวน้อยตัวนั้น

ถ้าใครชอบช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังให้ผู้เขียนด้วยนะคะขอบคุณทุกคนที่ติดตามล่วงหน้าค่ะ😁

ตอนที่14แต่งตั้งกุ้ยเฟย

ชื่อตอน : ตอนที่14แต่งตั้งกุ้ยเฟย

คำค้น : ดราม่า เข้มข้น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2559 08:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14แต่งตั้งกุ้ยเฟย
แบบอักษร

ภายในลานพิธีกว้างขวางของวังหลวงแผ่นดินจี้หลง

ชายหนุ่มในชุดจักรพรรดิเหลือบมองแล้วมองเล่าก่อนจะนิ่งเมื่อรู้ว่ายังไงแล้วฮองไทเฮาผู้เป็นแม่ของตนก็คงไม่มาแน่

หย่งฟางที่ยืนอยู่ด้านบนบัลลังค์ทองคู่เหลือบมองกิริยาเขาอย่างเงียบถึงเธอจะเจ็บปวดเพียงใดแต่วันนี้คงมีคนเจ็บปวดมากกว่าหากแต่ยังยิ้มสู้ได้...ถึงจะไม่เนียนนัก

"...เจ้าไหวนะ"หย่งฟางแตะมือซูฮวาที่ยืนอยู่ด้านข้างโดยเว้นระยะกับบัลลังค์ทองของเธอ

"หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเป็นห่วง"ซูฮวายิ้มพลันจับมือหย่งฟางโดยข้างๆเฟยหรงกำลังยืนหน้าตาบูดบึ้งเพราะเธอต้องตกลงมาหนึ่งตำแหน่งอย่างหน้าตาเฉย

"ทูลฮ่องเต้ได้ฤกษ์แล้วพะยะค่ะ"เฉินกงกงกล่าวหย่งฟางจึงต้องมานั่งข้างๆฮ่องเต้ที่มองประตูหน้าอย่างใจจดใจจ่อ โดยชงหยวนที่แอบมองอยู่ใกล้ๆรู้ดีว่าเธอกำลังต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองภายใต้ท่าทีนิ่งเฉย

ประตูใหญ่ค่อยๆเปิดขึ้นพร้อมกับขบวนเกี้ยวที่เหล่าทหาร ขันที และนางกำนัลเดินประกบโดยในนั้นมีหญิงสาวนั่งอยู่ด้วยเครื่องประดับล้ำค่าก่อนจะลงและเดินผ่านประตูเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ลู่เสียนมองชายหนุ่มบนบัลลังค์ทองที่กำลังมีรอยยิ้มให้เธอก่อนจะมองหญิงสาวข้างๆเขาที่มองเธอนิ่งๆซึ่งเธอก็ยิ้มอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า

"คนนี้หรือ" จิ่นหยางกระซิบถามชงหยวนอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าหญิงสาวชาวบ้านจะงดงามถึงขนาดนี้หากแต่สำหรับเขาผู้หญิงในวังก็งดงามซะส่วนใหญ่เขาจะแค่แปลกใจก่อนจะมองหย่งฟางที่ยังนิ่งอย่างเรียบเฉย

"หม่อมฉันถวายพระพรฮ่องเต้เพคะ"ลู่เสียนหยุดตรงด้านล่างพลันย่อตัวลงตามที่แม่นมกุ๋ยสอนก่อนจะหันไปทางหย่งฟางซึ่งฮ่องเต้ก็เหลือบมองเธอ

"หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเพคะ..ขอ..ฝากเนื้อฝากตัวด้วย"ประโยคหลังพร้อมรอยยิ้มที่ส่งมาให้หย่งฟางทำให้เธอเริ่มจะไปไม่เป็นแต่ก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย

พิธีเริ่มขึ้นมาเรื่อยๆจนถึงพิธีมอบป้ายหยกซึ่งฮ่องเต้ลุกขึ้นและตรงมาหาลู่เสียนท่ามกลางสายตาคนทั่วทั้งบริเวณ ลู่เสียนมองคนรักด้วยความซาบซึ้งใจพร้อมกับจะร้องไห้ที่เขาลงมาหาเธอแทนที่จะนั่งให้ดูน่าเกรงขามพลันเขามาหยุดตรงหน้าพร้อมกับมอบป้ายหยกให้เธอด้วยพระหัตถ์ของเขาเอง

"ต้นหญ้าแตะแผ่นฟ้าถึงแล้วนะ..."ฮ่องเต้พูดกับลู่เสียนพลันเธอมีน้ำตาคลออกมาเช่นเดียวกับหย่งฟางหากแต่ความรู้สึกที่ต่างกันเธอนั่งอยู่คนเดียวมองดูภาพตรงหน้าอย่างเจ็บปวดเมื่อนึกถึงกิริยาที่เขาแสดงกับเธอและลู่เสียนที่ต่างกันนัก...ฝ่าบาทอาจสงสัยความเมตตาของฮองไทเฮาที่มีให้หม่อมฉันมากมายนัก...หม่อมฉันก็อยากรู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะได้ใจฝ่าบาทบ้าง....แค่เพียงน้อยนิดก็พอ

พิธีดำเนินต่อไปโดยฮ่องเต้เป็นคนมอบของให้ลู่เสียนด้วยพระองค์เองเพื่อบอกเป็นนัยๆแก่ทุกคนว่าหญิงสาวคนนี้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้มากเพียงใดและอย่าคิดทำอะไรเธอเด็ดขาด! หย่งฟางมองของชิ้นสุดท้ายพลันมองซูฮวาที่คงไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วเช่นเดียวกับเธอ

"เฉินกงกงจบพิธีหรือยัง"

"ทูลฮองเฮาเสร็จสิ้นแล้วพะยะค่ะ"

"อืม..."หย่งฟางพยักหน้าพลันลุกขึ้นและเดินออกจากพิธีไปในทันทีโดยไม่สนใจแม้แต่จะทูลลาฮ่องเต้ ซึ่งเขาและลู่เสียนเหลือบมองตามพร้อมคนอื่นๆที่ไม่นึกว่าฮองเฮาจะกล้าทำอย่างนี้
🌸🌸🌸🌸🌸

หย่งฟางเดินนำหน้านางกำนัลพร้อมถอนหายใจที่ออกมาจากการปั้นหน้าได้แต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิดเมื่อได้ยินเสียงเรียกนางกำนัลก็ไปอยู่ด้านหลังโดยหย่งฟางหันมาก็พบว่าเป็นลู่เสียนซึ่งเธอหยุดพร้อมนางกำนัลของตนและโน้มตัวเคารพหย่งฟาง

"ไม่ทราบว่าหม่อมฉันทำอะไรให้ฮองเฮาไม่พอพระทัยหรือเปล่าเพคะ ถึงได้เสด็จออกมาอย่างนี้"

"ข้าแค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย ไม่มีอะไรหรอก"หย่งฟางตอบโดยวางท่าทีนิ่งๆ

"หม่อมฉันก็ทรงเป็นห่วงยังไงฮองเฮาก็พักผ่อนเยอะๆนะเพคะ.."

"ขอบใจในความหวังดีของเจ้านะ..หมดธุระแล้วใช่ไหม"

"ความจริงที่หม่อมฉันตามมา...ก็เพียงเพราะอยากได้คำอวยพรของฮองเฮาเพราะยังไงเราก็ต้องช่วยกันดูแลวังหลังและ...ฝ่าบาท...หวังว่าฮองเฮาจะมีเมตตาให้หม่อมฉันบ้างนะเพคะ"ลู่เสียนยิ้มโดยที่หย่งฟางจ้องหน้าเธออย่างไม่เป็นมิตรนัก

"เมื่อเจ้าเลือกที่จะทำอย่างนี้ ก็แปลว่าเจ้ายอมรับผลที่จะตามมาแล้วใช่ไหม"

"เพคะ...หม่อมฉันยอมรับ"ลู่เสียนยิ้มโดยรอยยิ้มนั้นดูอ่อนหวานหากแต่หย่งฟางรู้ได้ถึงเบื้องลึกที่แฝงอยู่พลันฮ่องเต้เดินตามมาทุกคนจึงต้องยุติศึกสายตาและโน้มตัวเคารพฮ่องเต้

"พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่เหรอ"

"ทูลฝ่าบาท..หม่อมฉันมาขอคำอวยพรจากฮองเฮาซึ่งทรงมีเมตตาอวยพรหม่อมฉันจนซาบซึ้งเชียวเพคะ"ลู่เสียนก้มใบหน้าขณะยืนข้างชายหนุ่มก่อนจะหันมายิ้มให้หย่งฟางซึ่งเธอพูดอะไรไม่ออก

"แล้ว....เหตุใดเจ้าถึงออกมาก่อน"

"ทูลฝ่าบาทหม่อมฉันรู้สึกปวดหัวแต่ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้วก็เลนคิดว่าจะไปตำหนักเหิงอันเพคะ"

"ไปหาเสด็จแม่เหรอ..อืม..ฝากบอกเสด็จแม่ด้วยว่าข้าจะไปเยี่ยมพรุ่งนี้"

"เพคะ"หย่งฟางรับคำพลันฮ่องเต้จับมือลู่เสียนเดินกลับไปต่อหน้าต่อตาหย่งฟางแต่นั่นก็ไม่เท่าที่หย่งฟางหันมายิ้มให้กับตนราวกับเยาะเย้ย

"ฮองเฮาเพคะ"

"ข้าไม่เป็นไร..."หย่งฟางตอบพลันเดินกลับด้วยใจที่เจ็บปวด นอกจากศัตรูที่น่ากลัวอย่างลู่เสียน ตอนนี้.... เธอคงต้องสู้กับความเฉยชาของฮ่องเต้ด้วย
🌸🌸🌸🌸

เช้าวันต่อมา

หย่งฟางได้รับสารจากบิดาว่ามารดาจะเดินทางมาเยี่ยมในอีกไม่กี่อาทิตย์ก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจหากแต่ก็ต้องหุบยิ้มเพราะหากแม่ของเธอมาเห็นท่าทีของฮ่องเต้ที่ทำแบบนั้น...อาจจะเป็นกังวล..แต่ว่า....อย่างน้อยเธอก็ควรบอกให้เขารู้

"พวกเจ้าเตรียมตัวนะข้าจะไปหาฝ่าบาท...ที่ตำหนักลี่ฮุ่ย"หย่งฟางพูดโดยลำบากใจนิดหน่อยเพราะตำหนักนั้นคือตำหนักของลู่เสียน ไม่สิ!...พระสนมไป๋กุ้ยเฟย
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ตำหนัก ลี่ฮุย 丽輝 (ความสวยงาม,สว่างไสว)

ลู่เสียนตั้งใจสวมฉลองพระองค์ให้ฮ่องเต้อย่างปราณีตด้วยรอยยิ้มก่อนจะถูกกุมมือเอาไว้

"ข้าดีใจมากนะที่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมเจ้า"

"ฝ่าบาททรงมีเมตตากับหม่อมฉันจนไม่รู้ว่าหม่อมฉันจนไม่รู้ต้องทำยังไงถึงจะตอบได้หมด"

"เจ้าไม่ต้องตอบแทนข้าหรอกนะเอาเป็นว่า....มีลูกกับข้าสักคน"ฮ่องเต้กระซิบพลันหอมแก้มลู่เสียนและคว้าเธอเข้ามากอด

"55555อย่าเพคะฝ่าบาท"หนุ่มสาวหัวเราะกันอย่างมีความสุขจนเสียงเล็ดลอดออกมาทำให้ผู้มาเยือนหยุดนิ่งไปก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ามาโดยแอบมองทั้งคู่กอดกันด้วยสายตาเศร้าหมองจนหญิงสาวที่ถูกกอดเห็นเข้า

"ฮองเฮา"ลู่เสียนพึมพำพลันฮ่องเต้มองมาที่หย่งฟาง

"ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท"

"ลู่เสียนถวายพระพรฮองเฮาเพคะ"ลู่เสียนย่อตัวลงเคารพหย่งฟางจึงเดินเข้ามา

"ทำไมถึงมาคนเดียว"

"หม่อมฉันให้นางกำนัลรอหน้าตำหนักเพคะเห็นว่า....ฮ่องเต้ประสงค์จะอยู่เพียงลำพัง"หย่งฟางตอบอย่างเกร็งๆพลันเดินตามฮ่องเต้มานั่ง

"เจ้าจะไปไหนลู่เสียน"

"ฮองเฮาคงอยากคุยธุระกับฝ่าบาทส่วนตัว"

"ข้ากับฮองเฮาไม่มีธุระส่วนตัวหรอกเจ้านั่งด้วยกันสิ"ฮ่องเต้จับมือลู่เสียนให้นั่งข้างๆตนในขณะที่หย่งฟางนั่งฝั่งตรงข้าม

"ฮองเฮามีอะไรหรือ"

"มีสารกำหนดจากทางการว่าครบกำหนดที่ฝ่าบาททรงตรัสไว้ว่าจะไปสำรวจเฉิงเหอสองวันเพคะ"

"นั่นสิ..ข้าลืมไปเลย...พรุ่งนี้ด้วยสินะ...อืม...ลู่เสียนได้ข่าวว่าเจ้าเคยอยากไปเมืองเฉิงเหอไม่ใช่หรือเจ้าไปกับข้านะ"

"ทูลฝ่าบาท...กำหนดเดินทางคือต้องมีฮ่องเต้และฮองเฮา อีกอย่างขบวนจะไปแบบเงียบๆหม่อมฉันคิดว่า....ในเมื่อลู่เสียนเป็นกุ้ยเฟยนางก็ควรจะอยู่ดูแลวังหลังเพราะนางมีหน้าที่รองจากหม่อมฉัน"หย่งฟางพูดขัดขึ้นพลันเหลือบมองลู่เสียนที่นิ่งไปเช่นเดียวกับฮ่องเต้

"5555ฮองเฮาเจ้าอย่ากังวลไปเลย..ลู่เสียนพึ่งเข้ามาคงยังไม่สามารถทำได้ ฮองเฮาไม่ต้องห่วงพระสนมซูเฟยดูแลมานานข้าจะให้นางเป็นคนดูแล"

"แต่ฝ่าบาท"

"เจ้าไม่ต้องกังวลข้าเป็นฮ่องเต้ข้าจะจัดการเอง"ฮ่องเต้ยิ้มให้หย่งฟางซึ่งไม่ได้มีความเมตตาแต่หากกำลังกดเธอให้จมดิน เขาหักหน้าเธอต่อหน้าคนที่เขารัก เขากล้าเมินเสียงของฮองเฮาต่อหน้าพระสนม..อย่างเลือดเย็นเช่นนี้เชียวหรือ!

 

"หากฝ่าบาทต้องการเช่นนั้นหม่อมฉันก็ไม่กล้าขัดฮ่องเต้หรอกเพคะ.....ทูลลาเพคะฝ่าบาท"หย่งฟางลุกขึ้นพร้อมย่อตัวให้ฮ่องเต้และหมุนตัวจะกลับ โดยฮ่องเต้เมื่อฟังหย่งฟางพูดจบเขาก็เอนตัวนอนตักลู่เสียนพร้อมถอนหายใจ

"..555..ฝ่าบาทเพคะ..ทำเป็นเด็กๆไปได้.."เสียงหัวเราะดังขึ้นทำให้หย่งฟางแอบหันกลับมามองภาพที่ย้ำให้เธอเจ็บปวดนี่สินะ!..ที่เธอไม่มีที่ยืน..ทำไมถึงยังไม่ชินสักที..

หนุ่มสาวหัวเราะโดยไม่สนใจว่าฮองเฮายังไม่ออกไปลู่เสียนมองฮ่องเต้ที่หลับตาพริ้มบนตักของเธอและจับมือเธอไว้ก่อนจะหันมาทางหย่งฟางด้วยรอยยิ้มที่ดูใสซื่ออีกครั้งหากแต่หย่งฟางกับไม่ชอบมันสักนิดและเมื่อเธอเดินออกไปรอยยิ้มที่ใสซื่อก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างสะใจ
.....น้ำตาที่หม่อมฉันเสียไป..ต่อไปจะเป็นตาพระองค์บ้าง...ฮองเฮา
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ตอนที่20 เริ่มเดินทาง

ที่ตำหนักเหิงอัน

หย่งฟางค่อยๆเทชาให้ฮองไทเฮาเพื่อปรนนิบัตรรับใช้ให้ดีที่สุดหากแต่ทุกครั้งก็ต้องมีสายตามองเธออย่างตำหนิตลอด

"เสด็จแม่เพคะ พระสนมซูเฟยทรงมาเยี่ยมพระองค์บ้างหรือเปล่า"หย่งฟางเอ่ยถามเพราะตนไม่ค่อยพบซูฮวาเหมือนเมื่อก่อน

" พระสนมซูเฟยคงยังทำใจไม่ได้..นี่ข้าก็สู้หน้านางไม่ได้เหมือนกัน..ฝ่าบาทนะฝ่าบาท!ต้องโดนนังชั้นต่ำนั่นทำเสน่ห์ใส่เป็นแน่!"

"หากเสด็จแม่ไม่พอพระทัยนางก็ไม่ต้องข้องเกี่ยวกันเถอะเพคะ ยังไงแล้วนางก็ไม่ใช่คนโปรดของเสด็จแม่"

"เราจะประมาทไม่ได้นะฮองเฮา นางนี่มันร้ายกาจนักคิดว่าเป็นที่โปรดปราณของฮ่องเต้แล้วจะกำแหงหรือ..หึ!"ฮองไทเฮาแสดงแววตาอาฆาตแค้นพลันแม่นมหยงพาใครบางคนเดินเข้ามา

"ถวายพระพรเพคะฮองไทเฮา ถวายพระพรเพคะฮองเฮา"แม่นมหยงทำความเคารพโดยหญิงชราด้านหลังนางก้มหน้านิ่งภายในเสื้อคลุม

"นั้นใครหรือแม่นมหนง"หย่งฟางเอ่ยถามซึ่งแม่นมหยงดูมีท่าทีน่าสงสัยฮองไทเฮาจึงรีบแทรกขึ้น

"หมอยาน่ะ..ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยสบายยาของหมอหลวงในวังกินแล้วไม่ค่อยหายฮองเฮาอย่าสงสัยอะไรเลยนะแม่นมหยงพานางไปรอข้าในห้องก่อน"

"รับบัญชาเพคะ" แม่นมหยงรับคำพร้อมหับพาหมอยาเดินออกไปโดยหย่งฟางได้แต่มองตามอย่างสงสัย

"พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้าฮองเฮาควรไปพักผ่อนก่อนนะ จะได้เตรียมพร้อมสำหรับการออกงานราชการคู่กันครั้งแรก"

"เพคะ..แต่......."

"แต่อะไรหรือ...ฮ่องเต้ตรัสอะไรเฉือดเฉือนกับฮองเฮาอีกล่ะ"ฮองไทเฮาถามอย่างจับผิดซึ่งหย่งฟางไม่รู้จะตอบยังไงดีจึงได้แต่นิ่งเงียบ
🌸🌸🌸🌸

ที่ห้องประชุมใหญ่

"อะไรนะ!..ทำไมพระสนมกุ้ยเฟยถึงไปไม่ได้"ฮ่องเต้ถามด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด

"เอิ่ม...ทูลฝ่าบาทหากนี่เป็นการออกงานราชการคู่ตามธรรมเนียมของจี้หลง ควรมีแค่ฮ่องเต้และฮองเฮานะพะยะค่ะ"

"หึ!คิดจะเอาธรรมเนียมมาขู่ข้าหรือ..บังอาจนัก!"

"ขอฝ่าบาททรงเมตตาด้วย กะหม่อมสมควรตาย!!"ขุนนางรีบก้มลงคำนับฮ่องเต้อย่างหวาดกลัว

"ทูลฝ่าบาทไต้เท้าจิงทำตามหน้าที่ขอทรงอย่าถือโทษเลย"จิ่นหยางกล่าวแทนซึ่งฮ่องเต้นั่งลงอย่างไม่พอใจและรู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฝีมือฮองไทเฮาเป็นแน่!
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ที่ตำหนักลี่ฮุย

"ฮองไทเฮา...จุดประสงค์ที่แท้จริงก็เพื่อกันข้าออกจากฝ่าบาทและใช้โอกาสนี้ให้ฮ่องเต้ใกล้ชิดฮองเฮาสินะ.."ลู่เสียนพึมพำโดยมีแม่นมกุ๋ยยืนอยู่ข้างๆ

"เห็นไหมเพคะพระสนม..ฮองไทเฮายึดแต่อำนาจของตนแถมยังมีอำนาจของฮองเฮา..อีก...สงสัยว่าต่อไปก็คงบังคับให้มีพระโอรสเป็นแน่"

"แล้วถ้าหากฝ่าบาทไม่ยอมรับล่ะ"

"เห็นทีจะลำบากเพคะหากขึ้นว่าออกราชการคู่แบบนี้ คงอยากจะปฏิเสธเพราะมันเป็นธรรมเนียมของจี้หลง"

"ข้าไว้ใจฝ่าบาท..แต่ข้าไม่ไว้ใจฮองเฮาหากนางใช้เล่ห์กลบังคับฮ่องเต้ล่ะ"

"พระสนมอย่าทรงกังวลเลยเพคะ เวลาแค่ไม่กี่คืนไม่สามารถทำให้ตั้งครรภ์ได้หรอกเพคะ"แม่นมกุ๋ยปลอบลู่เสียนพลันเฟยหรงมาที่นี่พอดี นางมองไปรอบๆโดยไม่ทำความเคารพลู่เสียน ก็แน่ล่ะ!นางเป็นถึงลูกสาวขุนนางคนสนิทของจักรพรรดิองค์ก่อนไม่เห็นจำเป็นต้องก้มหัวให้หญิงสาวชาวบ้าน!

"ช่วงนี้ข้าไม่เห็นหน้าแม่นมกุ๋ยทั้งที่ตำหนักไทฮองไทเฮาและตำหนักของข้าเลยนะ"

"พระสนมเต๋อเฟย..ไทฮองไทเฮามีรับสั่งให้หม่อมฉันดูแลพระสนมกุ้ยเฟยเพคะ"

"งั้นเหรอ...ที่นี่คงมีนางกำนัลไม่พอใช้สินะถึงได้ต้องดึงคนในออกมาเช่นนี้"เฟยหรงมองแขวะลู่เสียนทางสายตาซึ่งลู่เสียนยิ้มให้เฟยหรง

"เจ้ามาที่นี่มีธุระอะไรงั้นเหรอ"

"ได้ข่าวว่าฮ่องเต้มาประทับที่นี่ทุกวัน...ข้าแค่มาเตือนให้เจ้ารู้อยู่ในวังหลวงบ้าง"

"ขอบใจที่หวังดีแต่ข้ารู้ดีอยู่แล้ว เจ้าล่ะ...รู้หรือเปล่า"ลู่เสียนกระตุกยิ้มพลันเดินออกไปโดยไม่สนใจเฟยหรงที่มองตามอย่างเจ็บใจ

"นี่นางร้ายกาจกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก!"

ความคิดเห็น