สาววายผู้ลึกลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[ตัวอย่างตอนพิเศษเฉพาะในเล่ม] Special Part Five วิธีบอกรักฉบับวิศวะขาโหด... [25 %]

ชื่อตอน : [ตัวอย่างตอนพิเศษเฉพาะในเล่ม] Special Part Five วิธีบอกรักฉบับวิศวะขาโหด... [25 %]

คำค้น : ธาม , แทน , วิศวะขาโหด VS เกษตรฯ ตัวร้าย ♥ , ตัวอย่างตอนพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2559 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ตัวอย่างตอนพิเศษเฉพาะในเล่ม] Special Part Five วิธีบอกรักฉบับวิศวะขาโหด... [25 %]
แบบอักษร

สาววายผู้ลึกลับ Talk Talk

คำเตือน ตอนนี้เป็นตัวอย่างตอนพิเศษเฉพาะในเล่มตอนที่ 5 ซึ่งเป็นเพียงส่วนหนึ่งของทั้งตอนเท่านั้น ไม่ได้เต็มตอนแต่อย่างใด (อย่างที่บอกเฉพาะในเล่มเท่านั้น) และก็ได้เวลาที่ป๋าโหดของเราจะงอนกันบ้างแล้ว 5555+ แต่ก็ต้องดูเนอะ ว่าวิธีบอกรักฉบับคนโหดจะเป็นยังไง ^___^

#ขอบคุณที่อ่านนิยายของสาววายผู้ลึกลับค่ะ

 

 

http://image.dek-d.com/25/2997026/

 แทน ธาม

ตอนพิเศษ (เฉพาะในเล่ม)

โดย สาววายผู้ลึกลับ

...................................

Special Part Five

วิธีบอกรักฉบับวิศวะขาโหด...

 

 

[Time : Say]

            “ไอ้แทน มึงอยู่ไหนอ่ะ...

            {อยู่หอดิ มึงจะให้กูอยู่ไหน...}

            “มึงเพิ่งตื่น ?

            {ฮืม...} เสียงงัวเงียจากปลายสายเป็นสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวนั้นเพิ่งตื่นแน่นอน ส่วนผมก็ได้แต่มองสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ตัวเองเตรียมไว้ให้มันอย่างเซ็งๆ เพราะการที่จะให้มันมาหาดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายซักนิด {มึงมีอะไรหรือเปล่า ?}

            “มี

            {ว่ามา กูให้เวลาสองนาที ถ้าไร้สาระกูวาง}

            “คิดถึง

            {...} เมื่อผมพูดแบบนี้ออกไป ปลายสายก็เงียบทันที จนผมอดยิ้มไม่ได้ เพราะคิดว่าเจ้าตัวนั้นจะต้องเขินอยู่แน่ๆ {อะ...เอาดีๆ ดิ ไม่งั้นกูวางจริงๆ นะ !}

            ได้ทีแกล้งซักหน่อยดีกว่า J

            “มึงคิดว่าความคิดถึงของกูเป็นเรื่องไร้สาระ ?

            {เปล่า...}

            “แม่งเสียความรู้สึกว่ะ...

            {มึงก็รู้ว่ากูเป็นอะไร อย่ามางี่เง่า}

            “เป็นอะไร มึงก็บอกมาสิ อยู่ตั้งห่างจะรู้หรือไง J

            {...}

            “ไอ้ทะ...

            {มึงมันบ้า กูไม่คุยด้วยแล้ว !}

            ติ๊ด !

            “เดี๋ยว...!”

            เหี้ยละ งอนเฉย

            ผมกดโทรหาไอ้แทนอีกรอบ ซึ่งไม่นานนักปลายสายก็รับแต่ไม่ได้พูดอะไร จนผมต้องเป็นฝ่ายพูดก่อน ไอ้เหี้ยมืด

            {ว่า ?}

            “อย่างอน

            {กูจะงอนมึงทำไมห๊ะ !?}

            “อย่าอารมณ์เสียด้วย”     

            {มึงอ่ะ ชอบทำให้กูหงุดหงิด} ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้เจ้าตัวคงทำหน้ามุ้ยอยู่แน่ๆ {มีอะไรก็ว่ามาดิ}

            “คิดถึง

            {ไอ้ธาม !}

            “คิดถึงจริงๆ

            {มึงอ่ะ รู้ทั้งรู้ว่ากูเขินแม่งก็ชอบแกล้ง !}

            “หึ Jผมยิ้มออกมาเล็กน้อย กับคำพูดตรงไปตรงมานั่น ถ้าไม่ติดว่าอยู่ไกลกันผมคงจะจับมันกดลงเตียงแล้ว ก่อนที่ตัวเองจะพูดกลับน้ำเสียงงอนๆ นั่น เอ้า ก็คิดถึงจริงๆ มาหาหน่อยดิเมีย” 

            {ไม่เอา วันหยุดจะนอน}

            “จะมาดีๆ หรือให้กูไปลากมา ?

            {ไม่เอา ไม่ไป}

            “งั้นเดี๋ยวกูไป...

            {ไม่ !}

            “ไอ้แทน

            {บอกว่าไม่ไปก็ไม่ไปไงวะ มึงแม่งงี่เง่าชอบสั่ง ถ้าวันนี้มึงมา กูจะบล็อกเบอร์บล็อกไลน์มึง จะไม่คุยด้วย และจะหนีไปนอนห้องเพื่อน ไอ้คนงี่เง่า !}

            “อะ...!”

            {แค่นี้นะ เบื่อมึงแล้ว !}

            “ไอ้แทน...!”

            ติ๊ด !

            อะไรวะเนี่ย...ผมมองโทรศัพท์ตัวเองงงๆ หลังจากโดนด่ามาชุดใหญ่ ในใจก็เต้นไม่เป็นส่ำ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะกลัวมากกว่า

            {เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...}

            “เหี้ย !”

            มันคงไม่ได้เบื่อผมแล้วคิดจะบอกเลิกผมหรอกนะ...

            ...

            ใครจะไปยอมวะ !

            ผมเดินไปหยิบกุญแจรถมาด้วยความอารมณ์เสีย ในใจอยากจะไปให้ถึงที่หอมันให้ไวที่สุด เพราะกลัวมันจะหนีไปจริงๆ แต่เดินไปที่รถได้แค่ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเสียงไลน์จากโทรศัพท์ตัวเองดังขึ้น และชื่อของคนส่งก็ทำให้ผมรีบเปิดอ่านทันที

           

            Tan : ถ้ามึงมา กูจะไม่คุยกันมึงจริงๆ ด้วย

           

            ผมอ่าข้อความนั่น ในใจก็เจ็บแปลกๆ ขนาดแรงพิมพ์ยังไม่มี ก่อนที่ข้อความต่อไปจะเด้งขึ้นมา

 

            Tan : เมื่อคืนกูเล่นเกมส์ดึกไปหน่อย ขอนอนพักก่อน เดี๋ยวตอนเที่ยงจะไปหา

            Time : อืม โอเค

 

            ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นแบบนั้น ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับเข้าบ้าน ก่อนที่เสียงไลน์จากโทรศัพท์จะทำให้ผมหยุดเดินและอ่านข้อความที่ตอบกลับเข้ามาอีกครั้ง

 

            Tan : ห้ามงอนกูด้วย ไม่งั้นกูจะโกรธมึง

 

            ใครจะไปงอนวะ...

           

            Time : เออ รีบมาด้วย กูคิดถึง

            Time : (สติ๊กเกอร์เศร้า)

 

            ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ริมฝีปากก็ยิ้มออกมาแตกต่างจากสติ๊กเกอร์ที่ส่งไปอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าตัวเองพอใจกับสถานการณ์แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก่อนที่จะเลือกเดินเข้าไปในบ้าน แล้วพยายามรอไอ้แทนอย่างใจเย็นๆ ดีกว่า

            เมื่อไหร่จะเที่ยงนะ...

 

 

 

19.40 น.

            แกร๊ก... 

            หึ...

 

- สามารถตามอ่านต่อได้ในเล่มค่ะ -

 

  

Thank You !

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}