น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

ทวิกมล ตอนที่ 14 : คนเลวที่รักเธอ

ชื่อตอน : ทวิกมล ตอนที่ 14 : คนเลวที่รักเธอ

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2560 01:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวิกมล ตอนที่ 14 : คนเลวที่รักเธอ
แบบอักษร

ปานดวงใจรับใบทะเบียนสมรสที่นายอำเภอยื่นส่งมาให้เธอและกวินวัธน์คนละใบอย่างพยายามจะเรียบเรียงสติอย่างยากเย็น หลังจากที่ชายหนุ่มเอ่ยปากขอเธอแต่งงานเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว กวินวัธน์ก็ลากตัวเธอมาที่อำเภอพลางเอาเอกสารให้เธอกรอกอยู่หลายแผ่น ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะเอ่ยกับเธออย่างใจดี

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ ขอให้คุณทั้งสองคนรักกันยั่งยืนนานนะครับ”

“ขอบคุณครับนายอำเภอ...ไปกันเถอะปาน”

กวินวัธน์หันมาเอ่ยกับภรรยาตีทะเบียนหมาดๆ พลางประคองหญิงสาวให้เดินกลับไปที่รถ ปานดวงใจก้มลงมองทะเบียนสมรสในมือพลางหันไปมองหน้าคนที่นั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะเอ่ยถามให้มั่นใจอีกครั้ง

“นี่ปานกำลังตื่นอยู่หรือเปล่าคะ...”

กวินวัธน์หันมายิ้มให้อีกฝ่าย พลางชะโงกหน้ามาจูบหญิงสาวแรงๆอย่างขำขันแกมเอ็นดู

“ตื่นอยู่สิจ๊ะ...หรือถ้าจะให้ผมพิสูจน์มากกว่านี้ก็ได้นะ”

“คุณวินพาปานมาจดทะเบียนสมรสทำไมคะ...”

ปานดวงใจถามออกมาอย่างไม่เข้าใจจริงๆ ก็เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว แล้วก่อนหน้านี้เขาก็ไม่มีวี่แววว่าจะเอ่ยปากเรื่องแต่งงานกับเธอเลยสักครั้ง ดีแต่บีบบังคับให้ทำโน่นทำนี่อย่างเอาแต่ใจ!

กวินวัธน์หันมายิ้มให้อีกฝ่ายพลางฉีกยิ้มกว้าง

“...ไหนๆก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว...จะยอมเสียคำพูดแล้วก็เสียผลประโยชน์อีกนิดหน่อยก็คงจะไม่มีอะไรที่แย่ไปกว่านี้แล้ว..”

“หมายความว่ายังไงคะ...การแต่งงานกับปานมันแย่ขนาดนั้นเลยหรือคะ”

ปานดวงใจก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา น้ำตาร้อนๆพาลจะหยดอยู่รอมร่อ หากกวินวัธน์ละมือจากการสตาร์ทรถ พลางหันมาหาหญิงสาวอย่างเต็มตัว

“ปาน...การที่ผมแต่งงานกับคุณวันนี้คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับผม แต่คนที่แย่ก็คงจะมีแค่ผมอีกเหมือนกัน...ผมกับครอบครัวของชาลิตามีพันธะสัญญาทางธุรกิจกันมากมาย และหลายๆอย่างมันไม่สามารถรอมชอมกันได้จนต้องแก้ปัญหาด้วยการแต่งงาน..”

กวินวัธน์เอื้อมมือมากุมมือหญิงสาวเอาไว้พลางเอ่ยเปิดเผยความจริงกับหญิงสาวทุกอย่างเป็นครั้งแรก

“ผมจำเป็นต้องแต่งงานกับเขา! ...จนกระทั่งเมื่อเช้านี้...”

ปานดวงใจสบตากับอีกฝ่ายเมื่อกวินวัธน์หยุดพูดไปดื้อๆ...หากสิ่งที่ฉายออกมาจากแววตาคมดุของชายหนุ่มนั้นแฝงเอาไว้ด้วยความดุดันปนเจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ

“ผมคงต้องเลี้ยงขอบคุณไอ้ฝรั่งนั่นหน่อยล่ะ...อย่างน้อยในความเลวของมันก็ยังพอมีดอกผลดีๆให้เก็บเกี่ยวอยู่บ้าง..”

“คุณจะทำอะไรคะคุณวิน...”

ปานดวงใจเอ่ยถามเมื่อชายหนุ่มละมือจากเธอหันไปสตาร์ทรถและเลี้ยวขับออกไป

“ไปใส่ฟืนเติมเชื้อให้ไฟมันโหมแรงกว่านี้หน่อย ... งานนี้ผมคงต้องขอยืมมือหลุยส์ให้ช่วยถอนหมั้นให้ผมหน่อยละ!”

................................................................................................

เปรมอุราเห็นข่าวจากหนังสือพิมพ์แล้วก็รีบตรงเก็บข้าวของลงกระเป๋าเตรียมจะกลับบ้านทันทีทั้งๆที่ยังมีเรียนอีกสองคาบ หากตอนนี้หญิงสาวไม่มีกะจิตกะใจจะเรียนแล้ว...ภาพที่ใกล้ชิดมากกว่าเจ้านายลูกน้องธรรมดาระหว่างปานดวงใจและกวินวัธน์ แล้วไหนจะความช่วยเหลือต่างๆที่ฝ่ายชายเป็นคนจัดการให้ทั้งหมดทำให้เปรมอุราพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ...

“พี่ปาน..กับคุณวิน...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..”

หญิงสาวมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความคิดตัวเองจึงไม่ทันได้สังเกตว่าที่หน้ามหาวิทยาลัยมีร่างสูงใหญ่ของหลุยส์ยืนดักรออยู่แล้ว

“ข่าวในหนังสือพิมพ์มันน่าสนใจใช่ไหมล่ะสาวน้อย...สนใจจะดูไฟล์ต้นฉบับไหมละจ๊ะ..”

เปรมอุราเงยหน้าขึ้นมองผู้พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อหู...หลุยส์หมายความว่าอย่างไรกัน...ทำไมเขาถึงบอกว่าตัวเองมีไฟล์ต้นฉบับ! ...รอยยิ้มที่ฉาบอยู่บนใบหน้าคมสันของหลุยส์นั้นเปลี่ยนเป็นวาจาที่เอ่ยเชือดเฉือนทันทีที่คว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ได้ พลางกระชากให้เธอเข้าไปในรถคันหรูของตน

“ไปกับผมเดี๋ยวนี้ เราควรตกลงกันอย่างจริงจังเสียที ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องของเราถูกพี่สาวคุณกีดกันอยู่อย่างนี้อีกแล้ว”

“คุณหลุยส์ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะคะ...พี่ปานทำไปก็เพราะเป็นห่วงฉันแล้วก็หวังดีกับฉัน...”

“แต่เขากำลังจะพรากผัวพรากเมียจากกัน เขาหวังดีกับคุณประเภทไหน”

หลุยส์กระชากเสียงตอบอย่างหงุดหงิด หากเปรมอุราแค่นเสียงเอ่ยตอบอีกฝ่ายอย่างสมเพช

“พี่ปานหวังดีแบบที่คนอย่างคุณไม่เคยมีให้ใครไงล่ะ...ไม่มีใครอยากเห็นคนที่ตัวเองรักต้องไปอยู่ในสภาพตกต่ำอย่างเป็นเมียน้อยคนอื่นหรือแม้กระทั่งของเล่นชั่วคราวของใคร...และฉันเลือกที่จะเชื่อพี่ปาน...ฉันทำให้ยายเสียใจจนตายไปคนหนึ่งแล้ว ฉันจะไม่ยอมทำตัวเองให้เป็นสาเหตุให้ใครต้องมาเสียใจเพราะฉันอีก!”

หลุยส์จ้องประสานสายตาที่มุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวแล้วก็ยิ้มร้าย พลางเอ่ยอย่างมั่นใจ

“คุณไม่มีทางปฏิเสธผมได้หรอกเปรมอุรา...ผมเป็นสามีคุณ เป็นพ่อของลูกคุณ..คุณเป็นครอบครัวของผมเปรม...ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม”

“คุณไม่มีสิทธิ์มาบังคับขู่เข็ญฉันแบบนี้นะคุณหลุยส์”

“ผมเตือนคุณแล้วนะเปรมอุรา ถ้าครั้งนี้คุณยังบิดพลิ้วและหนีไปจากผมอีก รับรองว่าคราวหน้าข่าวของพี่สาวของคุณที่หลุดออกมามันจะเป็นไฟล์ภาพเคลื่อนไหว!”

“นี่คุณเป็นคนปล่อยข่าวบ้าๆนี่ทำลายพี่สาวฉันอย่างนั้นเหรอคุณหลุยส์”

เปรมอุราหันไปจ้องอีกฝ่ายตาค้างในขณะที่ถามออกมาด้วยเสียงที่สั่นระริก หญิงสาวมองคนข้างตัวอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินกับหูได้เห็นเต็มสองตา...ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงได้เห็นแก่ตัวมากถึงขนาดยอมทำลายชีวิตของคนอื่นได้ขนาดนี้!

“ใช่...และถ้าเธอยังหลบหลังพี่สาวและใช้ให้กวินวัธน์ออกมากางปีกปกป้อง ... ฉันก็จะจัดการเด็ดปีกมันซะ..”

หลุยส์เอ่ยขึ้นพลางออกรถกระชากไปอย่างรวดเร็ว เปรมอุรากัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บหากข้างในหัวใจของเธอร้าวรานกว่า พี่สาวของเธอถูกหลุยส์เล่นงานจนเสียชื่อเสียงเนื่องจากสาเหตุเดียว ....เป็นเพราะหลุยส์ต้องการตัวเธอ!

“อีกกี่คน...คุณจะทำร้ายคนรอบตัวฉันอีกกี่คนคุณถึงจะพอใจ ..คุณรู้หรือเปล่าว่าตอนที่ยายต้องมาตายเพราะหลานเลวๆอย่างฉัน ฉันรู้สึกเสียใจมากแค่ไหน...แล้วนี่คุณยังทำกับพี่ปานแบบนี้...คุณยังหวังว่าจะให้ฉันไปอยู่กับคุณอีกเหรอ!”

เปรมอุราเอ่ยออกมาอย่างเจ็บช้ำ แผลที่กลัดหนองอยู่ในใจถูกกรีดออกมาด้วยน้ำมือของคนที่เพิ่งบอกว่าเป็นสามีและเป็นพ่อของลูกของเธอ...และที่เธอไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ก็คือ...เธอกลับแอบมีใจให้กับคนที่เธอไม่ควรจะรักอย่างหลุยส์ โอลเชสเตอร์!

เปรมอุราหลับตาปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาจนหอบสะอื้น หัวใจที่บอบช้ำจนเกินที่เจ้าตัวจะรับไหวในวัยที่ยังไม่แข็งแรงพอต่อโลกที่โหดร้าย ทำให้หญิงสาวหันไปเอ่ยกับหลุยส์อย่างเด็ดเดี่ยว...

“ถ้าคุณจะฆ่าพี่สาวฉันทั้งเป็นแบบนี้ ...คุณก็เอาศพฉันไปอยู่ด้วยแทนตัวก็แล้วกัน!”

“อย่า!..เปรม!”

หลุยส์ร้องเสียงหลงในขณะที่เปรมอุรากระชากพวงมาลัยรถให้หักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทาง รถที่ส่ายไปส่ายมาอย่างน่ากลัวนั้นไถลลงข้างทางจนไปชนกับฟุตบาทและอัดกระแทกกับราวกั้นอย่างแรง!....โครม!!!

........................................................................................................

ชาลิตาจ้องมองท่าทีที่เคร่งเครียดของกวินวัธน์ที่เป็นฝ่ายยอมเข้ามาพบเธอและบิดาถึงที่บริษัท ชายหนุ่มไม่เอ่ยอะไรเพียงแต่ยื่นหนังสือพิมพ์ที่มีข่าวฉาวของเขาอยู่บนหน้าหนึ่งมาให้ บิดาของชาลิตามองเพียงแวบเดียวก่อนจะเอ่ยสั้นๆ

“ผมไม่แคร์ข่าวไร้สาระ...ไม่ว่ายังไงคุณกับชาลิตาก็ต้องแต่งงานกัน”

“อย่าฝืนมันอีกเลยดีกว่าครับคุณลุง ผมว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับทางออกเรื่องของเราแล้วนะครับ..ผมให้สิทธิ์ชาลิตาในการเป็นฝ่ายถอนหมั้นผม...ของหมั้นทุกอย่างที่พ่อกับแม่ผมเคยให้ไป ...ผมจะไม่เรียกร้องเอาคืน ส่วนเรื่องสิทธิ์ในการถือครองที่ดิน เราค่อยมาตกลงกันใหม่ก็ยังไม่สาย”

กวินวัธน์เอ่ยถึงของหมั้นที่เป็นอสังหาริมทรัพย์และที่ดินผืนงามใจกลางกรุงเทพฯที่มีเหลืออยู่เพียงไม่กี่ผืนสุดท้ายในเมืองหลวงที่มีการตกลงกันอย่างลับๆว่าทุกอย่างจะกลายเป็นสินสมรสเมื่อทั้งสองคนแต่งงานกันแล้ว แต่ในวันนี้ที่ชายหนุ่มต้องการยกเลิกการหมั้น...นั่นทำให้ทุกอย่างที่เขาเคยมีสิทธิ์อย่างละครึ่งกำลังจะมลายหายไป...และมูลค่ามันไม่ได้เล็กน้อยเหมือนที่ชายหนุ่มเคยบอกกับปานดวงใจเอาไว้...

“คุณกำลังจะเอาเงินฟาดหัวผม เพื่อให้ผมกับลูกถอนหมั้นคุณอย่างนั้นหรือคุณกวินวัธน์!”

ชายชราลุกขึ้นตวาดอย่างไม่พอใจ หากกวินวัธน์ยิ้มเย็นก่อนจะตอบโต้อีกฝ่ายด้วยวาจาที่สุภาพหากแววตานั้นกร้าวกระด้างอย่างไม่ยอมลงให้บิดาของชาลิตาแม้แต่นิดเดียว

“คุณลุงอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ แต่ผมขอให้ใช้คำว่า..ผมเลวจนชาลิตาทนไม่ได้ดีกว่า...เวลาพาดหัวข่าวพรุ่งนี้ชาลิตาจะได้ดูเป็นนางเอกแล้วเรียกคะแนนสงสารได้อีกมากมาย..."

กวินวัธน์เอ่ยจบก็ลุกขึ้นบ้างพลางเตรียมตัวจะกลับเป็นการแสดงออกว่าสิ่งที่เขาพูดไปจะไม่เปลี่ยนแปลง หากก่อนจะเดินกลับออกไปจากคู่สนทนาสองพ่อลูกตรงหน้า ชายหนุ่มก็หันมาขีดเส้นใต้ให้กับคำตอบที่เขาต้องการอีกครั้ง...

“แต่ถ้าคุณลุงอยากจะใช้พาดหัวข่าวว่า ผมเอาเงินฟาดหัวคุณลุงกับชาลิตาเพื่อให้ยอมเลิกเกาะผมเป็นปลิงดูดเลือดดูดเนื้อแล้วละก็...ผมก็ไม่ว่าอะไร...ผมให้สิทธิ์คุณลุงเป็นคนส่งไฟล์พาดหัวข่าวเอง...ผมขอแค่อย่างเดียว ในข่าวต้องมีคำว่า ..ผมกับชาลิตาถอนหมั้นกันแล้ว! หวังว่าเราคงเข้าใจตรงกัน และผมคงไม่ต้องส่งข่าวนี้ไปให้สื่อด้วยตัวเองนะครับ คุณอดีตว่าที่พ่อตา!”

“แล้วคุณจะเสียใจที่ทำแบบนี้คุณกวินวัธน์”

ชาลิตาเอ่ยเค้นอย่างเจ็บแค้น หากชายหนุ่มหันกลับมาส่งยิ้มให้ พลางเอ่ยอย่างจริงแท้จากใจ

“ผมก็กำลังเสียใจอยู่นี่ไง...ผมเสียใจมากที่ผมคิดวิธีนี้ได้ช้าไป...ไม่อย่างนั้นผมคงถอนหมั้นคุณไปนานแล้ว!”

…………………………………………………………………………………………………………

หลุยส์อุ้มประคองร่างที่โชกไปด้วยเลือดที่ไหลอาบศีรษะของเปรมอุราไปยืนโบกมือขอความช่วยเหลืออยู่ข้างถนนหลังจากที่เขาพยายามงัดประตูรถจนพาร่างของหญิงสาวให้ถอยห่างออกมาได้ หลุยส์ไม่อยากจะเชื่อว่าเปรมอุราจะเสียใจมากจนกระทั่งเลือกทำในสิ่งที่เป็นอันตรายต่อชีวิตตัวเอง หญิงสาวจงใจหักพวงมาลัยให้รถเสียหลักเพื่อที่จะให้ฝั่งที่เธอนั่งอยู่นั้นชนอัดกระแทกเข้าไปเต็มๆ...เปรมอุราตั้งใจจะฆ่าตัวตายจริงๆ!

หลุยส์เฝ้าเอามือกดห้ามเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะหญิงสาวไม่หยุดในขณะที่ที่น้ำตาร้อนๆไหลจากดวงตาสีฟ้าจนน้ำตาสีใสกลายเป็นสีเลือดเมื่อหยาดน้ำตาไหลปนไปกับเลือดจากแผลที่ริมหน้าผากของเขาเช่นกัน วินาทีนี้ชายหนุ่มรู้แน่แก่ใจ...ถ้าหากเขาย้อนเวลากลับไปได้...เขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อแลกกับการที่เขาจะได้เริ่มต้นใหม่กับเปรมอุราอย่างถูกต้อง จะไม่มีการหลอกหลวง จะไม่มีการบังคับขืนใจ และเขาจะไม่ทำร้ายคนที่เธอรักทุกคน!

“เปรม...คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ โอว...ได้โปรด...ผมขอโทษ...เปรม!”

หลุยส์โอบตวัดช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกรัดแน่นกับอกกว้างของเขาราวกับต้องการให้คนในอ้อมแขนได้รับรู้ถึงความเสียใจที่หลั่งท้นออกมาจากหัวใจ หากแม้แต่ตอนที่เขารัดเธอแน่นจนร่างเพรียวระหงนั้นแทบจะจมหายไปกับตัวเขา หลุยส์ก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจจากร่างนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย...

“ช่วยด้วย...ได้โปรด...ใครก็ได้ช่วยด้วย...เมียผมกำลังจะตาย..ช่วยเธอที...โอ...”

หลุยส์ร้องไห้ตะโกนออกมาอย่างสิ้นท่า...ตอนนี้ทำไมไม่เป็นเขาเองที่กำลังจะตาย หัวใจที่เจ็บร้าวไปทั่วทั้งช่วงอกจนแทบจะหายใจไม่ได้นั้น..ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มทรมานเท่ากับที่กำลังรับรู้ว่าลมหายใจของเปรมอุรานั้นแผ่วเบาลงเรื่อยๆ...

“ให้ผมตายเถอะเปรม...ให้ผมตายแทนคุณ ผมขอร้อง..God, I pray!”

หลุยส์พึมพำพลางหลับตาอธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย...ชีวิตเขาหลังจากนี้เขาจะกลับตัวเป็นคนดี...ขอเพียงอย่างเดียว ขอเพียงโอกาสให้เธอได้หายใจอีกครั้งก็พอ...

หลุยส์เริ่มตาพร่าจากอาการเสียเลือด หากเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินแว่วๆนั้นทำให้ชายหนุ่มมีความหวังอีกครั้ง...เสียงเหมือนรถหวอพยาบาล...

“ช่วยเธอ...ช่วยเมียผมด้วย...ได้โปรด...ช่วยเธอ!”

หลุยส์เอ่ยกับหน่วยกู้ภัยที่ตรงเข้ามาดูอาการของคนทั้งคู่ ชายหนุ่มพยายามจะลุกขึ้นส่งคนรักในอ้อมแขนให้กับหน่วยพยาบาลหากแล้วอาการบาดเจ็บที่เพียบหนักก็ทำให้หลุยส์จะหมดสติไปทั้งๆที่ยังกอดร่างของเปรมอุราเอาไว้ในอ้อมแขน...

.........................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น