ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Guilty Love (คู่รอง#1 ชา x พรูพ) ตอนที่ 10

ชื่อตอน : Guilty Love (คู่รอง#1 ชา x พรูพ) ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54.9k

ความคิดเห็น : 185

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2559 08:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Guilty Love (คู่รอง#1 ชา x พรูพ) ตอนที่ 10
แบบอักษร

 

 

 

Guilty Love…ผิดที่ร้าย หรือ ผิดที่รัก (คู่รอง ชา X พรูพ) ตอนที่ 10

Author:   (ยอนิม)

                        

               

                                                

 

 

 

 

“แล้วคุณจะยังต้องการอะไรอีก ผมไม่ยอมคุณอีกต่อไปแล้วนะ” พรูพโวยใส่ชาอย่างไม่ยอม และมองชาด้วยความไม่เข้าใจ ว่าทำไมชาถึงยังรั้นไม่ยอมปล่อยเขา ชาไม่พูดอะไรจนกระทั่งมาถึงคอนโดของชา ทันทีที่ปลดล็อค พรูพก็เดินตรงดิ่งเพื่อจะออกไปด้านนอก แต่ชาก็ไปกระชากแขนของพรูพเอาไว้ได้ก่อน พร้อมกับลากเข้าไปด้านในคอนโด

 

 

ตุ้บ ตั้บ

 

พรูพทั้งทุบ ทั้งตีไหล่แกร่งของชาเพื่อให้ปล่อย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอม ชากระชากตัวพรูพมาล็อคคอเอาไว้แน่น แล้วพาเข้าลิฟท์

“ไอ้บ้า ปล่อยนะเว้ย” พรูพโวยออกมาด้วยความโมโห

 

 

พลั่ก..

ชาเหวี่ยงพรูพจนไหล่กระแทกเข้ากับผนังลิฟท์ที่กำลังเลื่อนขึ้นไปยังห้องพักของชา ทำให้พรูพหันมามองหน้าชาตาเขียวปั่ด

 

 

“ด่าใครห้ะ เมื่อกี้ด่าใคร” ชาถามเสียงก้องลิฟท์ ทำให้พรูพสะดุ้งเล็กน้อย

 

 

“ก็ด่าคุณนั่นแหละ! คำพูดตัวเองยังรักษาไม่ได้ ทุเรศที่สุด” พรูพว่าออกมาอีกพร้อมกับมองด้วยสายตาผิดหวัง ชาหายใจเข้าลึกๆ เหมือนกับต้องการระงับอารมณ์ตัวเองด้วย จริงอยู่ที่เขาผิดคำพูดที่ไปบอกเคนว่าฟ่างอยู่ที่ไหน แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกผิด

 

 

“ทีนายยังทำทุกอย่างเพื่อเพื่อนนายได้เลย ยอมแม้กระทั่งลดค่าของตัวเองเพื่อนนอนกับคนอื่นที่นายไม่แม้จะรู้จักเค้าดี เพื่อปิดบังที่อยู่เพื่อน ทำไมชั้นจะทำเพื่อนชั้นบ้างไม่ได้ อีกอย่าง ถึงแม้ว่าชั้นจะไม่บอก นายคิดว่าไอ้เคนมันไม่มีปัญญาตามหาเองรึไง” ชาโวยกลับไปเสียงดังลั่น ทำให้พรูพมองชาอย่างตัดพ้อ ที่ชาว่าพรูพยอมลดค่าตัวเอง ถึงชาจะพูดถูกอยู่บ้าง แต่ชาไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้ว ทำไมพรูพถึงยอมทำตามที่ชาขอ พรูพยังไม่ได้ตอบหรือเถียงอะไร ลิฟท์ก็มาถึงชั้นที่ชาพัก ชากระชากพรูพออกจากลิฟท์อย่างแรง แล้วพาตรงไปที่ห้องของตนเอง ถึงแม้ว่าจะดิ้นรนยังไง ก็ดิ้นหนีไม่ได้ เมื่อเข้าห้องพักของชาแล้ว ชาก็ล็อคประตูแล้วยืนกันไม่ให้พรูพหนีไปไหนทันที

 

 

“คุณต้องการอะไรอีก พูดมาเลย” พรูพถามเสียงแข็ง แต่ก็มีสั่นเล็กน้อย โดยไม่มองหน้าของชาเลยสักนิด

 

 

“พูดไม่มองหน้า มันหมายความว่าไง รังเกียจกันขนาดนั้นเลย?” ชาถามเสียงเข้ม จริงอยู่ที่เขารู้สึกผิด แต่ความฉุนเฉียวก็เข้าครอบงำเขาอยู่ไม่น้อย จนทำให้เอาแต่ใจกับพรูพโดยไม่สนว่าใครจะถูกหรือผิด

 

 

“ใช่! รังเกียจคนผิดคำพูด คนไม่รักษาสัญญา เกลียด เกลียด รู้เอาไว้ด้วย” พรูพหันมาตะคอกใส่ชาด้วยความโกรธเอง แต่ในใจก็กระตุกวูบและสั่นไหวทุกครั้งที่พูดคำว่าเกลียดออกมา พรูพหันมามองชาด้วยสายตาสั่นๆ ชากัดฟันกรอด พร้อมกับบีบแขนพรูพเอาไว้แน่น

 

 

“เออ! ดี เกลียดกันเข้าไป เพราะนายก็ต้องนอนให้คนที่นายเกลียดเอาทุกคืนนั่นแหละ มานี่” ชากระชากพรูพไปที่ห้องนอน ทำให้พรูพตาโตด้วยความตกใจและหวาดหวั่นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

 

ปึ่ก..

 

ชาชะงักไปนิด เมื่อพรูพยกเท้าขึ้นมาถีบขาของเขา มันไม่ได้สะเทือนอะไรมากนักแต่ก็ทำให้ชาเดือดไม่น้อย

 

 

พรึ่บ..

ชาอุ้มพรูพพาดไหล่แกร่งของตนเองแล้วพาเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว พรูพดิ้นไปมาพร้อมเสียงโวยวาย ก่อนจะโดนเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง ทำให้พรูพตัวงอเล็กน้อยเพราะจุก

 

 

หมั่บ..

ชากระโดดจามขึ้นไปบนเตียงพร้อมกับนั่งคร่อมร่างเล็กของพรูพเอาไว้ มือแกร่งปลดกระดุมกางเกงของพรูพอย่างรวดเร็ว พรูพก็ดิ้นพล่านเพื่อไม่ให้ชาถอดกางเกงของเขา

 

“อย่านะ! ปล่อย” พรูพโวยเสียงสั่น มือก็คอยจะผลักไสชา ยิ่งทำให้ชาโมโหมากขึ้น กับท่าทีของพรูพในตอนนี้

 

 

“อย่าทำเหมือนไม่เคยเอากันหน่อยเลย!” ชาโวยใส่หน้าของพรูพ ทำให้พรูพกัดปากตัวเองด้วยความน้อยใจ แต่ก็ไม่ยอมหยุดดิ้น จนชาต้องจับมือทั้งสองข้างของพรูพรวบไวเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว ด้วยความที่ชาตัวใหญ่กว่าพรูพและมีแรงมากกว่าอยู่แล้ว เลยทำให้ล็อคตัวของพรูพได้อย่างง่ายดาย มือแกร่งข้างหนึ่งเลื่อนลงมาปลดกระดุมกางเกงของพรูพต่อ

“แม่ง ถอดยากจังวะ” ชาสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่สุดท้ายเขาก็ถอดกางเกงของพรูพออกได้ ถึงแม้ว่าพรูพพยายามจะดิ้นหนีก็ตาม แต่ขาและสะโพกของพรูพก็เกิดรอยแดงจากการกระชากกางเกงของเขาออก  เมื่อกางเกงถูกถอดได้แล้ว เสื้อที่พรูพใส่ก็ไม่มีปัญหาอะไรกับการที่จะถูกกระชากออกเช่นเดียวกัน พรูพรู้สึกเสียใจและน้อยใจ เมื่อเสื้อที่ชาเป็นคนเลือกให้เขาใส่ กลับถูกชาเองเป็นคนกระชากออกไปอย่างไม่ไยดี

 

 

“คุณมันไม่ใช่คน” พรูพว่าออกมาเสียงสั่น ดวงตาก็จ้องเขม็งไปที่หน้าของชา

 

 

“นายเองก็ไม่ต่างจากชั้นนักหรอก” ชาว่ากลับ ก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวของพรูพ พรูพพยายามจะดิ้นอีกครั้ง แต่ร่างแกร่งของชาก็ตรึงร่างเล็กของเขาเอาไว้ใต้ร่าง ชาสามารถถอดเสื้อของตัวเองออกอย่างช่ำชอง จนเผยให้เห็นร่างกายช่วงบนที่แข็งแกร่ง ซึ่งพรูพเองก็เคยสัมผัสมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ตรงที่ชามีความอ่อนโยนด้วยเลยสักนิด

 

 

“อึ่ก..” พรูพสะดุ้งเฮือก กัดปากตัวเองไม่ให้ร้องออกมา เมื่อชากัดตรงช่วงไหล่ของเขาอย่างแรง จนทำให้พรูพรู้ว่ามันต้องเกิดรอยฟันแน่ๆ

“เจ็บ..อึ่ก..ปล่อย”  พรูพร้องบอกออกมาในที่สุดเมื่อชายังคงกัดเน้นย้ำอยู่อย่างนั้น ชาปล่อยริมฝีปากของตัวเอง แล้วเลื่อนมาประกบจูบพรูพอย่างรวดเร็ว เสียงหายใจหนักของชาดังขึ้นให้ได้ยิน เป็นการบ่งบอกอารมณ์ฉุนเฉียวของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

"อื้อออ" พรูพส่งเสียงออกมาจากลำคอ เมื่อชาบดจูบและใช้ลิ้นร้อนเกี่ยวพันดุนดันลิ้นของพรูพอย่างแรง มันทั้งเจ็บแล้วก็แฝงไปด้วยความซ่าน ชาบดจูบอย่างแรงด้วยความหื่นกระหาย เขาไม่ได้สนว่าพรูพจะเจ็บมากน้อยแค่ไหน แต่เขาใส่แรงลงไปเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเองไปด้วย เขารู้สึกเหมือนจะสูญเสียสิ่งที่ตนเองกำลังได้ครอบครอง เขาจึงได้โกรธ ที่พรูพทำท่าจะตัดขาดกับเขาเพราะเรื่องที่รู้ว่าชาแอบบอกเคนเรื่องฟ่าง

"อ๊ะ..." พรูพร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อชาผละจากริมฝีปากนุ่มลงมาที่ซอกคอของพรูพ พร้อมกับดูดเม้มและขบกัด

 

 

"ฮึ่มมม..อืมมม" เสียงคำรามในลำคอ ทำให้พรูพรู้ว่าชาอยู่ในอารมณ์แบบไหน ตอนนี้พรูพเริ่มตั้งสติตัวเอง พยายามไม่ดิ้นหนี เพราะรู้ว่าตอนนี้คงหนีไม่ได้ และอจจะเจ็บตัวมากกว่านี้ด้วย พรูพยอมกลืนก้อนสะอื้นในอกของตัวเองเอาไว้ แล้วยอมให้ชาทำตามใจชอบ มือแกร่งของชาบีบเค้นไปทั่วร่างกายของพรูพ จนบางจุดก็ขึ้นรอยนิ้วมือแดงๆ

 

 

"อื๊อออ...อืออ" พรูพกัดปากกลั้นเสียงคราง เมื่อชาดูดเม้มยอดอกของเขาอย่างแรง  ช่วงล่างของชาแทรกอยู่ที่ระหว่างขาของพรูพโดยที่ยังใส่กางเกงอยู่ ผิวกายของทั้งสองคนร้อนผ่าว และเสียดสีกันเป็นระยะ จากการเคลื่อนไหวของชา

 

 

หมั่บ..

 

"อ๊ะ..อื๊ออออ" พรูพสะบัดหน้าไปมา เมื่อชาเลื่อนมือไปขยับรูดรั้งแก่นกายของพรูพระรัว ถึงแม้ว่าจะเจ็บ แต่มันก็เสียววูบวาบไปด้วย จนทำให้แก่นกายของพรูพขยายขนาดขึ้น

 

 

"หึหึ ใจไม่อยากแต่ร่างกายไม่เคยปฏิเสธชั้นเลยนะ" ชาพูดออกมาเสียงพึมพำ  ทำให้พรูพขุ่นเคืองไม่น้อย เขาทุบไหล่แกร่งของชาทันที เมื่อมือเป็นอิสระ ชาก็ปัดป้องด้วยมือข้างเดียว แล้วแกล้งรูดรั้งแก่นกายของพรูพถี่ๆ จนพรูพตัวกระตุกวาบ และสั่นสะท้านไปทั้งตัว ชายกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่อเห็นท่าทางของพรูพ

"ยอมรับเถอะน่า ว่านายเองก็ขาดเซ็กส์ของชั้นไม่ได้" ชาพูดออกมาอีก ก่อนจะดูดเม้มยอดอกของพรูพอีกครั้ง พร้อมกับมือที่ขยับรูดไปด้วย

 

 

"อึ่ก..อื๊ออ..อ๊าา" พรูพร้องครางออกมาด้วยความที่กลั้นไม่อยู่ เมื่อแก่นกายของเขาถูกกระตุ้นด้วยฝ่ามือร้อน และเมื่อเห็นว่าพรูพตื่นตัวเต็มที่แล้ว ชาก็จับพรูพพลิกคว่ำ แล้วปลดกางเกงของตัวเองลงไปที่หน้าขา ไม่ได้ถอดออกหมดแต่อย่างไร ชาขยับรูดแท่งร้อนของตัวเองที่ขยายขนาดขึ้นมาเต็มที่แล้ว พรูพกัดปากตัวเอง พร้อมกับกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น รู้ตัวว่าอะไรจะเกิดต่อจากนี้ ชาจับสะโพกพรูพให้ยกลอยขึ้นมา โดยที่เข่าทั้งสองข้างของพรูพก็ค้ำยันร่างกายเอาไว้ในท่าคุกเข่า มือแกร่งของชาข้างหนึ่ง กดแผ่นหลังของพรูพเอาไว้ ไม่ให้ขยับหนี

"เจ็บ...อื๊อออ..ยะ..อย่าฝืนเข้ามาสิ" พรูพร้องออกมาทันที เมื่อชาพยายมจะกดส่วนปลายแท่งร้อนของตัวเองเข้าไปในช่องทางคับแคบของพรูพ ซึ่งไม่ได้มีการเตรียมพร้อมอะไรไว้เลย ทำให้พรูพรู้สึกเสียเจ็บไม่น้อย ชากัดฟันกรอด ตอนนี้อารมณ์ของเขามันคุกรุ่นเต็มที่แล้ว เขาเลยโน้มตัวไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบเจลหล่อลื่นออกมา และเทชะโลมไปที่ช่องทางคับแคบของพรูพ รวมไปถึงแท่งร้อนของตัวเองทันที

 

 

กึก..

 

 

"อื๊อออ" พรูพกลั้นเสียงร้องตนเอง เมื่อชาพยายามจะเข้ามาในร่างกายของพรูพอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มีตัวช่วย เลยม่ได้ทำให้พรูพเจ็บเหมือนตอนแรก แต่ก็ยังคงมีความเสียดตึงอยู่บ้างชากัดฟันกรอด ใบหน้าของเขาแดงจัด ชาค่อยๆขยับสะโพกจังหวะสั้นๆ เพื่อให้แท่งร้อนของเขาสอดเข้าไปทีละนิด

 

 

สวบ...

 

"อ๊าา" พรูพร้องออกมา เมื่อแท่งร้อนของชาสอดเข้าไปขนสุดความยาว ชาบีบเค้นสะโพกของพรูพเป็นระยะ แล้วยังคงประคองให้สะโพกของพรูพลอยเด่นขึ้นมา โดยที่ช่วงบนของร่างกายของพรูพยังคงแนบชิดกับเตียงนอน

 

 

"ฮึ่มมม...ซี๊ดดดด" ชาครางออกมาด้วยความเสียว เมื่อช่องทางคับแคบตอดรัดตุบๆ เขาขยับสะโพกอย่างช้าๆและเพิ่มความเร้ซขึ้นทีละนิด เมื่อเห็นว่าร่างกายของพรูพปรับสภาพได้แล้ว แรงกระแทกของชาถาโถมเข้ามาอย่างเร่าร้อนและรุนแรง จนร่างกายของพรูพโยกคลอน และสั่นระริก มือแกร่งของชาประคองสะโพกของพรูพเอาไว้ พร้อมกับบีบเค้นจนเกิดรอยแดง ช่วงล่างของทั้งสองสอดประสานกัน

 

 

ปึ่ก ปึ่ก ปึ่ก

เสียงกระแทกตัวของชาดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงหายใจหอบๆของทั้งคู่

"อื๊ออ...อ๊ะ...อ๊ะ..อ่าาา" พรูพกลั้นเสียงครางของตัวเองไม่ไหว ก็ปล่อยออกมาตามธรรมชาติ ชาโน้มตัวลงมาขบกัดไหล่บางอย่างหมั่นเขี้ยว ช่วงล่างยังคงขยับไม่หยุดพัก ชาเอื้อมมือไปรูดรั้งแก่นกายของพรูพควบคู่ไปด้วย เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงคราง เสียงหอบหายใจ ดังขึ้นผสมปนเปกันไป ถึงแม้ว่าจะเสียดเสียว แต่มันก็แฝงไปด้วยความเจ็บปสดทางใจ พรูพไม่รู้ว่าสิ่งที่ชาต้องการคือร่างกายของเขาอย่างเดียวหรือไม่ พรูพจำต้องกลืนความเจ็บปวดเอาไว้ ให้ชาได้ตักตวงความต้องการไปอย่างเต็มที่ พรูพเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้เหมือนกันว่า เขาเองก็รู้สึกดีไปกับสัมผัสของชาเช่นเดียวกัน จนพรูพรู้สึกเหมือนตนเองใกล้จะปลดปล่อยเต็มที  ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ช่องทางรักตอดรัดถี่รัว

 

 

"ซี๊ดดดด...อีกนิด" ชากระแทกสะโพกลงไปอย่างแรง และถี่รัว เมื่อเขาเองก็ใกล้จะปลดปล่อยเช่นเดียวกัน

 

 

พั่บ พั่บ พั่บ

เสียงกระแทกตัวถี่ๆ พร้อมกับเสียงครางระงมห้อง ก่อนที่พรูพจะตัวเกร็งกระตุก แล้วปลดปล่อยน้ำรักออกมาโดยมีมือของชาคอยรองรับอยู่ ชาเองก็กระแทกตัวถี่ๆไม่นานก็ปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางด้านหลังของพรูพเช่นเดียวกัน จนพรูพรู้สึกถึงความอุ่นวาบในช่องท้องของตนเอง ชาคว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ดน้ำรักของพรูพเพื่อไม่ให้เปื้อนที่นอน พรูพหายใจหอบเหนื่อย แต่ชาก็จับเขาพลิกนอนหงายอีกครั้ง สายตาของทั้งคู่มองกันและกัน

 

 

"ออกไปจากตัวผมได้แล้ว พอใจแล้วรึยัง" พรูพถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

 

 

"คิดว่าชั้นจะพอใจแค่นี้รึไง" ชาพูดเสียงนิ่ง ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง พรูพสะดุ้งเฮือก แต่ก็ต้องยอมให้ชาทำตามใจจนกว่าชาจะพอใจ และชาเองก็ไม่ได้หยุดอยู่ที่รอบที่ เขาตักตวงความต้องการจนพรูพแทบจะหลับคาอกของเขาในช่วงเช้ามืด

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

ชานั่งมองร่างเล็กของพรูพที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้างของเขา ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งๆที่เขาอยากจะพาพรูพมาคุย มาปรับความเข้าใจ แต่เขากลับคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เขารู้ว่าเมื่อคืนเขาเอาแต่ใจตัวเองมากแค่ไหน พรูพแทบจะหลับเมื่อเขาพาเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ ตอนนั้นไม่ว่าชาจะทำอะไร พรูพก็ไม่มีแรงต่อต้านแม้แต่น้อย พอเขาพากลับมาที่เตียง พรูพก็หลับไปทันที โดยที่ชาต้องสวมเสื้อผ้าให้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อน ชานั่งอยู่ตรงขอบเตียงฝั่งที่พรูพนอนหลับอยู่ เขายกอมืไปลูบแก้มใสเบาๆ ก่อนที่พรูพจะขมวดคิ้วแล้วค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

ทันทีที่ตื่นมาแล้วเห็นชานั่งมองเขาอยู่ ทำให้พรูพผงะเล็กน้อย แต่พอจะขยับหนีออกห่าง ความปวดเมื่อยก็ถาโถมเข้ามาในทันที

 

 

“อ๊ะ” พรูพร้องออกมาด้วยความที่ปวดสะโพก ชาคิ้วกระตุกทันที

 

 

“เป็นอะไร” ชาถามขึ้น พร้อมกับจับไหล่บางเอาไว้

 

 

พรึ่บ..

 

พรูพปัดมือชาออกเท่าที่แรงจะมี

 

“ไม่ต้องมายุ่ง!” พรูพโวยลั่นออกมา แต่พอเสียงดังและขยับตัว มันก็สะเทือนไปที่สะโพก จนพรูพต้องนอนนิ่งๆไว้ก่อน

 

 

“อย่าอวดเก่งได้มั้ยหะ ปวดตรงไหนก็บอก เจ็บตรงไหนก็บอกมา” ชาถามเสียงเข้ม รู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไรกับท่าทีของพรูพเมื่อตื่นมาเจอหน้าเขา

 

 

“คุณไม่มีทางรับรู้ความเจ็บปวดของผมหรอก” พรูพตัดพ้อกลับไปโดยไม่หันไปมองหน้าของชา ชานิ่งไปนิด

 

 

“ถ้านายไม่พูด ชั้นจะรู้มั้ยล่ะหะ” ชาว่าออกมาเสียงนิ่ง พรูพกัดปากตัวเองแต่ก็ไม่พูดอะไรอีก ชาถอนหายใจออกมาเบาๆ

“นอนอยู่นิ่งๆ อย่าเพิ่งลุก เดี๋ยวชั้นไปหาอะไรมาให้กิน” ชาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

 

 

“ผมจะกลับ” พรูพพูดขึ้นมาเสียงนิ่ง โดยไม่หันมามองชา ตอนนี้พรูพนอนหันหลังให้ชาอยู่

 

 

“ยังไม่ให้กลับไปไหนทั้งนั้น นายต้องอยู่ที่นี่” ชาพูดเสียงเข้ม

 

 

“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามผมนะ” พรูพเถียงออกมา แต่ไม่ได้ตะเบ็งเสียงมากนัก เนื่องจากสะเทือนช่วงล่างไม่น้อย

 

 

“ชั้นมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวนายนั่นแหละ จำเอาไว้ด้วย ตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ทุกอย่างในตัวนายคือของชั้น” พูดจบชาก็รีบเดินออกไปจากห้องนอนทันที เพราะเขาไม่อยากอยู่ต่อเพื่อทะเลาะกับพรูพในตอนนี้ เขาอยากจะระงับอารมณ์ตัวเองก่อน พรูพนอนกัดปากอยู่คนเดียว ดวงตาแดงก่ำเพราะเขากลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา

 

 

//ใช่สิ ทุกอย่างของผมมันเป็นของคุณไปแล้วนี่ รวมไปถึงหัวใจของผมด้วย// พรูพึมพำออกมาคนเดียว ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ เพื่อกลั้นความเจ็บปวดภายใน

ชาเดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียงเพื่อระงับอารมณ์สักพัก เขาก็กลับเข้าไปในครัว เพื่อทำกับข้าวให้พรูพกิน เขาจำได้ว่าพรูพชอบกินอะไรบ้าง เขาก็เลยเริ่มจากทำกับข้าวเอาใจพรูพก่อน เพื่อที่จะได้คุยกันได้ง่ายขึ้น

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของชาดังขึ้น เขาหยิบออกมาดูแล้วกดรับ

“ว่าไงชีส” ชารับสายน้องสาวตนเอง

 

 

(“พี่ชา อยู่ห้องรึเปล่า”) ชีสถามกลับมา

 

 

“อยู่ มีอะไร” ชาก็ถามกลับไปสั้นๆ

 

 

(“พี่พรูพอยู่ด้วยมั้ยคะ”) หญิงสาวถามกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง โดยไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ของพี่ชายเป็นยังไง

 

 

“อยู่” ชาบอกออกไปตรงๆ

 

 

(“คึคึ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พอดีคุณแม่อยากให้พี่ชาพาพี่พรูพมากินข้าวที่บ้านอีก”) ชีสพูดขึ้น ทำให้ชานิ่งไปนิด

(“พี่ชา ได้ยินมั้ยคะ”) ชีสถามย้ำเมื่อเห็นว่าทางพี่ชายเงียบไป

 

 

“อืม ได้ยิน แต่วันนี้คงไม่สะดวกน่ะชีส” ชาบอกกลับไป

 

 

(“ทำไมเหรอคะ”) ชีสถามกลับอย่างสงสัย แต่ชาก็ยังไม่ตอบกลับไปในทันที

(“ทะเลาะกันเหรอคะ”) หญิงสาวถามออกมาเหมือนรู้ ชาถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

“ก็ไม่เชิง” ชาตอบกลับ

 

 

(“อ่า ไม่ดีเลยนะคะพี่ชา พี่ต้องง้อพี่พรูพเร็วๆนะคะ อย่าปล่อยไว้นาน คู่รักทะเลาะกันน่ะ ถ้าไม่ปรับความเข้าใจกันปล่อยให้มันผ่านไปแม้แต่คืนเดียว บางครั้งก็อาจจะทำให้สายไปนะคะ”) หญิงสาวบอกออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

 

“พูดเหมือนเป็นกูรูด้านนี้เลยนะ” ชาพูดแซวกลับไป เพื่อไม่ให้น้องสาวตนเองซักไซ้อะไรมากนัก

 

 

(“แหม่ เรื่องง่ายๆแบบนี้ใครๆก็รู้ค่ะ งั้นเดี๋ยวชีสบอกคุณแม่ก่อนละกัน ว่าวันนี้พี่ชากับพี่พรูพไม่สะดวก แต่ถ้าพี่ง้อพี่พรูพได้แล้วก็โทรมาบอกกันบ้างนะคะ”) หญิงสาวบอกย้ำ ชาตอบรับก่อนจะวางสายไป เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการปัญหานี้ยังไง ในเมื่อพรูพไม่คิดจะฟัง และโกรธที่เขาผิดคำพูดไปแล้ว ชายอมรับตัวเองเลยว่า เขาไม่สามารถปล่อยพรูพไปได้ เขาไม่เคยรู้สึกดีและรู้สึกพอใจกับใครเท่าพรูพมาก่อน

เมื่อทำกับข้าวเสร็จแล้ว ชายังไม่ได้เข้าไปหาพรูพ เขาหยิบมือถือมาโทรหาเพื่อนรักก่อน

 

 

(“อืม ว่าไง”) เสียงของเคนรับสาย

 

 

“มึงอยู่ไหนวะ” ชาถามกลับ โดยที่ไปยืนคุยที่ระเบียงตรงห้องนั่งเล่น

 

 

(“โรงแรมกู”) เคนตอบกลับมาสั้นๆ

 

 

“แล้ว..เด็กฟ่างนั่นล่ะ” ชาถามถึงเพื่อนของพรูพ

 

 

(“นอนอยู่ในห้อง ยังไม่ตื่น มึงมีอะไร”) เคนถามกลับมาต่อ ชาถอนหายใจหนักๆ

 

 

“มึง อย่าทำอะไรรุนแรงกับเค้ามากนักนะ กูว่าเค้าเองก็คงไม่ได้อยากจะทำแบบนี้สักเท่าไรหรอก” ชาพูดแทนขึ้นมา

 

 

(“ทำไมอยู่ๆก็มาเตือนกูเรื่องนี้ ก่อนจะบอกกู กูว่ามึงบอกตัวเองก่อนดีกว่ามั้ยวะ ถ้าให้กูเดานะ ตอนนี้เด็กที่ชื่อพรูพก็คงอยู่กับมึงน่ะสิ”) เคนพูดออกมาเหมือนรู้จักนิสัยเพื่อนตนเองดี

 

 

“อืม” ชาตอบรับไปตรงๆ

 

 

(“มึงไม่ต้องห่วงเรื่องของกูหรอก กูจัดการเองได้ ขอบใจมึงมากที่ช่วยกู ถึงแม้ว่ามึงจะต้องมาลำบากใจเพราะกูก็ตามเถอะ”) เคนบอกกลับเหมือนรู้ว่าชากำลังเผชิญกับเรื่องอะไรอยู่

 

 

“เออๆ มึงอย่ารุนแรงมากนะเว้ย ใจเย็นลงหน่อยเวลาคุยกับเค้าน่ะ” ชาเตือนเพื่อน แต่ก็แอบคิดว่าเขาเองยังเตือนตัวเองไม่ค่อยจะได้ เคนตอบรับ ก่อนจะวางสายไป ชาจึงเดินเข้าไปหาพรูพในห้อง แล้วเห็นว่าพรูพหลับไปอีกครั้งด้วยความเพลีย เพราะตอนแรกที่ตื่นขึ้นมาก็เพราะถูกชากวนตอนหลับ

“พรูพ...พรูพ” ชาเขย่าไหล่ของพรูพเบาๆ พรูพก็งัวเงียขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับมองชาด้วยสายตาขุ่นๆ

“ลุกมากินข้าวก่อน แล้วค่อยมานอนต่อ” ชาพูดขึ้น พรูพยังคงนอนนิ่ง

 

 

พรึ่บ..

 

“อ๊ะ..เจ็บนะ ปล่อยผม” พรูพโวยขึ้น เมื่ออยู่ๆ ชาก็ช้อนตัวของเขาอุ้มขึ้นมา ทำให้พรูพปวดตัวทันที

 

 

“อยู่นิ่งๆ” ชาพูดเสียงเข้ม ก่อนจะพาพรูพไปที่ห้องครัวเขาวางพรูพลงบนเก้าอี้ที่มีเบาะนั่งอย่างเบาๆมือ ทำห้พรูพมองชาด้วยความไม่เข้าใจ

“กินข้าว” ชาสั่งเสียงนิ่ง พรูพมองอาหารตรงหน้าก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าเป็นของโปรดของตนเอง พรูพมองชาที่ยังคงทำหน้านิ่งอยู่ ด้วยความที่รู้สึกหิวจริงๆ พรูพจึงนั่งกินข้าวไปเงียบๆ โดยมีชาคอยมองเป็นระยะ ทั้งสองกินข้าวกันโดยไม่พูดอะไร

 

 

Tru…Tru…Tru

 

เสียงมือถือของชาดังขึ้น ชาหยิบมาดูก่อนจะขมวดคิ้ว เขากดรับสายขณะที่กำลังจะลุกไปคุยนอกห้องครัว เพราะไม่อยากรบกวนเวลากินของพรูพ

 

 

“ครับ ใบหม่อน” เสียงรับสายของชา ทำให้พรูพชะงักไปนิด เพราะชื่อที่ชาเรียก เป็นชื่อของผู้หญิง

 

 

//มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรานี่นะ// พรูพพูดกับตัวเองเบาๆ แต่ก็รู้สึกเจ็บแปลบๆในอกไม่น้อย พรูพไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมองไปทางประตูครัวบ่อยแค่ไหน จากที่กินกับข้าวอร่อยก็กลายเป็นเหมือนไม่อร่อยขึ้นมาทันที เมื่อชาเดินออกไป สักพักชาก็กลับเข้ามา พรูพก็ทำเป็นไม่มอง

 

 

“ชั้นจะออกไปข้างนอกสักพัก กินข้าวเสร็จก็ไปนอนพักละกัน” ชาพูดขึ้นเหมือนกับเร่งรีบ แล้วเขาก็เดินออกไปจากห้องครัวเลย ทำให้พรูพถึงกับงง ถึงแม้ว่าอยากจะถามว่าชาจะไปไหน แต่ด้วยทิฐิก็ทำให้ไม่ได้ถามออกไป พรูพรู้สึกอิ่มขึ้นมาทันที เมื่อชาออกไปแล้ว เขาลุกเก็บกับข้าว แล้วก็ยืนล้างจานอย่างเคยชิน ถึงแม้ว่าจะปวดสะโพกก็ตามที เมื่อล้างจานเรียบร้อยแล้ว พรูพก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ตอนแรกเขาตั้งใจจะนอนที่โซฟา แต่เสียงมือถือของชาก็ดังขึ้น

 

 

Tru…Tru…Tru

 

พรูพจำเสียงได้ดี ก่อนจะมองหาตามเสียง แล้วเห็นว่าวางอยู่บนชั้นข้างทีวี

 

 

“ลืมเอามือถือไปงั้นเหรอ” พรูพพึมพำแล้วเดินไปหยิบมือถือของชามาดู

 

 

...ใบหม่อน....

 

 

ชื่อที่ชาเรียกตอนคุยสายครั้งล่าสุด ก่อนที่จะออกไปเด่ชัดขึ้นมา ทำให้พรูพนิ่งไปนิด แล้วเขาก็ตัดสินใจกดรับสาย

 

 

“............” พรูพไม่พูดอะไรเพราะรอฟังอีกฝ่ายก่อน

 

 

(“คุณชาคะ ออกมารึยังคะ หม่อนรออยู่ตรงหน้าร้านกาแฟนะคะ”) เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้พรูพตัวชาไปนิด ก่อนจะรีบกดตัดสายอย่างเผลอตัว เสียงผู้หญิงที่ก้องในหัว ทำให้พรูพถึงกับนิ่ง อาการวูบไหวในอกเกิดขึ้นมาทันที จากสถานการณ์ที่เดาได้ คือมีหญิงสาวโทรเข้ามาหาชา แล้วชาก็รีบออกไปหาอย่างรวดเร็ว โดยที่ทิ้งพรูพเอาไว้ให้กินข้าวอยู่คนเดียว พรูพกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอลงไป

 

 

“หึหึ เข้าข้างตัวเองไปมั้ยเรา” พรูพหัวเราะเยาะให้กับความคิดตัวเอง ตอนที่เห็นกับข้าวของโปรดของเขาบนโต๊ะ ตอนนั้นพรูพคิดว่าชาอาจจะทำเพื่อง้อและเอาใจเขา แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย พรูพหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของชาเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะเสื้อผ้าของพรูพอยู่ที่ห้องของชาด้วย แล้วพรูพก็เก็บทุกอย่างของตัวเองใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาจากห้องของชา พรูพมองห้องที่เขาเคยมานอนบ่อยๆด้วยสายตาเศร้าๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไป พรูพลงมาเรียกแท็กซี่ แต่เขาไม่ได้ตรงกลับไปที่คอนโดของตัวเอง เขาไปยังบ้านพ่อแม่ของเขา

 

 

“หืม พรูพ มายังไงล่ะเรา แม่ไม่เห็นได้ยินเสียงรถเลย” แม่ของพรูพทักขึ้นทันที เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้าน ในขณะที่พ่อของพรูพได้แต่มองเฉยๆ เนื่องจากเขากับพ่อ ไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไร ในเรื่องที่พรูพเป็นเกย์ มีเพียงแม่ของเขาที่ยอมรับในเรื่องนี้ได้ พรูพยกมือไหว้แม่กับพ่อของตัวเองทันที ถึงแม้ว่าพ่อของเขาจะไม่แลก็ตาม

 

 

“ผมนั่งแท็กซี่มาครับ พอดีเหนื่อยๆ ก็เลยไม่อยากขับรถมาเอง” พรูพตอบกลับ

 

 

“หึ ไม่ใช่ว่าเที่ยวดึกดื่นไม่หลับไม่นอนรึไง” พ่อของเขาพูดขึ้นมาลอยๆ ทำให้พรูพชะงักไปนิด เขากลับมาบ้านเพื่อต้องการที่พักพิงทางใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดผิดหรือไม่

 

 

“คุณคะ” แม่ของเขาพยายามปรามสามีตัวเอง ก่อนจะหันมาหาพรูพ

“แล้วเรากินอะไรมารึยัง เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวให้กินเอามั้ย” แม่ของเขาถามอย่างเอาใจ ทำให้พรูพรู้สึกดีขึ้นมาอีกนิด

 

 

“ผมกินมาแล้วครับแม่ ผมขอนอนพักสักหน่อยนะครับ แล้วตอนเย็นผมจะกินฝีมือแม่” พรูพบอกแม่ตนเองอย่างเอาใจ แม่ของเขายิ้มอ่อนๆ

 

 

“ได้สิ เราไปพักผ่อนเถอะนะ เดี๋ยวตอนเย็นแม่จะทำกับข้าวของโปรดไว้ให้” แม่ของพรูพพูดขึ้น พรูพยิ้มรับ ก่อนจะเดินเลี่ยงขึ้นห้องเก่าของตนเองไปทันที เพราะแม่ของเขาทำความสะอาดเอาไว้เสมอ ถึงแม้ว่าพรูพจะไม่ค่อยได้กลับมานอนบ้านก็ตามที เมื่อขึ้นไปบนห้องแล้ว พรูพก็วางมือถือไว้บนโต๊ะ เขาปิดเครื่องเอาไว้ตั้งแต่ออกจากจากคอนโดของชา พรูพล้มตัวลงนอน เอามือพาดทับหน้าผากตัวเอง ตอนนี้ใจของเขาอ่อนแอเหลือเกิน มันเป็นความรู้สึกที่พรูพบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แต่มันเจ็บอยู่ในอกจนรู้สึกได้

 

 

 

 

 

2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

อัพชาพรูพจร้า

เดี๋ยวตอนหน้าจะมาลงเคนฟ่างให้แล้วเน้อ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}