น้ำมิ้ม

ใครชอบแนวดราม่าบีบคั้นอารมณ์..อย่าลืมจิ้มหัวใจ กดแอด Favorite ไว้ด้วยนะจ๊ะ เค้าจะพยายามอัพทุกวัน ...เรื่องนี้พระเอกเป็นแนวดาร์คนะคะ อย่าได้หาความดีมีคุณธรรมจากพี่แก..นางเอกรันทดสุดชีวิต เนื้อหาเข้มข้นทุกตอนจ้า ไรท์เตอร์รับประกัน

ทวิกมล ตอนที่ 2 : จะโอบกอดเธอแม้ว่าเธอเคยกอดใคร (ลงเนื้อหาครบแล้ว100%)

ชื่อตอน : ทวิกมล ตอนที่ 2 : จะโอบกอดเธอแม้ว่าเธอเคยกอดใคร (ลงเนื้อหาครบแล้ว100%)

คำค้น : ทวิกมล , ความลับ , พี่น้อง , สู้ชีวิต , ความรัก , พระเอกร้าย , นางเอกน่าสงสาร , พระรองแสนดี , ปกปิด , เปรมอุรา , ปานดวงใจ , 25+ ,30+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2559 01:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทวิกมล ตอนที่ 2 : จะโอบกอดเธอแม้ว่าเธอเคยกอดใคร (ลงเนื้อหาครบแล้ว100%)
แบบอักษร

กราบรอบทิศมิตรรักนักอ่านทุกท่าน ...ไรท์ขออภัยที่หายไป พอดีงานท่วมหัวจริงๆเลยต้องสะสางปิดจ๊อบให้เรียบร้อยก่อน ตอนนี้เคลียร์หมดปิดยอดสิ้นเดือนเรียบร้อยแล้วจะกลับมาอัพรัวๆทุกวันแล้วค่ะ ^^ 

วันนี้เอามาลงเรียกน้ำจิ้มก่อนสั้นๆ ตอนหน้าไรท์จะปาดหน้าเค้กสลับไลน์ระหว่างเปรมอุราและปานดวงใจกันไปๆมาๆนะคะ ถ้าไรท์พิมพ์ชื่อใครผิดหรือลงสถานที่ข้อมูลผิดรีบบอกกันนะจ๊ะที่รัก...ช่วยกันตรวจช่วยกันส่องนะคะ 55555 กลัวลงจับคู่ผิดจริงๆ

ส่วนใครจะกลัวว่า คุณหลุยส์กลับไปซุ่มกบดานที่อังกฤษ แล้วจะไปแล้วไปลับ...ไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอนค่ะ ฮีคัมแบ็คแน่ๆ แต่จะมาแบบไหนเดี๋ยวตอนหน้ามายาวๆ

เรามีนัดกันหลัง 2 ทุ่มทุกคืนนะจ๊ะรีดเดอร์ทุกท่าน ...ขอบคุณที่ชื่นชอบเรื่องนี้ค่ะ^^

#ทวิกมล

 

 

##########################################################################

 

 

ความสัมพันธ์ที่ผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืน ทำไมถึงร้อยรัดหัวใจของกวินวัธน์ไม่ให้ห่างไปจากหญิงสาวร่างเพรียวที่นอนอิงแอบอยู่เคียงข้างกาย ชายหนุ่มก็ตอบตัวเองไม่ได้ รู้เพียงแต่ว่าเธอจะปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขาเท่านั้น ...เขาไม่คิดว่าจะมีใครที่ดูแลเธอได้ดีไปกว่าเขา แม่นกน้อยจากป่าใหญ่ แค่เพียงคิดว่าวันนั้นเป็นคนอื่นที่เธอต้องมาเจอ...ไม่ใช่เขา เขาก็แทบจะทนไม่ได้....

“ของสิ่งไหนที่เป็นของผม...ผมไม่มีวันปล่อยมือจากมันไป

 

............................................................................................................................. 

 

ตอนที่ 2

กวินวัธน์พาสองพี่น้องมายังที่พักใหม่ที่เขาเตรียมไว้ให้สำหรับปานดวงใจโดยเฉพาะ แน่นอนว่าห้องพักในคอนโดแห่งนี้ถูกซื้อภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากที่ชายหนุ่มรู้ว่านางจันทร์เพ็ญและนายยศจะกลับไปยึดอาชีพทำไร่ทำสวนเหมือนเดิม

“ท่านประธานคะ...ห้องในโครงการคอนโดมิเนียมตึกเดียวกับของท่านประธานขายหมดไปแล้วค่ะ ..จะให้ดิฉันดูโครงการอื่นๆของบริษัทเราให้ไหมคะ”

ศรุตาพยายามเสนอทางออกในขณะที่ใจก็ยังหวั่นๆไม่น้อย ว่าจะโดนพายุเหวี่ยงจากนายใหญ่ของตัวเอง

“ไม่ต้อง...ฉันจำได้ว่าตึกนี้ยังเหลือห้องที่ชาลิตาจองไว้ ไปแคนเซิลซะ...ฉันจะให้ปานดวงใจไปอยู่แทน”

“แต่ว่า ...ห้องนี้คุณชาลิตาผ่อนมาได้สักระยะหนึ่งแล้วนะคะ”

“คุณศรุตา...” กวินวัธน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดโทนต่ำลงหนึ่งระดับ จนศรุตาได้แต่หนาวสันหลังเยือก...ลองถ้าท่านประธานสั่งงานด้วยน้ำเสียงแบบนี้ งานนี้เลขาอย่างเธอคงต้องมีพลีชีพกันบ้างละ ...เอาวะ...ยอมโดนคู่หมั้นเจ้านายด่าดีกว่าโดนท่านประธานแห่งวัฒน์พิภพเชือดละ...

 “ผมว่าผมรู้อยู่แก่ใจดีนะว่าโครงการคอนโดมิเนียมนี่ตกลงใครเป็นเจ้าของกันแน่....ถ้าผ่อนแล้วก็จ่ายค่าชดเชยไปซะ..ผมกลับไปกรุงเทพฯทุกอย่างต้องพร้อมให้คุณปานเข้าไปอยู่ เข้าใจไหม!”

 

และด้วยคำสั่งที่ปิดตายคำปฏิเสธใดๆทั้งสิ้นของกวินวัธน์นั้น ทำให้วันนี้ปานดวงใจและเปรมอุราหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าของใช้ปอนๆขึ้นมาบนห้องในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงเทพฯ เปรมอุราหันมองรอบๆห้องอย่างตื่นเต้นพลางหันไปมองพี่สาวอย่างกังขา...พี่สาวเธอทำงานอะไรกันแน่ ทำไมถึงมีเงินซื้อห้องพักหรูหราขนาดนี้ในกรุงเทพฯได้

“พวกคุณพักที่นี่ได้ตามสบาย...นี่กุญแจกับคีย์การ์ด ส่วนปาน พรุ่งนี้ไปเริ่มงานกับผมได้เลย หวังว่าวันนี้คุณคงจะไปจัดการเรื่องบริษัทเก่าของคุณให้เรียบร้อยนะ ส่วนเปรมอุรา...พรุ่งนี้ก็เข้าไปที่บริษัทพร้อมปานดวงใจเลย ผมจะบอกศรุตาให้เอาข้อมูลเกี่ยวกับทุนการศึกษาของบริษัทไปให้กรอก”

กวินวัธน์สั่งออกมาเป็นฉากๆราวกับจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว เปรมอุราหันไปมองพี่สาว เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้เป็นเชิงยืนยัน หญิงสาวจึงพนมมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าพลางเอ่ยเสียงนุ่มนวล

“ขอบคุณค่ะ...อันที่จริงพวกเราสองพี่น้องไม่อยากรบกวนคุณกวินวัธน์เลย ดิฉันเองก็ตั้งใจว่าจะเรียนไปทำงานไป จะได้ไม่ต้องเป็นภาระพี่ปานมากไปกว่านี้”

ปานดวงใจหันมามองน้องสาวอย่างเต็มตา ...พลางเอ่ยย้ำอย่างหนักแน่นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างห้วนอย่างไม่พอใจ

“พี่ไม่เคยคิดว่าเปรมหรือครอบครัวเป็นภาระ...”

“เอาละๆ...ไม่มีใครเป็นภาระใครทั้งนั้นละ...ปานคุณไปกับผมดีกว่า ผมจะไปส่งคุณที่บริษัทเอง”

กวินวัธน์ตัดสินใจแยกสองพี่น้องชั่วคราว...แม้ว่าเขาจะเข้าใจความรู้สึกของปานดวงใจที่ต้องการปลอบประโลมน้องสาวที่ต้องเผชิญกับเรื่องราวร้ายๆมาเช่นกัน ... หากเขากลับมองว่าเปรมอุราน่าจะต้องการอยู่คนเดียวมากกว่า เพราะดูจากอาการที่พูดน้อยจนแทบนับคำได้ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา...ผู้หญิงคนนั้นกำลังฝืนตัวเองเพื่อปิดบังเรื่องราวบางอย่างไม่ให้พี่สาวได้รู้!

“นี่เป็นเบอร์ส่วนตัวของเลขาผม คุณศรุตา เธอจะช่วยแนะนำเรื่องมหาวิทยาลัยที่คุณจะเรียนต่อได้ อย่าเกรงใจที่จะถามเธอ เพราะมีแต่คุณคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีว่าตัวเองต้องการทำอะไรมากที่สุด...”

กวินวัธน์เอ่ยเน้นเพื่อเตือนสติเปรมอุรา หญิงสาวเงยหน้ามองสบตากับชายแปลกหน้าคนที่เธอเพิ่งรู้จักได้ไม่ถึงสัปดาห์ดี แต่เขากลับทำท่าทีเหมือนกับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอ...กวินวัธน์ยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว ก่อนจะเอ่ยประโยคย้ำชัดเจน

“อย่าทำให้ปานต้องเป็นห่วงเลย...คุณควรโตได้แล้วนะ...จริงมั้ย?”

 

...............................................................................................................................

 

 

ปานดวงใจนิ่งเงียบจนกระทั่งกวินวัธน์พาหญิงสาวมาถึงบริษัทของเอกกุลในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา หญิงสาวหันมามองคนที่นั่งประจำที่คนขับพลางเอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจ

“คุณกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่คะคุณวิน...คิดจะเอาน้องสาวฉันมาเป็นตัวประกันอย่างนั้นเหรอคะ”

“ดูเหมือนว่าผมจะไม่เคยเป็นคนดีในสายตาคุณเลยนะปาน เอาเป็นว่าเรื่องนี้ผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ...และตอนนี้คุณมีหน้าที่เดียวที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนคือ...ไปตัดขาดจากไอ้เอกกุลมันซะ”

“เมื่อไหร่คุณจะเลิกบงการชีวิตของฉันเสียที...ฉันขอร้องคุณอย่าเข้ามายุ่งกับเปรมอุราได้ไหม..ฉันจะดูแลส่งเสียน้องเอง”

“ถ้าคุณอยากให้ผมเลิกบงการชีวิตคุณ คุณก็เลิกบงการชีวิตน้องสาวของคุณได้แล้วปานดวงใจ เปรมอุราไม่ใช่เด็กๆอีกแล้ว..ผมว่าเธอโตกว่าคุณด้วยซ้ำ และที่ผมจะช่วยน้องคุณ ก็เพราะผมเห็นแก่คุณทั้งนั้น”

กวินวัธน์เอ่ยอย่างหงุดหงิดที่หญิงสาวแปลความหวังดีของเขาให้กลายเป็นการก้าวล้ำเส้นชนิดที่ “เสือ” ยังต้องมี “ไก่” เดินตาม ปานดวงใจเลิกคิดที่จะอธิบายให้ชายหนุ่มฟังอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวก้าวลงจากรถก่อนจะตรงเข้าไปยังออฟฟิศกลางที่เอกกุลทำงาน คนอย่างกวินวัธน์เอาแต่ใจและบงการชีวิตคนอื่นจนเคยตัวยากที่จะแก้ไขอะไรได้แล้ว

 

เอกกุลเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานเขาอย่างยินดี ก่อนจะรีบลุกเดินไปหาหญิงสาวพลางรวบสองมือเรียวนุ่มนั้นมากุมไว้อย่างห่วงหา

“ปาน...คุณหายไปไหนมา คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณแทบแย่ ผมติดต่อคุณไม่ได้เลย คุณปิดมือถือทำไม”

ชายหนุ่มเอ่ยถามเป็นชุดจนปานดวงใจได้แต่ยิ้มให้แทนคำตอบ...ก่อนจะเลือกบอกความจริงแค่เพียงบางส่วนเท่านั้น

“ยายของปานเสียค่ะ..ครอบครัวของปานเลยย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านที่ต่างจังหวัดกันหมด และที่ปานมาที่นี่ก็เพื่อจะมาลาคุณค่ะ คุณเอก”

“ลา?...หมายความว่ายังไงกันปาน...คุณจะกลับไปอยู่กับครอบครัวคุณที่ต่างจังหวัดอย่างนั้นเหรอ”

เอกกุลถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ หากปานดวงใจได้แต่ยิ้มอย่างเศร้าๆพลางเอ่ยเพียงสั้นๆ

ปานจำเป็นจริงๆค่ะ คุณเอกอย่ากังวลไปเลย ”

“แล้วเรื่องของเราล่ะปาน...คุณกำลังจะทิ้งผมไปทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าผมรอคุณอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ”

เอกกุลถามขึ้นอย่างงงงัน ... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างที่ปานดวงใจหายไปในอาทิตย์ที่ผ่านมา หรือถ้าหากจะพูดให้ถูกก็คือ หลังจากที่เขาไปรอพบลูกค้าวีไอพีที่บริษัทวัฒน์พิภพ...ปานดวงใจก็หายไปไม่ยอมมาทำงานอีกเลยตั้งแต่วันนั้น

“ปาน...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...คุณบอกความจริงกับผมมาดีกว่า”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นค่ะคุณเอก...ปานก็แค่อยากกลับไปใช้เวลากับครอบครัวสักพัก และปานคงไม่สะดวกมาทำงานกับคุณเอกอีกแล้ว ปานเลยตัดสินใจมาลาออกกับคุณเอกในวันนี้”

“ปาน...ผมขอร้อง...ผมรักคุณนะปาน...คุณลืมไปแล้วเหรอ”

เอกกุลรวบตัวหญิงสาวมากอดไว้อย่างใจหายในขณะที่สมองปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว...หางตาพลางเหลือบไปเห็นรถยุโรปคันหรูที่จอดรออยู่นอกรั้วบริษัท เอกกุลดันตัวหญิงสาวออกห่างก่อนจะตัดสินใจถามในสิ่งที่เขาไม่กล้าที่จะคิด

“เขาขู่อะไรคุณ...บอกผมมาว่าเขาบังคับขู่เข็ญอะไรคุณ”

เอกกุลถามพลางบีบไหล่หญิงสาวแน่น หากปานดวงใจได้แต่ก้มหน้าซ่อนน้ำตา...เอกกุลขบกรามแน่นก่อนจะเค้นเสียงถามออกมาอย่างเบาแสนเบา

“ตั้งแต่เมื่อไหร่...เขาข่มขู่รังแกคุณมานานแค่ไหนแล้วปาน...”

“คุณอย่าถามฉันอีกเลยค่ะคุณเอก...ปานขอให้ทุกอย่างมันยุติลงแค่นี้ได้มั้ยคะ...ปานขอร้อง”

เอกกุลมองหญิงสาวคนรักของตัวเองอย่างเต็มตา...พลางเอื้อมมือที่สั่นน้อยๆของเขาไปโอบกอดเธอไว้สองแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดรอบร่างเพรียวบางของเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอมจากส่วนลึกในหัวใจ

“อย่าทำแบบนี้ปาน ผมไม่เป็นไร...ผมขอร้องอย่าทำ!เพื่อช่วยเหลือผม ผมไม่ต้องการเงินจากไอ้สวะนั่นแม้แต่บาทเดียว!...”

เอกกุลเค้นเสียงเอ่ยออกมาอย่างรวดร้าว หากอ้อมแขนที่โอบกระชับร่างแบบบางที่สั่นเทาไปด้วยแรงสะอื้นนั้นยังคงผะแผ่วราวกับต้องการปลอบประโลมหัวใจของคนทั้งคู่

 “ลืมอดีตทุกอย่างให้หมด แล้วมาเริ่มต้นกับผมใหม่นะปาน... ผมจะไม่ยอมให้เขารังแกคุณอีกแล้ว..” เอกกุลเอ่ยกระซิบย้ำอย่างนุ่มนวล หากตาที่มองสบตาสวยที่มีหยาดน้ำใสเอ่อคลอนั้นหนักแน่นมั่นคงไม่แพ้วาจาที่เอ่ยออกมา

“แต่งงานกับผมเถอะปานดวงใจ...ผมจะดูแลและปกป้องคุณเอง...”

......................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น