แมวน้อยตัวนั้น

ถ้าใครชอบช่วยสนับสนุนและเป็นกำลังให้ผู้เขียนด้วยนะคะขอบคุณทุกคนที่ติดตามล่วงหน้าค่ะ😁

ตอนที่6 ฮองไทเฮาและไทฮองไทเฮา

ชื่อตอน : ตอนที่6 ฮองไทเฮาและไทฮองไทเฮา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ย. 2559 09:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 ฮองไทเฮาและไทฮองไทเฮา
แบบอักษร

"ฮองไทเฮาเสด็จ!!!"เสียงก้องดังพร้อมกับที่เหล่าขุนนางทุกคนรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที

"ถวายความเคารพพระพันปีขอทรงพระเจริญพะยะค่ะ!!!!"เสียงอวยพรดังขึ้นหากแต่หญิงผู้เป็นมารดาขององค์จักรพรรดิเดินมายังโต๊ะที่อยู่ด้านบนสูงสุดพร้อมข้ารับใช้ของเธอ

"ถวายความเคารพพระปีขอทรงพระเจริญ!!"จิ่นหยางและชงหยวนพูดพร้อมโน้มตัวทำความเคารพ

"ถวายพระพรเพคะเสด็จแม่!!"หย่งฟาง พระสนมซูฮวา รวมถึงพระสนมเฟยหรง ย่อเข่าลง ซึ่งฮ่องเต้และไทฮองไทเฮาก้มหน้าเล็กน้อยซึ่งฮองไทเฮาเหลือบมองทุกคนบนโต๊ะก่อนจะโน้มตัวให้ฮ่องเต้พร้อมกับแม่นมหยง

"หม่อมฉันถวายพระพรฮ่องเต้  ถวายพระพรพระไทฮองไทเฮา ถวายพระพรฮองเฮาและพระสนมทั้งสอง..ถวายพระพรองค์ชายสามเพคะ"แม่นมหยงก้มลงพร้อมย่อตัวทำความเคารพซึ่งฮองไทเฮากระตุกยิ้มขึ้นมาก่อนจะเอ่ยทักผู้ที่มีศักดิ์เป็นแม่สามีของเธอ

"ไม่นึกว่าฮองไทเฮาจะเสร็จมาด้วย"ไทฮองไทเฮากล่าวพร้อมกับที่ทั้งสองสบตากันอย่างไม่เป็นมิตรนัก

"ทีแรกก็คิดไว้เช่นนั้นแต่ไทฮองไทเฮาอุตส่าห์เสด็จมาแล้วจะขาดหม่อมฉันได้ยังไงล่ะเพคะ...หม่อมฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะฮ่องเต้นะเพคะ"

"ไม่หรอก..เสด็จแม่เชิญนั่งพะยะค่ะ"ฮ่องเต้ เชื้อเชิญพลันทุกคนนั่งลงโดยฮองไทเฮาแปลกใจนิดหน่อยที่หย่งฟางไม่ได้นั่งคู่กับฮ่องเต้แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาหากแต่เปลี่ยนมายิ้มให้หย่งฟางพร้อมชวนเธอคุย

"ฮองเฮาเจ้าเตรียมตัวหรือยัง"

"เพคะเสด็จแม่"

"ดีแล้ว...ไหนๆก็มาคิดว่าไทฮองไทเฮาน่าจะทรงทราบแล้วว่าพรุ่งนี้ฮองเฮาจะไปคำนับฟ้าดินเพื่อเป็นฮองเฮาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์"

"ข่าวใหญ่ใครจะไม่ทราบกันล่ะเพคะ...หากแต่จะเรียกว่าครบถ้วนสมบูรณ์คงยังไม่ได้เพราะยังไงแล้วก็ยังไม่มีเครื่องยืนยันที่แน่นอนเพราะตำแหน่งนี้หากจะเปลี่ยนกันก็ไม่ได้ยากอะไรนี่นา" ไทฮองไทเฮาตอบด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นก่อนที่ทั้งสองจะมองกันอย่างไม่ยอมแพ้

"หึหึหึ...อย่าทรงกังวลไปเลยเพคะเรื่องนั้นยังไงแล้วก็คงไม่นานที่รัชทายาทคนโตจะต้องกำเนิดแก่ฮองเฮาที่มีสายเลือดสูงศักดิ์และบริสุทธิ์เพียบพร้อม"

"ข้าก็หวังจะให้เป็นอย่างนั้นเพราะหากไม่ใช่แล้วล่ะก็....อำนาจในอนาคตอาจเปลี่ยนมือก็เป็นได้" ไทฮองไทเฮายิ้มให้ฮองไทเฮา อย่างเชือดเฉือนซึ่งเฟยหรงก็แอบยิ้มอย่างสะใจหากแต่ฮองไทเฮาก็สวนกลับมาได้

"คงไม่มีวันนั้นหรอกเพคะในเมื่อครั้งอดีตเราก็เห็นกันอยู่"

"เอิ่ม...ขอประทานอภัยพะยะค่ะ..กระหม่อมคิดว่าเราควรเริ่มฉลองกันต่ออีกอย่างการแสดงในวันนี้ก็เพลิดเพลินยิ่งนัก"จิ่นหยางแย้งขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่เริ่มไม่ดีพลันทั้งหมดร่วมฉลองกันต่อโดยไม่เว้นต้องมีคำเฉือดเฉือนระหว่างฮองไทเฮา และไทฮองไทเฮาจนถึงเวลากลับ
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ตกดึก
ไทฮองไทเฮาเดินกลับพร้อมกับเฟยหรงโดยมีนางกำนัลและขันทีเดินตามมากมายซึ่งนางคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพูดขึ้นมา

"ฮองไทเฮายังไม่ละทิ้งนิสัยชอบบงการเหมือนเดิม"

"ฮองไทเฮาทรงมีอำนาจแถมยังมีฮองเฮาอีกก็ยิ่งเพิ่มพูนอำนาจเป็นอย่างมากอีกหน่อยหากฮองเฮาทรงมีโอรสจริง หม่อมฉันคิดว่าอีกไม่นาน ไม่ว่าฮองไทเฮาจะสั่งอะไรก็คงไม่มีใครกล้าขัดแน่เพคะ"เฟยหรงเสนอความคิดขึ้นมาก่อนจะเห็นไทฮองไทเฮายิ้ม

"เฟยหรง..นี่เจ้าไม่เห็นท่าทางของฮ่องเต้ที่แสดงออกต่อฮองเฮาอย่างชัดเจนรึ"

"หม่อมฉันเห็นเพคะ แต่ว่าอะไรก็ไม่แน่นอนยิ่งฮองไทเฮาต้องการอย่างนั้นหม่อมฉันคิดว่าต่อไปการบังคับฮ่องเต้ให้มีโอรสกับฮองเฮาคงไม่ใช่เรื่องยาก"

"ข้าไม่ยอมตกอยู่ในอำนาจฮองไทเฮาตลอดไปหรอกนะ"

"แล้วไทฮองไทเฮาจะทรงทำอย่างไรหรือเพคะ ฮ่องเต้เองก็ไม่ทรงโปรดหม่อมฉันหรือพระสนมคนไหนๆเลยลำพังเรียกไปรับใช้ยังไม่เคยเลย"เฟยหรงพูดอย่างตัดพ้อพลันไทฮองไทเฮาหยุดเดิน

"งั้นก็อย่าให้ฮองเฮาหรือพระสนมกุ้ยเฟยมีโอรสคนแรกสิ"

"ไทฮองไทเฮาจะทำยังไงเพคะ"เฟยหรงแสดงท่าทีสงสัย

"รอให้พรุ่งนี้ผ่านไปก่อน...ข้าจะเปิดไพ่เด็ดที่ฮองไทเฮาคาดไม่ถึงเชียวล่ะ!"

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

ทางไปตำหนักเหิงอัน

ฮองไทเฮาเดินกลับตำหนักโดยมีหย่งฟางคอยประคองก่อนจะถูกตำหนิเกี่ยวกับวางตัวในวันนี้

"ฮองเฮา...เหตุใดจึงปล่อยให้ฮ่องเต้ไปค้างอ้างแรมกับหญิงชั้นต่ำนั่นเมื่อกลางวัน!"

"หม่อมฉัน....."

"ฮองเฮา....ยังดีที่ฮ่องเต้ทรงเรียกพระสนมกุ้ยเฟยไปรับใช้แต่ถ้าเป็นพระสนมซูเฟยล่ะ..หากนางตั้งครรภ์โอรสคนแรกขึ้นมาเราจะไม่แย่หรือ"

"เสด็จแม่เพคะ...หม่อมฉันไม่รู้จะทำยังไงฮ่องเต้ไม่ทรงโปรดหม่อมฉันแม้แต่สายตาก็แสดงความหมางเมิน หม่อมฉันจนปัญญาจริงๆ"

"ไม่ได้เด็ดขาดนะ!...โอรสคนแรกจะต้องเกิดกับเจ้าคนเดียวจะเป็นใครหน้าไหนไม่ได้เด็ดขาด!"ฮองไทเฮาพูดจบก็ทำท่าจะล้มจนหย่งฟางต้องรีบประคอง

"เสด็จแม่เพคะ!!"

"ข้าไม่เป็นไร..เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง..ข้าเป็นแม่ย่อมรู้นิสัยฮ่องเต้ดีที่สุด"ฮองไทเฮาครุ่นคิดโดยหย่งฟางได้แต่ก้มหน้ารับเพราะถึงยังไงเธอก็คงปฏิเสธเรื่องนี้ไม่ได้อยู่แล้ว
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ที่หน้าตำหนักของพระสนมซูฮวา

ฮ่องเต้เดินนำพระสนมกุ้ยเฟยมาโดยไม่ได้พูดอะไรด้วยจนมาถึงด้านหน้า

"ฮ่องเต้เพคะหม่อมฉัน"

"เจ้าไปพักผ่อนเถอะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วพรุ่งนี้ก็มีพิธีใหญ่อีกควรจะพักผ่อนมากๆ"

"แต่......เพคะ"พระสนมซูฮวาก้มหน้ารับคำพลันฮ่องเต้รีบเดินกลับไปโดยไม่รู้ว่าพระสนมซูฮวาได้แต่มองตามและเสียใจยิ่งนักที่สุดท้ายฮ่องเต้ก็ไม่ได้ให้โอกาสเธออย่างที่คิดเอาไว้

🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺

อีกด้าน

จิ่นหยางเดินเรื่อยๆหมายจะกลับตำหนักเพื่อเตรียมตัวกับงานในตอนเช้าโดยที่ยังอดสงสัยเรื่องของฮ่องเต้และฮองเฮาไม่ได้ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนพร้อมเหล่านางกำนัลที่ศาลาริมน้ำในความมืด

"..ใคร.."จิ่นหยางพึมพำพลันตัดสินใจเดินเข้ามาดู

"ถวายพระพรเพคะองค์ชายสาม"นางกำนัลทั้งหมดทำความเคารพพลันนางกำนัลอีกสองคนรีบเดินมาทำความเคารพ

"พวกเจ้า..."

"หม่อมฉันเป็นนางกำนัลตำหนักจี้หนานเพคะ"

"จี้หนาน...ตำหนักของฮองเฮางั้นหรือ"

"เพคะ"

"อืม......พวกเจ้ารออยู่นี่แหละ"จิ่นหยางหันไปสั่งคนของตนพลันเดินมายังภายในศาลาซึ่งมีคนกำลังมองผิวน้ำอย่างเหม่อลอย

"พรุ่งนี้ทรงมีภารกิจที่ต้องทำแต่เช้าฮองเฮาควรจะพักผ่อนนะพะยะค่ะ"เสียงนุ่มๆดังขึ้นด้านหลังหย่งฟางจึงตื่นจากภวังค์และรีบหันมาทางผู้มาเยือน

"องค์ชายสาม"หย่งฟางพูดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกมาที่แสงจันทร์สาดส่องโดยเว้นระยะห่างกับฮองเฮาพอควร

"เหตุการ์ณวันนี้...กะหม่อมจะยุ่งมากไปไหมหากจะถามอะไรบางอย่างที่ดูจะบังอาจไปเสียหน่อย"

"ทรงตรัสถามมาเถอะเพคะ"

"ส่วนมากทุกคนจะมองบนฟ้าที่มีดวงจันทร์สวยงามเมื่อมองจากที่นี่..แต่เหตุใดฮองเฮาถึงมองลงผิวน้ำล่ะพะยะค่ะ"เมื่อจิ่นหยางพูดจบหย่งฟางก็ขมวดคิ้วเมื่อไม่เห็นว่าจะเกี่ยวข้องกับเธอและฮ่องเต้ตรงไหน

"คงเพราะ....หม่อมฉันไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมองท้องฟ้าเพคะ"

"..ทำไมหรือ..."

"เพราะว่าผิวน้ำยามกระทบกับแสงจันทร์ช่างสวยงามหากแต่ว่า..หากเราหลวมตัวไปหามันความสวยงามจะแปรเปลี่ยนเป็นอันตรายดึงเราให้ตกลงไปจน....ไม่อาจคืนกลับมา...แต่หากเรามองท้องฟ้าถึงแม้เราจะเอื้อมไม่ถึงแต่ก็ไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้น...เพราะมันไกลเหลือเกิน"หย่งฟางตอบอย่างเหม่อลอยซึ่งจิ่นหยางเข้าใจดี ผิวน้ำคือวังหลวงที่ภายนอกดูสวยงามหากแต่ภายในล้วนอันตรายและหากเข้ามาแล้วก็ยากจะกลับออกไป!

"อาจเพราะคงยังไม่ชินกับที่นี่และคนมากมาย..วังหลวงนั้นจริงๆก็มีคนอยู่หลายประเภทนัก บ้างก็ดีจนน่าใจหายแต่บางส่วนก็ร้ายจนเต็มไปด้วยเล่ห์กล ฮ่องเต้แต่ไหนแต่ไรก็มักจะพูดตรงไปตรงมาแต่ก็ทรงมีความรับผิดชอบ..ในวันนี้หากกะหม่อมมองในฐานะของคนกลางแล้ว..ฮองเฮากังวลเรื่องใดอยู่ทรงปล่อยวางมันเสียเถิด..ไม่ว่าตอนนี้จะเกิดอะไรแต่จะไม่มีผลร้ายเกิดขึ้นกับพระองค์แน่"

"ไม่รู้สิเพคะ...ในวังกว้างใหญ่เช่นนี้...สำหรับหญิงสาวอายุสิบแปดอาจจะยากเย็นเหลือเกินที่จะอยู่ได้"

"กะหม่อมว่าทรงทำได้แน่...หย่งฟาง..ความกล้าหาญและความหอม...ทรงพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นสิพะยะค่ะ ว่าภายในร่างงามและภายใต้รอยยิ้มที่แสนอ่อนหวานพระองค์ทรงมีกล้าหาญซ่อนอยู่"จิ่นหยางยิ้มบางๆซึ่งหย่งฟางนิ่งไปก่อนจะยิ้มตอบเขา

"หม่อมฉันสบายใจขึ้นมาก..ขอบพระทัยองค์ชายสามที่ทรงชี้แนะเพคะ"หย่งฟางสูดลมหายใจเข้าพร้อมกลับตาลงซึ่งจิ่นหยางมองเธอด้วยแววตาเป็นประกายและเชื่อมั่นเหลือเกินว่าไม่มีอะไร..ที่เธอจะทำไม่ได้

ภายนอกศาลา

ชายหนุ่มคนนึงหยุดมองเหตุการ์ณตรงหน้าก่อนจะตัดสินใจเดินย้อนกลับไปอีกทางพร้อมคนของตนแต่ก็ไม่พ้นสายตาของฮัวเจียอยู่ดี

"...นั่น...คนของฮ่องเต้นี่นา..."

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น