ภรปภัช / พุดพิชชา / ลี่เซียน
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 27 ไปเที่ยวกัน....

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 ไปเที่ยวกัน....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 ไปเที่ยวกัน....
แบบอักษร

1  สัปดาห์ผ่านไป

วันนี้หมอนัดตรวจอาการที่ดวงตาของพัชรประภา  เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก  ทุกคนที่บ้านรวมถึงไมเคิล  มารอฟังผลพร้อมกับเธอ

"  ดวงตาของคนไข้มีโอกาสกลับมามองเห็นได้นะครับ  โดยเราจะทำการฉายแสงเลเซอร์เข้าไปที่จอประสาทตา  หากการรักษาออกมาได้ผลดี  คนไข้ก็จะสามารถมองเห็นเป็นปกติได้ภายใน  1  เดือนครับ  "  เสียงคุณหมอบอกหลังจากตรวจและวินิจฉัยอาการของเธอเรียบร้อยแล้ว  ทุกคนยิ้มออกมาได้

"  ได้ยินมั้ยพัชร  พัชรจะมองเห็นแล้วนะ  "  พีรชยาจับไหล่ของน้องสาวเอาไว้  แล้วหันไปอธิบายให้ไมเคิลฟัง  เขายิ้มดีใจมาก

"  ค่ะพี่พี  แล้วเราจะฉายแสงได้เมื่อไหร่คะคุณหมอ  "  พัชรประภาถามคุณหมออย่างตื่นเต้น

"  พรุ่งนี้ครับ พรุ่งนี้  9  โมงเช้ามาพบกันที่ห้องนี้ได้เลยนะครับ  เราจะฉายแสงเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น  แต่หลังจากฉายแสงแล้วคนไข้อาจจะมีอาการข้างเคียง  เช่น  คลื่นไส้อาเจียน  แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ  จะเป็นแค่วันหรือสองวันเท่านั้น  จากนั้นดวงตาของคนไข้ก็จะเริ่มมองเห็นขึ้นทีละน้อยครับ  "  คุณหมออธิบายขั้นตอนให้ฟัง  จากนั้นทุกคนจึงพากันกลับ  เพื่อเตรียมตัวมาฉายแสงเลเซอร์ในวันพรุ่งนี้

"  วันนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่นะลูก  พรุ่งนี้ก็จะได้ฉายแสงแล้ว  เดี๋ยวพ่อจะเข้าบริษัทก่อน  ไมเคิล  ฝากดูแลยัยพัชรด้วยนะลูก  "  นายภัครพลกล่าวอย่างอารมณ์ดี

"  ได้ครับ  ไม่ต้องห่วงนะครับ  ผมจะดูแลน้องพัชรอย่างดี  "  ไมเคิลยิ้มให้ว่าที่พ่อตา  แล้วจึงพาพัชรประภาไปพักผ่อนที่เรือนกระจกเหมือนทุกวัน  พีรชยา  นางพัชรี  และนายภัครพล  มองตามคนทั้งสองอย่างเอ็นดู  ตั้งแต่พัชรประภาประสบอุบัติเหตุ  ไมเคิลไม่เคยอยู่ห่างเธอเลยแม้แต่ก้าวเดียว  เขาทำให้คนทั้งบ้านยอมรับเขาด้วยความเต็มใจ

"  พัชรนั่งตรงนี้รอพี่ก่อนนะ  พี่จะไปหาอะไรมาให้ทาน  "  ไมเคิลพาเธอมานั่งริมน้ำ  แล้วเขาก็เดินไปในห้องครัว  พีรชยาเตรียมขนมไว้ให้พวกเขาแล้ว

"  แล้วพี่ไมเคิลจะกลับอังกฤษเมื่อไหร่หรอคะ  "  พีรชยาถาม  เมื่อเห็นว่าเขามาอยู่ที่นี่นานแล้ว

"  พี่ว่าจะรอให้พัชรเค้ามองเห็นก่อนน่ะ  จากนั้นพี่ก็จะได้จัดงานแต่งงานให้เรียบร้อย  แล้วค่อยพาน้องพัชรไปอยู่ด้วยกันที่นู่น  "  ไมเคิลยิ้ม  เมื่อคิดถึงวันที่จะได้แต่งงานกับพัชรประภา

"  แล้ว  พี่ไรอันเค้าเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้นะคะ  หายเงียบไปเลย  "  พีรชยาสีหน้าเศร้าลงไป  ก็เขาไม่ติดต่อเธอมาเลยนี่นา

"  งานทางนู้นคงจะยุ่งมากนะ  พี่เองก็ไม่ได้ช่วยไรอันเลย  แต่น้องพีไม่ต้องห่วงนะ  ไอ้หมอนั่นน่ะ  มันไม่สนใจใครหรอก  น้องจากน้องพีคนเดียว  น้องพี่มันเป็นคนแสดงออกไม่ค่อยเก่ง  น้องพีอย่าไปโกรธมันเลยนะ  "  ไมเคิลรู้ดีว่าพีรชยาคิดยังไง

"  ค่ะ  "  พีรชยาค่อยเบาใจ  เมื่อพี่ชายเขาพูดแบบนี้

"  พัชร  ขนมมา...แล้ว  "  ไมเคิลเดินมาพัชรประภาที่เรือนกระจก  เห็นเธอนอนหลับอยู่

เขาเดินเข้าไปหาเธอ  แสงแดดส่องมาแล้ว  เขานั่งบังแดดให้เธออยู่อย่างนั้น  ใบหน้างามที่หลับตาพริ้ม  แก้มสีชมพูระเรื่อ  ใบหน้าแบบนี้ที่ทำให้เขาหลงรักเธอโดยไม่รู้ตัวตั้งแต่วันแรกที่พบเธอที่นี่  ริมฝีปากบางอวบอิ่มนั้น  ชวนให้เขาหลงใหลเธอมากขึ้นเรื่อยๆ  เขานั่งมองเธออยู่อย่างนั้น  จนเธอเริ่มขยับตัว

"  ตื่นแล้วหรอ  เด็กน้อย  "  ไมเคิลพูดกับเธอ

"  พัชรเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้นะคะ  ลมที่นี่เย็นดี  พัชรชอบมาหลับที่นี่  "  เธอลุกขึ้นนั่ง  ไมเคิลจับแขนเธอให้นั่งข้างๆเขา

"  หลับที่บ้านน่ะไม่เป็นไรนะ  อย่าเผลอไปหลับที่อื่นล่ะ  เดี๋ยวจะมีคนอื่นมาขโมยจูบไม่รู้ด้วยนะ  "  ไมเคิลลูบศรีษะเธออย่างรักใคร่

"  ก็ดีสิคะ  ลองจูบกับคนอื่นดูบ้าง  จะได้รู้ว่าต่างกันยังไง  "  พัชรประภายิ้ม  ไมเคิลทำหน้างอ

"  นี่ยังคิดอยากจะจูบกับคนอื่นอีกหรอฮะ  มานี่เลยนะ  "  ไมเคิลดึงเธอมาจูบที่ริมฝีปากนั้นอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน

"  ห้ามไปจูบกับใคร  ปากนี้เป็นของพี่  หน้าผากนี้ก็ของพี่   แก้มนี้ก็ของพี่  จมูกนี้ก็ของพี่  เข้าใจมั้ย  "  เขาจูบทุกส่วนที่พูดออกไป  พัชรประภาหน้าแดง

"  สรุปว่าทั้งตัวพัชรเนี่ย  มีส่วนไหนที่ไม่ใช่ของพี่บ้างมั้ยคะ  "  เธอพูดกับเขา

"  อืม....ไม่มีหรอก  ทั้งตัวพัชรก็เป็นของพี่ทั้งหมดนั้นแหละ  "  ไมเคิลกอดเธอเอาไว้

"  แล้วพี่เป็นของพัชรทั้งตัวเหมือนกันมั้ยคะ  "  เธอซบกับอกกว้างนั้น

"  ทั้งตัวทั้งใจเลยล่ะ  พัชรอยากจะกอดอยากจะจูบตรงไหนก็ตามสบายเลยนะ  พี่อนุญาติ  "  เขายื่นหน้ามาแนบกับหน้าของเธอ

เธอใช้มือจับใบหน้าของเขาลูบไปที่ริมฝีปากนั้น  แล้วโน้มหน้าไปจูบเขาแรงๆ

"  แล้วห้ามไปจูบกับใครอีกนะคะ  "  เธอยิ้มให้เขา  อยากเห็นหน้าของเขาเหลือเกิน

"  งั้นพัชรต้องจูบพี่บ่อยๆรู้มั้ย  ปากพี่จะได้ไม่ว่างไปจูบกับใครไง  "  ไมเคิลยิ้มให้เธอ

"  เชอะ  คนเจ้าเล่ห์  "  เธอนั่งพิงไหล่ของเขาหลับตาลง  ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ข้างๆ ก็คือกลิ่นของเขา  กลิ่นที่อบอุ่นของเขา  ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่มีเขาอยู่ข้างๆ

เช้าวันต่อมา

9  โมงเช้า  ทุกคนอยู่ที่โรงพยาบาล  พัชรประภาเข้าไปทำการฉายแสงเลเซอร์ได้สักพักแล้ว  ทุกคนนั่งรออยู่หน้าห้องอย่างใจจดใจจ่อ  เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงแล้ว  พัชรประภาออกมาพร้อมกับการที่มีผ้าพันดวงตาเอาไว้โดยรอบศรีษะ

"  เป็นไงบ้างครับหมอ  "  นายภัครพลรีบเข้าไปถาม

"  ผลการฉายแสงเลเซอร์  เป็นไปอย่างราบรื่นนะครับ  อีก   3  วันจากนี้  เราถึงจะเปิดผ้าที่พันรอบดวงตานี้ออก  แล้วดวงตาของเธอจะเริ่มมองเห็นแสงหรือเงาเลือนลาง  จนชัดเจนขึ้นในที่สุดนะครับ  "  คุณหมอกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม  ทุกคนโล่งอก

"  ขอบคุณมากครับหมอ  เรากลับบ้านกันเถอะนะ  วันนี้พ่อจะพาทุกคนไปเที่ยวบางแสนกันดีมั้ย  พักที่บ้านพักตากอากาศของเรานั่นแหละ  พัชรจะได้ผ่อนคลาย  "  นายภัครพลหันไปพูดกับทุกคน

"  ดีเลยค่ะ  งั้นเรากลับไปเก็บของกันเถอะนะคะ  "  พีรชยาตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวกัน  หลังจากผ่านเรื่องร้ายๆกันมา

"  จะไปไหนกันหรอครับ  "  เสียงของไรอันดังมาจากด้านหลัง  พีรชยาหันไป

"  พี่ไรอัน  มาได้ไงคะเนี่ย  "  พีรชยาตกใจ  ไม่คิดว่าเขาจะมา

"  ก็พอดีพี่ไม่เคิลบอกว่ามีคนคิดถึงพี่น่ะสิ  พี่เลยรีบเคลียร์งานแล้วก็บินด่วนมานี่แหละ  "  ไรอันหันไปทำความเคารพนายภัครพลและนางพัชรี

"  ไรอันมาก็ดีเลยลูก  ไปเที่ยวด้วยกันสิ  พวกเรากำลังจะไปเที่ยวทะเลกัน  "  นายภัครพลเอ่ยชวนไรอัน

"  ได้สิครับ  รอบนี้ผมคงจะอยู่ได้หลายวันเลย  "  เขาหันไปมองพีรชยา

"  งั้นเราก็รีบไปกันเถอะ  เดี๋ยวจะค่ำมืดซะก่อน  "  ไมเคิลหันไปยิ้มให้ทุกคน  เขาเข็นรถเข็นให้พัชรประภา  ทุกคนเดินตามกันไป

บ้านพักตากอากาศที่บางแสน

"  น้องพี  เราไปเตรียมย่างอาหารทะเลด้านนอกกันเถอะ  คนอื่นจะได้มาทานกัน  "  ไรอันชวนพีรชยาไปทำอาหารทันทีที่มาถึง

"  ดีเหมือนกันนะคะ  พี่ไมเคิลกับพัชรไปเดินเล่นกันก่อนนะคะ  เดี๋ยวพีกับพี่ไรอันจะไปหาซื้ออาหารทะเลก่อน  พ่อกับแม่ก็พักผ่อนตามสบายเลยนะคะ  "  พีรชยายิ้มกว้าง  แล้วเดินออกไปขึ้นรถกับไรอัน

"  ไปเดินเล่นกันนะพัชร  เดี๋ยวพี่พาไป  "  ไมเคิล  เดินจูงมือพัชรประภา  แล้วทั้งสองก็พากันไปเดินเล่นที่ชายหาดส่วนตัวของครอบครัว

"  ตอนฉายแสง  พัชรเจ็บมากมั้ย  "  เขาถามเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง

"  ก็ปวดบ้างค่ะ  แต่พัชรทนได้  "  เธอบอกเขา

"  อดทนอีกนิดนะ  อีกไม่นาน  พัชรก็จะมองเห็นแล้ว  "  ไมเคิลจุมพิตที่มือของเธอแผ่วเบา

"  ค่ะ  พาพัชรลงไปในน้ำหน่อยได้มั้ยคะ  พัชรอยากเล่นน้ำ  "  เธอขอร้องเขา

"  ก็ได้จ้ะ  แต่เล่นที่ตื้นๆนะ  เดี๋ยวน้ำเข้าตา  "  แม้จะเป็นห่วง  แต่เขาก็อยากเห็นเธอร่าเริงมากกว่า

ไมเคิลจูงแขนเธอเดินลงไปในน้ำ  ระดับแค่หัวเข่า  พัชรประภานั่งลงในน้ำ  เธอใช้สองมือกวักน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน  เสื้อผ้าเปียกปอนไปหมด  เหมือนเด็กๆไม่มีผิด  นี่ขนาดมีผ้าปิดตา  เธอยังดูน่ารักขนาดนี้เลย  ดีนะที่เธอใส่เสื้อสีดำ  ไม่งั้น  เขาคงไม่ยอมให้เธอลงน้ำแน่นอน

"  มาเล่นน้ำด้วยกันสิคะ  "  เธอตะโกนเรียกเขา  ยื่นมือไปหาเขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน

"  จ้ะ  เล่นก็เล่น  พี่อยู่นี่  "  ไมเคิลลงไปนั่งเล่นในน้ำกับเธอ  เขานั่งอยู่ข้างหลังเธอนั่นเอง

"  ปกติน้ำทะเลตรงนี้จะใสมากเลยนะคะ  หาดทรายก็ขาวสะอาดด้วย  วันนี้มันเป็นแบบนั้นมั้ยคะ  "  เธอถามเขา

"  จ้ะ  เป็นแบบนั้นแหละ  เดี๋ยวนะ  มีปูด้วย  พี่จะจับให้นะ  ยื่นมือมาสิ  "  เขาคว้าปูที่มุดออกมา  แล้ววางมันบนมือของเธอ

"  จั๊กจี้จังเลยค่ะ  เวลาเรามองไม่เห็นเนี่ย  หลายๆอย่างมันดูน่าตื่นเต้นไปหมดเลยนะคะ  "  เธอยิ้มกว้าง

"  หรอ  งั้นแสดงว่าถ้าพี่ทำอะไรพัชรโดยที่พัชรมองไม่เห็น  พัชรก็จะตื่นเต้นมากขึ้นสินะ   "  ไมเคิลเริ่มคิดอะไรบางอย่าง

"  นี่  กำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่ใช่มั้ยคะ  คิดจะรังแกพัชรตอนที่พัชรมองไม่เห็นรึไงฮะ  "  พัชรประภาหันมาทางเขา

"  เปล่าซักหน่อย  เล่นน้ำต่อเถอะ  ว้าววว  น้ำเย็นดีจังเลยนะ  "  ไมเคิลยิ้มเจ้าเล่ห์

'  ไม่ได้คิดเรื่องไม่ดีซักหน่อย  หึหึ  '  ไมเคิลคิดในใจ

อิอิ  พี่ไมเคิลจะทำอะไรน้องพัชรกันน้อ   ตอนหน้าเตรียมหมอนไว้จิกได้เลยจ้าhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon000217.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}