ภรปภัช / พุดพิชชา / ลี่เซียน
email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณที่ชื่นชอบและติดตามผลงานของไรท์นะคะ สามารถซื้อนิยายทุกเรื่องที่จบแล้ว ในรูปแบบ E-Book ได้ที่เวบไซต์ Meb Market โดยหาชื่อ ภรปภัช หรือใครต้องการสั่งหนังสือเล่ม ติดต่อได้ที่ facebook fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช หรือแอดไลน์ไอดี : sarisa8228 นะคะ

ตอนที่ 23 ไม่ชัดเจน...

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ไม่ชัดเจน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2560 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ไม่ชัดเจน...
แบบอักษร

"  ถ้างั้น  เรากลับบ้านกันมั้ยคะ  "  พัชรประภาตัดสินใจแล้ว  จนกว่าเขาจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง  เธอจะไม่อยู่ที่นี่เป็นนางบำเรอเขาอีกต่อไป

"  ถ้าจะกลับ  เราก็บอกพ่อกับแม่แล้วก็คุณลุงให้เรียบร้อย  ท่านจะได้ไม่ว่าเอาได้  ว่าเราทำอะไรเป็นเด็กๆ  ตอนนี้คุณลุงไม่อยู่  พี่ว่ายังไงเราก็ต้องพี่ไมเคิลกับพี่ไรอันก่อนดีกว่านะ  "  พีรชยาพยายามคิดอย่างมีเหตุผล

"  งั้นก็ดีค่ะ  เย็นนี้พัชรจะเป็นคนบอกพวกเขาสองคนเอง  "  พัชรประภาตัดสินใจแล้ว

ช่วงเย็น

ไมเคิลกับไรอันกลับมาถึงบ้านแล้ว  พัชรประภากับพีรชยาก็เดินเข้าไปหาทั้งสองคนทันที

"  เอ่อ  พวกคุณทั้งสองคนคือพัชรมีเรื่องจะบอกนะคะ  "  พัชรประภาเริ่มพูดทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

"  อะไรหรอพัชร  "  ไมเคิลมองหน้าเธออย่างงงๆ

"  พัชรกับพี่พีตัดสินใจแล้ว  ว่าเราจะกลับเมืองไทย  เราไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้วค่ะ  "  เธอพูดออกมา

"  อะไรกัน  ทำไมถึงไม่อยากอยู่ที่นี่ล่ะ  พวกพี่ทำอะไรให้พัชรไม่พอใจหรอ  "  ไมเคิลกับไรอันหันมามองหน้ากัน  พวกเขาตกใจมาก

"  เราคิดว่าเหตุผลที่เรามาที่นี่  เพราะพี่บอกว่าอยากจะทำความคุ้นเคยกับพี่พีให้มากขึ้น  แต่ตอนนี้พวกเราคิดว่าคงไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นอีกแล้ว  อีกอย่าง  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้  มันก็ไม่ถูกต้องเลยสักอย่าง  "  พัชรประภาไม่อยากจะพูดตรงๆ  แต่ไมเคิลกับไรอันก็พอจะเข้าใจ

"  นั่นสินะ  พี่ผิดเองที่ไม่ทำทุกอย่างให้ชัดเจน  จนทำให้น้องทั้งสองคนไม่สบายใจ  ถ้าอยากกลับก็กลับเถอะ  พี่จะไม่ห้ามหรอก  "  ไมเคิลพูดเสียงดังฟังชัด  เหมือนเขาไม่แคร์เธอเลยสักนิด  พัชรประภายิ่งน้อยใจมากยิ่งขึ้น  ใช่สิ  ก็เขาได้ในสิ่งที่ต้องการไปหมดแล้วนี่นะ

"  ขอบคุณมากนะคะ  งั้นพวกเราจะไปเก็บของ  พรุ่งนี้จะออกเดินทางกันเลย  "  พัชรประภารู้สึกเสียใจมาก  ที่เขาไม่คิดจะห้ามเธอแม้แต่น้อย  เธอเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองทันที

"  พี่ไมเคิล  ทำไมพี่ไม่ทัดทานพวกเธอเลยล่ะ  "  ไรอันหันมาถาม  เมื่ออยู่กับพี่ชายตามลำพัง

"  พี่ไม่จำเป็นต้องทัดทานนี่นา  ในเมื่อเขาอยากกลับ  ก็ปล่อยเขาไปสิ  ยังไงครบ  3  เดือน  เราก็ต้องไปหาพวกเธออยู่ดี  "  ไมเคิลยิ้ม  ไรอันพอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว

"  นั่นสินะครับ  ระหว่างนี้  เราก็ทำเป็นไม่สนใจพวกเธอไปก่อนก็แล้วกัน  "  ไรอันยิ้มออกมา

"  อืม  ว่าแต่  หวังว่าพวกเราคงไม่เหงาตายไปก่อนนะ  "  แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ  แต่ไมเคิลก็อดคิดถึงเธอไม่ได้อยู่ดี

"  เฮ้อ  นั่นสิ  เหลือเวลาอีกตั้งเดือนกว่า  ผมคงจะคิดถึงน้องพีมากแน่เลย  "

พัชรประภานั่งอยู่ในห้องคนเดียว  กำลังเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าอยู่  ไมเคิลเปิดประตูเดินเข้ามา

"  เก็บยังไม่เสร็จอีกหรอ  "  ไมเคิลแกล้งถามเธอ

"  ไม่ต้องเร่งหรอก  เดี๋ยวก็เสร็จ  "  เธอทำหน้างอนใส่เขา  ไมเคิลแอบยิ้ม

"  แล้วทำไมถึงอยากกลับบ้านล่ะ  ทำไมไม่รอให้ครบ  3  เดือนก่อน  "  เขาถามสิ่งที่ค้างคาใจ

"  เพราะพัชร  ไม่อยากอยู่ที่นี่เพื่อเป็นนางบำเรอให้คุณล่ะมั้ง  "  พัชรประภามองหน้าเขาอย่างเจ็บปวด  ไมเคิลรู้สึกปวดใจอย่างมาก  นี่เธอคิดว่าเขาเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยหรือ

"  ในสายตาของพัชร  พี่คงเลวมากสินะ  พัชรคิดว่าพี่เห็นพัชรเป็นนางบำเรอเท่านั้นเองหรอ  "  ไมเคิลพูดออกมาอย่างปวดใจ  เธอมองเขาอย่างสงสัย

"  แต่คุณก็แค่อยากนอนกับพัชรเท่านั้นเองนี่คะ  ระหว่างเรา  ไม่รู้เลยว่าความชัดเจนมันอยู่ตรงไหน  คุณเป็นคู่หมั้นของพี่พี  การที่พัชรมีอะไรกับคุณมันก็ดูเลวร้ายมากพออยู่แล้ว  พัชรไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว  "  พัชรประภาน้ำตาไหลออกมา

"  ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ  พี่ไม่เคยเห็นพัชรเป็นแค่นางบำเรอเลยนะ  เอาเถอะ  อีกไม่นาน  พัชรก็จะเข้าใจเอง  "  ไมเคิลตัดใจเดินกลับไปที่ห้อง   ทั้งๆที่เขาอยากจะนอนกอดเธอใจแทบขาด  แต่ก็ต้องห้ามใจไว้

พัชรประภานั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน  เะอไม่อยากยอมรับจริงๆ  ว่าเธอรักเขามาก  รักจนไม่รู้ว่าจะตัดใจจากเขาได้ยังไง

เช้าวันต่อมา

พัชรประภากับพีรชยามาที่สนามบินโดยมีไรอันขับรถมาส่ง  ไมเคิลอ้างว่าติดธุระเลยไม่ได้มา  สองพี่น้องเดินไปขึ้นเครื่อง  พีรชยาหันมามองไรอัน  เธอเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน  ที่ยอมมีอะไรกับน้องชายของว่าที่คู่หมั้นไปแบบนั้น  เหมือนเธอกลายเป็นผู้หญิงใจง่ายไปซะแล้ว

ทั้งสองคนขึ้นเครื่องไปแล้ว  ไมเคิลนั่งอยู่ที่ห้องทำงาน  เขาใจลอยจนไม่เป็นอันทำงานเลย  จากนี้ไป  บ้านของเขาก็คงจะเงียบเหงาอีกแล้วสินะ  ไม่ได้  เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ปล้ว  เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา  โทรหาใครบางคนทันที

เฮ้อ  เพราะทิฐิในใจ  ทำให้นางเอกของเราตัดสินใจกลับบ้าน  เหตุการณืจะเป็นยังไงต่อไปล่ะทีนี้http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/5.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}