sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : don't care : ไม่สน | #19

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2559 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
don't care : ไม่สน | #19
แบบอักษร

"ฮัตโตริ!" 

ผมเบิกตากว้างมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ อะไรกัน ทำไมหมอนั่นมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย....
"อะไรของนาย -_-; ทำหน้าเหมือนเจอผีอีกคนแล้วนะ" 
ฮัตโตริตอบกลับมาแบบเนือยๆแล้วเดินเข้ามาจะจับไหล่ของคุณหนูไดอาน่าแต่ก็โดนคิดปัดออก
"อย่าแตะเธอ" 
คิดมองฮัตโตริด้วยสายตาแข็งกร้าวและน่ากลัวสุดๆจนฮัตโตริต้องถอยออกไปและยกมือขึ้นแสดงความบริสุทธิ์ใจ
"โอ้วใจเย็นเซ่ อะไรของพวกนายฟะ"
'ไม่เป็นไรหรอกน่า เฮ้ไดอาน่า" 
ผมเดินเข้าไปจับไหล่คุณหนูแล้วจับให้หันมามองผม "นั่นเพื่อนฉันเอง เพื่อนฉันน่ะ ชื่อฮัตโตริ เฮย์จิ เขามาจากญี่ปุ่น เขาไม่ทำอะไรเธอหรอกไม่ต้องห่วงนะ"
ไดอาน่าเงยหน้าไปมองฮัตโตริแบบกล้าๆกลัวๆแต่ยังไม่ยอมปล่อยกอด คิดกับไดอาน่าถึงจะเห็นว่าตีกันบ่อยขนาดนี้ก็เถอะแต่ก็สนิทกันมากเลยแฮะ 
"ต.. แต่สีผิวของเขา.. สีผิวของเขาไม่เหมือนคนปกตินี่!"
"อุ๊...." ผมรีบหันหน้าหนีไปขำแทบจะไม่ทัน
"ผิวแบบฉันมันผิดปกติยังไงหา!!!!!!!!"
 
 
"แหมเพื่อนชินอิจิคุงหรอจ๊ะเนี่ย สวัสดีจ้าพ่อหนุ่ม"
"สวัสดีครับคุณยาย!!! ^O^"
"ยินดีต้อนรับจ้ะยินดีต้อนรับนะ มาก็ดีบ้านเราจะได้คึกคัก เนอะคิดจังว่ามั้ย" 
คุณยายหันไปถามคิดที่ยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว -_-; ตอนนี้ผมทำให้ไดอาน่าไว้ใจ(?)ฮัตโตริได้แล้ว ไดอาน่ายอมฟังผมแต่เอาแต่จ้องมองเจ้าฮัตโตริไม่หยุด ดวงตาของเธอดูกลมโตขึ้นกว่าปกติเวลาจ้องมอง ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่ไดอาน่าพูดแบบนั้น ไดอาน่าไม่เคยได้ออกไปไหนเลย ไม่ค่อยได้เจอกับใครแถมคนในเมืองนี้ก็ผิวสีขาวกันทั้งเมือง ผมกับคิดก็ผิวขาว พอฮัตโตริโผล่มาไดอาน่าจะตกใจก็คงไม่แปลกหรอกมั้ง -_-;;
 
"ไม่รู้สิครับ" คิดตอบคุณยายกลับไปนิ่งๆจนคุณยายทำหน้าแปลกใจออกมา ก่อนที่ผมจะลากแขนฮัตโตริออกไปนอกคฤหาสน์
 
"ฮัตโตริ! น.. นายมาได้ยังไงเนี่ย" 
"อะไรเล่า ฉันก็มาตามเบาะแสที่นายให้ฉันมาไงล่ะ"
นั่นสิ... ผมเคยส่งให้หมอนั่นดูทางเมลล์ด้วยนี่น่า.. 
"ก็ไม่เห็นต้องมาถึงที่นี่เลยนี่ นายนี่มันยุ่งชะมัดเลยเจ้าบ้า -_-;"
"อะไรกันคนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงเลยมาหาถึงที่เชียวนะ นายนี่มันจริงๆเลย -"- ก็หลังจากทำเรื่องที่นายขอให้ช่วยฉันเสร็จฉันก็ติดต่อนายไม่ได้เลย ฉันเป็นห่วงนึกว่านายจะเป็นอะไรโดนหมอนั่นทำอะไรรึเปล่าเลยมาหาซะเองเลยไงเล่า"
 
.........ไม่ต้องห่วงหรอกพวก โดนไปเรียบร้อยแล้ว
 
"ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า ขอบใจนายที่เป็นห่วงแล้วกันแต่ไม่จำเป็นต้องโผล่มาแบบนี้ก็ได้โว้ย"
"แล้วจะให้ฉันโผล่มาแบบไหนเนี่ยฉันก็เดินเข้ามาแบบปกตินะ!" 
เราสองคนพูดกระซิบสลับกันไปมาก่อนที่ผมจะสังเกตุเห็นคนที่โผล่มาด้านหลังของฮัตโตริ 
 
คิดนั่นเอง
 
คิดยืนเอามือล้วงกระเป๋ามองผมนิ่งๆก่อนจะค่อยๆยิ้มมุมปากออกมา
"ไง ฮัตโตริ เฮย์จิ"
 
ฮัตโตริหันไปมองคิดอยู่ซักพักนึงก่อนจะยิ้มกว้างออกมาตามสไตล์ของหมอนั่น 
"โย่วจอมโจรคิด แหม นายในชุดนอกเครื่องแบบนี้เท่ไม่เบาเลยนะเนี่ย ^[++]^"
เอาล่ะ.. #เพื่อนผมเป็นคนกวนประสาท
"ได้เจอตัวจริงซักทีนะ" คิดยังคงยิ้มไม่เลิกไม่สนใจคำพูดของฮัตโตริ คิดเดินเข้ามาอยู่ระหว่างเราสองคนแล้วหันไปพูดกับฮัตโตริต่อ "ผิวนายเข้มกว่าในรูปเยอะเลย"
 
ผมพยายามจะกลั้นหัวเราะ......
 
ฮัตโตริชะงักไปซักพักก่อนจะกระตุกคิ้วมองคิดกลับไปแบบใส่อารมณ์เล็กน้อย "ม.. หมายความว่าไงฟะ"
"แหม พวกนายนี่ดูมีความมมลับบบบกันจริงๆเลยน้า" คิดไม่สนใจฮัตโตริแต่กลับเบนสายตากลับมามองผม ผมหยุดหัวเราะแทบจะทันที
 
"แต่ฉันคิดว่านายคงไม่ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเพื่อนนายหรอก ฮัตโตริเฮย์จิ ^^  "
 
ฮัตโตริเหลือบสายตามามองผมแวบนึงก่อนจะหันไปตอบคิดพร้อมรอยยิ้มที่ผมคาดเดาไม่ได้
 
"ฉันก็ไม่คิดว่านายจะรู้ทุกเรื่องหมดกันแหละนะ ^^ "
 
 
บรรยากาศบ้าๆนี่มันอะไรกันวะ.......
 
 
"พูดบ้าอะไรของพวกนาย ฮัตโตริ นายจะมาอยู่นี่นานแค่ไหน" ผมกลับมาคุยกับฮัตโตริต่อ(พยายาม)ไม่สนใจสายตาน่ากลัวๆของคิดที่กำลังมองมา -_-;;;;
"ฉันอยู่ได้นานแค่ไหนล่ะ=_="
"ถึงพรุ่งนี้ แล้วกลับไปซะ"
"คุโด้ฉันอุตส่าห์มาตั้งไกลนะโว้ย!"
"ใครให้มาเล่า!"
"ไหนๆฉันก็มาแล้วให้ฉันช่วยนายสิจะได้รีบๆกลับ!"
"นี่มันภารกิจของฉันกับคิดนะ!"
ฮัตโตริเลิกคิ้วมองผม
"ภารกิจนายกับคิด?"
..ผมรีบกระแอมกลบเกลื่อน คิดยิ้มขำออกมาเล็กน้อย
"เอ่อฉันหมายถึง การดวลกันระหว่างฉันกับหมอนั่น ถ้านายมาช่วยมันก็ถือว่าโกงน่ะสิ -_-;"
"....ที่ผ่านมาไม่โกงตรงไหนฟะ"
ฮัตโตริพึมพำกับตัวเองแต่ผมไม่ได้สนใจหมอนั่นแล้ว "เอาเป็นว่านายไม่ต้องอยู่ช่วยฉัน โอเคนายอยู่ได้อีกไม่เกิน 1 อาทิตย์แล้วนายต้องรีบ กลับ ไป เข้าใจมั้ย -_-+ เจ้าบ้าเอ้ยทำอะไรไม่บอกไม่กล่าว..." 
ผมบ่นปิดท้ายขณะเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปปล่อยให้คิดกับฮัตโตริยืนอยู่ด้วยกันสองคนอยู่ตรงนั้น คิดยักคิ้วใส่ฮัตโตริอย่างเป็นต่อแล้วเดินตามผมเข้ามา ปล่อยให้ฮัตโตริยืนเอ๋ออยู๋ตรงนั้นคนเดียว -_-;;;
 
 
 
"นี่.. นายเป็นเพื่อนกับชินอิจิจริงหรอ"
"ก็ใช่น่ะสิ"
"ทำไมสีผิวไม่เห็นเหมือนกันเลยล่ะ!"
"จำเป็นด้วยรึไงเล่า!!!"
 
 
ตอนนี้ฮัตโตริกับไดอาน่าเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว -_-; ฮัตโตริมาอยู่ที่นี่ได้ 2 วันแล้ว  พวกเราไม่ได้อะไรคืบหน้าเลยซักนิด ตอนนี้ผมอยากที่จะมุ่งสนใจไปที่สภาพจิตใจของคุณหนูไดอาน่าอย่างเดียวก่อน รอให้ฮัตโตริกลับไปก่อนค่อยเริ่มหาหลักฐานต่อ ผมไม่อยากโดนหมอนั่น(คิด)มองว่าผมเป็นคนขี้โกง
 
ผมเดินออกมาจากสองคนนั้นปล่อยให้เขาคุยกันไป -_- ผมเดินออกมานอกคฤหาสน์แล้วเดินเข้าป่าไป เมื่อเช้าเห็นแวบๆว่าหมอนั่นเดินเข้ามาแล้วยังไม่เห็นจะกลับมาซักที ไปเช็คดูดีกว่าว่าตายรึยัง
 
"เฮ้คิด! นายอยู่แถวนี้รึเปล่า!" 
"คิด! บ้าจริงหายหัวไปไหนเนี่ย!"
"เฮ้้ คิด! คุโรบะไคโต---!"
ผมตะโกนหาหมอนั่นอยู่ซักพักใหญ่ๆก่อนที่ผมจะโดนใครบางคนปิดปากแล้วดึงเข้ามาผลักใส่ต้นไม้แถวนั้น ผมร้องโอ้ยออกมาพร้อมกับที่มีใครบางคนขยับเข้ามาหาผม 
 
คิดนั่นเอง
 
"มาตามหาฉันเองเลยหรอเนี่ย แปลกใจจังแฮะ"
"ย.. อย่ามาคิดไปเอง ฉันแค่จะมาตามนายไปกินข้าวเฉยๆ....."
"หืม แค่มาตามไปกินข้าวทำไมต้องหลบสายตากันด้วยล่ะ"
"เพราะว่านายเอาหน้าเข้ามาใกล้เกินไปแล้วโว้ย!"
คิดยกแขนข้างนึงขึ้นมายันกับต้นไม้เอาไว้แล้วเอามืออีกข้างใช้นิ้วชี้มาทาบกับริมฝีปากของผมไว้ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาจุ๊ปากบนนิ้วตัวเอง หน้าเราสองคนห่างกันแค่นิ้วกั้น
"ชู่ว เวลานายเสียงดังทีไรมันทำให้ฉันหัวเสียทุกทีเลยนะ"
"........"
"แล้วไหนจะ 'เพื่อน' คนนั้นของนายที่อยู่กับเราที่นี่อีก น่าหงุดหงิดนะว่ามั้ย"
คิดยิ้มมุมปากถูกใจเมื่อได้เห็นใบหน้าตื่นตกใจของผม ผมกำลังทำอะไรไม่ถูก ใช่ 
 
ผมรู้ว่ามันไม่มีเหตุผล..
แต่พออยู่ใกล้กับหมอนี่ อะไรๆก็มักไม่มีเหตุผลเสมอ..
และผมก็ไม่สนด้วยว่ามันจะมีเหตุผลว่าอะไร..
 
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วหลับตาลงซักพักก่อนจะเป็นฝ่ายเลื่อนมือขึ้นมาประคองแก้มคิดเอาไว้แล้วลืมตาขึ้นมามอง คิดดูชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอามือที่ปากผมออกไป
"หงุดหงิดฉันทำไมล่ะ ฮัตโตริเป็นเพื่อนสนิทฉัน นายหงุดหงิดทำไม"
ผมมองหมอนั่นแบบไม่เข้าใจ คิดมองกลับมาแบบนิ่งๆสายตาคาดเดาไม่ได้เช่นเคย
 
"โง่จริงๆ"
 
คิดยื่นหน้าเข้ามาประกบปากจูบผม ผมก็ไม่รอช้ารีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอหมอนั่นไว้แล้วเบียดริมฝีปากจูบกลับไป คิดเห็นแบบนั้นก็เลื่อนมือทั้งสองข้างลงไปรวบเอวผมเอาไว้ก่อนจะอุ้มผมขึ้นมา ผมใช้ขาเกี่ยวตัวคิดไว้แล้วเลื่อนมือขึ้นไปขยำผมที่ท้ายทอยหมอนั่นแรงๆแล้วครางพึมพำออกมาเบาๆอย่างพอใจ
 
อย่างที่บอก มันมักจะไม่มีเหตุผล..
แล้วผมก็ไม่สนใจอะไรทัังนั้น..
 
 
 
ในขณะเดียวกัน
 
ในห้องนอนชั้นบนสุดของคฤหาสน์หลังนี้ มีหญิงชราคนนึงกำลังมองลงมาที่สวนหลังคฤหาสน์ที่มีหลุมศพของ 'ใครบางคน' ที่อยู่ในจุดเล็กๆของสวนผ่านหน้าต่างบานเก่าๆด้วยสายตาเหม่อลอยไร้ความรู้สึก.. เสียงประตูห้องถูกเปิดออกแล้วมีเสียงชายหนุ่มคนนึงพูดขึ้นมา
 
"ให้ 'ทำ' ตอนนี้เลยมั้ยครับท่านหญิง"
 
หญิงชราได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา
แต่มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวเหลือเกิน..
 
"ยังก่อน.. ไม่ใช่ตอนนี้.."
 
 
"แต่อีกไม่นานแล้วล่ะ"
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
THE END : don't care : ไม่สน | #19
 
ตอนที่ 19 แย้วววว! เย้ๆ 
ขอบคุณทุกคนนะคะที่คอยติดตามกันมาถึงตอนนี้ แม้ไรท์จะอู้บ้างไม่อู้บ้าง ว่างอัพบ้างไม่ว่างอัพบ้าง ^^
เห็นคอมเม้นแล้วดีใจมากๆเลย รู้แล้วว่าทำไมเขาถึงอยากได้คอมเม้นกัน เพราะมันรู้สึกมีกำลังใจงี้นี่เอง
จะพยายามหาเวลาเข้ามาอัพทุกอาทิตย์นะคะ อย่าพึ่งทิ้งกันน้าา 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}