star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.05 บทลงโทษคนไม่เชื่อฟัง【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.05 บทลงโทษคนไม่เชื่อฟัง【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.05 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2559 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.05 บทลงโทษคนไม่เชื่อฟัง【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

❥Update 07.11.16

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/64675/1165128036-member.jpg

 

#

 

 

 

【EP.05 บทลงโทษคนไม่เชื่อฟัง】

 

 

 

"เฮ้ย!!! ไอ้ทิวใจเย็นๆ ไอ้สัส!!"

"พวกพี่มาทำไมกันอ่ะ พวกมึงด้วย... โอ๊ยย!!! ทิวกูเจ็บ!!!" ผมย่างสามขุมเข้าไปหามินทันที

"เฮ้ย!! ไอ้ทิวปล่อยน้องมันก่อน มึงใจเย็นๆ ไอ้เหี้ย!!"

"มึงไปไหนมา?!!!" ผมตะคอกขึ้นเสียงดังจนมินสะดุ้งด้วยความตกใจ

"เฮียใจเย็นๆ ก่อนครับ" ไอ้ทีนกำลังจะวิ่งเข้ามาห้าม

"พวกมึงถอยไป!! กูมีเรื่องต้องเคลียร์กับมัน!"

"ไอ้เหี้ยทิวแม่ง!! เส้นขาดล่ะไอ้สัส!! ไอ้ทีนถอยออกมา... ไม่งั้นเดี๋ยวมึงจะได้แดกตีนไอ้เหี้ยทิวซะก่อน" ไอ้ฟิวเดินเข้ามาลากไอ้ทีนออกไป

"กูไปส่งพี่สาวมาไง มึงเป็นอะไรของมึงเนี้ยะทิว!!" มินพยายามแกะมือผมออกจากแขนตัวเอง

"ทำไมกูโทรหาไม่ติด!!! แล้วไหนบอกจะโทรมาไง!! ทำไมไม่โทรมาห๊ะ!!!"

"ไอ้ทิวค่อยๆ พูดกันก็ได้มั้งมึง" ไอ้ปูพยายามเข้ามาห้ามอีกคน

"พวกมึงกลับไปก่อน!! กูมีเรื่องจะคุยกับมันยาว"

"เออๆ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกับน้องมันไอ้สัส!! น้องแม่งสั่นไปหมดแล้วไอ้เหี้ย!!"

"ไปๆ ไอ้ฟิวอย่าไปเสือกเรื่องของมัน เมียมันกูว่ามันไม่กล้าฆ่าเมียตัวเองหรอก" ไอ้หมอเนย์เดินกอดคอไอ้มาร์ออกไปจากห้อง

"เบาไอ้สัส!! น้องมันไม่ได้ถึกเหมือนมึนนะไอ้เหี้ย!!" ไอ้ปูพูดขึ้นก่อนจะเดินจูงมือเมียมันออกไป

"มินสู้ๆ นะ"

"โจกลับบ้านเรากันครับ"

"เฮียค่อยๆ พูดกับมันนะครับ ผมว่ามินมันคงไม่ได้ตั้งใจหรอก"

"ไอ้นัน... ลากคอไอ้ทีนออกมา มึงด้วยไอ้บี้!!"



พอทุกคนออกไปจากห้องเรียบร้อยก็ถึงเวลาที่ผมต้องจัดการไอ้แสบสักที


"เข้ามานี่มิน!" ผมลากมินเข้าไปในห้องนอน


"โอ๊ย!!! กูเจ็บนะเว้ยทิว!!"



พรึ่บ!!!



"โอ๊ยย!! มึงแม่ง!! กูเจ็บนะเว้ย!!"

"เจ็บแล้วทำแบบนี้ทำไม มึงรู้ไหมว่ากูเป็นห่วงมึงแค่ไหนห๊ะ!! หายไปแบบนี้ได้ไง!! มึงรู้ไหมว่ากูขับรถวนหามึงจะทั่วกรุงเทพฯ อยู่แล้ว!! โทรหาก็ไม่ติดมันคืออะไรมินไหนพูดดิ๊!!"



พรึ่บ!!!



"โอ๊ย!! ไอ้ทิวแขนกู" ผมขึ้นไปนั่งคร่อมตัวมินไว้แล้วใช้เข่ากดแขนทั้งสองข้างของมินให้กางแขนออกทำให้มินขยับตัวได้ลำบาก

"บอกมาว่าหายไปไหนมา?!!"

"ทิว... กูเจ็บไอ้เหี้ย!!"

"กูถามว่าไปไหนมา? ตอบมิน!!!"

"กูไปส่งพี่ม่านมาแล้วพาพี่ไปกินข้าวแถวเยาวราชมา มึงปล่อยกูทิว!! กูเจ็บนะเว้ย!!"

"แล้วทำไมไม่โทรหากูห๊ะ!!!"

"แบตกูหมด!! แบตกูหมดมึงได้ยินไหม?!! ทิวปล่อยกูก่อนกูเจ็บ!!"

"แล้วพี่มึงไม่มีโทรศัพท์รึไง ทำไมไม่เอาเครื่องเขาโทรมาบอกกู!!"

"โอ๊ย!!! เครื่องพี่กูยังไม่มีเบอร์ที่ไทย มันโทรออกไม่ได้โว๊ย!!" มันเริ่มดิ้นแรงขึ้นยิ่งทำให้ผมเพิ่มแรงกดโดยไม่รู้ตัว

"ทิว!! กูเจ็บ!!!"

"ทีอย่างนี้ร้องเจ็บ!! มึงรู้ไหมว่ามึงทำให้กูเป็นห่วงแค่ไหน ห๊ะ!! รู้บ้างไหม?!!"

"กูขอโทษ!! กูขอโทษแล้วไง!! กูเจ็บนะไอ้เหี้ย!! มึงทำกูเจ็บรู้ตัวไหม?!!" มินน้ำตาคลอเบ้าหยุดดิ้นแล้วมองมาที่ผม บ้าเอ้ย!!! ผมทำอะไรลงไปวะเนี้ยะ!! สายตาที่กำลังมองผมสั่นเครือจนผมรู้สึกใจหาย น้ำตามินไหลออกมาทำเอาผมสติกลับมาทันที

"มิน... กูขอโทษ" ผมลุกออกจากตัวมินแล้วประคองมินขึ้นมา



ผลั่ก!!!



"ถอยไป!!!" มินผลักผมออกแล้วพลิกตัวไปอีกทาง

"มิน... กูขอโทษนะ เจ็บมากไหม? ไหนหันมาให้กูดูหน่อย"



พรึ่บ!!!



"ไม่ต้องมาจับตัวกู!!"

"หันมาคุยกันก่อนมิน กูขอโทษที่กูเผลอทำรุนแรงก็เพราะกูเป็นห่วงมึง"

"เป็นห่วงบ้าอะไรของมึงทิว!! กูบอกกูเจ็บทำไมมึงไม่ปล่อยกูก่อน!!"

"มินกูขอโทษ เจ็บมากไหม?" ผมจับที่แขนของมินเบาๆ

"โอ๊ย!! แขนกูหักป่าวเนี้ยะ แม่งนั่งทับมาได้"

"เจ็บมากเลยเหรอวะ ไหนลุกขึ้นมาให้กูดูหน่อยซิ"



พรึ่บ!!!



มินดีดตัวขึ้นมานั่งจ้องหน้ามองผมด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เรียกว่าโกรธโคตรๆ เลยก็ได้ครับ



"โกรธอะไรหนักหนาวะก็บอกอยู่ว่าแบตหมด พาพี่ไปกินข้าวเลยกลับช้าเนี้ยะ"

"ก็กูเป็นห่วงมึง โทรหาก็ไม่ติดแล้วที่สำคัญกูติดต่อมึงไม่ได้กี่ชั่วโมงแล้วมึงรู้ไหม" เฮ้ออ... ก็ความรู้สึกผมมันแปลกๆ เป็นห่วง กังวล สงสัยปนกันมั่วไปหมด จากที่เป็นห่วงมากก็เลยกลายเป็นโมโหมันโดยไม่รู้ตัวอีก

"ก็แบตมันหมดจะให้ทำยังไงอ่ะ พี่ม่านก็อยากกินอาหารแถวเยาวราชอีกจะโทรบอกมึงก็ไม่ได้เลยกะว่ารีบพาพี่ม่านไปกินให้เสร็จๆ แล้วค่อยรีบกลับมา ใครจะรู้ว่ามึงจะเป็นบ้าขนาดนี้ล่ะ"



แปะ!!!



"นี่แน่ะ!! กูทำโทษมึง"

"โอ๊ยยย....." ผมดีดหน้าผากมินด้วยความหมั่นเขี้ยว ชอบทำหน้าทำตากวนๆ เวลาพูดดีนัก

"กูทำโทษที่มึงหนีไปกินข้าวโดยที่ไม่รายงานกูทำให้กูต้องขับรถวนหาจนทั่ว กูเป็นห่วงมึงมากรู้ไหม?"

"อ่ะโด่!! เรื่องแค่นี้เองจะอะไรหนักหนาล่ะ วู้!!"

"เดี๊ยะ!! มึงอย่ามิน มึงยังมีความผิดติดตัวนะ กูโทรหาแม่มึงแล้วทำไมแม่มึงคิดว่ากูไปรับพี่สาวเป็นเพื่อนมึง"

"เอ่อ.... อะไร แม่อ่ะมั่วตลอดเลย ก็แม่เป็นคนบอกเองว่าพี่ม่านเปลี่ยนไฟท์บินให้กูรีบไปรับแล้วนี่อะไรทำเป็นจำไม่ได้"

"เรื่องจริง?" ผมถาม

"จริงดิ!! ถอยๆ จะไปอาบน้ำล่ะ แม่ง!! เจ็บแขนไปหมด"



พรึ่บ!!!



"โอ๊ยยย.... อะไรอีก?!!"


"กูอาบด้วย"


.....




"อ๊ะ อื้ออ... ทิวเบาๆ อึก!! ทิว..."



พับ พับ พับ~~~~

ปัก ปัก ปัก~~~~



"อ่าา... ตอดกูแรงๆ เลยมิน อ่าาา... ซี๊ดดด...."


"อ๊ะๆ ทิวกูจุก... อ๊ะๆ อื้อออ... ทิวช้าๆ... อึก! อื้ออ..."





ผมจับมินยืนหันหน้าเขากระจกก่อนจะรัวสะโพกใส่อย่างไม่ยั้ง พับ พับ พับ~~~ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะนั่นหวั่นไหว แรงเสียดสีภายในร้อนระอุทำเอาผมเสียวจนขนลุกเกลียวไปทั่วทั้งตัว ด้านในเยื่อนุ่มตอดรัดผมจนแทบอดกลั้นไว้ไม่อยู่ ความเสียววิ่งพล่านไปทั่วทั้งตัวเสียวสั่นจนถึงที่สุด แก่นกายผมถูกบีบรัดด้วยช่องทางรักที่ผมสุดหวง เรือนร่างที่ผมหลงไหลที่ครั้งเมื่อได้สัมผัสขึ้นสีแดงระรื่น ผมไล่จูบไซ้ที่ลำคอขาว กัดเบาๆ เพื่อระบายความเสียว ช่องทางรักยังคงตอดรัดผมไม่หยุดหย่อน




"อื้อออ... ดีครับที่รัก... ซี๊ดดด..."



พับ พับ พับ~~~~


ผมยังคงเร่งความแรงใส่ความเร็วแบบไม่ยั้ง



"อื้ออ... ทิวเบาๆ หน่อย จุก...."



พับ พับ พับ~~~

ปัก ปัก ปัก~~~



"วันนี้มึงดื้อกันกูนะ อื้ออ.... มึงต้องถูกทำโทษ ซี๊ดดด.... ดีครับที่รัก ตอดพี่แรงๆ เลย อ่าา...."


"อ๊ะ อ๊ะ~~~ ทิวไม่ไหวแล้ว อื้ออ... ซี๊ดดด...."


"อ่าาา.... วันหลังจะหนีกูไปคนเดียวอีกไหม? ซี๊ดดด.... เสียวสัส!!"


"ทิว.... อ้าาา.... กูไม่ไหวแล้ว"



พับ พับ พับ~~~~



ผมเร่งความแรงความเร็วสุดกำลัง ร่างกายมินยังคงตอดรัดผมไม่หยุด ยิ่งผมเพิ่มความเร็วขึ้นเท่าไหร่ช่องทางรักก็ยิ่งตอดรัดผมแรงขึ้นเท่านั้น



"ซี๊ดดดด.... ตอดแรงดีมากเลยครับที่รัก อ่าาา... แรงอีกครับพี่ชอบ ซี๊ดดด...."



พับ พับ พับ~~~~
ปัก ปัก ปัก~~~~




"ซี๊ดดด.... ทิวจูบกูหน่อย อ่าาา... กูเสียว"


"ทนอีกนิดนะ กูใกล้เสร็จแล้ว ซี๊ดดด.... กูรักมึงนะมิน"



ผมจูบมินตามคำขอ เราสองคนจูบกันอย่างเร่าร้อน ลิ้นพันเกี่ยวกันอย่างไม่หยุดหย่อน เราจูบกันอยู่เนิ่นนานจนมินเริ่มขาดอากาศหายใจ ผมจูบย้ำๆ อีกสองครั้งก่อนจะจูบไซร์ลงไปที่ซอกคอขาว



พับ พับ พับ~~~



"ทิว.... ไม่ไหวแล้ว อ่าาาา...."


"อีกนิดนะ.... ซี๊ดดด... ใกล้แล้วครับ"



พับ พับ พับ~~~



ผมเร่งซอยสะโพกอย่างไม่หยุดพัก มันเสียวจนผมแทบทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ผมเร่งความเร็วเพิ่มความแรงจนมาถึงสุดทาง น้ำรักผมฉีดเข้าช่องทางรักมินจนล้นทะลักออกมาข้างนอก น้ำรักของมินฉีดพุ่งออกมาจนเต็มมือของผมที่กอบกุมมินน้อยเอาไว้



"ซี๊ดดดด...... อ่าาาา......."



จุ๊บบ.....



"อีกรอบนะ...."


"อื้ออ... ไม่ไหวแล้ว"


"ต้องไหว!"


"อื้ออ... ทิวกู... ซี๊ดดด..."


"หึหึ... วันนี้มึงต้องตามใจกู ซี๊ดดด.... ตอดกูอีกแล้ว อ่าาา....."



ผมเริ่มขยับเข้าออกที่ช่องทางรักมินอีกครั้ง ข้างในยังคงร้อนระอุเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักที่ผมเพิ่งปลอดปล่อยออกไป แรงขับเคลื่อนเริ่มขึ้นอีกครั้ง ความเสียวครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น ร่างของมินกำลังอ่อนแรงจนผมต้องช่วงพยุงร่างนี้เอาไว้




"ทิวกูไม่ไหว.... อื้อออ...."



จุ๊บบบบ....


"หึหึ วันนี้มึงห้ามดื้อกับกู... อีกรอบนะ"






.......





"หมอนหน่อย..."

"ห๊ะ! เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?" ผมเอียงหูเข้าไปใกล้ๆ มิน

"เอาหมอนให้หน่อย!! แค่กๆๆ หมอนใบเล็ก!!"

"คร๊าบๆ เอาน้ำด้วยไหม? กินยาดักไว้ดีกว่านะกูว่า...."



ควับ!!!



"เพราะใครล่ะ!!!" มินตะคอกใส่ผมทั้งที่ตัวเองแทบจะไม่มีเสียงอยู่ล่ะ

"ทิวไงจะใครล่ะ หึหึ!!"



ตุบ!!!




เต็มๆ เลยครับ หมอนฟาดเข้าหน้าผมเต็มๆ เลย แม่นสุดๆ เรื่องนี้ขอให้บอก ถ้าได้เล็งเป้าหมายแล้วมือโปรอย่างเมียผมไม่เคยพลาด ปาอะไรได้อย่างนั้น ปาหมอนก็ได้หมอน งานนี้ถือว่าโชคดีกว่าทุกครั้งเพราะถ้าเจอของแข็งล่ะก็งานนี้กูมีหัวแตกได้เลือดกันบ้างล่ะ ฮ่าๆๆๆ




"ไปเอาน้ำมาด้วย!!"


"เดี๊ยะๆ หัดออกคำสั่งนะไอ้แห้ง อีกสักทีดีไหมจะเอาให้หายใจไม่ทันเลย" ฮึ่ม!! หมั่นเขี้ยวสุดๆ อยากจัดอีกสักยกสองยกเอาให้ขาลากพื้นกันไปข้างนึงเล๊ยยย....




 

 

 

 

"วันนี้เลิกงานกี่โมง?" ผมถามขณะที่กำลังขับรถมาส่งมินที่ทำงานครับ


"ไม่รู้ดิ วันนี้มีประชุมทีมโปรเจคจะมีการปรับปรุงระบบใหม่เขาเลยอยากให้กูเข้าไปฟังว่าต้องให้กูเขียนโปรแกรมอะไรเพิ่มรึเปล่า"


"รับงานเพิ่มอีกเหรอ?"


"อืม... ก็คงอย่างงั้นแหละ เฮ้ออ... คงเก่งก็อย่างงี้แหละมีแต่คนต้องการตัว" เมียกูไม่ค่อยเท่าไหร่เล๊ยย...


"หึหึ ครับคนเก่ง แล้วจะทำคนเดียวไหวเหรอ?"


"ไม่ไหวอ่ะ... งานนี้คงต้องใช่คนเพิ่มเดี๋ยวลองเสนอดูก่อนว่าจะขอคนมาช่วย ทางบริษัทเขาคงไม่มีปัญหาหรอก"


"อืม... ก็ดีแล้วมึงจะได้ไม่เหนื่อยมากกูเป็นห่วง"


"ขอบคุณคร๊าบไอ้ป๋า หึหึ" มินทำท่าทะเล้นใส่ผม โอ๊ยยย.... กูอยากวนรถกลับบ้านโว๊ย!!!


"ถ้าเหนื่อยหรือทำไม่ไหวอยากเลิกบอกกูได้ทุกเมื่อ โอเค๊"


"ไม่อ่ะ ยังสนุกอยู่เลย... ขอทำต่ออีกหน่อยแล้วกัน"


"อืม... ก็ตามใจ กูรู้ว่ากูห้ามมึงไม่ได้หรอกมิน"


"ดีมาก! สมแล้วที่เป็นไอ้ป๋าของมินสุดหล่อ เพราะไม่มีใครเข้าใจกูเท่าไอ้ป๋าคนนี้อีกแล้ว"


"หึหึ คร๊าบบบ...."



ผมขับรถมาส่งมินที่ใต้ตึกก่อนจะบอกลากันอีกเล็กน้อยด้วยความห่วงใย



"วันนี้ห้ามแบตหมด ห้ามปิดเครื่อง รายงานตัวทุกหนึ่งชั่วโมง ถ้ามีประชุมให้ส่งข้อความมา เข้าใจ๋?"


"หื้ออ.... เยอะไปป่าว?"


"ถามว่าเข้าใจไหมไม่ได้ให้ถามกลับ!"


"เออๆ เข้าใจแล้ว"


"เข้าใจแล้วทำด้วยอย่าให้กูของขึ้นอีกไม่งั้นจะเป็นเหมือนเมื่อคืน" ผมยิ้มกริ่ม


"แม่ง!! เอาแต่ใจ!" มินบ่นอุบ


"มิน...."


"เออๆ เข้าใจแล้วๆ อย่ามากดเสียต่ำหน่อยเลย คนอย่างไอ้มินไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว!"


"อย่ามาท้าทายกูนะมิน เมื่อคืนกูไม่เอามึงถึงตายก็บุญแล้วนะ"


"โหหห... ไอ้โหด!! ไอ้มหาโหด!! โคตรโหด!! โคตรไอ้เฮี้ยม!! โคตร...."




พรึ่บ!!!!




"อื้ออ... อิว.... อื้ออ...."



"หึหึ....."




แบบนี้ต้องสั่งสอนกันสักหน่อย ปากดีนักนะเมียกูอย่างนี้ต้องทำโทษ จากตอนแรกที่ทุบหลังผมพยายามห้าม พอได้ลิ้มรสจูบที่คุ้นเคยก็พากันเคลิ้มกันทั้งคู่ มือที่พยายามจะล้วงเข้าไปในเสื้อเมียก็ถูกจับเอาไว้แน่นแต่ปากเราทั้งคู้ก็ยังคงจูบกันอย่างดูดดื่ม หลังจากจูบที่รักจนพอใจก็ผละออกจากกันด้วยความเสียดายนิดๆ ไม่ใช่ซิ เสียดายมากๆ ต่างหากล่ะครับ




"แฮ่กๆ ทำบ้าอะไรเนี้ยะ!!"

 
"กูจูบลาให้กำลังใจก่อนไปทำงานไง หึหึ"


"แม่ง!! มีคนเห็นรึเปล่าก็ไม่รู้" มินพูดแล้วมองซ้ายมองขวา


"จะเห็นได้ไงกระจกมืดขนาดนี้"


"ก็เออ!! แล้วถ้ามีคนผ่านมาเห็นจะทำไง!! พอๆ ไปทำงานล่ะ"




แกร๊ก....



ปัง!!




"มิน..."


"อะไรอีก?!!" มินหันกลับมาถาม หน้าโคตรเหวี่ยงอ่ะครับ


"เดินดีๆ หน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็รู้หมดว่าเพิ่งได้กับกูมาเมื่อคืน หึหึ"


"ไอ้ทิว!! แม่ง!!!" มินชี้หน้าผมเดินดุ่มๆ เข้ามาเลยครับ


"คิดถึงพี่เหรอครับพี่รัก?" ผมตะโกนขึ้นเสียงดัง มีพนักงานออฟฟิตสาวสองคนกำลังเดินไปที่ทางเข้าตึกครับ


"ทิว!! มึงแม่ง!!"


"จุ๊บๆ พี่รักมินนะ" ผมยักคิ้วไปทางผู้หญิงสองคนนั้นให้มินเห็น


"เออแม่ง!! นิสัย!!" แล้วมินก็กลับหลังหันก่อนจะเดินเข้าตึกไปครับ ฮ่าๆๆๆ ผมแกล้งเมียแรงไปไหม




วันนี้ผมขับรถกลับคอนโดครับ ง่วงอ่ะเมื่อคืนหนักไปหน่อย ฮ่าๆๆ มินนี่ก็อึดดีเหมือนกันนะเนี้ยะ เมื่อคืนเจอผมจัดหนักขนาดนั้นยังมีแรงลุกขึ้นไปทำงานอีก นี่แหละถึงจะเหมาะสมและคู่ควรกับไอ้ทิวไผ่ หึหึ พอผมขับรถถึงคอนโดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็กระโดดขึ้นที่นอนทันที




ครืดดด.... ครืดดด.... ครืดดด...




"คร๊าบบบ....." ผมงัวเงียขึ้นมารับโทรศัพท์ เพิ่งนอนไปได้สองชั่วโมงเอง


"ทิวทำอะไรอยู่?"


"นอนครับผม"


"อ่อเหรอ... งั้นนอนต่อก่อนก็ได้ตื่นแล้วค่อยคุย"


"ไม่เป็นไร.... มีไรที่รัก คิดถึงเค้าใช่ไหม?"


"ไอ้บ้า!! จะโทรมาบอกว่าต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดสองวันอ่ะ เก็บเสื้อผ้ามาให้ที่บริษัทหน่อยดิ"


"ห๊ะ!! ไปไหนนะ?!!"


"โอ๊ย!! จะเสียงดังทำไมทิว"


"ไปทำงานต่างจังหวัดไปกับใคร?!!"


"เฮ้ย!! พูดเบาๆ ก็ได้!! หูจะแตกแล้วเนี้ยะ"


"ถามว่าจะไปกับใคร?"


"เอ่อ... ก็ไปกับทีมงานที่ทำโปรเจคเนี้ยะแหละ ไปกันสามคนอ่ะ"


"กูไปด้วย"


"เฮ้ย!! ไม่ได้!!" มินค้านทันที


"ทำไมจะไม่ได้ คราวที่แล้วกูก็ไปด้วย"


"ก็ครั้งนี้มันไม่เหมือนกันไง ไปแค่คืนเดียวเองเดี๋ยวพรุ่งนี้เย็นๆ ก็กลับแล้ว"


"กูไม่อยากให้มึงไปไหนคนเดียว"


"ทิวคร๊าบ... พี่ทิวคร๊าบ... ให้มินไปเถอะนะคร๊าบ... มินไปทำงานแค่วันเดียวเอง นะๆ นะทิวน้าา...."


"เฮ้ออ.... กูไปด้วยไม่ได้จริงๆ เหรอมิน?"


"โหหห.... ถ้าไปด้วยได้ก็ให้ไปแล้วดิ ครั้งนี้ขอนะจะรีบไปรีบกลับ"


"เฮ้ออ... ห้ามปิดมือถือ ห้ามติดต่อไม่ได้เข้าใจไหม?"


"คร๊าบ... รับทราบครับพ่อ"


"เดี๊ยะๆ เดี๋ยวจะโดน!"


"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นๆ รับทราบครับพี่ทิว" แม่ง!! ได้ฟังแบบนี้แล้วรู้สึกดีฉิบหายเลยว่ะ


"อืม... เอาไปสามชุดพอไหม?" ครึมไว้ๆ ไอ้ทิว


"พอคร๊าบ...."


"อืม... งั้นเดียวเอาไปให้"


"โอเค... งั้นเดี๋ยวกูทำงานก่อนนะทิว แล้วเจอกันตอนเย็นนะ"


"อืม... โอเค"


"บาย... รักมึงนะไอ้ป๋า"



"รักมึงเหมือนกันครับ"



เฮ้ออ.... นี่ผมต้องห่างเมียรักอีกแล้วเหรอวะเนี้ยะ แค่คืนเดียวท่องไว้ไอ้ทิว




TBC.

 


ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร หุหุ
ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}