น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

ทวิกมล ตอนที่ 19 : ทำไมต้องทำอะไรอย่างนั้นไม่เข้าใจ

ชื่อตอน : ทวิกมล ตอนที่ 19 : ทำไมต้องทำอะไรอย่างนั้นไม่เข้าใจ

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2559 02:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวิกมล ตอนที่ 19 : ทำไมต้องทำอะไรอย่างนั้นไม่เข้าใจ
แบบอักษร

 

เปรมอุราถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่องานเลี้ยงจบลงไปได้ด้วยดีโดยที่เธอไม่ต้องลำบากใจไล่หลุยส์ให้เหนื่อยแรง ตอนแรกเปรมอุราคิดว่าชายหนุ่มจะทำอะไรแผลงๆให้เธอกับพี่สาวลำบากใจ หากหลุยส์กลับมาผิดคาด เพราะเขากลับยอมทำตัวปรกติจนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกราลง

หลุยส์กลับพร้อมกับคณุตม์ที่จากไปพร้อมกับการเจรจาที่ตกลงกันได้ด้วยดีทุกฝ่าย หากกวินวัธน์กับวิศรุตยังคงต้องกลับไปทำงานต่อที่บริษัท ปานดวงใจจึงต้องกลับบ้านกับน้องสาวเพียงลำพังและถือโอกาสนี้คุยกับเปรมอุราในระหว่างที่ขับรถกลับบ้านเสียเลย

“เปรม...ไม่เป็นไรใช่ไหมที่ต้องเจอกับหลุยส์”

ปานดวงใจถามอย่างเป็นห่วง หากเปรมอุรายิ้มให้กับพี่สาวพลางเอ่ยยืนยันกับอีกฝ่ายอย่างหนักแน่น

“พี่ปานไม่ต้องเป็นห่วง...ตอนนี้เปรมโตมากพอที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาหลายร้อยพันแบบแล้ว...หนูไม่ใช่เปรมอุราคนเดิมแล้วนะจ๊ะพี่ปาน ...เปรมอุราคนที่เคยโง่จนถูกคนอื่นหลอกจนหมดสิ้นทุกอย่างนั้นตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อ 5 ปีก่อนแล้วจ้ะ นับจากนี้ไป เปรมจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกกันได้อีกแล้ว

ปานดวงใจเหลือบมองเสี้ยวหน้าที่แข็งกระด้างของน้องสาวอย่างกังวล...แค่คำตอบที่เปรมอุราเอ่ยมานั้นก็มากเกินที่จะต้องถามอะไรอีก ...แผลในใจของเปรมอุรานั้นกลายเป็นแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายไปเสียแล้ว ...เป็นเพราะหลุยส์ใช่หรือไม่ที่ทำให้น้องสาวคนเดิมของเธอเปลี่ยนไปจนไม่มีวันเหมือนเดิมได้แบบนี้...

..........................................................................................................

เปรมอุรากลับขึ้นมายังห้องพักอย่างเหนื่อยอ่อน พลางเหลียวหาพี่เลี้ยงที่ตัวเองจ้างมาให้ดูแลแองจี้ หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องพักพลางร้องเรียกลูกสาวเสียงดัง หากดูเหมือนว่าจะไม่มีเสียงตอบกลับมา

“แองจี้...หนูอยู่ไหนคะ...แองจี้”

เปรมอุราสาวเท้าเดินเร็วขึ้นอย่างใจไม่ดี ก่อนจะเปิดประตูห้องนอนออกกว้าง ภาพที่เธอเห็นทำเอาหญิงสาวทั้งโล่งใจและตกใจ ...เพราะเด็กหญิงตัวน้อยซุกตัวหลับอยู่ในอ้อมกอดของบิดา!

“คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไงกันคุณหลุยส์...”

“ชู่วววว...เดี๋ยวลูกตื่น เราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า”

หลุยส์เอ่ยพลางหันมาประคองร่างเล็กๆของบุตรสาวให้นอนหนุนหมอนแทนแขนของเขาก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากลูกอย่างอ่อนโยน

เปรมอุราหันหลังเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากจะเห็นภาพความสัมพันธ์ของพ่อลูกที่เธอพยายามหลอกตัวเองมาตลอดห้าปีว่า เธอสามารถเป็นได้ทั้งพ่อและแม่ของแองจี้...หากภาพของลูกน้อยที่นอนซุกในอ้อมกอดของบิดาทำให้เธอกังวลใจ...เธอกลัวว่าแองจี้จะไม่รักเธอเหมือนเดิม!

หลุยส์ปิดงับประตูห้องนอนอย่างแผ่วเบาก่อนจะก้าวตามหญิงสาวออกมายังห้องโซฟาที่จัดไว้ในส่วนรับแขก เปรมอุราหันมาสบประสานสายตากับหลุยส์อย่างไม่คิดจะหลบพลางเอ่ยถามเสียงห้วน

“คุณเข้ามาที่ห้องของฉันได้ยังไงคุณหลุยส์...”

“พี่เลี้ยงเด็กคนนั้นเป็นคนของผมเอง...”

“คุณต้องการอะไรกันแน่คุณหลุยส์ คุณทำแบบนี้ทำไม”

เปรมอุราถามออกมาอย่างโมโห...ที่แท้ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็จับตาดูเธอกับลูกมาตลอด ในขณะที่หญิงสาวคิดว่าหลุยส์ยอมปล่อยมือจากเธอและลูกไปแล้ว...

หลุยส์จ้องลึกไปยังดวงตาคมของหญิงสาวพลางเอ่ยสารภาพตรงๆ

“ผมต้องการโอกาสอีกครั้งเปรม...ตอนนี้ผมจัดการตัวเองได้อย่างหมดจดแล้ว...ผมอยากอยู่กับคุณกับลูก”

“มันไม่สายไปหน่อยหรือคะ คุณปล่อยมือจากฉันกับลูกมาตั้งห้าปีแล้ว แล้ววันนี้คุณจะมาขอโอกาสเพื่ออะไร”

“ผมติดคดีเรื่องฟ้องหย่ากับแอนนาอยู่...เรื่องเพิ่งเรียบร้อยเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง ผมพูดความจริงเปรมอุรา...ผมไม่เคยคิดที่ปล่อยมือจากคุณหรือลูกเลย...เพียงแต่ผมไม่กล้าที่จะดึงคุณกับลูกมาลำบากกับผม...ผมไม่ใช่หลุยส์ โอลเชสเตอร์ที่ร่ำรวยเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเปรม...ผมไม่เหลืออะไรเลย”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแหบพร่าในขณะที่แววตาที่ทอประกายจากดวงตาสีฟ้านั้นมีแต่ความรวดร้าว...

“แอนนาฟ้องร้องแบ่งสินสมรส ฮุบเอาสมบัติและบริษัทของครอบครัวของผมไปทั้งหมด...ผมไม่มีหน้าที่จะกลับมาหาคุณ คุณเข้าใจหรือเปล่าเปรม..ผมกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว”

“แล้ววันนี้คุณกลับมาทำไม ...”

“ผมพอจะตั้งตัวได้แล้ว...ผมเลยอยากจะขอโอกาส...”

“กลับไปซะคุณหลุยส์...”

เปรมอุราชี้ไปที่ประตูในขณะที่ริมฝีปากสั่นระริก...หญิงสาวจ้องมองใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่ยังคงงุนงง เปรมอุราจึงตวาดใส่ร่างสูงใหญ่ของเขาอีกครั้ง

“ออกไป...”

“ทำไมละเปรม...วันนี้ผมพร้อมทุกอย่างแล้ว ผมเคลียร์ตัวเองเรียบร้อย เราสามารถจะสร้างครอบครัวและอยู่ด้วยกันได้อย่างถูกต้องทุกอย่างแล้วนะเปรม”

“คุณไม่เคยเข้าใจฉันเลย...ไม่เคยเลยคุณหลุยส์...ฉันไม่เคยต้องการเงินของคุณ ไม่เคยต้องการใบทะเบียนสมรส สิ่งที่คุณพูดออกมาวันนี้ทำให้ฉันเข้าใจได้เป็นอย่างดี...คุณไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันเลย ...แล้วฉันจะกล้าให้โอกาสคุณอีกได้ยังไง...ออกไป!”

เปรมอุรากรีดเสียงใส่ชายหนุ่มอย่างเจ็บช้ำ พลางไล่เขาออกไปให้พ้นจากห้องของเธอ...หากหลุยส์หันกลับมารวบตัวหญิงสาวเอาไว้แน่น พลางเอ่ยอย่างเสียใจ

“ผมขอโทษเปรม...ผมแค่อยากอยู่กับคุณกับลูก...คุณจะให้ผมทำยังไงก็ได้ผมยอมหมดทุกอย่าง”

“กลับไปซะคุณหลุยส์...พวกเราไม่มีทางย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่ได้อีกแล้ว..”

........................................................................................................

 

หลุยส์ไม่หวั่นคำตวาดไล่หรือกวัดไกวไสส่งเขาจากปากของเปรมอุรา ชายหนุ่มยังคงมาหาหญิงสาวและลูกทุกวันยิ่งตอนนี้เขาต้องติดต่องานกับคณุตม์และกวินวัธน์ ทำให้ชายหนุ่มไปมาหาสู่กับหญิงสาวอย่างไม่ลำบาก

ปานดวงใจและกวินวัธน์รู้เรื่องเช้าถึงเย็นถึงของหลุยส์แล้วก็ไม่อยากจะนิ่งนอนใจ ปานดวงใจส่ง “พิทย์” แฝดผู้พี่ให้กวินวัธน์เป็นคนอุ้มพลางหันไปจูง “พัฒน์” เด็กชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะจูงไปที่ส่งให้ถึงที่รถ ก่อนจะหันมาบอกผู้เป็นสามีเบาๆ

“คุณไปส่งเด็กๆที่เนิร์สเซอรี่คนเดียวก่อนนะคะ ฉันจะไปดูน้องสักหน่อย”

“แล้วผมจะรีบกลับมา...”

กวินวัธน์เอ่ยพลางชะโงกหน้ามาจูบภรรยา ก่อนจะหันไปทำหน้าที่คุณพ่อลูกอ่อนขับรถไปส่งลูกเองที่สถานรับเลี้ยงเด็ก ในขณะที่ปานดวงใจหันกลับขึ้นไปยังห้องพักของเปรมอุรา

หลุยส์ยังคงอุ้มแองจี้เอาไว้พลางเอ่ยกับลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“ไปค่ะเดี๋ยวแด๊ดดี้ไปส่งหนูที่โรงเรียนนะ...คุณจะเลยไปทำงานด้วยเลยหรือเปล่า ผมจะได้แวะไปส่งคุณด้วย”

“ฉันเตือนคุณแล้วนะคุณหลุยส์...” เปรมอุราเอ่ยย้ำเสียงห้วนจนแม่หนูแองจี้หน้าเสียพลางหันไปหาบิดา

“แด๊ดดี้..แด๊ดดี้อย่าทำแม่จ๋าโกรธสิคะ...”

“ไม่จ้ะแองจี้...หนูอย่าไปฟังแม่จ๋าเขาเลย ไปโรงเรียนกับแด๊ดดี้ดีกว่า...”

หลุยส์เอ่ยตัดบทพลางอุ้มลูกออกไปทันที ทิ้งให้เปรมอุรามองตามไปอย่างหงุดหงิดใจ...ปานดวงใจจึงเข้ามาหาผู้เป็นน้องสาวพลางเอ่ยปรามเบาๆ

“เปรม....การหนีไม่ใช่การแก้ปัญหาและการไล่เขาไปก็ไม่ช่วยอะไรเหมือนกันนะ”

“แต่คุณหลุยส์เขากำลังจะทำให้ชีวิตของเปรมวุ่นวายนะจ๊ะพี่ปาน แล้วยิ่งเขาเอาลูกมาเป็นกันชน...เปรมจะไล่เขายังไงเขาก็ไม่ยอมไป”

“เปรมกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่...ถ้าเปรมยังรักเขาอยู่ เปรมก็ควรให้โอกาสเขาไม่ใช่หรือ”

ปานดวงใจเอ่ยแนะนำพลางจ้องมองไปยังน้องสาวอย่างค้นหาความจริงจากอีกฝ่าย หากเปรมอุราหลบสายตาพลางตอบเสียงเบาราวกับพึมพำอยู่ในลำคอ

“เปรมก็อยากจะให้โอกาสเขา...แต่ถ้าเรายังมีสิ่งที่ติดค้างใจกันอยู่ เปรมก็คงไม่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้”

“พี่คงพูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่พี่อยากบอกให้เปรมได้รู้เอาไว้...สิ่งเดียวที่เรามักจะกลัวคนอื่นหลอก และในบางครั้งเราก็หลอกตัวเองมากที่สุดคืออะไรรู้ไหม...ความรัก อย่างไรล่ะ...เปรมลองถามหัวใจตัวเองดูว่าเปรมกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่า ไม่ว่าจะเป็นความรักของคุณหลุยส์หรือแม้กระทั่งความรักของหัวใจของเปรมเอง..”

ปานดวงใจเอ่ยเตือนสติน้องสาวเอาไว้แค่นั้น หลังจากนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเปรมอุราแล้ว ว่าหญิงสาวเลือกที่จะทำอย่างไร

 

......................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น