w.story

ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆจากรี๊ทเดอร์นะคะการอ่านของทุกคนมีความหมายสำหรับไรท์มาก ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจที่ดีงามขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจ ไรท์ฝากนิยายนี้ไว้ในอ้อมกอดหน่อยนะคะ ^^

Ep20 ข้าวต้มกุ้ง

ชื่อตอน : Ep20 ข้าวต้มกุ้ง

คำค้น : Super mom สุดยอดคุณแม่สุดสวย'รักอบอุ่นหัวใจ'โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2559 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep20 ข้าวต้มกุ้ง
แบบอักษร

 

Ep20 ข้าวต้มกุ้ง

 

  "จ๊ะเอ๋"    

"เฮ้ยย!!!"

บูมร้องเสียงหลงหลังจากที่พี่ใบมิ้นมาแตะที่หลังในตอนที่บูมกำลังเผลอ

"ฮ่าๆๆ"

พี่ใบมิ้นขำ

"แหมพี่มาแกล้งแบบนี้ผมก็ตกใจนะ"

บูมหันหน้าไปมองพี่ใบมิ้น

"แม่จ๋า"

น้องแบมวิ่งมากอดฉัน

"ว่าไงลูก"

ฉันลูบหัวน้องแบมอย่างเบามือ

"หนูคิดถึงแม่"

น้องแบมส่งสายตาหวาน

"แม่ก็คิดถึงลูก"

ฉันกอดน้องแบมคืน

"ไม่คิดถึงยายบ้างหรอ"

แม่ฉันพูดขึ้น

"คิดถึงสิคะ"

น้องแบมหันหน้าไปมองแม่ฉัน

"กลับกันเถอะน้องแบมยายจะได้ทำความสะอาดบ้านด้วย"

แม่ของฉันพูดก่อนที่จะเดินมาจูงมือน้องแบมและเดินออกไป

"แม่ครับผมอยากเล่นเกมส์"

น้องกัปตันสะกิดแขนพี่ใบมิ้น

"ลูกคนนี้ติดเกมส์จริงๆ"

พี่ใบมิ้นบ่นพลางกับหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงและยื่นให้น้องกัปตัน น้องกัปตันรับโทรศัพท์จากมือของพี่ใบมิ้นก่อนที่จะเดินไปนั่งเล่นเกมส์บนโซฟาอย่างไม่สนใจใคร

"เป็นยังไงบ้างล่ะแม่ว่ายังไง"

พี่ใบมิ้นถามบูม

"ก็อนุญาติให้แต่งนะ แต่ให้แต่งมารืนนี้จัดงานแต่งที่บ้านและไม่มีการพิมพ์การ์ดเชิญผู้คนด้วย เหมือนแม่จะแกล้งกันยังไงก็ไม่รู้"

บูมตอบ

"ก็ยังดีกว่าไม่ได้แต่งนะ"

พี่ใบมิ้นพูดขึ้น

"แต่แม่ของพี่ดูเหมือนจะไม่ชอบเบลเท่าไหร่แถมดูถูกเบลที่มีลูกติดมาด้วย"

ฉันมองไปที่ใบหน้าสวยของพี่ใบมิ้น

"เบลต้องเข้าใจนะแม่พี่รักบูมมาก ก็ต้องหวงลูกชายเป็นธรรมดาท่านคงอยากให้บูมได้คบกับผู้หญิงที่เพรียบพร้อม"

"แต่เบลไม่เพรียบพร้อม"

ฉันเจื่อนหน้าลง

"อย่าดูถูกตัวเองสิสู้ๆนะเบลพี่เชื่อว่าวันนึงแม่ของพี่จะรักตัวเบลในสิ่งที่เบลเป็น"

พี่ใบมิ้นยิ้มและตบบ่าเบาๆให้กำลังใจฉัน

ก่อนที่จะเดินไปนั่งบนโซฟาข้างน้องกัปตัน เหลือแต่บูมที่ยืนอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน

"เบลเธอไปอาบน้ำได้แล้วตั้งแต่เช้าฉันเห็นว่าเธอยังไม่อาบน้ำเลย"

บูมชี้ไปทางห้องน้ำ

"มาม๊ะเดี๋ยวอาบให้"

บูมทำหน้าทะเล้น

"บ้า..ฉันอาบเองได้"

ในขณะที่ฉันกำลังจะลุกจากเตียง บูมก็เดินมาพยุงฉันเดินไปจนถึงห้องน้ำ

"เดี๋ยวผัวอาบให้นะกลัวเมียลื่นล้มในห้องน้ำ"

ไม่ค่อยจะเห่อลูกในท้องเท่าไหร่เลย --!

"บ้าน่ะ..ฉันจะอาบเอง"

ฉันมองไปตรงหน้าหล่อเหลาที่กำลังยิ้ม

"จะอายผัวทำไมล่ะจ๊ะ"

บูมยักคิ้วอย่างกวนๆ

"นี่คุณ..."

ฉันจ้องหน้าหล่อเหลาอย่างแอ๊บโหด

"ฮ่าๆไม่ต้องมาแอ๊บโหดเลยนะ ฉันล้อเล่นน่ะ จะอาบน้ำน่ะก็เดินระวังๆหน่อยพื้นมันลื่นนะ"

บูมพูดก่อนที่จะปิดประตูห้องน้ำให้ฉัน หลังจากที่บูมปิดประตูห้องน้ำให้ฉันไม่นานฉันก็จัดการถอดเสื้อออกจนเผยให้เห็นถึงเสื้อชั้นใน

"กรี๊ดดด!!"

ฉันก็ต้องตกใจเมื่อ..

"เบล...!!"

บูมเปิดประตูเข้ามาถึงกับตาค้างเมื่อพบฉันในสภาพที่ท่อนบนมีแค่ชุดชั้นใน

"คุณเข้ามาทำไม"

ฉันนำมือทั้งสองข้างปิดบังช่วงหน้าอก

"ก็ได้ยินเสียงเธอร้องเลยเป็นห่วงว่าแต่เธอกรี๊ดอะไรหรอ"

บูมถาม

"เอ่อ...ค.คือฉันแค่ตกใจน่ะ"

ฉันตอบ

"ตกใจอะไร"

"ตกใจคางคกน่ะมันอยู่ที่บนพื้นและฉันเผลอไปเหยียบมันฉันก็เลยตกใจ"

ฉันพูดพลางกับชี้ไปที่คางคกที่อยู่บนพื้นใกล้ๆกับเท้าฉัน

"ฮ่าๆๆที่แท้ก็กลัวคางคก ไม่ได้เห็นตั้งนานใหญ่ขึ้นป่ะเนี่ย"

บูมเบิกตากว้างและทำท่าทางอ้าปากค้าง

"คุณมันโรคจิต"

"ฮ่าๆๆเธอคิดอะไรฉันหมายถึงต้นแขน"

บูมขำ

"โอเคๆคุณออกไปได้แล้ว"

ฉันปัดมือทำท่าไล่บูม

"อาบด้วยสิเมียจ๋าา"

บูมกระพริบตาถี่ๆและยิ้มอย่างกวนๆ

"ไม่!! คุณออกไปได้แล้ว"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแข็ง

"โอเครีบๆอาบนะผัวคิดถึง"

บูมพูดก่อนที่จะปิดประตูห้องน้ำให้ฉัน

เฮ้อ~~ลืมอะไรก็ไม่ลืมดันลืมล็อกประตู

ฉันเดินไปล็อกประตูก่อนที่จะเปลื้องเสื้อผ้าและถูสบู่ล้างหน้าแปรงฟัน ฉันใช้เวลาสักพักใหญ่ๆในการอาบน้ำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จฉันจึงใส่เสื้อผ้าในห้องน้ำก่อนที่จะเดินไปนั่งบนเตียง

"เบลถ้าเลือกที่จะรักบูมอย่าทำให้บูมเสียใจนะ เห็นบูมหล่อๆกวนๆแบบนี้นะ อกหักมาหลายครั้งแล้วนะ"

พี่ใบมิ้นมองมาที่ฉัน

"อ๋อค่ะ"

ฉันยิ้มแหยๆให้พี่ใบมิ้น หน้าตาหล่อ แถมรวยขนาดนี้ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าจะเคยอกหักมา จากใบหน้าที่ยิ้มของบูมก็ถึงกับหุบยิ้ม

"บูมโอเคไหม"

พี่ใบมิ้นแตะบ่าบูม

"ผมโอเค"

บูมพยักหน้ารับ

"แม่ผมอยากกลับบ้าน"

น้องกัปตันชักดิ้นชักงออยากกลับบ้าน

"โอเค"

พี่ใบมิ้นหันหน้าไปตอบกัปตัน

"เบลบูมพี่ขอตัวกลับก่อนนะกัปตันเริ่มงอแงแล้ว"

พี่ใบมิ้นพูดก่อนที่จะเดินจูงมือน้องกัปตันเดินออกไป  

ตอนนี้เหลือฉันอยู่กับบูมแค่สองคน

"ฉันไม่อยากเชื่อเลยหล่อๆแบบคุณเคยอกหักมาด้วย"

ฉันเงยหน้าไปมองหน้าหล่อเหลาของบูม

"เคยสิฉันก็คนนะรักได้เจ็บเป็น"

บูมตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจัง

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็เคยมีคนที่คุณรักมากที่สุดอ่ะดิ เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ"

ฉันส่งยิ้มหวานไปให้บูมแต่ทว่าบูมทำหน้านิ่ง

"ฉันจะเล่าให้ฟังหลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว"

บูมส่ายหัว

"ทำไมไม่เล่าตอนนี้"

ฉันขมวดคิ้ว

"ไม่  ให้เธอลุ้นไง"

บูมตอบ

"แล้วแต่คุณเถอะ"

ฉันเบือนหน้าหนี

"โอ๋เอ๋ๆ อย่างอนนะ"

"เชอะ"

ฉันเบือนหน้าหนีบูมอีกครั้ง แต่บูมก็เดินตามทิศทางที่ฉันหันหน้า

"ถ้าหันหย้าหนีอีกรอบจะจูบให้ปากบวมเลย"

บูมทำปากจู๋

"น..นี่.มันโรงพยาบาลนะ"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ฮ่าๆๆเสียงสั่นเลยหรอล้อเล่นน่ะ"

บูมขำพลางยีหัวฉันเล่นอย่างสนุกมือ

"ขำอะไรคนหื่น"

ฉันพูดพลางกับแล่บลิ้นปลิ้นตาใส่บูม

"หื่นแล้วรักป่ะล่ะ"

บูมถาม

"ยี้เค็มจัง"

ฉันทำหน้าย่นหลังจากที่บูมนำนิ้วชี้มาแตะที่ลิ้นของฉัน

"ฮ่าๆๆ"

บูมขำ

"หิวหรือยัง"

บูมยื่นหน้าอันหล่อเหลามาใกล้ฉันมากอีดคืบเดียวหน้าจะติดกันอยู่แล้ว

"ไม่หิว"

ฉันส่ายหัว

"ถึงไม่หิวก็จะทำให้กิน"

บูมมองฉันพลางกับกระพริบตาถี่ๆอย่างกวนๆส่งมาให้ฉัน ผู้ชายอะไรกวนจริงๆ

"แล้วคุณจะถามฉันทำไม"

"ฮ่าๆถามไปอย่างนั้นแหละถึงเธอไม่หิวก็ต้องกินนะจะได้ดูแลลูกในท้องด้วย"

บูมพูดอย่างมั่นใจ

"ฉันขอเวลาครึ่งชั่วโมงนะเดี๋ยวจะกลับไปทำกับข้าวที่บ้านฉันจะทำให้สุดฝีมือเลย"

บูมพูดก่อนที่จะเดินออกไป ฉันนอนอยู่คนเดียวสักพักใหญ่ๆ

"เบล"

ฉันลืมตาขึ้นหลังจากที่มือเรียวยาวของบูมสะกิดใบหน้าฉันอย่างเบามือ นี่ฉันเผลอหลับหรอเนี่ย

"ฉันทำข้าวต้มกุ้งมาให้"

บูมยกปิ่นโตชูขึ้นเหนือหัวให้ฉันดู

"ทำใส่ปิ่นโตมาหรอ"

ฉันมองปิ่นโตที่บูมถืออย่างจดจ้อง

"ใช่"

บูมพยักหน้ารับ

"ฉันไม่ชอบกินข้าวต้มกุ้ง"

บูมยกมือไหว้หลังจากที่ฉันพูด

"ขอร้องล่ะกินเถอะนะได้โปรดผมทำเป็นแค่นี้จริงๆทำอย่างอื่นไม่ค่อยได้แล้วผมฝึกทำอย่างอื่นให้เมียกินนะครับ"

บูมพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนปนกับน้ำเสียงหวาน

"ฮ่าๆๆล้อเล่นทำท่าทางเป็นเด็กไปได้มากินข้าวด้วยกันเถอะ"

 

20นาทีต่อมา (กินข้าวเสร็จ)

 

"ข้าวต้มกุ้งฝีมือคุณสุดยอดมากเลย"

ฉันชูนิ้วโป้งให้บูมดู

"จริงหรอ"

บูมหันมาถามฉัน

"จริงสิ"

ฉันมองหน้าบูมแต่เผอิญไปสบสายตาอันคมกริบของบูมเข้า

"เสียดายจังฉันทำเป็นแต่อาหารง่ายๆข้าวต้ม ไข่ต้ม ไข่ทอด มาม่า นอกนั้นล่ะก็...."

บูมส่ายหัว

"ฮ่าๆๆไม่ต้องลงทุนทำอะไรให้ฉันกินหรอก ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายทำให้คุณกิน"

บูมโผลตัวเข้ากอดฉันอย่างแนบแน่นหลังจากที่ได้ยินฉันพูด

"ฉันดีใจจังที่ได้เจอผู้หญิงแบบเธอ"

บูมลูบหลังฉัน

"ฉันก็เหมือนกัน ขอบคุณนะที่มาเฝ้าฉันถ้าไม่มีคุณฉันคงเหงาน่าดู"

ฉันซบลงบนบ่าของบูม

"เบื่อไหมอยู่แต่ในห้อง"

บูมถาม

"นิดหน่อยน่ะ"

ฉันตอบ

"เดี๋ยวพาไปเดินเล่นข้างล่างนะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น