น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

ทวิกมล ตอนที่ 15 : สำนึกผิดตอนนี้...

ชื่อตอน : ทวิกมล ตอนที่ 15 : สำนึกผิดตอนนี้...

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2559 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวิกมล ตอนที่ 15 : สำนึกผิดตอนนี้...
แบบอักษร

ปานดวงใจมองสายเรียกเข้าด้วยเบอร์ที่ไม่รู้จักอย่างแปลกใจ จะว่าเป็นกวินวัธน์ก็คงไม่น่าจะใช่เพราะชายหนุ่มเพิ่งมาส่งเธอไว้ที่คอนโดมิเนียมแล้วออกไปเคลียร์ข่าวตัวเองกับอดีตคู่หมั้น หญิงสาวกดรับพลางกรอกเสียงเอ่ยตอบไปอย่างสุภาพ หากข้อมูลที่อีกฝ่ายแจ้งมาทำเอาหญิงสาวเข่าอ่อน

“คะ?...ตอนนี้พวกเขาอยู่โรงพยาบาลไหนคะ...ได้ค่ะดิฉันจะรีบไป”

ปานดวงใจกดวางสายในขณะที่ตัวเองรู้สึกเหมือนกับว่าจะเป็นลมจนต้องทรุดนั่งที่โซฟา ...หญิงสาวกดโทรศัพท์หากวินวัธน์อย่างเร่งด่วน ก่อนจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าเงินลุกเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่รอให้ผู้เป็นสามีมารับ

“คุณวินคะ โรงพยาบาลแจ้งมาว่าเปรมรถชนค่ะตอนนี้อยู่ไอซียู...ปานจะรีบไปโรงพยาบาลก่อนคุณวินค่อยตามปานไปนะคะ”

...................................................................................................

กวินวัธน์มาถึงที่โรงพยาบาลก็เห็นว่าปานดวงใจนั่งหน้าตาซีดเซียวรออยู่ที่หน้าห้องไอซียู หญิงสาวผวาเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างต้องการที่พึ่งพิง...ในขณะที่กวินวัธน์นั้นโอบภรรยาไว้อย่างปลอบประโลม

“ไม่เป็นไรนะปาน...น้องสาวคุณจะต้องปลอดภัย”

“ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ได้คะ ปานไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยเปรมจะโชคร้ายถึงขนาดนี้”

ปานดวงใจเอ่ยขึ้นในขณะที่สะอื้นในอกอย่างเงียบๆ กวินวัธน์ลูบหลังหญิงสาวเบาๆอย่างปลอบโยน ก่อนที่หางตาจะหันไปเห็นหมอเปิดประตูออกมาจากห้องไอซียู

“หมอครับ...อาการของน้องสาวผมเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“หมอผ่าตัดเอาเลือดที่คั่งในช่วงปอดและช่องท้องออกเรียบร้อยแล้วครับ แต่อาจจะยังต้องดูอาการแทรกซ้อนในห้องไอซียูอีกคืน ส่วนคุณผู้ชายที่มาด้วยกันปลอดภัยดีแล้วครับ โชคดีที่อาการไม่สาหัสมาก”

“ผมจะเข้าไปเยี่ยมได้เมื่อไหร่ครับ”

“ต้องรอหมอย้ายคนไข้ออกจากไอซียูก่อนครับ”

“ขอบคุณมากครับหมอ”

กวินวัธน์เอ่ยขอบคุณพลางยกมือไหว้นายแพทย์สูงวัยผู้รักษา ก่อนจะหันไปปลอบใจปานดวงใจที่ทำท่าราวกับว่าจะเป็นลมล้มพับไปตั้งแต่ได้ยินหมอบอกอาการของเปรมอุราแล้ว

“ไม่เป็นไรนะปาน...พวกเราไปเยี่ยมหลุยส์กันก่อนก็ได้ ถ้าหลุยส์ยังปลอดภัย เปรมอุราก็ต้องไม่เป็นอะไร ...เชื่อผมสิ”

กวินวัธน์พยายามจะเอ่ยปลอบอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ พลางประคองร่างที่อิงซบเขาอยู่ให้เดินไปยังห้องพักคนไข้ที่หมอแจ้งเอาไว้ว่าจะย้ายตัวหลุยส์เข้าไปพักรักษา หากยังไม่ทันจะได้เข้าไปเยี่ยมอาการคนเจ็บก็ต้องเผชิญหน้ากับแอนนาและโทมัสที่อุ้มประคองหลานสาวตัวน้อยมาด้วยอาการที่ตื่นตกใจไม่แพ้กัน

“หลุยส์ล่ะ...หลุยส์เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

กวินวัธน์มองผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่พลางตอบเสียงกระชาก

“มันยังไม่ตาย...พวกคุณสบายใจได้”

“หลีกไป ฉันจะเข้าไปหาหลุยส์”

แอนนาเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน หากกวินวัธน์เอ่ยเสียงแข็ง

“ไม่หลีก ผมก็อยากจะเข้าไปถามมันสักหน่อยว่ามันขับรถท่าไหนถึงพาเปรมอุราไปคว่ำจนต้องเข้าไอซียูขนาดนี้”

กวินวัธน์ไม่พูดเปล่าหากยังเดินดิ่งเข้าไปในห้องพักของคนเจ็บในทันที ในขณะที่ปานดวงใจนั้นจ้องมองหลานสาวตัวป้อมในอ้อมแขนของโทมัสไม่วางตา...นี่หรือคือลูกสาวของเปรมอุรา...เด็กหญิงที่ถูกพรากจากอกแม่ไปตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาดูโลก!....

 

หลุยส์กระพริบตามองอย่างพยายามเรียกสติตัวเองเมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามาในห้อง แน่นอนว่าล้วนแต่เป็นคนที่เขาไม่ต้องการจะพบหน้าเลยสักคน ไล่มาตั้งแต่กวินวัธน์ แอนนา โทมัส และปานดวงใจ พี่สาวของเปรมอุรา

“เปรมล่ะ...เปรมอยู่ไหน...”

หลุยส์เอ่ยถามขึ้นเป็นคำแรกเมื่อคณะเยี่ยมตรงเข้ามาหาเขา หากกวินวัธน์ยิ้มเย็นพลางเอ่ยอย่างอาฆาต

“ยังอยู่ในไอซียู...อันที่จริงแกไม่น่ารอดมาจนถึงมือฉันเลยนะหลุยส์ ...ถ้าเปรมอุราเป็นอะไรไปฉันไม่เอาแกไว้แน่”

หลุยส์เหลือบตามองผู้พูดอย่างใจเสีย...พลางหันไปเอ่ยกับปานดวงใจที่ยืนกุมมือสามีเอาไว้แน่น

“ผมเสียใจจริงๆ...เป็นความผิดของผมเอง...ที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้”

“มันไม่สายเกินไปหน่อยหรือคะที่จะมาบอกว่าเสียใจตอนนี้...ฉันกับเปรมอุราต้องสูญเสียอะไรกันมาบ้างจากการกระทำของคุณ...ฉันขอร้องเถอะค่ะ...อย่ามายุ่งกับพวกเราอีกเลยนะคะ ขอชีวิตดีๆคืนมาให้น้องสาวของฉันเถอะ...”

ปานดวงใจเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บช้ำ ในขณะที่หลุยส์ได้แต่กล้ำกลืนคำพูดอยู่ในลำคอ...เขาจะยังสามารถร้องขอโอกาสให้กับตัวเองอีกครั้งได้หรือไม่ในเมื่อนาทีนี้ชีวิตของเปรมอุรายังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ชายหนุ่มมองตรงไปที่ลูกสาวของตัวเองที่ยังคงดึงปกคอเสื้อของผู้เป็นน้าชายเล่นอย่างไม่รู้ประสา...อย่างน้อยเขาก็ยังมีแองจี้ที่เป็นตัวแทนของหญิงคนรัก ก่อนจะเอ่ยสารภาพความจริงออกมาอย่างหมดหัวใจ

“ผมก็แค่อยากจะมีคนที่ผมรักอยู่ด้วยกัน ผมไม่เคยคิดว่าความรักของผมจะทำร้ายเธอจนทุกอย่างมันแย่ไปหมดแบบนี้ ผมยินดีจะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยให้กับเปรมอุรา...ขอแค่เขาฟื้นขึ้นมาผมจะไม่ไปทำให้พวกคุณลำบากใจอีก”

หลุยส์เอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นพลางจ้องไปยังปานดวงใจและกวินวัธน์ที่ยังคงมองมาด้วยสายตาที่ห่างเหินเย็นชา กวินวัธน์หันไปมองภรรยาที่บีบมือของเขาแน่นขึ้นก่อนจะหันไปตามสายตาของหญิงสาวที่จดจ้องไปอยู่ที่หลานสาวตัวน้อยไม่วางตา

“ถ้าคุณอยากจะให้เราเชื่อว่าคุณเสียใจกับความเลวที่คุณได้ทำมาทั้งหมดจริงๆ คุณกล้าที่จะรับปากผมเรื่องหนึ่งหรือเปล่า”

“อะไร?....”

หลุยส์เอ่ยถามขึ้นพลางสังหรณ์ใจไม่ดีเมื่อเห็นรอยยิ้มที่อาฆาตมาดร้ายอย่างเต็มที่บนใบหน้าของกวินวัธน์

“คืนแองจี้มาให้เรา...ถ้าคุณอยากจะพิสูจน์ความจริงใจอยากที่ปากคุณว่า...เรื่องราวทุกอย่างจะได้จบลงอย่างสิ้นเชิงเสียที!”

กวินวัธน์ตัดสินใจเอ่ยขึ้นเพื่อตัดปัญหาที่จะตามมาอีกในภายหลัง...คนอย่างเขาถือคติ ถ้าจะเด็ดทิ้งก็ต้องถอนรากถอนโคน!

...........................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น