แมวน้อยตัวนั้น

ถ้าใครชอบช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังให้ผู้เขียนด้วยนะคะขอบคุณทุกคนที่ติดตามล่วงหน้าค่ะ😁

ตอนที่10ยอมรับความจริง

ชื่อตอน : ตอนที่10ยอมรับความจริง

คำค้น : ดราม่า เข้มข้น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2559 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10ยอมรับความจริง
แบบอักษร

ที่หน้าตำหนักลี่เซียง

"เฮอะ! นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า..ไทฮองไทเฮาทรงมีธุระกับนางคนชั้นต่ำนี่ได้อย่างไรกันเพคะ"ฮองไทเฮามองลู่เซียนที่นั่งลงกับพื้นอย่างเย้ยหยัน

"ข้าแค่เรียกนางมาคุยเพราะได้ข่าวว่าเป็นนางเป็นลูกสาวหมอยา ไม่คิดว่าสายลับของฮองไทเฮาจะมีเต็มไปหมดอย่างนี้"ไทฮองไทเฮาเหลือบไปทางแม่นมหยง

"ในวังมีหมอหลวงมากมายจำเป็นต้องให้นางเข้ามาเหยียบในวังด้วยอย่างนั้นหรือ"

"ทำไมล่ะ..ฮองไทเฮาทรงกลัวอะไรอย่างนั่นหรือ"ไทฮองไทเฮายิ้มหยันพลันลู่เสียนรู้สึกไม่ดีจึงพูดขึ้น

"หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะหม่อมฉันคงเข้าใจผิดเอง"
เพี๊ยะ!!!

"ไร้มารยาท!! ใครสั่งให้คนชั้นต่ำอย่างเจ้าพูดแทรกข้า!!"ฮองไทเฮาเดินเข้ามาตบหน้าลู่เสียนอย่างแรงพลันหญิงสาวล้มลงท่ามกลางความตกใจของไทฮองไทเฮา

"นี่ฮองไทเฮา!นางเป็นคนของข้าเจ้าจะบังอาจเกินไปแล้ว!"

"หม่อมฉันบังอาจกับนางขี้ข้านี่!ไม่ใช่ไทฮองไทเฮาจะทรงเดือดร้อนทำไมกันล่ะเพคะ!"ฮองไทเฮาเถียงกลับโดยลู่เสียนยกมือขึ้นจับแก้มและร้องไห้ออกมา

"ฮ่องเต้เสด็จ!!" สิ้นเสียงตะโกนฮองไทเฮาก็ตกใจผิดกับไทฮองไทเฮาที่แอบยิ้มอย่างสะใจ

"ฮ่องเต้.."

"ลู่เสียน!"ฮ่องเต้รีบลุดเข้ามาดูลู่เสียนโดยไม่สนใจฮองไทเฮาที่เอ่ยเรียก

"..ฮ่องเต้.."ลู่เสียนมองคนตรงหน้าพลันจะคำนับแต่ฮ่องเต้คว้ามือเอาไว้พร้อมกับนั่งลงนางกำนัลและเหล่าขันทีจึงรีบคุกเข่าลงกับพื้น

"นี่เจ้า....."ฮ่องเต้คอยๆลูบแก้มลู่เสียนที่เป็นรอยแดงด้วยสายตาสงสารก่อนจะดึงเธอลุกขึ้น

"ใครทำร้ายนาง!!"เสียงก้องกังวาลสร้างความหวาดกลัวให้ทุกคนรวมถึงผู้ที่เป็นมารดา

"...ข้า..ข้าเอง"ฮองไทเฮาพูดอย่างกลัวๆ

"เสด็จแม่....เหตุใดต้องทำรุนแรงขนาดนี้ด้วย"ฮ่องเต้มองมารดาอย่างผิดหวังแม่นมหยงจึงรีบแก้ตัวแทน

"ทูลฮ่องเต้ผู้หญิงคนนี้ไร้มารยาทกับพระพันปีเพคะ"

"หุบปาก!!...หากนางไร้มารยาทเจ้าก็ยิ่งกว่าเป็นบ่าวมานานนมทำไมถึงพูดแทรกข้า!!"

"ฮ่องเต้เลิกตำหนิแม่นมหยงได้แล้ว!..นางชั้นต่ำนี่ผิดตั้งแต่ก้าวเข้ามาสมควรประหารเสียด้วยซ้ำ!"

"นางไม่ใช่นางชั้นต่ำไม่ใช่สาวชาวบ้าน!..แต่นาง..คือพระสนมกุ้ยเฟย!"เมื่อฮ่องเต้พูดจบทุกคนก็หยุดชะงักรวมถึงหย่งฟางที่นิ่งอึ้งไม่กล้าเข้าไป

"ฮ่องเต้พูดอะไรออกมาทรงรู้ตัวไหมเพคะ!"

"ข้ารู้ดี..ตำแหน่งสนมข้าคือคนแต่งตั้งแล้วข้าก็จะแต่งตั้งนางเป็นกุ้ยเฟยหากใครขัดคำสั่งข้าก็เท่ากับไม่เคารพฮ่องเต้อย่างข้า!!"ฮ่องเต้พูดอย่างเหลืออดพลันจับมือลู่เสียนเดินออกไป

"...นี่...นี่มันอะไรกัน.."ฮองไทเฮาอึ้งพลันจะเป็นลมแม่นมหยงและหย่งฟางจึงรีบเข้ามาประคอง"

"เสด็จแม่!"

"ถวายพระพรเพคะฮองเฮา!"นางกำนัลทุกคนทำความเคารพเมื่อเห็นหย่งฟางเข้ามา

"เห็นทีข้าคงไม่ได้กินยาเสียแล้ว...555555"ไทฮองไทเฮาหัวเราะพลันเดินกลับไปอย่างสะใจพร้อมคนของตน

"เสด็จแม่!"หย่งฟางโอบฮองไทเฮาอย่างเป็นห่วง

"..ฮองเฮา..เจ้าจะยอมไม่ได้นะ..เจ้าจะ.."

"เสด็จแม่!!"

"ฮองไทเฮา!!!"หย่งฟางและแม่นมหยงอุทานเมื่อฮองไทเฮาสิ้นสติไปก่อนจะรีบสั่งคนให้ไปตามหมอหลวงอย่างเร่งด่วน

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

"ฝ่าบาทจะพาหม่อมฉันไปไหนเพคะ!"ลู่เสียนเอ่ยถามพลันชายหนุ่มที่จับมือเธอหยุดเดินก่อนจะหันมาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครเขาก็คว้าเธอเข้ามากอด

"ลู่เสียน...รู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงเจ้ามากแค่ไหนเมื่อรู้ว่าเจ้าอยู่กับเสด็จแม่"

"แค่ได้รู้ว่าฝ่าบาทเป็นห่วงหม่อมฉันมากขนาดนี้...หม่อมฉันก็ไม่เป็นอะไรหรอกเพคะ"ลู่เสียนยิ้มหวานพลันผละออกจากฮ่องเต้และสบตากัน

"ตอนนี้ข้าเริ่มกังวลแล้ว...ข้าไม่แน่ใจที่จะขอให้เจ้ามาอยู่กับข้า...เจ้าคงกลัว"ฮ่องเต้แสดงสีหน้าเศร้าลงก่อนจะปล่อยลู่เสียนเมื่อเขารู้ว่าวังหลวงน่ากลัวสำหรับเธอเกินไป ลู่เสียนนิ่งไปก่อนจะเดินมาข้างๆฮ่องเต้

"หม่อมฉันไม่กลัวเพคะ..ขอแค่มีฝ่าบาทอยู่ข้างๆก็พอ"ลู่เสียนจับมือของฮ่องเต้อย่างแผ่วเบาพลันกอดชายหนุ่มแน่นขึ้น

"เจ้าแน่ใจใช่ไหม...ที่จะอยู่เคียงข้างข้า"เมื่อสิ้นคำถามลู่เสียนก็ดูลังเลไปก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบ

"เพคะ"

"เจ้ารู้ไหมว่าข้าดีใจมากแค่ไหน...ข้าสัญญาว่าจะให้เจ้าเป็นกุ้ยเฟยนอกจากเสด็จแม่กับฮองเฮาแล้วเจ้าจะไม่เป็นรองใครอีก"ฮ่องเต้จับมือลู่เสียนขึ้นมาก่อนจะกอดเธอไว้อย่างหนาแน่นโดยไม่รู้ว่ามีคนแอบมองอยู่

แววตาอิจฉาริษยาแผ่ซ่านออกมาอย่างน่ากลัวถ้าหากลู่เสียนขึ้นเป็นกุ้ยเฟยพระสนมซูฮวาก็จะมาอยู่ตำแหน่งซูเฟยส่วนเธอก็ถูกลดตำแหน่งไปอย่างไม่ได้มีความผิดมันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!

"ข้าอยากรู้นักว่าฮองเฮาคิดได้ยังไงถึงปล่อยเรื่องนี้เอาไว้!"เฟยหรงกัดฟันพูดพลันนางกำนัลคนสนิทเดินเข้ามา

"ทูลพระสนม ฮองเฮาคงอยากจะเอาใจองค์ฮ่องเต้เพราะไม่ว่าใครจะมาหรือไม่นางก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้วเพคะ"สิ้นความคิดเห็นของนางกำนัล เฟยหรงก็ยิ่งเพิ่มพูนความอิจฉาริษยาอย่างมากมาย

"ตำแหน่งของนางยั่งยืนงั้นหรือ...คิดแล้วน่าเจ็บใจนักนี่ข้าต้องมีศัตรูเพิ่มมาอีกคนแล้วหรือไง!"
🌺🌺🌺🌺🌺

ภายในห้องบรรทมตำหนักเหิงอัน

ฮองไทเฮานั่งอยู่ในห้องกับหย่งฟางเพียงสองคนด้วยท่าทีกลัดกลุ้มใจหากแต่หย่งฟางเป็นห่วงนางมากกว่า

"เสด็จแม่....ดีขึ้นแล้วหรือเพคะ"หย่งฟางเริ่มบทสนทนาโดยไม่กล้าสบตาฮองไทเฮา

"ข้าฟื้นตัว..แต่ใจกลับดิ่งลงเหวนัก...นางชั้นต่ำนั่นพรากฮ่องเต้ไปต่อหน้าต่อตาข้า เกิดมาไม่เคยนึกเลยว่าฮ่องเต้จะหลงมันได้ขนาดนี้!"

"หม่อมฉันคิดว่า...เรื่องแบบนี้คงยากที่จะห้ามเพคะ"

"ฮองเฮา..ข้าไม่มีวันยอมให้สายเลือดอันสูงส่งต้องแปดเปื้อนเด็ดขาด...ฮ่องเต้จะต้องมีรัชทายาทคนโตกับเจ้าเท่านั้นถึงจะสยบนังนั่นกับไทฮองไทเฮาได้...จริงสิ!คืนนี้เจ้ากับฮ่องเต้....นี่ข้าหลงกลแผนการนี้ได้ยังไงกัน!..ให้นางชั้นต่ำโผล่มาในคืนเข้าหอของเจ้ากับฮ่องเต้...ข้าหลงกลจริงๆ!!"ฮองไทเฮาพูดอย่างเจ็บใจและโมโหผิดกับหย่งฟางที่ยังนั่งเงียบ

"ฮองเฮาเจ้ารีบกลับไปที่ตำหนักของฮ่องเต้ยังไงแล้วคืนนี้ก็ถือเป็นคืนฉลองสมรสฮ่องเต้ต้องประทับกับฮองเฮาเท่านั้น"

"แต่ว่า...หากฝ่าบาทไม่มา"

"ไม่ต้องห่วง..นิสัยฮ่องเต้คนเป็นแม่อย่างข้าทราบดี..นี่เป็นธรรมเนียมตั้งแต่บรรพบุรุษ ฮ่องเต้ไม่กล้าปฏิเสธแน่"ฮองไทเฮาพูดอย่างมั่นใจโดยที่หย่งฟางลำบากใจมากกับการต้องอยู่กับคนที่พร่ำว่าเกลียดเธอนักหนา

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

หย่งฟางนั่งอยู่คนเดียวภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้สายตาของเธอเหม่อลอยและนิ่งอย่างเคว้งคว้างเมื่อคำพูดของใครบางคนยังวนอยู่ในจิตใจ เขาเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นอย่างมากเหลือเกินจนไม่มีหลงเหลือให้เธออีกต่อไป

ดวงตามีน้ำตาเอ่อออกมาเมื่อยกมือขึ้นมาและนึกถึงเมื่อก่อนที่เขาเคยจับมือเธอเพื่อช่วยให้ลุกขึ้น

"ความหวังของเด็กสาว...แต่ตอนนี้มันกลายเป็นของคนอื่น"หย่งฟางพึมพำเมื่อยังนึกถึงภาพฮ่องเต้ประคองลู่เสียนและจับมือเดินออกไป

"...สุดท้าย...ฝ่าบาทก็ไม่เห็นหม่อมฉันเหมือนเดิม.."น้ำเสียงตัดพ้ออย่างเจ็บปวดทำให้น้ำตาไหลรินออกมาก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกด้วยเจ้าของห้อง

"ถวายพระพรเพคะ"หย่งฟางลุกขึ้นและและทำความเคารพตามหน้าที่ก่อนจะยื่นนิ่งโดยไม่สบตาชายหนุ่มตรงหน้า

"ทำหน้าที่ของเจ้าเถอะ"น้ำเสียงที่ผิดแปลกไปทำให้หย่งฟางมองเขาอย่างสงสัย ทั้งสองต่างยืนห่างกันพลันเมื่อหย่งฟางตัดสินใจก้าวเข้ามาหาเขาชายหนุ่มก็หลับตาลง

"หม่อมฉันคิดไว้อยู่แล้ว"หย่งฟางพึมพำอย่างแผ่วเบา ทำตามหน้าที่การไม่มองก็คือการปฏิเสธอย่างเลือดเย็น...เธอคิดไว้อยู่แล้ว...เพราะยังไงเธอก็คือความตายทั้งเป็นของเขา

ฮ่องเต้หลับตาพร้อมนึกถึงลู่เสียนหากแต่เสียงเท้าที่ใกล้เขามากับเดินสวนเขาออกไป

"ฝ่าบาท...ไปหานางเถอะเพคะ...เรื่องนี้หม่อมฉันจะทูลกับเสด็จแม่เอง...แต่ว่า...พรุ่งนี้เราต้องไปขอพรเสด็จแม่ด้วยกัน....ฝ่าบาทไป....แล้วค่อยกลับมาก็ได้เพคะ"หย่งฟางพูดเพียงเท่านั้นพลันปิดประตูลงโดยตัวเองอยู่ข้างนอกและเมื่อประตูปิดลงน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาก่อนที่ร่างบางจะพาหัวใจบอบช้ำมานั่งร้องไห้คนเดียวนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเปิดประตูออกมาด้านนอกเธอก็พยายามพาร่างกายของตัวเองมาพบกับความจริง เสี้ยวแผ่นหลังของฮ่องเต้ที่เดินออกไป..โดยไม่คิดจะบอกลาเธอ

 "..มันคือความจริงที่เราต้องยอมรับ..."หย่งฟางพูดทั้งน้ำตาพลันจำใจเดินกลับมาในห้องบรรทมและหยิบผ้าขาวมาวางบนโต๊ะพร้อมเข็มหนึ่งอันก่อนจะกั้นใจทิ่มไปที่ปลายนิ้วอย่างเจ็บปวด โลหิตสีแดงไหลออกมาหยดลงบนผ้าขาวโดยหย่งฟางได้แต่มองพร้อมน้ำตาก่อนจะจะหยิบผ้ามากำและทรุดลงร้องไห้..เมื่อนึกถึงชายหญิงที่คงมีความสุขกันอยู่

"....หากโลหิตของหม่อมฉันจะช่วยให้หม่อมฉันได้ชดเชยให้ฝ่าบาทได้บ้าง...หม่อมฉันก็เต็มใจ.."

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น