น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

ทวิกมล ตอนที่ 8 : Relax (NC น่ารักๆ)

ชื่อตอน : ทวิกมล ตอนที่ 8 : Relax (NC น่ารักๆ)

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2559 01:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวิกมล ตอนที่ 8 : Relax (NC น่ารักๆ)
แบบอักษร

ปานดวงใจกลับถึงห้องพักช้ากว่าปรกติเพราะมัวแต่ไปหาซื้อของกินของใช้จากที่เลิกงานแล้ว ครั้นเมื่อเห็นน้องสาวยังไม่กลับบ้านก็นึกแปลกใจพลางมองไปยังนาฬิกาที่ฝาผนัง เข็มสั้นที่ชี้ไปยังเลขเก้าบ่งบอกถึงเวลาได้เป็นอย่างดี ...สามทุ่มแล้ว ทำไมเปรมอุรายังไม่กลับบ้าน?

 หญิงสาวหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรศัพท์หาน้องสาวทันที แม้เปรมอุราจะไม่ปิดเครื่องอย่างที่รับปากไว้ แต่ก็ไร้วี่แววว่าอีกฝ่ายจะรับสาย

 ปานดวงใจวางข้าวของที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะในห้องพลางเดินไปเดินมาราวกับหนูติดจั่น แม้ว่าเปรมอุราจะบอกล่วงหน้าแล้วว่าจะไปทำรายงานที่บ้านเพื่อน หากขอบเขตของการทำรายงานควรสิ้นสุดถึงเวลาไหน...และป่านนี้หญิงสาวจะเดินทางหรือยัง หรือไปอยู่ที่ไหนบ้างในเวลาดึกดื่นอย่างนี้

และก่อนที่ปานดวงใจจะเครียดมากไปกว่านี้ เสียงข้อความในมือถือก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความเพียงสั้นๆ

เปรมอาจจะกลับดึก พี่ปานไม่ต้องเป็นห่วง

ปานดวงใจขมวดคิ้วทันทีที่อ่านข้อความจบ หญิงสาวกดโทรศัพท์หาน้องสาวอีกครั้งหากเปรมอุราก็ยังคงไม่รับสายอยู่ดี คราวนี้ปานดวงใจสังหรณ์ใจว่ามันอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับน้องสาวของตัวเอง

หญิงสาวตัดสินใจเดินกลับออกไปพลางกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของโครงการคอนโดมิเนียมแห่งนี้  นี่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เธอคิดถึงกวินวัธน์เป็นคนแรก..

 

กวินวัธน์ชะงักมือจากการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเมื่อได้ยินเสียงกดกริ่งที่หน้าประตู ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ..ใครกันที่จะมาหาเขาในยามวิกาลเช่นนี้

ชายหนุ่มเดินออกมาดูสัญญาณภาพจากจอมอนิเตอร์ครั้นพอเห็นว่าใบหน้าหวานๆที่เขาคิดถึงนั้นยืนอยู่หน้าห้องแล้ว กวินวัธน์ก็รีบเปิดประตูต้อนรับปานดวงใจทันที

“ปาน...”

“ปานมีเรื่องอยากจะรบกวนคุณวินสักนิดค่ะ...ขอปานเข้าไปได้ไหมคะ”

ปานดวงใจรีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างร้อนใจ กวินวัธน์เห็นสีหน้าที่เป็นทุกข์เป็นร้อนของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วพลางถอยให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาแต่โดยดี

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมคุณดูเครียดจัง”

“เปรมยังไม่กลับบ้านเลยค่ะ...ดึกป่านนี้แล้วปานโทรไปแกก็ไม่รับสาย ส่งแต่ข้อความมาบอกว่าจะกลับดึก”

กวินวัธน์เดินนำอีกฝ่ายมานั่งที่โซฟาพลางรั้งกายหญิงสาวให้นั่งอิงแอบข้างๆกัน ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะหันไปเอ่ยกับคนข้างกายอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก

“นี่มันแค่สามทุ่มเองนะคุณ...แกอาจจะกำลังทำธุระอะไรอยู่ก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะกำลังเดินทาง”

“แล้วทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์!” ปานดวงใจบ่นอย่างหงุดหงิด หากกวินวัธน์แกล้งชี้ที่หน้าอกตัวเอง

“ผมเหรอ...ผมรับโทรศัพท์ทุกครั้งนะ”

หญิงสาวเผลอมองค้อนคนพูดไปอย่างลืมตัว หากกวินวัธน์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะขโมยจูบแก้มหญิงสาวเบาๆ

“ไม่เอาน่า ผมล้อเล่น แค่ไม่อยากให้คุณเครียดน่ะ ไหน..เอาโทรศัพท์คุณมาให้ผมดูซิ”

ปานดวงใจส่งโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายดูแต่โดยดี กวินวัธน์เลื่อนหน้าจอดูข้อความผ่านๆ แถมแอบเช็คข้อความเก่าๆด้วยว่าหญิงสาวแอบติดต่อใครหรือเปล่า ครั้นเมื่อเห็นว่ามีแต่ข้อความจากเปรมอุราชายหนุ่มก็แอบยิ้มอย่างพอใจ

“ถ้าน้องคุณเขาสะดวกคุยทางข้อความ เราก็พิมพ์ไปสิ...ไม่เห็นจะยากเลย”

กวินวัธน์ละมือจากเอวอีกฝ่ายมากดพิมพ์ข้อความส่งไปอย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว”

ปานดวงใจชะโงกเข้ามาดูด้วยอย่างสนใจ ชายหนุ่มจึงถือโอกาสโอบซ้อนตัวอีกฝ่ายพลางเอาคางเกยไหล่หญิงสาวเอาไว้ในขณะที่นิ้วมือใหญ่พิมพ์ข้อความส่งไปอีกครั้ง

“พี่รอกินข้าวอยู่นะ ถึงไหนแล้ว”

ปานดวงใจดูนิ้วมือใหญ่ที่กดแป้นพิมพ์ตัวจิ๋วในมือถืออย่างอัศจรรย์ใจ ก่อนจะหันหน้าไปถามชายหนุ่มอย่างทึ่งๆ

“ทำไมคุณพิมพ์เร็วจัง พิมพ์ไม่ผิดเลยด้วย”

“ผมใช้นิ้วเก่งจะตาย ถ้าคุณไม่เชื่อให้ผมพิสูจน์ให้คุณดูมั้ย”

จู่ๆกวินวัธน์ก็วกเข้าโหมด 18+ ปานดวงใจจึงได้แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พลางหันไปสนใจเสียงข้อความเข้าที่ดังขึ้นบนมือถือของเธอแทน

“แยกศาลาแดง ใกล้แล้วค่ะ”

ข้อความที่ตอบกลับมามีเพียงสั้นๆอย่างเคยจนปานดวงใจสงสัย ทำไมเปรมอุราถึงเลือกที่จะโต้ตอบเธอผ่านข้อความ

“ศาลาแดง .. ก็ไม่ไกลจากคอนโดเราแล้วนี่คุณ คุณอย่าห่วงเลยอีกเดี๋ยวน้องคุณก็กลับถึงห้องแล้ว อย่าเครียดไปเลย”

“แล้วทำไมแกต้องพิมพ์ข้อความตอบฉันอย่างเดียวคะ ทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์”

“เอาน่าคุณ บนรถเสียงมันอาจจะดังก็ได้ น้องคุณเลยไม่อยากคุย ไปกินข้าวกับผมระหว่างรอน้องคุณดีกว่า หรืออยากกินของหวานก่อนดีล่ะหืม?”

กวินวัธน์เอ่ยในขณะที่กอดรัดเอวหญิงสาวแน่นขึ้น หากปานดวงใจรีบขยับตัวพลางเอ่ยอย่างรู้ทัน

“กับข้าวอยู่ไหนคะ ฉันจะไปเตรียมให้...ปล่อยซีคะ”

ปานดวงใจหยิกอีกฝ่ายอย่างแรงจนกวินวัธน์ต้องยอมปล่อยมือก่อนจะลุกตามอีกฝ่ายไปยังห้องครัวแต่โดยดี โดยไม่มีใครสนใจเจ้าข้อความปริศนาสั้นๆนั้นอีกเลย

...........................................................................................

 

เปรมอุรากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นในขณะที่ร่างเพรียวระหงของเธอกำลังถูกเครื่องจักรแท่นใหญ่ของหลุยส์ทะลุทะลวงจนแทบจะพรุนไปทั้งตัว เนื้อกายสาวที่ถูกเขย่ากระเพื่อมนั้นรุนแรงจนเสียงครางของหญิงสาวขยักขย่อนไม่เป็นคำ ...แค่เธอมีปัญญาพิมพ์ตอบพี่สาวไปได้ก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว

“อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...”

“อ่าหหห...อ่าหหหห...”

หลุยส์ครางเสียงต่ำในขณะที่เร่งจังหวะขยับสะโพกตอกจนตัวโยนก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นจนล้นทะลักช่องทางเล็กๆนั้นออกมา

“เปรม...คืนนี้ไม่กลับไม่ได้เหรอ...”

หลุยส์กระซิบถามเสียงหอบกระเส่าในขณะที่ยังคงฝังตัวเองแช่นิ่งติดอยู่กับอีกฝ่ายไม่ยอมห่าง ...เสียงโทรศัพท์มือถือของเปรมอุราดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หลุยส์คว้าแย่งมาจากมือหญิงสาวพลางปาทิ้งไปทันที

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ยคุณหลุยส์....นั่นสายเรียกจากพี่สาวฉันนะคะ”

“ผมรำคาญ!..อันที่จริงคุณน่าจะรับสายให้รู้แล้วรู้รอดไป เขาจะได้เลิกขัดจังหวะเราสักที”

“ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะกลับบ้านแล้ว...”

เปรมอุราผลักอกกำยำของอีกฝ่ายหากหลุยส์ก็ยังไม่ขยับ ซ้ำร้ายยังกอดรัดหญิงสาวเอาไว้แน่นพลางทิ้งตัวลงนอนข้างๆอย่างไม่แคร์อะไรทั้งสิ้น

“ไม่ต้องกลับ...ให้มันรู้ไปว่าพี่สาวคุณจะทำอะไรผมได้...ผมจะอยู่กับเมียผมให้หายคิดถึง”

“คุณบ้าไปแล้วคุณหลุยส์...ปล่อยฉันสิ...ปล่อยสิ...อ๊ะ...หยุด...พอได้แล้ว..อ๊าหหห”

หลุยส์ตวัดพลิกตัวหญิงสาวขึ้นครอบคร่อมเขาโดยไม่สนใจคำห้ามปรามทัดทานใดๆทั้งสิ้น เปรมอุราขยับจะลุกขึ้นหนีหากก็โดนอีกฝ่ายดึงรั้งจนกระแทกลงมาเจอตอเข้าจังๆจนแทบจะจุก..

หญิงสาวมองร่างกำยำที่ส่งประกายวิบวับผ่านดวงตาสีฟ้าอมเทาของเขาแล้วก็ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ คนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจอย่างหลุยส์...เธอไม่ควรจะหลงเชื่อคารมตามเขามาเลยจริงๆ...

.....................................................................................................................................

 

ปานดวงใจเงยหน้าดูนาฬิกาเป็นรอบที่สิบในขณะที่มือเรียวเล็กก็พยายามกดหมายเลขโทรศัพท์ของน้องสาวของเธอ สี่ทุ่มแล้วทำไมเปรมอุรายังไม่ถึงบ้าน แค่แยกศาลาแดงมาถึงที่คอนโดแห่งนี้ไม่น่าจะใช้เวลาเดินทางเป็นชั่วโมง

“คุณวินคะ...ปานเป็นห่วงน้อง”

ปานดวงใจหันมาหาที่พึ่งที่นั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ กวินวัธน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางตัดสินใจทำตามใจอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ลับก่อนจะกรอกเสียงลงไปตามสาย

“คุณพิชิต...ตามคนให้ผมหน่อย ...เปรมอุรา...ใช่น้องสาวของปาน...ผมขอเดี๋ยวนี้..”

ปานดวงใจนั่งมองอีกฝ่ายจัดการเรื่องให้อย่างกระวนกระวายใจ กวินวัธน์จึงลุกขึ้นมาพลางเดินมาทรุดนั่งลงเคียงข้างหญิงสาว

“ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง...คุณก็จะได้รู้ว่าน้องสาวคุณอยู่ที่ไหน อย่าเพิ่งกังวลไปเลย”

ปานดวงใจเอื้อมมือเย็นเฉียบของตนไปเกาะกุมมือหนาของอีกฝ่ายไว้อย่างต้องการที่พึ่ง พลางถามอย่างกังวล

“เปรมจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ...ปานคงทนไม่ได้ถ้าต้องได้ฟังข่าวร้าย...เพราะปานดูแลน้องไม่ดีหรือเปล่า ยัยเปรมถึงต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆตลอด...ถ้าเปรมเป็นอะไรไป...”

“ปาน!...คุณใจเย็นๆแล้วก็ตั้งสติก่อน เปรมอุราจะต้องไม่เป็นอะไร เชื่อใจผมนะ...”

กวินวัธน์ดึงหญิงสาวมากอดไว้พลางจูบประทับที่กระหม่อมอย่างปลอบโยน เขาไม่ชอบใจเลยที่ปานดวงใจเป็นอย่างนี้ ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะเห็นหญิงสาวอยู่ในโหมดเกลียดเขาบ้าง โกรธเขาบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าต้องมาทนเห็นเธอต้องเป็นทุกข์แบบนี้...มันเจ็บในหัวใจมากยิ่งกว่าตอนที่เธอเกลียดเขาเสียอีก...

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้กวินวัธน์ละมือจากปานดวงใจเพื่อมารับสายสำคัญ...ชายหนุ่มนิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับปลายสายเพียงสั้นๆ

“เป็นอย่างนี้เอง...ขอบใจมาก...ฉันจะโอนเงินให้เดี๋ยวนี้”

กวินวัธน์กดวางสายโทรศัพท์ก่อนจะจัดการทำธุรกรรมทางอินเตอร์เน็ตด้วยปลายนิ้ว พลางเอ่ยกับปานดวงใจเสียงเคร่งเครียด

“ผมเสียใจที่ต้องบอกข่าวร้ายกับคุณนะปาน...ตอนนี้เปรมอุราอยู่กับหลุยส์และคืนนี้คงไม่ได้กลับบ้าน!”

 

....................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น