กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : Special G-sus ❤ Melbee 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2560 17:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special G-sus ❤ Melbee 4
แบบอักษร

#

G-sus talks

หลายวันต่อมา...

สำหรับผม การแพ้ท้องแทนเมียเป็นอะไรที่... ทั้งๆที่ผมเป็นผู้ชายแกร่ง แต่พอมาแพ้ท้องแทนเมียผมโคตรไก่อ่อนเลย! กินข้าวไม่ได้ กินแต่ของเปรี้ยวๆที่เมลบีชอบเอาล่อ

นี้ก็อาทิตย์กว่าๆแล้ว ยังไม่หายเลย ส่วนเมลบี... หึๆ กินแล้วก็กิน จนมีแก้มหน่อยๆแล้ว

ตอนแรกที่รู้ว่าเมียท้องอ่ะ ผมโคตรดีใจเลยอยากคว้าตัวเมลบีมากอดชิบหาย แต่ก็ต้องนิ่งไว้ เพราะวันนั้นผมงอนเมลบีอยู่ ส่วนเมลบีพอรู้ว่าตัวเองท้องก็ขี้แยดีใจ ไม่ใช่ผมไม่ร้องนะผมร้องไห้ดีใจแต่เมลบีมองไม่เห็นต่างหาก เพราะผมรีบปาดน้ำตาออก

และนั้นคงทำให้เมลบีมโนว่าผมไม่ดีใจมั้ง ผมโคตรดีใจเลยว่ะ! ในที่สุดผู้หญิงที่ผมรักก็ท้องสักที!!

แล้วนี่เมลบีก็ยังไม่กลับมาเลย เธอทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวที่ห้องแล้วออกไปทำงาน ทั้งๆที่ผมขอให้เธออยู่กลับผมจนกว่าผมจะหาย แต่ยัยตัวแสบดันทิ้งผมไปทำงานเฉย

แอ๊ด...

โอ๊ะ! สงสัยยัยเมียตัวเล็กคงกลับมาแล้วแน่ๆเลย ลองแกล้งหลับดูดีกว่า

หมับ

"สวัสดีครับไอ้เพื่อนรัก แหม... หลับไม่เนียนเลยนะ คิดว่าเมียมาหรือไง?" เสียงแบบนี้คุ้นๆแหะ! แถมแขนที่กอดเอวนี่อีก ใครว่ะ?

"ไอ้เชี่ยเวล!!! มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" ใช่! เป็นไอ้มาเวลเองที่เป็นคนมานอนกอดข้างหลังผม

ให้ตายสิ! น้องผมอยู่ไหนว่ะ? ทำไมไม่มาดูแลไอ้บ้านี้เลย แล้วไอ้นี้มันเข้าห้องผมมาได้ต้องมีชีฟองติดมาแน่!

"คิกๆ อุ๊บ! แหะๆ" นั้นไง! ยัยน้องสาวตัวแสบ! กล้าถ่ายคลิปเลยเหรอว่ะ!? ผมสะบัดแขนไอ้เวลทิ้ง แล้วรีบลุกจากเตียงวิ่งออกจากห้องนอนตามจับน้องสาวสุดแสบทันที!

หมับ!

"อย่าวิ่งหนีเค้าเลยนะตัวเอง" โอ้ยยย! ไอ้มาเวลอยู่กลับชีฟองมากคงจะได้นิสัยติ๊งต๊องกับยัยน้องสาวผมมาเยอะแล้วมั้ง! บ้า! บ้าทังสองคนเลย! ขนลุกหมดแล้วเนี่ย

"ไอ้เวลมึงปล่อยกู! เดี๋ยวเมลบีมา" ขอเลย! ขออย่าให้ยัยเตี้ยนั้นมาเห็นผมตอนนี้เลย... ก็ผมโดนรังแกอ่ะ! คนป่วยอยู่ยังไม่หายเลยยยย

"เสียใจนะเนี่ยที่ตัวเห็นคนอื่นสำคัญกว่าเค้าอ่ะ" ดูดิ! ขนาดน้องผมยังสนุกอ่ะ! หัวเราะชอบใจใหญ่เลย

"ปล่อย..." ผมกำลังจะพูดต่อ แต่สายตากลับมองไปที่ประตูห้องที่กำลังจะเปิดเข้ามา... ชิบหายล่ะ!

แอ๊ด...

อึ้ง! สิอึ้ง! ยัยเมียตัวเล็กของผมกลับมาแล้ว!

"ทำไรกันอ่ะ?" เมลบีปิดประตู ก่อนจะเดินมาถามผมกลับไอ้มาเวลที่อยืนกอดผมอยู่

"ช่วยหน่อย"

"อ๋อ... เข้าใจแล้ว" เมลบีเดินเข้ามาแกะแขนไอ้พี่ชายของตัวเองออก ก่อนจะดึงแขนผมทังสองข้างไปกอดรอบเอวของตัวเอง "ไป๋ๆ พี่เวลคนนี้ของเมลบี โตแล้วยังเล่นเหมือนเด็กอยู่ได้"

"โห่ เมลบี พี่ขอกอดไอ้จีมันหน่อยเดียวเอง ทำหวงไปได้ แนอะ! มึงยังอยากกอดกูใช่มั้ย? แหม.. ทำหน้าเสียดายเชียวน่ะ"

มึงเล่นบ้าอะไรแน่เนี่ยไอ้มาเวลขี้ตู่!

10 นาทีต่อมา

ตุบ!

กว่าจะจบเรื่องได้เนี่ย! น้องผมก็ชอบใหญ่เลย ส่วนเมลบียัยเตี้ยนี่เข้าใจดีว่าพี่ชายตัวเองชอบเล่นอะไรเหมือนเด็กๆทังๆที่มีเมียแล้ว ส่วนผม... อืม!

อยู่ดีไอ้มาเวลก็เป็นคนโยนการ์ดอะไรก็ไม่รู้ไว้บนโตะ ก่อนเจ้าตัวจะหันไปยิ้มกับเมียตัวเอง... จนเป็นเมลบีที่เห็นแล้วทำตาโต แล้วมองพี่ชายตัวเองกับน้องผม

"พี่เวลจะแต่งงานแล้วเหรอเนี่ย? จริงอ่ะ? ไม่น่าเชื่อ" อะ อะไรว่ะ? ไอ้เวลจะแต่งงาน??

ผมจัดการแย่งการ์ดแต่งงานนั้นกับเมลบี มาดูเองจนได้เห็น... นั้นแหละ!

"ไอ้เวล!"

"มึงฟังไอ้จี! ก็น้องมึงอ่ะ! กูขอแต่งงานหลายทีแล้ว แต่โดนปฏิเสธตลอดเลย กูก็กลัวคนอื่นคาบไปแดกอีก กูก็เลยต้องทำ! ให้น้องมึงท้อง แล้วกูก็จะได้มีข้ออ้างในการขอแต่งงานไง!" แล้วมันก็ยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูผม แล้วกระชิบว่า "แล้วกูก็จะทำให้ทันมึงด้วย"

"มึงข้ามศพกูไปก่อนเถอะ!" ผมพูดกระชิบมันกลับคืนไปบ้าง

"ที่ตอนมึงหมั้นกับน้องกูอ่ะ ป๋ากูไม่ยอมเลยชักนิด ป๋ากูบอกว่าลูกสาวคนเดียวป๋ากูอ่ะเลี้ยงได้สบาย จนม๋ากูกับกูไปอ้อนแทบตาย สุดท้ายก็เลยยอมให้หมั้นกับแต่งงานเนี่ยแหละ มึงควรจะสำนึกบุญคุณกูชะบ้างนะ" โห่... ไอ้นี่มันทวงบุญคุณกันนี่หว่า!

"แล้วอีกอย่างนะ กูไปขอชีฟองกับพ่อแม่มึงแล้วด้วย แล้วมึงก็คงขัดกูไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ ป๊ะ! ไปกันชีฟอง"

เหอะ! สงสัยผมคงขัดมันไม่ได้แล้วสินะ!

"ทำไมมาช้า!" ผมรีบหันไปหายัยตัวเล็กที่นั่งข้างๆผมทันที

"ก็รถมันติดอ่ะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ! พี่จีห้ามทำหน้าหื่น!"

ไม่รู้ล่ะ! ผมอยากลงโทษยัยตัวเล็กอ่ะ อยากทักทายลูกที่อยู่ในท้องเมลบีอ่ะ นมนี่ไม่ต้องพูดถึง เมลบีเนื้อนมไข่อยู่แล้ว ยิ่งท้องยิ่ง... อูยยย ฟิน!

"แค่รอบเดียวก็ได้ คลอดลูกเมื่อไหร่พี่จะทำคนต่อไปเลยทันที หึๆ" ผมพูดจริงทำจริงแน่! ห่างกันคนล่ะปีเลย หุหุ

"ขยับออกไปเลย พี่จี! ไม่งั้นบีงอนนะ"

"บีงอนพี่ก็ง้อไงครับ อืม... หอม" ผมอดใจจนผ่านมาได้ตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ตอนนี้ไม่อดแล้วครับ

"อื้อ! ทำเบานะพี่จี"

เบาก็เบาครับบบบบบบ...


      20ปีต่อมา...

      ตอนนี้ ร่างเล็กๆของหญิงสาวตัวน้อย กำลังปืนกำแพงข้างบ้านอย่างตั้งใจ ใบหน้าสวยหวานที่ถอดแบบมาจากใบหน้าของผู้เป็นแม่เต็มๆนั้น ยิ้มแย้มเมื่อวันนี้เธอไม่เห็นลูกชายเจ้าของบ้านข้างบ้าน เพราะฉะนั้นต้นมะม่วงเธอจะขโมยมะม่วงนั้นช่างง่ายดายเหลือเกิน... 

      เพราะต้นมะม่วงที่ว่านั้นมันต้นข้างบ้าน แต่! มันติดรั้วบ้านของเธอมากๆ!

      ของอะไรที่ได้มาง่ายๆ สาวน้อยคนนี้มักจะไม่ทำ ส่วนอะไรที่ได้มายากๆเนี่ย สาวน้อยคนนี้ยิ่งชอบ

      "ทำอะไรของเธอ?" เสียงเย็นๆของชายร่างสูงข้างบ้านถามขึ้น เมื่อเห็นสาวน้อยคนนี้พยายามที่จะขโมยมะม่วงที่เขา เป็นคนปลูกเองกับมือ อีกแล้ว...

      "ว๊ายยยยย! นายแอบมองใต้กระโปรงฉันเหรอ? หน้าไม่อายนะไอ้คนโรคจิต!" สาวน้อยรีบเอามือหุบกระโปรงสีฟ้าลายสก๊อตของตัวเองทันที ใบหน้าขาวใสไร้การแต่งแต้มนั้นเปลื่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก...

      มาได้ไงเนี่ย! ไอ้เราก็ดูทางดีแล้วนะ วันนี้ยังไงฉันก็ต้องเอามะม่วงจากต้นของนายให้ได้! สาวน้อยคิดในใจอย่างมีความหวัง

      แถมยังพึ่งจะปืนขึ้นกำแพงได้เนี่ยมันเหนื่อยนะ! แอบส่องมาตั้งหลายวัน คนสวยเพลีย!

      "เธอนั้นแหละน่าไม่อาย กล้าดียังไงมาขโมยมะม่วงบ้านฉัน" ร่างสูงได้แต่พูดอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ถ้าอยากกินนักทำไมไม่ไปชื้อกิน หรือไม่ก็ขอดีๆก็ได้ บ้านเขาก็ไม่ค่อยมีใครชอบกินมะม่วงเท่าไหร่หรอก

      ขโมยจนหมดต้นแล้วยังเคยมี บ้านก็รวยอยู่นิ ทำไมต้องขโมยด้วย? ร่างสูงได้แต่คิดอย่างหนักใจ

      "ถ้าไม่ให้กินก็ตัดทิ้งชะสิ" คนตัวเล็กพูด แล้วกอดอกตัวเองพร้อมเชิ่ดหน้าสวยๆที่มารดาให้ตัวเองมาและหน้าอกอวบอย่างท้าทาย คนที่ยืนอยู่ข้างล่าง

      กึก!

      "หึ ปากเหรอนั้น? ถ้าอยากกินขอดีๆ ถ้าไม่ก็ลงไปเลย" ชายหนุ่มข้างบ้านยกวัตถุเงาวับที่ตัวเองถือมาเพื่อใช้ขู่ยัยตัวดีนี่โดยเฉพาะ ก็แค่ขู่ให้ยัยเด็กนี่กลัวเท่านั้น หึ!

      "คิดว่าหนูกลัวเหรอคะพี่สุดหล่อ? บอกเลยแค่ปืนทำอะไรหนูไม่ได้หรอก" ตอนนี้ขาของยัยตัวแสบสั่นไปหมดแล้ว เล่นเอาปืนจ่อแบบนั้น ถ้าเกิดมันลั่นขึ้นมาล่ะ? 

      กับอีแค่มะม่วงสดๆจากต้นเนี่ย ต้องยิงทิ้งเลยหรือไง?

      แต่สำหรับ สาวน้อยคนนี้เนี่ย ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั้น!

      "ยังๆ ยังไม่ยอมปีนลงอีก" ชายหนุ่มทำหน้าที่เหนือกว่า พลางยกยิ้มที่มุมปาก คนบ้าอะไรต้องเอาปืนมาขู่ตลอด หึ!

      "หือ! ฉันขอให้มะม่วงบ้านนายไม่มีคนกิน สุกคาต้น แถมตกลงมาเน่าให้พื้นบ้านนายเหม็น!" ว่าจบร่างเล็กก็โดยตุบลงมาจากกำแพง อย่างหัวเสีย อุตสาคิดว่าวันนี้จะได้กินแล้ว! เจ็บใจๆๆๆๆๆ!

      "หวังว่าพรุ่งนี้เธอคงไม่มาขโมยมะม่วงบ้านฉันอีกนะ" ชายหนุ่มเก็บปืน ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

      "นายเตรียมตัวเหงาได้เลยไอ้คนขี้งก! คุณชายอย่างนายกับอีแค่มะม่วงลูกเดียวยังงก ขนาดนี้อยู่คฤหาสน์ทำไม ไอ้คน$!^#*#*+::#_'£×*@& บลาๆ" ร่างเล็กไม่วายหันไปเกาะรั้วบ้านที่กั้นระหว่างบ้านเธอ และผู้ชายคนนั้น แล้วตะโกนด่าท่อตามหลังร่างชายหนุ่มไป

      ส่วนคนเป็นพ่อนั้นได้แต่ส่ายหัวให้กับความดื้อดึงและความแสบ ของลูกสาวคนเล็กของครอบครัว ได้เมลบีมาเต็มๆเลยยัยตัวเล็กของพ่อ หึ!

      แต่ถ้าโตขึ้นมา แล้วสวยเหมือนแม่เนี่ย เขาคงได้กายเป็นคุนป๋าสุดโหดหวงลูกสาวแน่ เพราะเขาก็ผ่านจุดนั้นมา ตอนที่พ่อของเมลบีและไอ้พี่ชายฝาแฝดของเมลบีที่ไม่อยากยกหวงลูกสาวยิ่งกว่าอะไรดี หึๆ

      2ปีต่อมา...

      จริงๆ ด้วยยัยเด็กนั้นทำให้เขาเหงาแทบขาดใจ...

      เขาคิดถึงยัยเด็กนั้นตลอดเวลา คิดถึงเวลาที่ยัยเด็กนั้นต่อปากต่อคำกับเขา... คิดถึงเวลาที่ยัยนั้นชอบจะมาขโมยมะม่วงบ้านเขา... คิดถึงใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น....

      เอาเป็นว่าเขาคิดถึงทุกอย่างที่เป็นยัยเด็กนั้น...

       อย่าบอกนะว่าเขาตกหลุมรักยัยเด็กนั้นเข้าแล้ว?

      อืม... ใช่เขาตกหลุมรักยัยเด็กนั้นเข้าเต็มเปา!

      ชายหนุ่มเดินออกมารับลมที่ระเบียงห้องนอนของตัวเองที่สามารถมองเห็นทั่วทังสวนหลังบ้านของเขา แล้วบ้านหลังข้างๆที่เคยมียัยแสบนั้นอาศัยอยู่

      ทำไมสวนหลังบ้าน บ้านนั้นถึงถูกตกแต่งอย่างสวย? ด้วยความสงสัยชายหนุ่มจึ่งมองไปรอบๆสวนบ้านนั้นที่ถูกตกแต่ง ก่อนจะเจอเข้ากับร่างเล็กๆของ....

      หรือว่าจะกลับมาแล้ว!?


____________________

อัพคบแล้วหลังจากหายไปนาน 

เค้าขอโทษน่ะ~

เม้นติชมได้ค่าา

18/6/2017

___________ 

ลืมกันยัง?

อย่าพึ่งลืมกันนาาาาา

กลับมาอ่านก่อน เหลืออีกไม่กี่ตอนเอง

กลับมาาาาาาา

อี่พี่จีมันยังน่ารักได้มากกว่านี้นะ

อย่าพึ่งทิ้งกันเลย

ความคิดเห็น