w.story

แวะมาอ่านนิยายกันก่อนนะคะ ♡♡ เนื้อหาดี มีข้อคิดค่ะ

ชื่อตอน : Ep17 ดวงแข็ง

คำค้น : Super mom สุดยอดคุณแม่สุดสวย'รักอบอุ่นหัวใจ'โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2559 18:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep17 ดวงแข็ง
แบบอักษร

 

Ep17ดวงแข็ง

 

หลังจากที่พลอยเดินถือจานส้มตำออกไปแล้วนั้น ฉันก็ลุกไปอาเจียนในห้องน้ำตั้งหลายครั้งจนทำให้ฉันต้องลางานและกลับบ้านแต่หัววัน อาการที่มันเกิดขึ้น ฉันชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าฉันท้องอยู่หรือเปล่า ระหว่างทางที่กำลังจะกลับบ้านฉันได้ผ่านร้านยาฉันจึงแวะ และเดินเข้าไปซื้อที่ตรวจครรภ์ก่อนที่จะขี่รถจักรยนต์กลับบ้าน

 

เวลา 21:00 น.

 

หลังจากที่น้องแบมหลับสนิทแล้ว ฉันจึงลุกขึ้นจากเตียงและหยิบที่ตรวจครรภ์ในกระเป๋าสะพายจากนั้นฉันก็เดินไปเข้าห้องน้ำก่อนที่จะทำการปัสวะลงในที่ตรวจครรภ์ และสิ่งที่พบหลังจากนั้นคือ 2 ขีด ฉันแทบจะล้มทั้งยืน น..นี่ฉันท้องอีกแล้วหรอเนี่ย

"เฮ้อ"

ฉันถอนหายใจพลางกับนำมือทุบผนังในห้องน้ำเบาๆ

"ทำไม ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย"

 

หนึ่งเดือนผ่านไป  

 

ฉันกับบูมไม่ได้ติดต่อกันเลย เค้าหายไปและเลิกยุ่งกับฉันจริงๆด้วย แต่ฉันได้ข่าวจากเควสทางเฟสบุ๊คว่า พรุ่งนี้บูมจะหมั้นกับโรน่าแล้ว

 

ณ บ้านบูม

 

"พรุ่งนี้คุณจะหมั้นแล้วหรอ"

ฉันถามบูม

"ใช่ แล้วน้องแบมไม่มาด้วยหรอ"

บูมหันไปมองทั่วๆบ้าน

"อ๋อ ฉันฝากไว้ที่บ้านของดีวา"

บูมเจื่อนหน้าลงหลังจากที่ได้ยินฉันพูด

"เธอมาทำไม"

บูมขมวดคิ้ว

"ฉันแค่..ฉันแค่.."

พรึ่บ "แค่คิดถึงคุณ" น้ำเสียงที่แผ่วเบาดั่งอากาศหลังจากที่วิ่งไปกอดบูม

"ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม"

บูมกอดฉันแน่นขึ้น

"ฮือๆ..คุณยกเลิกงานหมั้นในวันพรุ่งนี้ได้ไหม ฉันรู้แล้วว่าตอนนี้ฉันรักคุณ ฉันขาดคุณไม่ได้ตลอดเวลาที่ฉันไม่ได้เจอคุณ คุณรู้ไหมว่าฉันคิดถึงคุณแค่ไหน ฉันขอโทษที่ฉันมองข้ามความดีที่คุณทำมาโดยตลอด ฉันขอโทษฉัน...."

บูมประกบริมฝีปากอันหนานุ่มลงบนริมฝีปากของฉัน ช่างโอนโยนเหลือเกิน

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วแค่ฉันได้ยินเธอพูดว่ารัก ฉันก็ดีใจแล้วตลอดเวลาที่ฉันไม่ติดต่อกับเธอ ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกันฉันดีใจที่เธอไม่โกรธฉัน ฉันจำได้นะว่าวันนั้นฉันเคยล่วงเกินเธอ แต่ฉันจะรับผิดชอบนะ"

บูมยิ้ม

"ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบฉันหรอกแค่คุณไม่ไปหมั้นกับใครก็พอ"

ฉันมองหน้าบูมและเผลอสบตาอันคมกริบพอดี

"ทำไมล่ะ"

บูมถาม

"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ ฉันมีลูกแล้วเคยผ่านผู้ชายมาแล้วฉันมันไม่มีค่ามากมายอะไรขนาดนั้น"  

น้ำตาของฉันไหลอาบแก้มก่อนที่จะหยดใส่บ่าของบูม

"ไม่หรอกเธออย่าพูดแบบนั้นสำหรับฉันเธอเป็นผู้หญิงที่มีค่าที่สุด ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะมีลูกติดมาแล้ว ความงดงามที่ฉันเห็นจากเธอคืออะไรรู้ไหม"

ฉันส่ายหัวหลังจากที่บูมถาม

"เธอเป็นผู้หญิงที่รักลูกมาก ฉันคิดว่าถ้าเธอได้มาเป็นแม่ของลูกฉัน ลูกของฉันจะมีความสุขที่สุดเพราะได้แม่ที่แสนดีและสุดยอดแบบเธอไง"

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด เสียงริงโทนดังขึ้น

ฉันกำลังจะกดรับสายก็พบว่าเป็นดีวา

 

ดีวา: "พี่ส่งลูกที่บ้านของเบลแล้วนะมีธุระเลยรีบกลับ"

 

ฉัน:"ตอนนี้น้องแบมอยู่บ้านคนเดียวหรอ"

 

ดีวา: "ใช่"

 

ฉัน: "ทำไมต้อง.!!"

 

ตุ๊ดๆ ฉันยังพูดไม่ทันจบแต่ดีวาตัดสายไปก่อน

"ใครโทรมาน่ะ" 

บูมถามมาพร้อมกับความสงสัย  "

 คุณพาฉันกลับบ้านหน่อยสิตอนนี้น้องแบมอยู่บ้านคนเดียว"

ฉันพูดก่อนที่จะเดินไปที่รถของบูม

"ขอบคุณนะ"

ฉันกล่าวขอบคุณเมื่อบูมเปิดประตูรถให้ฉันและพอฉันนั่งเรียบร้อยบูมก็ปิดประตูให้ฉัน

บูมกับฉันนั่งกันด้วยความเงียบตลอดทาง จนกระทั่งบูมพูดขึ้น

"เบลทำไมนั่งเงียบจัง"

"เป็นห่วงลูก"

ฉันตอบ

สามสิบนาทีต่อมาก็ถึงบ้านของฉัน พอบูมจอดรถปุ๊บฉันรีบวิ่งลงจากรถปั๊บ

"น้องแบม"

ฉันตะโกนพร้อมกับวิ่งเข้าบ้าน พอเข้าบ้านมาก็เห็นว่าน้องแบมนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาด้วยทีท่าที่ซึมผิดปกติ

"น้องแบมหนูเป็นอะไรหรือเปล่าลูก"

ฉันถามน้องแบมด้วยความเป็นห่วง

"น้องแบมใครตีหนู!!"

บูมพูดด้วยน้ำเสียงเสียงดังและตกใจ

"อะไรหรอคุณ"

ฉันหันไปมองหน้าบูมพลางกับขมวดคิ้ว

"ลองดูแขนขวาน้องแบมสิเป็นรอยแนวแดงเลยท่าทางโดนตีมาชัวร์"

พอฉันได้ยินที่บูมพูดเท่านั้นแหละ อารมณ์โกรธที่ร้อนเป็นไฟก็เริ่มโชนขึ้น ใคร ใคร !! ใคร ตีลูกฉัน มันต้องโดนหนักกว่าหลายเท่า 

"คุณพาฉันไปบ้านไอ้สาระเลวเดี๋ยวนี้!!!"

ความโมโหกระฉูดขึ้น จากนั้นฉันก็จูงมือน้องแบมเดินไปที่รถของบูม

 

 

        @ บ้านดีวา

 

ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง!!!!!

 

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ"

ฉันเคาะประตูอย่างแรงด้วยความโมโห

แอ๊ดดด เสียงประตูเปิดและคนที่ฉันเจอก็คือพลอยในสภาพที่ใส่ผ้าขนหนูสีขาวกระโจมอก

"มาทำอะไร"

พลอยตวาดใส่ฉัน นี่ใช่พลอยคนเดียวกับที่ฉันรู้จักไหม ทำไมตอนนี้ถึงดูร้ายนักนะ

"ดีวาอยู่ไหม"

ฉันถามพลางกับพยายามมองผ่านประตูซึ่งพลอยยืนขวางอยู่

"อย่าเผือก"

พลอยผลักฉันจนฉันล้มลงกับพื้น

"เบลลล"

บูมวิ่งมาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืน

"เสียงเอะอะ อะไรหรอจ๊ะพลอย"

ดีวาเดินมากอดพลอยจากด้านหลังและดีวาก็ต้องตกใจเพราะเห็นบูมกับฉัน

"ไอ้เลววว"

บูมตะโกนก่อนที่จะวิ่งไปกระชาดคอเสื้อดีวา และจากนั้นทั้งสองก็เกิดการชกต่อยกัน

"ว๊ายย !!"

พลอยหวีดร้องด้วยน้ำเสียงที่ดัดจริต

"ใครตีลูกฉัน"

พลอยมองค้อนฉันและเดินเข้ามาจิกหัวและตบฉันอย่างแรง เปี๊ยะ !!

"ปล่อยฉันนะ"

ฉันหยิกแขนของพลอยทั้งสองข้างทีกำลังจิกหัวฉันอยู่

"กูไม่ปล่อยมึงหรอก เลิกกันไปนานแล้วยังมาร่านกับผัวกูอีกหรอ"

พลอยตะโกนสุดเสียง ฉันจิกแขนพลอยแรงขึ้น พลอยแสยะยิ้มและกระชากผมฉัน

"โอ๊ย"

ฉันจิกแขนพลอยแรงขึ้นจนมือของพลอยหลุดออกจากผมของฉัน ฉันไม่รอช้า จิกผม และตบคืนอย่างไม่ยั้ง พลอยเอื้อมมือไปหยิบแจกันดอกไม้ที่อยู้ใกล้ๆและทุบใส่หัวฉัน

เพล้ง

"ใครทำลูกฉัน !!"

ฉันไม่ยอมแพ้ พลอยจับคอเสื้อฉันและลากฉันขึ้นบันไดฉันสู้กับพลอยสุดฤทธิ์ต่างแต่เกิดมาเพิ่งเคยเจอนางงูพิษ พลอยจับหัวฉันโขกพื้นหลายที

"โอ๊ย นางบ้านางงูพิษ"

พลอยๆไม่สะทกสะท้านอะไรกับที่ฉันด่าเลยสักนิด พลอยจิกผมฉันและลากฉันให้ยืนขึ้น

"กูจะบอกให้นะกูเป็นคนตีลูกมึงเองแหละ หึหึ ดีเลย มึงจะได้ตาสว่างสักที กูเป็นเมียของดีวา กูเกลียดของเก่าๆทุกชิ้นของดีวารวมถึงมึงและลูกมึงด้วย ที่กูแกล้งทำดีกับมึงเพราะกูจะดูว่ามึงมันดัดจริตแค่ไหนฮ่าๆๆ"

พลอยหัวเราะและพูดด้วยเสียงดุดันเหมือนคนบ้า

"อีสาระเลวกูขอด่าหน่อยเถอะ พวกมึงสองคนมันก็เหมาะสมกันดีผัวเลวเมียโครตเลว"

ฉันมองค้อนไปที่พลอย

"กรี๊ดดด ว๊าย !!" ฟรึ่บ ฟรึ่บ  

"เบล!!"

 

  ฉันลืมตาขึ้นมาเห็นบูมกับน้องแบมยืนจ้องฉันอยู่

"นี่ฉันมานอนที่โรงพยาบาลได้ไง"

บูมจับมือฉัน

"เบลเธอโดนผู้หญิงคนนั้นผลักเธอตกบันได แต่เธอโชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก"

      "ก็ฉันดวงแข็ง"

ฉันยิ้มให้บูม

"น้องแบมมาหาแม่หน่อย"

ฉันอ้าแขนรอน้องแบม น้องแบมพยักหน้าและวิ่งมากอดฉัน

"เดี๋ยวขอตัวไปคุยธุระกับแม่ก่อนนะ"

บูมควักมือถือในกระเป๋าก่อนที่จะเดินออกไป พอบูมออกไปไม่นานสักพักก็เดินกลับมา

"ฉันโทรไปขอยกเลิกงานหมั้นในพรุ่งนี้ แต่แม่บอกให้ฉันพาคนรักไปเจอท่านเดี๋ยวนี้เลย"

ฉันพยักหน้ารับหลังจากที่ได้ยินบูมพูด

"พาฉันไปเดี๋ยวนี้เลยฉันไม่เป็นอะไร"

 

 

 

#ในความคิดของคนเป็นแม่ (ใครทำลูกเจ็บ มันต้องเจ็บยิ่งกว่า)  

ทีมเบล สุดยอดคุณแม่รักลูกประจำปี  ♡♡♡♡

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น